ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

เสียงหัวเราะเบาๆจากอันเซลยิ่งทำให้น้ำป่ารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก และมันทำให้เขาหมดความอดทน"ผมขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะครับ" น้ำป่าลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังทางเดินที่จะไปห้องน้ำทันทีโดยไม่ได้รอว่าใครจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตเขาน้ำป่าเดินผ่านกลุ่มหญิงสาวที่แต่งตัวหรูหรายืนจับกลุ่มคุยกันกับผู้ชายคนหนึ่ง และมันทำให้น้ำป่าเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อผู้ชายคนนั้นคืออองเดร์ที่อยู่ในชุดสูทสีดำเรียบหรู ทรงผมถูกจัดแต่งทรงทำให้วันนี้อองเดร์ดูดีและมีเสน่ห์ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว"อ้าวคุณน้ำป่า คุณมาทำอะไรที่นี้ครับ" เป็นอองเดร์ที่ทักขึ้นก่อน เขารีบเดินออกจากวงสนทนาที่แสนน่าเบื่อ อองเดร์รอจังหวะที่จะจบการสนทนาตั้งแต่หนึ่งนาทีแรกที่สาวๆเริ่มพูดคุยกับเขา"ผมมากินมื้อดึกกับคนดูแลโครงการของผมครับ...แล้วคุณล่ะอองเดร์""พอดีเลย ผมกำลังหาเพื่อนดื่มเหล้าพอดี" อองเดร์ไม่พูดเปล่าเขา เขาดันไหล่น้ำป่าให้กลับเข้าไปยังห้องอาหารที่อองเดร์ได้จองเอาไว้"นี่คุณ! ผมกำลังคุยกับคนดูแลโครงการอยู่นะครับ ถ้าจะเอาผมเป็นไม้กันสาวๆพวกนั้นล่ะก็ คุณคงต้องหาคนใหม่แล้วล่ะ"อองเดร์หยุดกึก อยู่ที่หน้าห้องอาหารก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา"ขอบคุณ

ตลอดการเดินทางกลับประเทศไทย น้ำป่าได้แต่นั่งนิ่งเงียบ ไม่พูด ไม่ตอบอะไรอเลสซิโอทั้งนั้นถึงแม้อเลสซิโอจะถามอะไร ก็มีแต่ความเงียบเท่านั้นน้ำป่าไม่มีแรงที่จะทำอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เขารู้สึกผิดหวังกับตัวเองพอๆกับที่อเลสซิโอกำลังผิดหวังในตัวเขาเช่นกัน น้ำป่ารู้ดีว่าตอนนี้มือขวาคนสนิทของเขากำลังรู้สึกยังไง คิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้เขาขอแค่ความเงียบที่จะช่วยให้จิตใจของเขาสงบลง เพื่อที่จะทำให้สมองโล่ง แล้วความคิด ความทรงจำของเขาคงจะกลับมา///เตียงนอนขนาดใหญ่ในเพนท์เฮ้าส์ที่เต็มไปด้วยชุดนอนถูกวางเรียงจนรอบเตียงกว้าง ดวงตากลมกวาดสายตามองชุดนอนแต่ละชุดอย่างใช้ความคิด"อืมม...ชุดนี้โป๊ไป นี่ก็สั้นไป เฮ้อ!ใส่ชุดไหนดีนะ ชุดนี้ก็แล้วกัน" มือเล็กหยิบชุดนอนที่เป็นเสื้อกับกางเกงขาสั้นผ้านุ่มลื่นขึ้นมาใส่ ก่อนจะค่อยๆเก็บเสื้อผ้ากลับเข้าตู้น่านฟ้านึกอยากจะเอาใจคนที่กำลังจะกลับมาถึงไทยในอีกไม่ชั่วโมง หลังจากที่ยากุบอกเธอว่าเฮียป่าออกเดินทางมาเมื่อช่วงสายๆ อาจจะถึงไทยประมาณตีสอง และนั่นมันทำให้ใบหน้ากลมถึงกับยิ้มกว้างทันทีบรรกากาศห้องนอนที่ไม่เหมือนกับทุกวัน กลิ่นหอมของก้านไม้หอม ผ้าปูที่นอนที่ถูกเปลี่ยนใหม่

"เธอไม่จำเป็นต้องเดินทางไปประเทศไทย ในเมื่อเธอมีหลักฐานอยู่ในมือ" อดิศักดิ์พูดขึ้นเมื่อหญิงสาวตรงหน้าพูดขึ้น"อันเซลสงสัยก็ในเมื่อเธอเปิดดูคลิป แต่ทำไมล่ะ เพราะอะไร ทำไมเธอคนนั้นยังนิ่งเฉย อันเซลไม่เข้าใจ" เธอนอนรอโทรศัพท์ของน่านฟ้า รอว่าเมื่อไหร่ที่เธอจะโทรมาหรือไม่...อย่างน้อยก็ควรส่งข้อความมาหาเธอบ้างแต่นี่อะไรเงียบฉี่ไปเสียดื้อๆ"ก็ได้ แล้วแต่ก็แล้วกัน จะเดินทางเมื่อไหร่" คราวนี้อดิศักดิ์วางปากกาในมือลงบนโต๊ะ แล้วตั้งใจฟังคนตรงหน้า"ขอตั๋วให้อันเซลเร็วที่สุดค่ะ""ได้สิ เดี๋ยวฉันจะให้ลูกน้องจัดการให้ แล้วก็ผมจะให้ลูกน้องช่วยดูให้ว่าทำไมทางนั้นไม่ได้สนใจคลิปที่เราส่งให้ไป มันต้องมีอะไรแน่ๆ""ขอบคุณนะคะ แบบนี้อันเซลต้องให้รางวัลแล้วล่ะ""ผมรออยู่" อดิศักดิ์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้ถอยหลังออกไปด้านหลังจนติดผนังห้องทำงานเพื่อให้ด้านล่างตรงหน้ามีพื้นที่พอสำหรับผู้หญิงตัวบางๆหุ่นเซ็กซี่ที่กำลังเยื้องย่างมาหาเขาช้าๆ///โรงงานผลิตเสื้อผ้าแบรนด์RSAในห้องทำงานของน่านฟ้า สายตากลมกำลังจ้องมองคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดของเนื้อผ้าแต่ละชนิด แต่ทว่าทุกตัวอักษร ทุกตัวพยั

เช้าวันรุ่งขึ้นน่านฟ้าเริ่มรู้สึกตัวขยับร่างกายช้าๆแล้วเปิดเปลือกตาบางมองไปที่ตรงหน้า ก่อนจะขยับตัวให้แนบชิดขึ้นไปอีก สาวตากลมไล่มองไปที่รูปหน้าคมก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาไล้เบาๆที่กรอบหน้า แล้วมาหยุดที่หน้าผากไล้ลงมาที่สันจมูกโด่ง ริมฝีปากหยักและปลายคาง น้ำป่าถึงได้ลืมตาขึ้นมาคนตรงหน้าแล้วกอดรัดร่างเล็กให้แน่นขึ้นอีก"หิวหรือยังครับ""วันนี้วันหยุดเฮียพาน่านไปเที่ยวได้ไหมคะ""ได้สิอยากไปที่ไหน คิดไว้หรือยัง หื้ม...""ไปดูหนัง กินข้าวแล้วก็ไปถ่ายรูปสวยๆกันค่ะ""ครับ ไปอาบน้ำพร้อมกัน" ร่างเปลือยเปล่าของน้ำป่าขยับลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปอีกฝั่งแล้วอุ้มร่างเล็กเดินเข้าห้องน้ำไป///ร่างบางอรชรเริ่มรู้สึกตัวตื่นเพราะแสงแดดแรงตอนเที่ยงที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างไร้ผ้าม่านปิด สาวตาเฉี่ยวมองไปรอบๆถึงได้รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนโซฟาเก่าๆ ห้องเดิมที่น้ำป่าเคยให้เธออยู่อันเซลเริ่มคิดเรียงลำดับเหตุการณ์ในหัวย้อนไปเมื่อช่วงหัวค่ำ และเมื่อนึกได้ สองมือเล็กก็กำชุดนอนเนื้อบางๆเอาไว้แน่น เพื่อระบายความโกรธกับสิ่งที่น้ำป่าได้ทำกับเธอแต่มันไม่พอเธอจึงกรี๊ดออกมาอย่างสุดกลั้น"กรี๊ด!!"อันเซลลุกขึ้นยืนแล้วเ

เสียงในคลิปน้ำป่ารู้ดีว่าเป็นเสียงของเขาจริง ๆ เพียงแต่ว่าคนที่ขึ้นคร่อมอันเซลอยู่เหมือนแผ่นหลังของเขาแต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่เขา แต่ก็แค่รู้สึกเพราะเขาจำเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้เลย และแน่นอนว่าเขาคงไม่ได้แค่เมามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น"อธิบายสิค่ะ น่านรอฟังเฮียอยู่" เสียงสะอื้นแทรกอยู่ทุกคำพูดของเธอ ความเสียใจที่กำลังหลั่งไหลออกมาที่สองข้างแก้ม ภาพตรงหน้ามันทำให้น้ำป่ารู้สึกปวดร้าวที่หัวใจจนเขาไม่อาจรับได้อีกแล้ว แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย"เฮียขอโทษ" เขาพูดได้เพียงประโยคนี้เท่านั้น แม้ว่าเขามีคำพูดมากมายอยู่ในหัวแต่ทว่าเขากลับพูดไม่ออก อยากจะอธิบายแต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไร เขาทำได้แค่กลืนมันกลับลงไปเมื่อเขาคิดว่าเขาทำผิดจริงคำขอโทษที่ออกมา ทำให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสายนั่นเป็นเพราะคำว่าขอโทษก็เหมือนกับเป็นการยอมรับว่าเฮียป่าทำจริง น่านฟ้ายังคงจ้องมองแววตาของคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย คำขอโทษที่ดังออกมาเหมือนมากดย้ำๆที่รอยแผลที่เป็นรอยเดิม คนที่เธอเคยไว้ใจ เชื่อใจและเกือบจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ เขานอกใจเธอ ชีวิตคู่ของเธอกำลังพังทลายเพราะอดีตคนรักเก่าที่เขาไม่เคยลืม"น่า