All Chapters of คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันหนึ่งที่หน้าตึกคณะบริหารคริสนั่งฟุบอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มือกุมหน้าราวกับพยายามป้องกันตัวเองจากความเหนื่อยสะสมหลายวัน ดวงตาครึ่งหลับครึ่งเปิด หายใจแรงเป็นช่วง ๆ เหมือนคนหมดแรงจากการเรียนและงานที่ทับถมเข้ามาพร้อมกันคริสเข้าไปที่ผับสัปดาห์ละ 3 วัน และทีมงานของพ่อและผู้จัดการก็เข้ามาดูแลในส่วนที่เหลือ ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรที่เกินกว่ากำลังเขา เนื่องจากทางพ่อสนับสนุนให้ลูกชายเรียนอยู่แล้วตั้มเดินผ่านมามองเพื่อนที่นั่งฟุบหน้าอยู่แล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตบไหล่เพื่อนเบา ๆ“เป็นไงวะ มหา’ลัยมันดูดพลังขนาดนี้เลยเหรอ” น้ำเสียงล้อเล่นแต่แฝงความเอ็นดู คริสแค่เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาง่วงงุนพูดเสียงอ่อย ๆ เพียงว่า“เหนื่อยว่ะ…” คริสไม่เถียงอะไรทำท่าทางเหมือนคนหมดแรงจริง ๆจังหวะนั้นเสียงเครื่องยนต์รถยุโรปหรูดังขึ้นกลางลานจอด ทุกสายตาของนักศึกษาที่ผ่านไปมาหันมอง หมอชลก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสุขุมเรียบร้อยแต่สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย มุมปากยกยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตาบ่งบอกชัดเจนว่าเขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อโชว์ตัวแต่เพื่อใครบางคนคริสเห็นหมอชลปุ๊บใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนถูกกระตุ้นทั

คริสก้าวออกมาจากห้างด้วยสีหน้าตึงมือข้างหนึ่งกำแน่นราวกับต้องการควบคุมความโกรธและความวุ่นวายในใจ เขาพยายามไม่หันไปมองใคร หรือพูดอะไร คริสยืนนิ่งมองไปที่จอดรถของหมอชล เขากำลังจะเดินไปแต่ทุกก้าวที่เขาเดินกลับไม่สามารถหลีกเลี่ยงแรงดึงดูดจากใครบางคนได้ทันใดนั้นเสียงเรียบอ่อนแต่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา“คริส…ช่วยไปส่งหน่อยสิรถเราเสียไม่มีใครมารับ” คริสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วแน่นพยายามก้าวผ่านไปโดยไม่หันหลัง แต่ปลายฟ้าไม่ยอมแพ้เธอก้าวตามมาติด ๆ ใบหน้าแป้นแล้นยิ้มบาง ๆ ดวงตาแฝงความหวังเหมือนครั้งเก่าที่เคยทำเขาใจอ่อน“ก็ฉันบอกว่าไม่ได้เอารถมา” คริสย้ำเสียงเข้ม“ไปแท็กซี่ด้วยกันนะคริส” ปลายฟ้ายังคงตื้อคริสอยู่เธอเอื้อมมือมาจับแขนเขาเบา ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติแล้วเอาหน้าแนบเข้ากับแขนเขาอีกครั้ง ความใกล้ชิดนั้นทำให้หัวใจคริสเต้นแรงทันทีแต่คราวนี้ไม่ได้เป็นแรงสั่นสะท้านแบบตื่นเต้นอีกต่อไป ความรู้สึกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความขยะแขยงจนเขาแทบอยากอาเจียนคริสสะบัดแขนออกอย่างแรง มือสั่นเล็กน้อยจากความไม่พอใจ“อย่าทำแบบนี้!” เสียงเขาดังก้องในลานจอดรถแต่ยังมีความเยือกเย็นแฝงอยู่ ไม่ใช่แค

สามเดือนต่อมา...หมอชลหลังเรียนจบก็เข้าทำงานที่โรงพยาบาลเดิมที่ฝึกงานเทอมสุดท้าย วันนี้หมอชลก็ออกไปทำงานเช่นเคย ส่วนคริสไม่มีเรียน เขานอนเอนตัวบนโซฟา โทรศัพท์ในมือส่องแสงอ่อน ๆ ข้าง ๆ เปิดทีวีค้างไว้ เสียงภาพยนตร์กับเสียงคลื่นกระทบหน้าต่างผสมกันเป็นบรรยากาศสบาย ๆ แต่แล้วเสียงกุกกักของประตูทำให้เขาหยุดนิ่งสะดุ้งเล็กน้อย“อ้าว ไหนบอกกลับเย็น ๆ ไง…ลืมอะไรครับ” เขาพูดลอย ๆ โดยไม่หันไปมองแต่เสียงตอบกลับกลับเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงก้าวเท้าเข้ามาคริสรีบหันไปมองทันใดนั้นร่างสูงของหญิงวัยกลางคนก้าวเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดเรียบร้อยโทนสีอ่อนดูสง่างามและสุภาพผมยาวมัดเกล้าพร้อมเครื่องประดับเรียบง่าย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้มแข็งคริสสะดุ้งแรงแววตาเบิกกว้าง ร่างกายเกร็งเล็กน้อย คุณแม่หมอชลมองเขาอย่างละเอียดก่อนคลี่ยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความใจดีและความเข้าใจ“เอ๊ะ…หนูนี่เป็นแฟนชลเหรอจ๊ะ” เสียงของเธอนุ่มละมุนแต่กลับทำให้คริสใจเต้นแรง“เอ่อ…คือ…ผม…เอ่อ…” คริสเกาหัวยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง พยายามหาคำพูดให้เหมาะสมเสียงสะดุดตาพลางกวาดไปรอบ ๆ ห้องอย่างประหม่า“อย่าตกใจสิจ๊ะ แม่ไม่กัด

บรรยากาศในรถเงียบกว่าปกติมีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ และเสียงลมหายใจของทั้งสอง คริสนั่งข้างคนขับมือเล็ก ๆ จับมือหมอชลแน่นที่จุดเกียร์ เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ขึ้นบนหน้าผาก ทั้งจากความตื่นเต้นและความกังวล“เครียดว่ะ…ไม่รู้พ่อแม่จะว่าไง” คริสพึมพำเบา ๆ กับตัวเองและเผลอหันไปสบตาหมอชลเล็กน้อยใช่...ตอนนี้เราสองคนกำลังอยู่หน้าบ้านของคริสเองหมอชลมองคริสด้วยรอยยิ้มบาง ๆ สายตานุ่มนวลเต็มไปด้วยความมั่นใจเขากดมือคริสเบา ๆ เป็นการปลอบใจ“ไม่ต้องห่วง…ฉันอยู่ตรงนี้” คริสพยักหน้าเล็ก ๆ แต่ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อใจเต้นแรงเหมือนเพิ่งวิ่งมาระยะหนึ่ง รถเคลื่อนเข้ามาในรั้วบ้านคริสครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจลึก พยายามรวบรวมความมั่นใจเมื่อรถจอดที่หน้าบ้านครอบครัวคริสก็ออกมาต้อนรับด้วยสายตาที่สงสัยปนตื่นเต้น คริสยืนตัวตรงใบหน้าสะท้อนความประหม่าหมอชลเดินนำเข้ามาขณะก้าวแต่ละก้าวแสดงถึงความมั่นใจและสุภาพเขาหยุดตรงหน้าพ่อแม่ของคริส ก้มลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและชัดเจน“สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่""ผมชื่อชลธีครับ หรือหมอชลเป็น…แฟนของคริสครับ” คำพูดนั้นทำให้พ่อแม่ของคริสมองหน้ากันเล็กน้อย ชายสู

สามปีผ่านไป...แสงอ่อนของเช้าวันใหม่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนสะท้อนบนผิวหน้าของคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง หมอชลลืมตาช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนที่ขดตัวอยู่ข้าง ๆ คริส ผมยุ่งฟูตามสภาพตื่นนอนใบหน้าเรียวง่วงนอนขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนเด็กตัวน้อยที่ยังไม่อยากตื่นหมอชลยกยิ้มมุมปากมองภาพนั้นแล้วหัวใจอุ่นขึ้น เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างเบามือไม่อยากปลุกคริสให้ตื่นเกินไปแล้วเดินไปชงกาแฟในครัวเล็ก ๆ ของคอนโดกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวลทั่วห้องหมอชลหยิบถ้วยใส่แก้วให้ตัวเอง ก่อนจะพิงตัวกับกระจกบานใหญ่ มองวิวเมืองที่เงียบสงบในยามเช้าจิบกาแฟช้า ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงบและความสุขจากความเรียบง่ายที่ได้เห็นไม่นานคริสก็ปรากฏตัวเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอน สวมชุดนอนหลวม ๆ แขนโอบเอวหมอชลจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขาแววตายังปรือ ๆ แต่เต็มไปด้วยความอ้อน“ตื่นเช้าอะไรนักหนาวะ…นอนต่อไม่ได้เหรอ” เสียงแหบพร่าและท่าทางออดอ้อนทำให้หมอชลหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้มลงหอมหัวคริสเบา ๆ ที่ผมยุ่ง ๆ นั้น มือใหญ่ลูบหลังคริสอย่างแผ่วเบา ก่อนยกมืออีกข้างมากอดตอบพร้อมโยกตัวไปมาเบา ๆ ราวกับเต้นรำช้า ๆ ในความสงบของเช้าวันใ