Semua Bab ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง: Bab 51 - Bab 60

"ไม่! เราไม่รู้จริงๆเม็ด เรารู้แค่ว่าพ่อมาเอาเงินที่พ่อเคยให้กับแม่ดรีมทุกเดือน แล้วแม่ดรีมไม่เคยเอาออกใช้ พ่อเลยมาขอเงินคืนอยู่บ่อยๆ เรารู้แค่นี้จริงๆ ส่วนแม่ เราไม่รู้ว่าแม่เองก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า"พิ้งค์พลอยขมวดคิ้วแน่น กล้ามเนื้อบนใบหน้าตึงเครียด เธอสูดหายใจลึกหลายครั้ง ดวงตาจ้องมองลงไปที่พื้นนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่มันกำลังคลอหน่วย มือสองข้างบีบเข้าหากันเพื่อระบายอารมณ์ที่รู้สึกผิดออกมา"ไม่เป็นไรมึง พลอยต่อไปนี้แค่ทำให้มันถูกต้อง บอกพ่อเขาว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันโหดร้ายแค่ไหน""เราเป็นแค่ลูกน่ะเว้ยเม็ด จะบอกจะสอนอะไรเขาได้ เขาเป็นพ่อ พ่อที่ไม่เคยใส่ใจลูกของตัวเอง มึงก็รู้เม็ด ว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง โคตรจะแย่..." พิ้งค์พลอยนั่งบิดมือไปมาด้วยความกังวล"เอาล่ะ มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่แล้วแค่ทำตอนนี้และพรุ่งนี้ให้ดี โอเคไหม" เมล็ดข้าวยื่นแขนคล้องคอแล้วเอามือตบที่ไหล่เบาๆอย่างให้กำลังใจ แล้วพูดต่ออีกประโยคหนึ่ง"แล้วคืนนี้จะไปผับอยู่ไหม""คงไม่แล้วล่ะ""ดี ถ้างั้นเราจะนั่งเป็นเพื่อนเอง""ขอบใจนะ"เสียงเปิดประตูจากห้องตรงหน้า เป็นห้องทำแผลสดและห้องฉีดยาแล้วตามมาด้วยเสียงพูด

ที่นี้มันต่างออกไป ถ้าใครมองเข้ามาก็นึกว่าเป็นบริษัทธรรมดา ด้านหน้าไม่ได้มีอะไรที่ดึงดูดสายตาผู้คนที่ผ่านไปมาอยู่ด้านนอกเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่บังตัวตึกจนเกือบหมด สิ่งที่ดิเชร์ตอบมา ทำให้ดรีมต้องรอ เพราะดิเชร์บอกว่ารอให้แม่ของเธอผ่าตัดเสร็จก่อนแล้วเขาถึงจะบอกทุกอย่าง ทุกเรื่องที่เธอควรจะรู้เอาไว้ ถ้าเธอกับเขาจะแต่งงานกันสิ่งที่ดิเชร์คิดก็คือ อย่างน้อยถ้าเขาบอกไปแล้วดรีมรับไม่ได้กับสิ่งที่เขาบอก อย่างน้อย แม่ของดรีมก็หายเป็นปรกติแล้ว เขาก็จะได้ไม่รู้สึกผิดจนเกินไป ธุรกิจสีเทาที่นี้ และธุรกิจที่ค่อนข้างสีดำที่พี่ชายของพ่อเขาทำอยู่ที่ฝั่งยุโรป เป็นสิ่งที่ดรีมต้องรู้เมื่อก้าวขาเข้ามาในตระกูลเสนีต์ หรือ ตระกูลโซแอล"วันแข่งพี่จะไปเชียร์นะ แต่อาจจะไปช้าหน่อยพอดีวันนั้นพี่มีนัดคุยกับลูกค้าพอดี" ดรีมพูดเมื่อเห็นดิเชร์คุยแชทกับเพื่อนๆ เรื่องการแข่งรถอยู่"ผมเข้าใจครับ คุยเสร็จตอนไหนก็ค่อยมาหาผมที่สนามก็ได้ครับ กว่าจะแข่งเสร็จก็เย็นพอดี" ดรีมพยักหน้าตอบรับในขณะมือถูกยกขึ้นมากำหมัดอย่างหลวมๆแล้วเคาะเบาๆที่คาง ราวกับว่ากำลังคิดหรืออยากถามอะไรบางอย่างกับดิเชร์"มีอะไรอยากถ

"...หรือว่าใช่ว่ะ" พูดขึ้นยังไม่ทันไร เท้าทั้งสองก็ไวพอๆกับความคิดคลาวด์รีบวิ่งออกจากห้องวีไอพีแล้วตรงไปที่หน้าประตูทางเข้าผับทันที แต่ทว่า พอวิ่งออกมาแล้วกลับไม่เห็นคนที่เขากำลังนึกถึงแม้แต่เงา"ไปไหนแล้ว"คลาวด์เดินตรงไปที่ลานจอดรถ เมื่อเขาคิดว่าน่าจะเป็นทางที่หญิงสาวเดินมา สายตาคมมองบริเวณโดยรอบๆแล้วก็เจอ กับคนที่เขาต้องการจะเจอ เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเดินย่องเบาๆไปที่ด้านหลังที่ชุดเดรสสั้นโชว์แผ่นหลังขาวๆจนเขาแทบจะรู้สึกแสบตา"จะขาวไปไหน"สองเท้าใหญ่หยุดยืนนิ่งๆที่ด้านหลังของเธอ ที่กำลังก้มหาอะไรสักอย่างในเบาะหลังของรถยนต์"อะ แฮ่ม มาทำอะไรแถวนี้""อุ้ย!!" เธออุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ ก่อนจะหันหลังกลับมามองให้เต็มตาว่าใครกันที่มาทำให้เธอตกใจ จนหัวใจแทบจะวายแต่ทว่าคนคนนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกเธอขยับออกจากตัวรถแล้วปิดประตูก่อนจะถอยห่างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง เพราะทุกครั้งที่เธอเห็นใบหน้าของคนคนนี้ เธอจะนึกถึงเหตุการ์ณวันนั้น วันที่เธอเสียจูบแรกไปให้กับผู้ชายที่ชื่อคลาวด์สายตาคมจ้องมองร่างบางที่ใส่ชุดเดรสสั้นๆ เผยให้เห็นขาเร

"มาเร็วดีนี่" เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น สายตาที่มองดรีมเป็นประกายบอกถึงความพอใจที่หญิงสาวที่เขาอยากเห็นตัวจริง สวยเหมือนกับภาพถ่ายบนโทรศัพท์มือถือที่เขาเห็นในตอนแรกดรีมไม่ได้สนใจคนที่พูด เธอหันไปมองทั้งสองคนที่นั่งอยู่กับพื้นดิน ที่กำลังส่งสายตามองมาที่เธอเช่นกัน แววตาของมุกดาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และดูเศร้าผิดกับเมื่อก่อนที่ดูหยิ่ง และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่แม่ของเธอไปยุ่งเกี่ยวกับชนินทร์ และความรู้สึกตอนนี้มันทำให้ดรีมรู้สึกสงสารและเวทนา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมมุกดาถึงต้องทนอยู่กับผู้ชายเลวๆคนนี้ ดรีมเลื่อนสายตามองไปที่ใบหน้าของชนินทร์อย่างชัดๆ...กลับไม่มีแม้แต่แววตาที่สำนึกผิด ไม่มี ไม่มีเลยแม้แต่สักนิดเดียว"ไม่เห็นถือกระเป๋าอะไรมาเลย คงไม่มีเงินมาสินะหรือว่า...จะใช้ร่างกายใช้หนี้แทนกันล่ะ" ชายร่างใหญ่ไม่พูดเปล่า เขาเดินตรงมาหยุดที่ตรงหน้าของเธอ แววตาที่กำลังแทะโลม ทำให้ดรีมรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอ๊วกออกมาในทันที"ฉันมาขอเจรจา ผ่อนจ่ายได้ไหมนายก็เห็นว่าฉันนั่งแท็กซี่มาไม่ได้ร่ำรวยมีรถส่วนตัว แล้วจะไปมีเงินมาใช้หนี้นายทีเดียวสองแสนได้ยังไงกัน จริงไหม พวกนายเห็นด้วยกับฉันไหม" ดรีม

ร่างสูงแบมือแล้วยื่นออกไปตรงหน้าคนที่เขารักอย่างสุดหัวใจ ขอแค่ยื่นมือกลับมา สาบานได้เลยว่าเขาจะจับแน่นๆให้มากกว่าเดิม เขาพร้อมที่จะรับฟังความเห็นต่างของดรีม การไม่เห็นด้วย หรือว่าจะรับได้หรือไม่ได้ เขาก็พร้อมที่จะรับฟังและหารือกับครอบครัว ขอแค่อย่าหนีเขาไปไหนนิ้วเรียวแต่ลงเบาๆที่ปลายนิ้วยาว ก่อนที่ทั้งคู่จะประสานมือกันอย่างแนบแน่นเหมือนอย่างเคย ดรีมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องพักฟื้นแล้วมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าห้องกับดิเชร์ ดรีมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาที่เคยเปล่งประกายเต็มไปด้วยความสดใส ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยน้ำตาที่กำลังคลอหน่วยจวนเจียนที่จะไหลออกมาอาบสองข้างแก้มมือใหญ่อีกข้างยื่นไปลูบผมของดรีมเบาๆ นิ้วสัมผัสเส้นผมนุ่มสลวยราวกับเส้นไหม รอยยิ้มดิเชร์ปรกกฏบนใบหน้าก่อนจะโน้มใบหน้าลงสัมผัสเบาๆที่หน้าผากเนียนแล้วผละออกอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล"ขอโทษที่พี่หนีความจริง ขอโทษที่พี่ไม่อยู่รับฟังเชร์ ไม่รอให้เชร์พูดหรืออธิบาย ขอโทษ..." ปลายคางเล็กถูกจับให้เงยใบหน้าสูงขึ้นเพื่อรับริมฝีปากร้อนที่กำลังจะพูดขอโทษออกมาอีกครั้ง เชร์กดปากแนบแน่นเพื่อปิดเสียงโดยไม่ได้ล่วงลึกไปกว่านี้ก่อนจะผละใบหน้าออ