ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า

น่านฟ้ายืนอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากธนาคาร ตอนนี้มันหยุดพร้อมๆกับยอดเงินที่เหลือให้เธอหนึ่งหมื่นบาท เธอไม่มีเวลามายืนร้องไห้ตอนนี้ สองเท้าเล็กรีบก้าวเดินไปยังบ้านของเธอที่อยู่ในซอยข้างๆกับร้านสะดวกซื้อเข้าไปไม่ลึกมากนักก็ถึงบ้านหลังเล็กๆของเธอกับพ่อตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งเข้าไปในบ้านท้้งรองเท้า ประตูบ้านที่ไม่ได้ล็อกมันบอกเธอได้เป็นอย่างดี มือเล็กรีบผลักประตูห้องนอนของพ่อ สิ่งที่เห็นคือความว่างเปล่าตู้เสื้อผ้าถูกเปิดทิ้งไว้ข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น พ่อทิ้งเธอไปแล้ว...น่านฟ้าพยายามติดต่อพ่อ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าพ่อของเธอจะเปิดเครื่อง..."ผับ..ใช่พ่อต้องอยู่ที่ผับนั้นๆแน่ๆ" น่านฟ้าพูดพลางก้าวขาเรียวออกจากห้องพ่อแล้วเดินไปที่ห้องเธอเพื่อสำรวจห้องเธออีกที สิ่งที่เห็นก็คือกล่องเอกสารของเธอถูกรื้อค้นจนมันเละเทะไปหมด น่านฟ้าตัดสินใจยังไม่เก็บเอกสารต่างๆ เธอเลือกที่จะไปผับ ผับที่มีโซนสำหรับนักพนันโดยตรง เธอรู้ เพราะเธอเคยไปที่นั่นครั้งหนึ่งเธอไปตามหาพ่อ เพราะพ่อเธอไม่กลับบ้านเกือบหนึ่งอาทิตย์ผับโซแอลน้ำป่านั่งดูโฉนดบ้านกับโฉนดที่ดินที่เพิ่งถูกโอนเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาด้วยใบหน

"ก็ตามที่ระบุ.."ทำไมเมื่อกี้ เขายิ้ม..เขายิ้มให้เธองั้นเหรอ เมื่อน้ำป่านึกได้เขาก็หันไปหาอเลสซิโอกับยากุ ทั้งสองรู้ได้ทันทีว่านายเขาอยากจะรู้หรืออยากจะถามอะไร ทั้งสองจึงได้พยักหน้ารับพร้อมกันทั้งสองคนเพราะอเลสซิโอกับยากุ เห็นกับตาว่าเจ้านายของเขายิ้ม"นี่! เซ็นๆไปเถอะ ฉันไม่เอาเธอไปค้ามนุษย์หรอก"น่านฟ้าอ่านสัญญาทีละข้ออย่างละเอียด(หึ..แค่ผ่านๆ) และที่มาของสัญญนี้ก็คือพ่อเธอเป็นหนี้ที่กาสิโนถึงแม้จะชดใช้ไปแล้วแต่ทว่าดอกเบี้ยที่มันงอกเงยทุกวัน พ่อของเธอไม่มีให้ เงินในบัญชีกับบ้านก็ไม่เหลือ ไม่เหลืออะไรให้เธออีก เป็นเพราะแบบนี้นี่เองน่านฟ้ากลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอยอมรับสภาพกับสิ่งที่เป็น และผลที่ตามมา เพราะเป็นพ่อของเธอเอง ไม่ใช่ใครที่ไหน และเธอก็เข้มแข็งพอเธอผ่านมาหมด ทุกอุปสรรคเพราะเธอเติบโตมากับพ่อแค่สองคน แม่เธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุตั้งแต่เธอเรียนชั้นประถม ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วเธอสามารถไปอยู่บ้านตากับยายที่ฝรั่งเศสได้ แต่เธอเลือกจะอยู่กับพ่อของเธอมากกว่า"เดี๋ยวคุณ! แค่ปีเดียวแน่นะ เซ็นใบหย่าเมื่อไหร่คุณก็จะเปิดร้านเสื้อผ้าให้ฉันที่ฝรั่งเศส..จริงๆใช่ไหม"'ทำไมเขาถึงรู้ว่าเราอยากเปิดร้าน

"จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ห้องของฉันอยู่ชั้นลอยห้องกระจกเธอมีอะไรก็เคาะเรียก ไม่สิห้องกันเสียง เธอควรโทรหาฉันเบอร์ฉันเธอก็มีอยู่แล้วนี่นา""ค่ะ"ภายในห้องนอนที่มีเอาไว้สำหรับแขกแต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นลีโอ พี่ชายฝาแฝดที่มักจะมานอนตอนที่มาไทยเท่านั้น น้ำป่าสั่งให้ทำห้องใหม่ตกแต่งตามสไตล์ของผู้หญิงทั่วไป และน่านฟ้าก็รู้สึกชอบห้องนี้เป็นมากๆ เพราะบ้านเก่าของเธอเป็นบ้านธรรมดาไม่ได้ตกแต่งหรูหราอะไร"ไหนอ่านสิ พ่อคนหน้านิ่ง"น่านฟ้าตั้งฉายานามให้กับน้ำป่า พร้อมกับเปิดสมุดบันทึกที่น้ำป่าเอาให้เธอ เพื่อเรียนรู้นิสัยใจคอ ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร"ไม่กินเผ็ด ชอบกินผักซี พูดหวานไม่เป็น คบกันมาได้หนึ่งปี...แล้วนี่อะไร""...ไม่เชื่อในเรื่องของความรักจนกระทั่งได้เจอกับคุณ" น่านฟ้าอ่านบรรทัดนี้จบเธอก็เห็นวงเล็บเอาไว้ว่า เผื่อแม่ของเขาถาม เขาจะตอบแบบนี้"จริงสินะ เราแค่ทำตามสัญญาจะมาคิดมากอะไรกับอีแค่ประโยคนี้"น่านฟ้าปิดหนังสือลง แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า "โอ้โห้..เสื้อผ้าเยอะมาก นี่เขาซื้อให้เราหมดเลยเหรอ"มือเล็กจับบายเสื้อผ้าในตู้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางของเธอที่วางแอบๆไว้ในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะรื้อออกมา

โรงงานผลิตเสื้อผ้าแบรนด์ RSA"ไม่เห็นต้องรีบมาเลยน่านฟ้า งานไม่ได้ยุ่งอะไรเสียหน่อย" รสาเจ้าของโรงงานและแบรนด์เสื้อผ้าRSA พูดขึ้นเมื่อเห็นน่านฟ้าเดินเข้าห้องทำงานมา"น่านก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกันค่ะพี่รสา" น่านฟ้าพูดพลางเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์แล้ววางกระเป๋าที่ด้านล่างของโต๊ะทำงาน"คุณอองเดร์บอกพี่ว่า เราไม่รับสายของเขาเลย มีอะไรกันหรือเปล่า""เปล่าค่ะ ไม่...เออคือว่า" น่านฟ้าอ้ำอึ้งอยู่ครู่ เธอควรพูดออกไปดีไหม"น่านฟ้า อย่าลืมสิ เราสองคนก็เหมือนพี่น้องกัน น่านฟ้าสามารถคุยกับพี่ได้ทุกเรื่อง ทุกอย่างนะ""น่านไม่ได้ชอบคุณอองเดร์ค่ะ น่านรู้ว่าคุณอองเดร์เป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติน่านทุกอย่างแต่ น่านไม่ได้ชอบคุณอองเดร์ค่ะพี่รสา น่านควรทำยังไงดีค่ะ" ทีแรกเธอกะว่าจะไม่เล่าเรื่องอะไรที่มันทำให้พี่รสาของเธอยุ่งยากหัวใจแต่การที่ได้บอกมันน่าจะเป็นการดีกว่าเธอจึงตัดสินใจพูดออกไป"แต่พี่ว่า น่านฟ้าก็ลองคุยๆได้นี่ แค่เพื่อน บอกคุณอองเดร์ไปเลยว่า เธอไม่ชอบอองเดร์แบบนั้นแต่ก็สามารถคุยกันได้ อืม..เหมือนกับที่เขาเรียกกันว่า พัฒนาความสัมพันธ์ หรือน่านคิดว่าไง""น่านคง...ไม่ได้หรอกคะพี่รสา แค่คนทำงานร่วมกันน่า

ฟาสต์ฟูดน่าตาเป็นอย่างนี้นี่เองผมพูดได้เต็มปากว่าผมไม่เคยมากินข้าวที่ด้านบนนี้ ส่วนใหญ่ก็ร้านอาหารญี่ปุ่น บุฟเฟต์ปิ้งย่างในตอนสมัยที่เขายังเรียนอยู่ปีหนึ่ง เพราะรุ่นพี่นัดให้มากินไม่อย่างนั้นเขาก็แทบจะไม่ได้เข้ามากินอาหารในห้างน้ำป่าหยุดยืนมองร้านอาหารที่มีอยู่ติดๆกันหลายๆร้าน มีให้เลือกมากมายตามใจที่เราอยากจะกิน เขาเดินตามน่านฟ้าติดๆ เพราะเขาไม่ถนัดในการสั่งอาหารแบบนี้ ถือว่าเปิดโลกใหม่ให้กับเขาเลยก็ว่าได้"เฮียป่าอยากกินอะไรคะ" น่านฟ้าถามน้ำป่าทั้งๆที่ตนเองกำลังมองเมนูที่ติดอยู่ที่หน้าร้าน โดยที่เธอไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าหล่อในตอนนี้ที่กำลังมองเธออยู่อย่างไม่ละสายตา"น่านฟ้าล่ะ กินร้านนี้เหรอ" น้ำป่าถามออกไปพร้อมกับเลื่อนสายตามองไปที่ป้ายเมนูที่อยู่ด้านบนตรงหน้าของเขา"เฮียป่าก็เห็นอยู่...ว่าน่านฟ้ายืนอยู่หน้าร้านนี้ จริงไหมคะพี่" ประโยคแรกเธอหันกลับมาวีนคนด้านหลัง ส่วนประโยคถัดมาเธอถามความคิดเห็นพี่เจ้าของร้านที่กำลังยืนยิ้มให้กับเธออยู่ถึงแม้สายตาจะไม่ได้อยู่ที่เธอก็เหอะวินาทีนี้น้ำป่าถึงกับหรี่สายตามองคนตรงหน้าไม่รู้ไปโมโหหิวที่ไหนมา"พี่ค่ะ เอาเส้นเล็กเป็ดหนึ่ง ใส่ทุกอย่างเลยค่