เรื่องสั้น 3P / 4P - รวมเรื่อง 의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

( ทางฝั่งชนะศึก )อาวุธได้โทรมาบอกกับชนะศึกว่าได้ที่อยู่ของหมวยแล้ว เขารีบขับรถมาที่คอนโดของเธอทันทีในเย็นวันนั้นก๊อก ก๊อก ก๊อกร่างใหญ่ยืนเคาะประตูห้องที่เพื่อนบอกมาด้วยความหวังว่าจะเจอเธออีกครั้ง ได้เห็นหน้าเธอแค่ครั้งเดียวมีอะไรกับเธอแค่ครั้งเดียวมันทำให้เขาขาดเธอไม่ได้เลยแกร๊ก~~"คุณมาหาใครคะ?" เอมมิลี่เปิดประตูออกไปอย่างงง ๆ เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่เธอยังไม่มีคนรู้จักที่ไหนเลย"เอ่อ...ผมมาหาคนที่ชื่อริชชี่ครับ" ชนะศึกพูด"ริชชี่?" เอมมิลี่ขมวดคิ้วย่นก่อนจะมองเข้าไปด้านในแล้วฉุกคิดเรื่องหมวยขึ้นมาได้ "คุณชื่ออะไรคะ?""ชนะศึกครับ" เขาตอบ"อ๋อ...ริชชี่หลับอยู่ค่ะ ยังไม่ตื่นเลย คุณรออยู่ตรงนี้นะคะเดี๋ยวฉันเดินไปปลุกให้""ครับ"เอมมิลี่ปิดประตูลงแล้วถอนหายใจอย่างแรง ดีนะที่เธอตามเกมส์ของหมวยทัน เธอมีเพื่อนอีกคนที่อยู่ต่างประเทศ คนนั้นชื่อริชชี่ หมวยน่าจะโกหกว่าตัวเองชื่อริชชี่เพื่อปิดบังอะไรบางอย่างในตัวของเธอเอมมิลี่เดินไปปลุกหมวยในห้องนอนก่อนจะออกมารอด้านนอกแล้วหมวยก็เดินออกมาจากห้อง"เขาอยู่ไหนล่ะลี่" หมวยถาม เธอใส่เพียงเสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงยีนส์ขาสั้นธรรมดา"อยู่ด้านนอกหน

Part หมวยเช้าวันต่อมา"อื้อ...อื้มมม~~" ฉันสะลึมสะลือขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเปียกแฉะตรงหน้าอก และมีอาการเสียวร่วมอยู่ด้วย นี่ฉันกำลังฝันอยู่เหรอ ทำไมความฝันมันเหมือนจริงอย่างนี้ล่ะฉันค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้า ๆ จนได้เห็นใครบางคนกำลังดูดเลียหน้าอกของฉันอยู่อย่างเมามันส์ พอลองจ้องมองดูดี ๆ เขาไม่ใช่ชนะศึก"อื้อ...คุณอาวุธ!!" ฉันร้องอุทานขึ้นมาพร้อมกับพยายามดันหัวของเขาออกไปจากหน้าอกของฉัน แต่กลับถูกเขารวบแขนขึ้นไว้เหนือหัวก่อนจะจับฉันมัดติดกับหัวเตียงด้วยผ้าอะไรสักอย่าง"อย่าร้องสิ นอนแก้ผ้ายั่วกันแบบนี้ใครจะไปอดไหวล่ะ หืมม..." เขาไล่เลียตามหน้าอกของฉันลงไปจนถึงขาอ่อน"คุณเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน? คะ...คุณชนะศึกไปไหนล่ะ""เดินเข้ามาไงถามแปลก ๆ ไอ้ศึกมันไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ที่นี่เหลือแค่ฉันกับเธอและก็ไอ้ปืน ไอ้นั่นยังหลับอยู่เลยไม่มีใครมากวนเราหรอก" เขากระตุกยิ้มให้ฉัน"อื้มม...แต่ฉันเป็นเมียของเพื่อนคุณนะ คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้!!""ไอ้ศึกมันบอกฉันหมดแล้วล่ะ มันบอกว่าถ้าอยากได้ตัวเธอก็ต้องซื้อ ตอนนี้ฉันโอนเงินเข้าบัญชีให้เธอแล้วนะห้าสิบล้าน เพื่อให้ฉันเป็นผัวเธออีกคนนึง""อื

Part ปืนใหญ่ผมยกถาดใส่อาหารมาล้างในครัวพลางนึกถึงสิ่งที่ริชชี่เธอบอก เธอไม่ชอบกินแตงกวาเพราะเหม็นเขียว เหตุผลมันคล้าย ๆ กับใครบางคนที่ผมรู้จักเลย แต่เธอคนนั้นหายไปตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลายแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าหมวยเธอหายไปอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ถ้าได้เจอเธออีกรอบผมก็อยากจะขอโทษเธอกับการกระทำของตัวเองในตอนนั้นผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเกินไปมากสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง ถูกบูลลี่จากคนรอบข้างเพียงเพราะหน้าตารูปร่างไม่สวย เธอเลยตกเป็นเหยื่อให้คนอื่น ๆ หัวเราะเยาะ และกลั่นแกล้งเธอ ผมยอมรับว่าผมคือหนึ่งในนั้น ที่เคยแกล้งเคยรังแกเธอถึงหมวยเธอจะหน้าตาไม่สวยแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอสวยจากภายในก็คือจิตใจของเธอ หมวยชอบช่วยเหลือคนอื่นทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ถูกกลั่นแกล้งรังแกอยู่ตลอดเวลาเวลาผ่านไปทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองจนกระทั่งเรียนจบ ก็ยังไม่มีใครได้ข่าวคราวของหมวยเลย คนที่รู้จักบ้านหมวยก็บอกว่าหมวยกับครอบครัวได้ขายบ้านและย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าย้ายไปอยู่ที่ไหนเธอเหมือนคนหายสาบสูญ ไร้ร่องรอยให้ตามหา แม้กระทั่งชื่อจริงที่อยู่ในทะเบียนราษฎร์ก็ตามหาไม่ได้ เธอไม่ได

Part หมวยพอเสร็จภารกิจรักกับปืนใหญ่ ฉันก็เพลียหลับคาอกเขาไปเลย รู้อยู่นะว่าเขาอุ้มฉันขึ้นแล้วพาไปนอนในห้อง แต่ฉันไม่มีแรงแล้ว จะลืมตายังไม่มีแรงเลย วันนี้สรุปแล้ว ฉันโดนจัดไป4ดอกจุก ๆ ชนะศึกกลับมาไม่รู้ว่าจะโดนอีกหรือเปล่า แต่บอกได้อย่างเดียวว่า หมดแรงมากมันคุ้มป่าววะกับเงิน150ล้านเพื่อให้เขาทั้งสามคนกระแทกหลีฉันแบบนี้ ฉันว่าได้บินไปเกาหลีรีแพร์น้องสาวใหม่ชัวร์ ชะตาหลีขาดก็คราวนี้แหละไม่ต้องอะไรมากเลย เงินที่ได้มาเฉพาะทำหลีใหม่อย่างเดียวเลยตกดึกคืนนั้น"อื้ออ~~" ฉันดิ้นไปมาเมื่อรู้สึกอึดอัดที่หน้าอก เหมือนมีใครเอาอะไรหนัก ๆ มาทับไว้เลย พอลืมตามองดูดี ๆ เห็นปืนใหญ่กับชนะศึกกำลังนอนกอดฉันอยู่คนละฝั่ง อาวุธน่าจะไปทำงานเพราะเห็นบอกว่าเปิดผับ"อื้อออ...คุณ!!" ฉันผลักแขนของทั้งสองออกอย่างแรงจนเขาทั้งสองสะดุ้งตื่นขึ้นมา"อือ..มีอะไรหรือเปล่า?" ชนะศึกถาม"ฉันหนัก หายใจไม่ออก" ฉันตอบ"อ่าว...ขอโทษ ๆ ตอนต่อเถอะ""อืม..." ฉันตอบสั้น ๆ ก่อนจะพลิกตัวหันไปนอนกอดปืนใหญ่ โดยมีชนะศึกตามมากอดฉันจากด้านหลังด้วย "อืออ...อย่ากวนนะ ฉันขอพักหลีสองวัน""อืม...ไม่อยากให้กวนก็อย่ายั่วอีก" ปืนใหญ่ตอบ ฉันยั่ว

อาวุธอุ้มหมวยขึ้นไปบนคอนโดเพราะไม่อยากให้เธอเดินเอง ส่วนชนะศึกกับปืนใหญ่ก็ขนของที่เหลือตามขึ้นไป"ที่จริงฉันเดินเองก็ได้นะ ไม่เห็นต้องอุ้มกันขึ้นมาแบบนี้เลย..." หมวยทำหน้าตาไร้เดียงสาใส่อาวุธ"...." เขาหันมองหน้าหมวยนิ่ง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรประตูลิฟท์ก็เปิดออกพอดีพอเข้ามาถึงห้องอาวุธก็ค่อย ๆ วางหมวยลงกับโซฟาก่อนจะนั่งลงดูหัวเข่าที่บวมแดงอยู่ในตอนนี้"บวมขึ้นเยอะเลยนะ" อาวุธพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มละมุน"อื้อ...มันตึง ๆ ด้วยอ่ะ สงสัยเส้นจะยึด" เธอบอก พลางขยับขาไปมาอย่างขัด ๆ"อยู่เฉย ๆ ไม่ต้องขยับ เดี๋ยวให้ไอ้ปืนมันทำอาหารให้กิน จะได้กินยาแล้วพักผ่อน""แล้วคุณจะไปไหนอ่ะ ไปทำงานต่อเหรอ?""ไม่ไปหรอก เธอเป็นแบบนี้ฉันคงทำอะไรไม่ลง" อาวุธตอบ"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันเหรอ?" หมวยเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่ความจริงเธอก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว"เพื่อนเก่าน่ะ" อาวุธตอบสั้น ๆ"อ๋อ..." เธอพยักหน้าเบา ๆ "ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นดูกลัวคุณเป็นพิเศษเลยนะ มีอะไรกันหรือเปล่า""ไม่มีอะไรหรอก""...." ถึงจะตอบว่าไม่มีอะไร แต่ความรู้สึกของหมวยมันบอกว่าทั้งสองคนต้องมีเรื่องอะไรปิดบังเธออยู่แน่ ๆแต่นั่นไม่ใช่ประเด็น