ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

น่านฟ้าแค่นหัวเราะออกมาเบาๆที่หน้ากระจกตรงอ่างล้างมือ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเพื่อสร้างกำลังใจให้กับตนเอง แต่จะมีใครรู้ว่า หัวใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ว่าเธอจะทำอะไรอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ เสียงเยาะเย้ยและคำพูดต่างๆที่อันเซลเคยพูดกับเธอมันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่ว่าจะผ่านมากี่วันกี่เดือน ต่อให้เป็นปีเธอก็ไม่อาจจะลืมคำพูดพวกนั้นได้เลยน้ำตาหยดหนึ่งกำลังไหลออกมาที่ข้างแก้มในขณะที่เธอยิ้ม มือเล็กยกขึ้นมาปาดทิ้งก่อนจะระบายยิ้มออกมากว้างๆให้กับตนเอง น้ำตาหยดนี้มันจะเป็นหยดสุดท้ายที่เธอจะร้องให้กับผู้ชายที่ชื่อ น้ำป่า เสนีต์สนามบิน"ทางนี้ครับคุณโรส ดูบัวส์" ชายหนุ่มแต่งชุดสูทดูภูมิฐานยืนโบกมือเรียกน่านฟ้าด้วยชื่อใหม่ นามสกุลใหม่"สวัสดีค่ะ""นี่เป็นเอกสารทั้งหมดที่คุณอองเดร์เตรียมเอาไว้ให้ ในซองน้ำตาลจะมีโทรศัพท์มือถือและเอกสารสำคัญต่างๆสำหรับที่นั่นครับ...ขอให้คุณโชคดีครับคุณโรส""ขอบคุณมากค่ะ" เขาคือทนายความคนที่อองเดร์มอบหมายให้ดูแลและจัดการเรื่องฟ้องหย่าให้กับเธอมือเล็กเปิดซองน้ำตาลออกแล้วเปิดโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ราคาไม่แพงจนเกินไปพร้อมกับเบอร์ใหม่ที่จะเอาไปใช้

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากๆ ตั้งแต่เขากลับขึ้นรถยนต์ที่มีพี่ชายของเขานั่งรออยู่ จนตอนนี้น้ำป่าอยู่บนเครื่องบินเจ็ทกับพี่ชายเรียบร้อยแล้วไม่มีกระเป๋าเดินทาง มีแค่เพียงหนังสือเดินทางที่มือขวาของเขาเป็นคนพกติดตัวแทนเขา ระหว่างที่เดินทางน้ำป่าไม่นั่งเฉยๆ หรือพักงีบแต่อย่างใด เขาพยายามติดต่ออีเมล์ของน่านฟ้าก็พบว่ามันถูกปิดบัญชีถาวรไปแล้ว"สั่งให้คนของเราตรวจดูกล้องวงจรปิดทั้งหมด ไม่ว่าที่ไหนแฮกให้หมด" น้ำป่าออกคำสั่งอเลสซิโอทันที่ที่ย่อนก้นลงที่นั่ง"ครับนาย""แล้วอย่าลืมตรวจรายชื่อคนตามสายการบินต่างๆ อย่างพลาดแม้แต่สายการบินเดียว""ครับนาย"เมื่อน้ำป่าหันสั่งงานกับอเลสซิโอรีบร้อยแล้วจึงหันมาเปิดข้อความที่ยากุเป็นคนส่งมาให้ แค่เพียงไม่กี่วินาทีสายตาที่มุ่งมั่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าหมองทันทีแววตาแสดงออกถึงความเจ็บปวดอีกครั้งและเขาก็ไม่อาจจะกลั้นได้อีกต่อไป จนลีโอรู้สึกได้ถึงการสะอื้นเล็กๆที่น้องชายของเขาพยายามปกปิดจากสายตาของลูกน้องที่เดินทางมาด้วยกัน จนเป็นลีโอที่หันไปส่งสายตาให้กับลูกน้องว่าให้ไปนั่งตรงอื่นก่อน"เกิดอะไรขึ้นอีก" น้ำป่าถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพลางเพ่งสายตามองไปยังหน้าจอโ

ขอบตาโหล่ดำมีริ้วรอย กระบอกตามีร่องรอยช้ำ บวมแดงเนื่องจากร้องไห้ต่อกันเป็นเวลานาน ร่างหนาที่เคยเต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวพรรณผ่องใสในตามสไตล์ผิวสองสี ตอนนี้ไม่เหลือเค้าโครงเดิมแต่อย่างใด เหลือเพียงรูปร่างที่ผอมแห้ง หน้าตอบ เรี่ยวแรงที่มีอยู่ก็เหลือน้อยเต็มทีไอรินวางชามข้าวต้มลงที่โต๊ะก่อนจะยื่นมือไปกุมมือของน้ำป่าเอาไว้แน่นและบีบเบาๆ แต่นั่นกลับทำให้น้ำป่าสะอื้นจนตัวโยน แต่ว่าน้ำตากลับไม่มีเหลือสักหยดไอรินนึกไม่ถึงว่าพี่ชายของเธอจะอยู่ในสภาพที่แย่ถึงขนาดนี้ เธอนั่งมองพี่ชายด้วยหัวใจที่เจ็บปวดไม่ต่างจากคนอื่นๆที่เคยมาเยี่ยมพี่ชายเธอ ไอรินนั่งเงียบอยู่นาน ก่อนที่เธอจะพูดบางอย่างออกไป"ถ้าพี่น่านฟ้ากลับมาเจอเฮียสภาพนี้ พี่น่านฟ้าต้องเสียใจมากแน่ๆ""น่าน...น่านกลับมาเหรอ" น้ำป่าที่นอนอยู่แหงนหน้าขึ้นเพื่อรอคำตอบจากน้องสาว"ไม่ค่ะ! ไม่ใช่ตอนนี้...ถ้าเฮียยังมีสภาพแบบนี้ยังไงพี่น่านฟ้าก็ไม่กลับมาหรอกค่ะ...เผลอๆเฮียจะอยู่ถึงพี่น่านกลับมาหรือเปล่าเหอะ!""..." ราวกับคำพูดของไอรินทำให้น้ำป่าเริ่มคิดได้ ไม่มีใครพูดกับเขาแบบนี้ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา มีแต่คำให้กำลังใจแต่ทว่าคำพูดของน้องสาวเขากลับทำให้

"ที่รัก หรือ ผู้เป็นที่รักครับ" เป็นอองเดร์ที่แย่งตอบ เขายื่นมือไปรับดิเชร์จากอ้อมอกของพรเทพ ดวงตาของอองเดร์เปล่งประกายมีความสุขยามที่เขาจ้องมองดิเชร์ ไม่ต่างไปจากน่านฟ้า พรเทพเลยแม้แต่นิดเดียว"ตากับยายเป็นยังไงบ้างคะพ่อ""เฮ้อ...อาการไม่ค่อยดีเลย เป็นธรรมดาของคนอายุมาก"น่านฟ้าพยักหน้าเบาๆ อย่างรับรู้ ตากับยายของเธออายุเกือบจะแปดสิบด้วยโรคภัยที่เพิ่งตรวจเจอทำให้ต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลท้องถิ่น"กี่วันหมอถึงจะให้ออกจากโรงพยาบาลครับ" อองเดร์ถามในขณะที่อุ้มดิเชร์แล้วโยกตัวไปมาราวกับเป็นการกล่อม"อีกสองวันค่ะคุณอองเดร์""ไม่สิน่านผมบอกให้เรียกแค่ชื่อผมยังไงครับ""อองเดร์ก็เหมือนกันค่ะ อย่าเรียกน่านอีกนะคะ เดี๋ยวเชร์จะสับสนชื่อ""โอเคครับ"///ผ่านมาแล้วหนึ่งปี หลังจากที่เขาได้สติจากคำพูดของน้องสาวของเขา วันนี้น้ำป่าก็ยังคงตามหาน่านฟ้าเหมือนอย่างเคย ผิดไปจากในตอนแรกตรงที่ว่าเขาเน้นเข้าไปมีส่วนร่วมกับวงการแฟชั่นมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าเขาจะได้เจอน่านฟ้าเร็วเหมือนอย่างที่เขาอยากจะให้เป็นเหมือนเขากำลังงมเข็มในมหาสมุทรก็ไม่ปาน แต่ถึงจะแบบนั้นใช่ว่าเขาจะยอมแพ้ต่อให้อีกกี่เดือน ก

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับพี่แมร์รี่" ดิเชร์ถามขึ้นทันทีที่เห็นแมร์รี่เดินกลับเข้าร้านมา"ค่ะ แต่คุณเชร์คะ คุณโรสจะไม่ว่าแน่นะคะ""เอาน่า...แม่ไม่รู้หรอกว่าเสื้อสูทหายไปหนึ่งตัว""ไม่รู้แหละถ้าพี่โดนไล่ออกคุณเชร์ต้องรับผิดชอบพี่แมร์รี่นะคะ"ดิเชร์พยักหน้านิดๆเพื่อเป็นการตอบรับ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบสเก็ตบอร์ดแล้วเดินออกไปจากร้าน เดินเข้าตัวอาคารเพื่อขึ้นลิฟต์กลับห้องพักของตัวเองดิเชร์ ดูบัวส์ ปีนี้เขามีอายุสิบปี แต่ด้วยความสามารถและไอคิวที่ดิเชร์มีทำให้เขาได้เรียนกับเด็กที่โตกว่าสองปี และนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ดิเชร์มีความคิด การอ่านที่มากกว่าเด็กคนอื่นๆที่อยู่ในวัยเดียวกันร่างของเด็กชายล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มภายในห้องนอนของเขาเอง ในหัวของเขาตอนนี้คิดเพียงว่าเมื่อไหร่แม่ของเขาจะกลับจากงานเลี้ยง ถึงแม้แม่จะชวนเขาให้ไปด้วยแต่เขากลับไม่ชอบออกงาน เขาไม่ชอบการโดนถ่ายรูปแสงแฟลชที่ส่องสว่างรัวๆ มักจะมาพร้อมกับคำถามที่เกี่ยวกับแม่ของเขากับนายแบบที่มีอายุตั้งยี่สิบต้นๆไปจนถึงอายุวัยกลางคน เขารู้ว่าลึกๆแล้วแม่ของเขาไม่เป็นอย่างที่ช่างภาพ หรือที่นักข่าวพูดหรือถามนั้นเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีเพราะเขากับแม่ไ