ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง

ที่เรียกไอ้แก่ก็เพราะว่ารถคันนี้เก่ามากๆ เป็นรถที่มีลุงคนหนึ่งขายเพราะต้องการเอาเงินไปดาวน์รถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ให้กับลูกชาย เป็นจังหวะที่ดิเชร์เดินมาเจอป้ายบอกขายด่วน เขาจึงได้ซื้อต่อแถมยังให้เงินเพิ่มจากเดิมอีกนิดหน่อย และดิเชร์ไม่ทำใหม่เพราะเห็นว่าแบบเดิมมันดูคลาสสิคดี“คันเล็กดี เวลาขี่ตอนรถติดช่วยได้มาก กูก็เลยเอาไอ้แก่มานี่แหละ” จบประโยคดิเชร์ก็เดินเข้าห้องเปลี่ยนชุด ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็เดินไปที่ห้องกระจกเพื่อไปดูว่า เขาต้องทำอะไรบ้างในพิธีเปิดสนามแข่งใหม่ตึก! ตึก! ตึก!เสียงของรองเท้าส้นสูงกระทบลงพื้นซีเมนต์ ที่รีบวิ่งไปที่ห้องกระจกเพื่อให้ผู้ว่าจ้างบรีฟงานอีกทีก่อนที่เธอจะขึ้นเป็นพิธีกรดำเนินงานในวันเปิดสนามแข่งรถเสนีต์“ทางนี้ดรีม” ใบบัวกวักมือเรียกพร้อมกับเรียกชื่อของเธอเสียงดัง จนทำให้คนที่อยู่ภายในห้องบริเวณใกล้ๆกันต่างหันมองเป็นตาเดียวกัน“ขอโทษนะคะพี่ใบบัว พอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ” ดรีมรีบบอกเหตุผลที่เธอมาสายไปเพียงสามนาทีที่ใบบัวได้นัดหมาย เป็นเวลานัดก่อนเริ่มพิธีหนึ่งชั่วโมง“ไม่เป็นไรยังไม่ได้เวลาพิธีเปิดเสียหน่อย แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ” ใบบัวออร์แกไนเซอร์ถามขึ้นพลา

"พรุ่งนี้ดรีมจะให้คำตอบนะคะ ขอบคุณพี่ใบบัวอีกครั้งค่ะ”“จ๊ะ ถ้างั้นก็...กลับดีๆล่ะ”ดรีมยกมือไหว้ขอบคุณใบบัวก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณพิท เธอเดินเข้าไปที่ด้านหลังพิทที่เป็นบริเวณแพดด็อก[1]...ซึ่งจะมีห้องน้ำที่สะอาดที่สุดเท่าที่เธอรู้มาและวันนี้ห้องนี้ไม่ได้เปิดใช้งาน เธอจึงอยากจะเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน ก่อนจะกลับเข้าห้องพักที่ในตึกแฟลตที่อยู่แถวนี้มือเล็กผลักประตูกระจกใสเข้าไปด้านในแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูว่ามีคนอยู่หรือเปล่า เมื่อไม่มีใครเธอจึงเดินเข้าไปในห้อง แล้วตรงไปยังที่ห้องน้ำทันที“มึงเปลี่ยนชุดที่พิทก็ได้จะมาในห้องน้ำห้องแพดด็อกทำไม เดินไกล” คลาวด์บ่นแต่ก็เดินตามดิเชร์มาในแพดด็อก“พูดมาก”ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนของข้อความดังขึ้นในห้องน้ำริมสุด ทำให้ดิเชร์กับคลาวด์หันไปมองตามเสียงทันที“โธ่พี่ใบบัว โอนเงินมาทำไมตอนนี้” ดรีมพูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะรีบกดปิดโทรศัพท์มือถือ แล้วมองตามเงาที่พื้น ที่กำลังเดินตรงมาที่ห้องน้ำที่เธออยู่“ใคร นักข่าว แฟนคลับ หรือซาแซง” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนด้านใน ขณะที่ดิเชร์เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องด้านใน ที่มีห้องน้ำใหญ่ที่สามารถอาบน้ำได้“เป

ดิเชร์ได้รับมอบหมายให้มาดูแลผับเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เพราะพ่อของเขากำลังจะขยายกิจการและเปิดโรงแรมเพิ่มเลยทำให้ไม่มีเวลามาดูแลผับ อีกอย่างอายุของดิเชร์ก็สมควรกับเวลาแล้วที่จะต้องมารับช่วงต่อจากพ่อ และยังให้เลขาของเขาช่วยหาคนที่ไว้ใจได้มาเป็นเลขาส่วนตัวให้กับดิเชร์ที่ผับอีกด้วยแกร๊ก! เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับขายาวก้าวออกมาจากห้องเพื่อไปจัดการธุระที่ห้องใต้ดินให้เสร็จสิ้นภายในวันนี้ตามคำสั่งของพ่อที่ได้มอบหมายเอาไว้ดิเชร์เริ่มเดินดูตามโต๊ะพนันไปเรื่อยๆ จนทะลุไปที่ด้านหลังของกาสิโน ร่างสูงหุ่นสมาร์ทในเสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ยาวถึงช่วงเอวของกางเกงยีนส์สีเข้มคู่กับรองเท้าผ้าใบแบรนด์เนม เดินไปที่ลิฟต์แล้วกดลงไปที่ชั้นใต้ดินที่มีลูกหนี้เอาลูกสาวมาขัดดอก หรือเรียกง่ายๆว่าเอาลูกสาวมาขายนั่นแหละ แล้วมันคือสิ่งที่ดิเชร์คิดและเขาก็เกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุดเวลา19.20 นาฬิกาบริเวณชั้นสามเป็นห้องแต่งตัวของพนักงานต้อนรับ รวมไปถึงเด็กนั่งดริ้งที่ถูกแบ่งสัดส่วนในเนื้อที่ที่ไม่กว้างมากนัก เพราะชั้นนี้ทางผับได้ออกแบบเป็นห้องวีไอพีสำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว ซึ่งมีแค่ส

"นายน้อยรู้จักใครในห้องวีไอพีเหรอครับ" เจมส์ถามขึ้นแล้วไล่มองไปทีละคนในจอแท็บเล็ต"ไม่ได้รู้จักครับ แต่เคยเจอกัน" ดิเชร์พูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับซูมภาพบนหน้าจอให้ใหญ่ขึ้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตนเองบอกว่าไม่ได้รู้จักแต่เคยเจอกันสวมใส่ชุดอะไรอยู่ ภาพตรงหน้าที่ซูมชัด จนทำให้คานโลกับเจมส์ต่างมองหน้ากันเมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงบนหน้าจอชัดแจ๋ว'ในวันนี้วันเดียวผมเจอรุ่นพี่คนนี้ถึงสามครั้ง มิหนำซ้ำเธอยังทำงานที่ผับผมอีก'ใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่สายตากลับคมกริบ เมื่อมองที่มือเหี่ยวๆกำลังโอบเอวคอดนั้น มันทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเสียเท่าไหร่ แต่ทว่าเพียงไม่นานร่างบางก็ลุกขึ้นยืนเปลี่ยนเป็นเดินไปจับไมค์ร้องเพลงแทน และมันทำให้ดิเชร์เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งจนหัวใจของเขาเต้นแรงในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันดูเซ็กซี่และน่ารัก สวยมากขึ้นกว่าตอนที่เคยได้เจอกันเป็นเท่าตัว 'สวยกว่าชุดเมื่อเช้าอีก' และมันทำให้ดิเชร์นึกย้อนไปในวันที่เจอกันครั้งแรก ในที่จัดงานเลี้ยงวันรับน้องสามปีก่อน / ผับแห่งหนึ่ง"ล็อคประตูแบบนี้คงออกมาไม่ได้แล้วล่ะ" ดรีมพูดขึ้นเมื่อเธอล็อคประตูห้องน้ำชายได้สำเร็จมือที่สะเปะสะปะของคนเมาทำให้เกิดเ

"นี่คุณ ได้เรียกรถหรือเปล่าครับ" ดิเชร์เปิดชิลด์หมวกกันน็อกเพียงแค่ช่วงปากแล้วส่งเสียงเรียกที่ดังพอ ที่จะทำให้ดรีมหันไปมองตามเสียงทันที เพียงแค่เขาได้ยินคำว่าวินก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวต้องการอะไรเขาจึงได้พูดออกไปแบบนั้น"ห๊ะ! ฉันเหรอ" ดรีมเอานิ้วมือจิ้มที่ตัวเองแล้วหันไปมองรอบๆ"ใช่ คุณนั่นแหละ" ความจริงเขาแค่...มาจอดรถอยู่ตรงนี้เพื่อดูว่าหญิงสาวกลับยังไงหรือว่ามีใครมาคอยรับ"เปล่าฉันไม่ได้เรียก" ดรีมตอบ แล้วกำลังจะเดินเลยไปที่ป้ายรถเมล์"นี่คุณเดี๋ยวก่อนสิ" สองเท้าใหญ่เดินขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับเรียกเอาไว้อีกครั้ง"นายจะทำอะไร อย่าเข้าใกล้นะไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนให้คนช่วย" ดรีมเอากระเป๋าสะพายมากันไว้ที่ด้านหน้าแล้วกอดเอาไว้แน่นอย่างน้อยมันก็สามารถป้องกันตัวและป้องกันการโดยกระชากกระเป๋าได้"ผมเป็นคนดีนะ ฟังผมก่อน...ไหนๆผมก็เสียเที่ยวแล้วคุณให้ผมไปส่งคุณได้ไหม ผมเรียกไม่แพงหรอก""นายจะเรียกเท่าไหร่ แต่บอกเอาไว้ก่อนเลยนะปกติฉันนั่งวินแค่สิบบาท ส่วนรถเมล์ฉันไม่ถึงสิบบาท ถ้านายเรียกเกินกว่านี้ไปหาลูกค้าคนอื่นเถอะ""เดี๋ยวสิคุณ เอาอย่างนี้ไหม ผมคิดแค่สิบบาทก็ได้..""นายอยู่วินไหน จะมารับลูก