Semua Bab ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า: Bab 51 - Bab 60

"ฝันดีค่ะเฮียป่า" น่านฟ้านอนพลิกตัวคว่ำหน้า คาดหวังว่าจะช่วยบรรเทาความคิด ความรู้สึกให้เบาบางลง แต่จนแล้วจนรอดมันก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น เธอไม่สามารถกดทับความรู้สึกและความคิดได้เลยแม้แต่นิดเดียว ใบหน้ากลมหันหน้าไปอีกด้าน ด้านที่เคยมีเฮียป่านอนเคียงข้างเธอและนอนกอดเธอทุกคืน จนกระทั่งผล็อยหลับไปในช่วงหัวค่ำอีกด้านของอันเซล เธอได้รับข้อความยืนยันของอเลสซิโอว่าให้ไปพร้อมกับน้ำป่า นั้นหมายความว่าลูกค้าที่ชื่ออดิศักดิ์ได้ทำตามที่เธอขอได้สำเร็จติ้ง!เสียงแจ้งเตือนของข้อความเข้าอีกครั้ง อันเซลกดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากลูกค้าที่มีชื่อของคนที่ทำให้แผนการนี้สำเร็จLineอดิศักดิ์ : อย่าลืมรางวัลนะ ผมขอเป็นคืนพรุ่งนี้ที่โรงแรมxxตลอดทางที่น้ำป่ากับอันเซลนั่งรถยนต์มาด้วยกัน น้ำป่ารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เพราะคนที่นั่งข้างกันเปลี่ยนเป็นเดรสสั้นสีแดงสั้นที่คว้านลึกจนเกือบจะเห็นหัวเนินอกอวบ เขาพยายามหายใจเข้าออกลึกๆแล้วโยนความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลยแม้แต่นิดเดียว"ไม่มีชุดอื่นเหรอไงอันเซล""ทำไมค่ะ ปกติอันเซลก็แต่งตัวแบบนี้อยู่แล้วนี่คะคุณน้ำป่า"คำตอบที่ฟังแล้วทำให้น

"สวัสดีค่ะฉันมาพบคุณน้ำป่าค่ะ""คุณอีกแล้วเหรอ ดิฉันบอกแล้วยังไงคะว่าถ้าไม่ได้นัดเอาไว้ เข้าพบท่านไม่ได้หรอกค่ะ""แต่วันนี้ฉันเอาชุดทำงานมาให้ท่านเปลี่ยนค่ะ" น่านฟ้าพูดพร้อมกับหยิบชุดทำงาน เป็นสูทที่น้ำป่าสวมใส่อยู่บ่อยครั้ง พนักงานสาวประชาสัมพันธ์พลิกแบรนด์ดูก่อนจะมองชุดสูทอย่างเต็มตา เลยทำให้ใบหน้าของหญิงสาวประชาสัมพันธ์เจื่อนลงทันที แต่ไม่ทันที่จะพูดคุยกัน ก็มีเสียงชายหนุ่มที่น่านฟ้าคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง"คุณน่านฟ้า! มาหาคุณน้ำป่าเหรอครับ""ใช่ค่ะพี่ยากุ พาน่านไปหาเฮียป่าได้ไหมคะ""ได้สิครับ เชิญทางนี้เลยครับ...อ๋อคุณน่านฟ้ายืนรอผมสักครู่นะครับ""ค่ะพี่ยากุ""นี่พวกเธอ! ถ้าหากคุณน่านฟ้ามาอีกให้เข้าไปได้เลยนะ เข้าใจไหม""เอ่อ...เข้าใจค่ะ" หนึ่งในสองคนตอบรับ ก่อนจะหันมาคุยกันด้วยเสียงที่แผ่วเบา ที่เต็มไปด้วยความสงสัยในตัวน่านฟ้าว่าเธอเป็นใครกันแน่เมื่อทั้งสองคนเข้ามาในลิฟต์น่านฟ้าก็เอ่ยปากถามยากุทันที"เมื่อคืนเฮียนอนที่ไหนเหรอคะพี่ยากุ""นอนที่ผับครับคุณน่านฟ้า นายงานยุ่งจริงๆครับช่วงนี้""อ๋อ...ค่ะ แล้วนี่ใกล้พักเที่ยงแล้ว เดี๋ยวพี่ยากุกับพี่อเลสซิโอไปกินข้าวกับน่านกับเฮียป่าด้ว

"ผู้หญิงอย่างเธอไม่เหมาะกับป่าเขาหรอกนะ เธอไม่ใช่สเปกของเขาเลยแม้แต่นิดเดียวจำใส่หัวเอาไว้" อันเซลเธอพูดจบก็ก้มเก็บชุดแล้วเดินไปหยิบรองเท้าก่อนจะเข้าไปในห้องเพื่อแต่งตัวน่านฟ้ายกมือขึ้นมาปิดแก้มข้างที่โดนตบ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมอีกครั้ง ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่กำลังทำหน้าบอกกับเธอว่าเขาเสียใจและขอโทษ แววตาที่สื่อออกมาเธอรู้ดี แต่เธอคงต้องไปตามเส้นทางที่เธอต้องเดิน ดีแค่ไหนที่เธอยังไม่ปักใจรักผู้ชายคนนี้ อีกไม่กี่เดือนก็จะหมดสัญญา และเธอก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าผู้ชายตรงหน้าคงจะทำตามสัญญา"ขอน่านอยู่คนเดียวก่อนนะคะ หมดสัญญาเมื่อไหร่น่านจะหย่าให้ค่ะ""ไม่ๆ!! ไม่นะน่านเฮียไม่หย่า...น่าน!!" ถึงแม้น้ำป่าจะพูดอะไรออกไป น่านฟ้าก็ไม่ได้อยู่ฟังแม้แต่นิดเดียว"ยากุ""ครับนาย" ยากุรีบเดินตามน่านฟ้าไปเพื่อคอยดูแลอยู่ห่างๆ หรือถ้าหากว่าน่านฟ้ามีอะไรให้ช่วยเขาก็จะได้ช่วยได้ทันที///ย้อนไปก่อนหน้านี้ น้ำป่าที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ที่มีร่างบางเอวคอดนั่งทาบทับอยู่บนตักแกร่งทั้งสองคนสบตากันไม่กี่วิก็เหมือนกระแสไฟที่สปาร์คกันอย่างลงตัว สองคนต่างบรรเลงบทจูบที่เร่าร้อน เดิมทีน้ำป่าก็มีความต้องการตั้งแต่

น่านฟ้าเธอไม่ได้ตอบออกไป และเธอกำลังคิดว่าเธอไม่ควรเป็นภาระให้ใคร สองเท้าเล็กเดินไปเปิดประตูห้องนอน แล้วระบายยิ้มออกมาบางๆให้กับยากุ"พี่ยากุคะ น่านอยู่คนเดียวได้ค่ะ พี่กลับไปเถอะค่ะฝากบอกเฮียป่าด้วยนะคะว่าไม่ต้องทำอะไรให้น่านทั้งนั้น ถึงเวลาน่านจะกลับไปเองค่ะ" น้ำเสียงของเธอฟังดูว่างเปล่า ทำให้ยากุรู้สึกเห็นใจน่านฟ้าเป็นอย่างมาก ทำให้เขาไม่อยากจะขัดใจ ในเมื่อน่านฟ้าต้องการอย่างนั้นเขาจึงเอ่ยปากรับคำไป"ครับ...คุณน่านฟ้า" ถึงแม้ยากุจะรับปากไปแบบนั้น เขาก็ต้องคอยแอบดูอยู่ห่างๆเหมือนอย่างกับเจ้านายของเขาที่ทำอยู่ในตอนนี้ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดนิ่งอยู่นานนับหลายชั่วโมง ทำเอาคนละแวกนั้นต่างออกมามองเป็นครั้งเป็นคราว บ้างก็แอบถ่ายรูปเก็บเอาไว้เผื่อว่าลูกหลานใครหายจะได้บอกรถต้องสงสัยได้ถูก แต่มีเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนมองจากหน้าต่างที่สามารถมองเห็นได้อย่างถนัดตาว่าเลขทะเบียนอะไรและเธอก็รู้ว่าเป็นรถใคร สิ่งที่ทำให้เธอมั่นใจยิ่งขึ้นก็ตอนที่เห็นว่าใครเดินลงมาจากรถ"ตกลงท่านประธานกับน่าน...จริงเหรอเนี่ยไม่อยากจะเชื่อว่าข่าวลือที่ว่าพ่อขายลูกเป็นเรื่องจริงๆ" ปรายพูดพึมพำกับตนเอง เธอไม่อยากจะเชื

"อ้าว! คุณอองเดร์ไหนบอกว่าจะกลับเมื่อวานยังไงคะ" น่านฟ้าหยุดมือ ก่อนจะหันไปตามเสียงแล้วถามด้วยความสงสัยแล้วหันมาหยิบเข็มมุดปักลงที่เนื้อผ้า"ผมเพิ่งนึกได้ว่าผมลืมเอาระเบียบการแข่งขันการออกแบบเสื้อผ้ามาให้น่านน่ะ มีเวลาเตรียมตัวอีกสองเดือน...ถ้าหากว่าคุณยังสนใจ" อองเดร์ยื่นซองเอกสารให้กับน่านฟ้า เธอเอ่ยคำขอบคุณพร้อมกับยื่นมือไปรับแต่มือของอองเดร์ยังคงจับซองเอกสารเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยน่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า ก่อนจะส่งสายตาพร้อมกับถามคำถามกับอองเดร์"มีอะไรหรือคะ""ถ้าผมถามอะไรแปลกๆ น่านจะโกรธผมไหมครับ" อองเดร์อ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะถามออกไป"ไม่ค่ะ น่านไม่ใช่เป็นคนที่จะโกรธใครง่ายๆ คุณอองเดร์มีอะไรจะถามน่านอย่างงั้นเหรอคะ" คราวนี้น่านฟ้าวางกล่องเข็มในมือแล้วหันหน้ามามองอองเดร์เพื่อรอคำถามอย่างตั้งใจ"น่านรู้จักคนที่ชื่ออันเซลไหมครับ""...รู้จักค่ะ ทำไมเหรอคะ" น่านฟ้านิ่งไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะถามออกไปอีกครั้ง"เธอเป็นเพื่อนผม แล้วเธอก็เล่าบางอย่างให้ผมฟัง แต่ผมไม่เชื่อที่เธอเล่าผมก็เลยมาถามน่านจะได้หายข้องใจ""คุณอองเดร์ไม่เชื่อเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ อีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์คุณอองเดร์ก็