ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

"อ้าวทำไม มีอะไรหรือเปล่า""วันนี้นายเขาจะตามคุณน่านฟ้าเอง แบบตามห่างๆอย่างห่วงๆน่ะ รู้จักไหม เดี๋ยวเราสองคนขับรถไปรอนายที่ทำงานของคุณน่านฟ้า""กูก็ว่าอยู่ เออๆแค่นี้"ปิ๊ปๆ เสียงสัญญาณของรถไฟฟ้าเตือนว่าประตูกำลังจะปิด ทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านประตูขยับถอยเข้ามาด้านใน ความเบียดเสียดช่วงเช้าทำให้ของที่น่านฟ้าถืออยู่ตกลงไปอยู่ที่พื้นของรถไฟฟ้าพรึ่บ!มือใหญ่ของใครบางคนยื่นไปเก็บแล้วถือไว้ก่อนที่คนทั้งคู่จะสบตากัน"เฮียป่า...""เฮียถือให้นะ" น้ำป่าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมากกว่าปกติ สายตาที่มองน่านฟ้ามีแต่คำว่าคิดถึงและเขาก็คิดว่าเธอเองก็คงดูออกว่าเขาคิดถึงเธอแค่ไหนน่านฟ้าสลัดความคิดทิ้งก่อนจะตั้งสติยืนเกาะที่เสาเอาไว้ ด้วยความสูงของน่านฟ้าทำให้เธอจับที่ห่วงไม่ถึง น้ำป่าสังเกตใบหน้ากลมที่ถึงแม้จะไม่ได้แสดงออกมาว่าเธอกำลังคิดอะไร แต่เขารู้ว่าเธอคงคิดว่า เขาคงหัวเราะเยาะเธอที่เธอจับห่วงของรถไฟฟ้าไม่ถึงและมันก็จริงอย่างที่เธอนึก ก็ภาพตรงหน้าผมมันช่างน่ารักเกินไปจริงๆ ผู้หญิงอะไรทำอะไรก็น่ามอง น่าดู น่ารักไปหมดไม่กี่สิบนาทีรถไฟฟ้าก็มาถึงที่จุดหมายปลายทาง น้ำป่าเดินตามน่านฟ้าติดๆและเมื่อคนเยอะเกิ

ร่างเล็กพยายามขัดขืนทั้งๆที่ร่างกายเธอเริ่มตอบสนองคนมากประสบการณ์ที่กำลังกวาดเรียวลิ้นชื้นควานหาความหวานภายในโพรงปากอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย กระโปรงยาวร่นขึ้นมาที่หน้าขาขาวมือใหญ่ลากไล้อย่างเบามือสลับกับบีบเฟ้นบริเวณก้นกลมที่เขาอยากจะบีบมานาน ปากหนายังคงสอดพันอยู่กับลิ้นนุ่มไม่ว่างเว้นในขณะที่มือทั้งสองต่างทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี บดจูบที่ดูดดื่มบวกกับร่างหนาที่ทาบทับถาโถมแนบลงกับร่างเล็กคลื่นอารมณ์ไหลหลั่งมารวมตัวกันที่จุดกลางกายร่างเล็กสัมผัสได้ถึงความแข็งขืน และมันทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"อ่าา...น่าน" น้ำป่าเรียกชื่อของเธอที่กำลังแลกจูบดูดดื่ม เสียงเรียกชื่อวันนี้ฟังแล้วยิ่งทำให้น่านฟ้ารู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ไม่ทันที่เธอจะได้คิดต่อฝ่ามือใหญ่จับที่ท้ายทอยแน่นพร้อมกับปรับองศา แล้วสอดลิ้นชื้นเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ดูรุนแรงและร้อนแรงขึ้นกว่าในตอนแรก ลิ้นร้อนควานหารสหวานในโพรงปากดูดดึงลิ้นนุ่มอย่างเอาแต่ใจจนเธอแทบจะหายใจไม่ทันน้ำป่าผละจูบออกอีกครั้งเมื่อเห็นคนไร้ประสบการณ์เอากำปั้นน้อยๆทุบที่อกเขาราวกับบอกว่าเธอหายใจไม่ทัน ทั้ง

ใบหน้าคมมองใบหน้าเหยเกด้วยความรู้สึกกระสัน และมันกำลังส่งผลให้เขาออกแรงกระแทกถี่ระรัวมากขึ้นกว่าเดิมจนมือเล็กต้องยกขึ้นมาดันหน้าท้องแกร่งออกเพื่อเป็นการบอกคนแรงเยอะเป็นนัยๆ"อ่าส น่าน"ร่างหนายกร่างเล็กขึ้นมาเล็กน้อยแแล้วกอดไว้แน่นเพื่อให้ร่างเล็กได้ปลดปล่อยความเร่าร้อนออกมา ริมฝีปากหวานฉ่ำดูดดึงปากหนาไว้แน่น ลมหายใจหอบสะท้านที่บ่งบอกอารมณ์ของเธอในตอนนี้ ดวงตาหวานปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยเหงื่อไม่แพ้กับเธอ ในที่สุดเธอก็ปลดปล่อยความฉ่ำแฉะออกมาชโลมแก่นกายจนล้นออกมาจากร่องรักไหลเปรอะที่นอนจนชุ่ม"ไม่รอเฮียเลยน่าา..."ประโยคที่ออกมาจากปากหนาทำให้น่านฟ้าถึงกับหน้าแดง พลางยกมือน้อยๆขึ้นทุบที่หน้าอกแกร่งอย่างเบามือด้วยความเขินอาย น้ำป่ายิ้มให้กับคนที่สุขสมแล้วถอดถอนแก่นกายออก ทำให้เห็นแก่นกายฉ่ำแววไปด้วยน้ำสีใสที่ปนกับสีแดงอย่างเจือจางยิ่งทำให้น้ำป่ารู้สึกดีไม่น้อย ก่อนจะจับร่างเล็กเปลี่ยนท่าพลิกให้นอนคว่ำแล้วยกสะโพกกลมขึ้นสูงสอดแทรกแก่นกายเข้าไปอีกครั้งแต่ยังคงคับแน่นเหมือนเดิมเพียงแต่ลื่นขึ้นมาหน่อยเมื่อได้น้ำสีใสช่วยหล่อลื่น"อื้อ..." เสียงหวานครางหลุดลอยเมื่อสัมผัสกับความซ่านหวิ

"นี่ยังไงคะ ลิปสติกแท่งนี้เป็นของใครคะเฮียป่า" น่านฟ้าก้มลงแล้วเอื้อมมือหยิบแท่งลิปสติกสีดำใต้โต๊ะทำงานขึ้นมาแล้วยื่นแท่งลิปสติกไปตรงหน้าน้ำป่าก่อนที่จะเอ่ยถามทันทีที่น้ำป่าเห็นก็ถึงกับหัวเราะออกมา พลางนึกขึ้นในใจว่าน่านฟ้ากำลังหึงตัวเองด้วยแท่งลิปสติกเพียงแค่แท่งเดียว แถมยังเป็นแท่งลิปมันทาปากของเขา ที่ทำตกไว้นี่เอง"หัวเราะอะไรคะเฮียป่า"น้ำป่าไม่ตอบ แต่เขาหยิบแท่งลิปมันที่น่านฟ้าเข้าใจผิดว่าเป็นแท่งลิปสติกจากมือเล็ก แล้วเปิดออกให้น่านฟ้าได้หายสงสัยพร้อมกับทาบางๆที่ริมฝีปาก"มันคือลิปมันครับ ของไอรินน่ะพอดีเฮียลองแล้วชอบก็เลยขอมา...ต่อไปนี้ถ้าน่านสงสัยหรืออยากถามอะไรเฮียก็ถามได้ทุกเรื่อง ทุกอย่างได้เลยนะครับ" น้ำป่าพูดพลางเอาลิปมันทาที่ริมฝีปากบางอย่างเบามือแล้วก้มเอาริมฝีปากร้อนแตะเบาๆที่ริมฝีปากบาง"..." น่านฟ้านึกขำตัวเองขึ้นในใจที่ว่าเธอกำลังเป็นเอามาก นี่ล่ะนะหึงไม่ลืมหูลืมตาทำให้เข้าใจผิดคราวหน้าคงต้องถามเหมือนอย่างที่เฮียป่าพูด"อยากกินไรครับน่าน เดี๋ยวเฮียบอกให้ลูกน้องสั่งแม่ครัวของผับให้" น้ำป่าถามขึ้นเมื่อเห็นว่าน่านฟ้าเงียบไป พลางใช้สองมือจับที่หัวไหล่แล้วดันไปให้นั่งที่

ประเทศไทยตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม น่านฟ้าหลังจากที่กลับมาจากทำงานเธอก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะรอโทรศัพท์จากอีกคนแต่ทว่ากลับไม่วี่แววจนกระทั่งเธอผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันใหม่เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอต้องไปทำงานตามปกติ พรุ่งนี้ถึงจะเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ ประตูเพนท์เฮ้าส์ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของอาหารเช้า"คุณน่านฟ้าครับ วันนี้ผมได้โจ๊กหมูใส่ใข่มาครับ...แล้วก็นมสดอย่างที่คุณน่านฟ้าชอบดื่มครับ""ขอบคุณมากค่ะพี่ยากุ มาทานด้วยกันสิค่ะ""ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่ควรนั่งโต๊ะเดียวกันกับเจ้านายครับ""ถือว่าน่านขอนะคะ น่านนั่งคนเดียวมันยิ่งทำให้น่านคิดถึงเฮียป่าค่ะ" น่านฟ้าพูดเสียงอ้อนๆพร้อมส่งสายตาให้ดูน่าสงสารจนทำให้ยากุแอบขำในใจ แต่เขาก็เลือกที่จะทำตามคำสั่งของนายผู้หญิงอีกคน"...ครับคุณน่านฟ้า"น่านฟ้าเธอตักแบ่งโจ๊กที่ยากุซื้อมาพร้อมกับเทนมสดให้ยากุจนเต็มแก้ว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยากุทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีในขณะที่น่านฟ้าพูดเกี่ยวกับวงการแฟชั่นที่เขาเองไม่ค่อยจะสันทัดเสียเท่าไหร่///เมืองโตริโน่"เธอมาได้ยังไง"หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าสร้างความประหลาดใจให้กับน้ำป่า อันเซลที่ยืนอยู่ในชุดแต่ง