คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

last updateLast Updated : 2025-12-26
By:  ริตต้า619Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"กดฉันให้ลงสิ...นายเป็นคาสโนว่าตัวพ่อไม่ใช่หรือไง แล้วมานอนใต้ร่างฉันทำไม" ................................... คาสโนว่าสุดหล่อที่ถูกตาต้องใจคุณหมอหน้าหวาน ละมุน ชวนหลงใหล เขาบอกตัวเองว่าจะยังไงเขาจะต้องเป็น ผัวหมอ ให้ได้ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ชิดกลับพบว่า คุณหมอหน้าหวานให้สถานะเขาได้คือ เมียหมอ เท่านั้น แล้วคาสโนว่าหนุ่มจะยินยอมหรือล่าถอยไป เพราะรุกชนรุกมันจะไปกันได้เหรอ...

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง

画面の中、女の甘い声が聞こえる。「智也さん、すごい……」

スピーカーから聞こえる長谷川智也(はせがわ ともや)の押し殺した喘ぎ声は、ひどく生々しかった。

私はとっさに画面を消した。真っ暗になった画面には、涙に濡れた自分の顔が映っていた。

私と智也は、学生時代に出会って結婚した。もう15年になるけど、周りからはずっと「誰もが羨む理想の夫婦」だと言われてきた。

でも、智也の心が、もうとっくに自分から離れていたことに、私は分かっていた。彼は私が自分の手で選んだ秘書・小林楓(こばやし かえで)に恋をした。

智也が昔、私にささやいてくれた甘い言葉を、今は楓に言っていることも、私は知らないふりをしていた。

彼はすべてを完璧に隠せているつもりだったけど、まさか私がとっくに別れの準備をしていたなんて、夢にも思わなかったはず。

この時、私が智也に贈る誕生日プレゼントは、もう決まっていた。二度と会わないこと、それだけだった。

……

スマホの動画は再生され続けている。男の荒い息づかいと女の甘い声が絡み合い、部屋中に熱っぽい空気が満ちていくようだ。

画面の中で汗だくになっている智也の横顔をじっと見つめていると、私はふと笑いがこみあげてきた。

これが、私が15年間も愛した夫の姿。

私の誕生日に、ほかの女と体を重ねている。

スマホがまた通知音を鳴らす。開いてみると、メッセージはすべて楓からだった。

楓からのメッセージは、文字を読むだけで、彼女の挑発的な表情が目に浮かぶようだった。

【由理恵さん、驚いたでしょう?あなたをどんなに愛してる男でも、浮気くらいはしてしまうものですよ】

【見た目も学歴も、あなたにはかなわないかもしれません。でもね、ベッドでは私のほうがずっと上手ですよ】

楓からのメッセージはまだ立て続けに送られてきたけど、もう読む気はなかった。スクリーンショットだけ撮って、スマホの電源を落とした。

楓は、私が智也のために選んだ秘書だった。

1年前、智也を長年支えてきた秘書が辞めたので、新しい人を探すことになった。

書類選考を通った履歴書の束を、智也が私のところに持ってきた。そのときの彼は、幸せそうに目を細めて私を見つめていた。

「由理恵、これは人事部が選んでくれた候補者たちだよ。いいなって思う人がいたら、その人を採用しよう」

私は諦め顔で笑った。

「あなたの秘書でしょ?どうして私が決めるの?」

すると智也は、きっぱりとした口調で言った。

「秘書は俺と一番接する時間が長いんだ。君が気に入らない人なんて雇いたくないよ」

そう言って、彼は私を宝物みたいに大事に抱きしめた。

智也に押し切られて、私は楓の履歴書を手に取った。

「この人がいいかな。仕事がてきぱきできそうに見えるし」

まさか、それからたった1年で、私が自ら選んだ秘書が恋敵になるなんて思ってもみなかった。

テーブルの上のケーキは、暖房の熱で少し溶けてしまっている。「29」の数字のろうそくも、斜めに傾いていた。

智也にすっぽかされた、初めての誕生日。そして、これが二人にとって最後の誕生日。

時計の針がぐるぐると回っていくのを見ながら、私はまだ、ほんの少しだけ期待していた。

もしかしたら、彼が帰ってくるかもしれない、と。

あんなに私を愛してくれていた智也が、私の誕生日を忘れるわけがない。

でも、深夜3時になっても彼は現れなかった。メッセージも電話もなく、家にも帰ってこない。まるでこの世から消えてしまったみたいに。

少し迷ったあと、私は楓とのトーク画面を開いた。

一番新しいメッセージは写真だった。そこには、キスマークだらけの男の胸を枕にしている女が写っていた。

【あなたの旦那さん、すごいですね】

なるほど、そんなに激しかったんだ。

どうりで、連絡ひとつないわけだ。

私は深く息を吸い込んで、こみあげる悲しさを飲みこんだ。そして、心を込めて作った料理を、一口もつけていないケーキとともに、ゴミ箱へ捨てた。

すべてを片付け終わってから、私はある人に電話をかけた。

「菊地社長、前、SYグループのデザイナーにならないかと声をかけてくれたよね。考えがまとまった。F国行きの航空券を手配して」

電話の向こうの菊地悠斗(きくち ゆうと)の声は、驚きと喜びに満ちていた。

「やっと承諾してくれたんだね!君が引退すると言ったとき、俺は誰より反対した。君の才能が埋もれてしまうのはもったいないって!今考え直してくれてよかった。すぐチケット取るよ。出発は7日後で、いいな?」

7日後。

私はその言葉を心の中で繰り返して、ふっと笑った。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง
แนะนำตัวละครหมอชล ชลธี ปุณชัยพิพัฒน์ (พระเอก)นักศึกษาแพทย์ปี 6 อายุ 24 ปี (188-78-60)หน้าหวาน สวย หล่อขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคนอาบน้ำวันละ 100 รอบรูปร่างสูงเพรียว กล้ามเนื้อกำยำ เรียกว่าหน้าตาคิตตี้แต่บอดี้มาเวลบุคลิกนิ่ง สงบ อบอุ่นคริส ศิวภพ คริสโตเฟอร์ เดวิสสัน (นายเอก)เจ้าของผับชื่อดัง อายุ 21 ปี (186-75-58)หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คาสโนว่าตัวพ่อ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวรูปร่างหนากำยำแต่เอวคอด เป็นที่หมายปองของทั้งชายและหญิงบุคลิกใจร้อน ขี้เหงา เอาแต่ใจตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจังเสียงดนตรีกระแทกหนัก ๆ สะท้อนก้องอยู่ภายในผับชื่อดังย่านกลางเมือง แสงไฟสีสันวูบวาบไปทั่วทั้งฟลอร์เต็มไปด้วยผู้คนกำลังปลดปล่อยตัวเองไปตามจังหวะดนตรี กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับควันบุหรี่ชวนให้เวียนหัว แต่สำหรับคนที่มาที่นี่จนชินมันกลับเป็นเหมือนกลิ่นประจำบ้านหลังที่สองบนชั้นสองโซนวีไอพีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองสามเม็ด กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน นั่งซุกซบอกเขาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างยั
Read more
ตอนที่ 2 ชีวิตคนละขั้ว
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกคริสกับตั้มก็ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 247 เสียงฝีเท้าของทั้งสองหยุดลงหน้าประตูไม้ก่อนตั้มเอื้อมมือบิดลูกบิดเข้าไปภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างของวินเพื่อนสนิทอีกคนนอนซมอยู่บนเตียง สีหน้าซีดเผือดดวงตาปรือเหมือนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาทักทาย“จะตายยังมึง” คริสเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนทันทีที่ก้าวเข้าไปใกล้เตียง น้ำเสียงกวน ๆ ตามสไตล์พร้อมยื่นมือไปสะกิดต้นแขนเพื่อนวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสองเงาที่ยืนอยู่ข้างเตียงดวงตาแดงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งฝืนลืมตาจากอาการเพลีย เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาฟังแหบพร่า“ไอ้เหี้ย…พวกมึงมากันตอนไหนวะ”“เป็นหนักเหรอมึง” ตั้มถาม สีหน้าดูห่วงใยมากกว่าที่ปากจะพูดตรง ๆ“อืม…หมอบอกให้ดูอาการอีกอาทิตย์นึง” วินตอบแผ่ว ๆ แล้วเอนตัวลงกับหมอนอย่างหมดแรงสองเพื่อนยืนมองกันเงียบไปครู่หนึ่งคริสแม้ปากกวนแต่แววตาที่มองเพื่อนนั้นมีความห่วงซ่อนอยู่ลึก ๆ ส่วนตั้มถอนหายใจพลางนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวกลับเพราะติดเรียนช่วงเช้าเวลาผ่านไปไม่นานทั้งคู่ก็เอ่ยลาวินแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยทิ้งให้เพื่อนนอ
Read more
ตอนที่ 3 อย่าคิดแค่หลอกฟัน
ใบหน้าเคร่งขรึมของคริสทอดมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างตั้มที่กำลังเดินลงจากตึกคณะ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ใต้ร่มต้นประดู่ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่แบบนี้“มาทำไมวะ…ไหนบอกไม่ชอบมหา’ลัย” เสียงของตั้มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาหา“เหงาว่ะ…อยากมาส่องเด็ก” คริสหันไปทางเพื่อนสายตาเหม่อลอยแต่แฝงแววซุกซนริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น“เออ มึงนี่มัน…” ตั้มถอนหายใจพร้อมส่ายหัวน้อย ๆ แต่ก็ไม่ต่อความยาวสาวความยืดคริสหรี่ตามองรอบ ๆ พลางกวาดสายตามองบรรดานักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านไปมา ชุดนักศึกษาสะอาดเรียบง่ายตัดกับบรรยากาศวุ่นวายในรั้วมหาลัย แต่แล้วสายตาคมก็ชะงักกะทันหันเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินปะปนอยู่ในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์“หมอชล…” เสียงทุ้มพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงแทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนแขนก็ถูกตั้มจับไว้เสียก่อน“มึงจะไปไหน…” ตั้มเลิกคิ้วถามก่อนมองตามสายตาของเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะออกมา“เล่นหมอเลยเหรอมึง ฮ่า ๆ” คริสไม่ตอบสายตายังคงจับจ้องไปยังกลุ่มหมอหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับเพ
Read more
ตอนที่ 4 อยากลองเล่นหมอ
อีกด้านหนึ่งทางผับของคริสภายในร้านยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่กลับมีพนักงานหลายคนวิ่งวุ่นทำงานกันอย่างเกร็ง ๆ แอบเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองเป็นพัก ๆ เพราะเจ้าของร้านหนุ่มลูกครึ่งกำลังนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่“เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย...ทำหน้านิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบนี้ลูกน้องก็เกร็งกันหมด” เสียงของตั้มเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินขึ้นมาหาคริส คริสเหลือบตามองเพื่อนเพียงนิดเดียวก่อนจะหันกลับไปมองด้านล่างเหมือนไม่ได้ยินอะไร“กูถามจริง ๆ มึงเป็นเหี้ยอะไร” ตั้มถอนหายใจแรงเห็นท่าทางแบบนี้แล้วอยากจะยกมือฟาดหัวเพื่อนจริง ๆ“เดี๋ยวนี้มึงอยากลองเล่นหมอเหรอวะ”คำพูดตรง ๆ ของตั้มทำเอาคริสละสายตาจากด้านล่างหันมามองเพื่อนด้วยแววตาคมเข้ม เขาไม่ได้ตอบแต่การกัดฟันเล็กน้อยและลิ้นที่ดุนกระพุ้งแก้มก็แสดงความหงุดหงิดออกมาเต็ม ๆ“หมอชลให้กูไปส่งนะเว้ย...แต่หมอแม่งไม่พูดกับกูสักคำ”“ไม่แม้แต่หันมามองด้วยซ้ำ!” เสียงของคริสปนไม่ด้วยความหงุดหงิดเหมือนพูดแล้วก็ยิ่งหัวเสีย“กูว่าหมอเขาไม่เล่นด้วยง่าย ๆ หรอก” ตั้มมองแล้วก็แอบยิ้มขำ“มึงน่ะเคยอยากได้อะไรก็ได
Read more
ตอนที่ 5 เหงา…โคตรเหงา
แสงแรง ๆ ของบ่ายคลายลงไปบ้างแล้วแต่ในห้องทำงานของคริสยังคงอบอวลด้วยความเงียบขรึม เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ผืนกระดาษและเอกสารกองอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังขบคิดปัญหาที่แก้ไม่ตก ยอดบิลบางส่วนที่ควรอยู่กับเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ธีร์…มึงขึ้นมาหาหน่อยกูสิ” คริสกัดฟันแน่นมือขยับไปหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขผู้จัดการของเขา น้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักแต่ก็ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกเกรง“อะ…พี่…เรียกผมมาทำไมครับ” ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์รีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องหอบเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยไม่ถึงกับตื่นกลัวเพราะสนิทกับคริสอยู่แล้ว“ยอดมันหายไปไหนวะ…” คริสเงยหน้ามองธีร์ซึ่งเป็นผู้จัดการผับก่อนจะเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา ธีร์มองด้วยสายตาขมวดคิ้ว คริสเอ่ยเสียงเข้มดวงตาแฝงความหงุดหงิด“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่…ผมยังไม่ได้เช็คเอกสารตัวนี้เลย” ธีร์กวาดสายตาไปที่เอกสารพลางทำหน้างุนงง คริสถอนหายใจแรงมือขยับลูบหน้าผากเล็กน้อย ความโกรธและความเซ็งปะปนกัน“สงสัยแม่งมีคนขนของของกูออกไปขายให้ลูกค้าเองแน่” คำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนทำให้ธีร์สะดุ้งคริ
Read more
ตอนที่ 6 ขอกลับด้วยได้ไหมครับ
“มาทำอะไร…หน้าตาดูไม่น่าจะชอบเข้าโรงพยาบาลนะ”คริสเงยหน้ามองหมอชลด้วยสายตาแววหวาน ๆ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเอ่ยเสียงเบา ๆ แต่ฟังชัดเจน“หมอชลครับ…ผมเมา” คริสทำทีท่าราวกับเมาจริง ๆ ครุ่นคิดแล้วก็เอื้อมมือไปแตะแขนหมอชลอย่างอ้อยอิ่ง ชลที่ยืนมองก็ก้มหน้ามองคนที่กำลังแสดงละครให้เขาดูอยู่อย่างนิ่งเฉย“คนเมาเป็นแบบนี้เหรอครับ…เรียนหมอมาตั้งนานเพิ่งรู้” คริสนิ่งและยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอาหน้าไปซบแขนของหมอชล ร่างสูงของเขาขยับเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักออกเหมือนอย่างที่เคยทำ“ผมกลับบ้านไม่ถูก…ขอกลับด้วยได้ไหมครับ” เสียงเรียบแต่แฝงความอ้อนวอนทำให้หมอชลหยุดนิ่ง ก้มลงมองใบหน้าที่ซบอยู่กับแขนเขาดวงตาสีเข้มสงบนิ่ง“ลุกสิ…จะไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ” ชลได้แต่มองและถอนหายใจก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจนคริสเงยหน้ามองหมอชลพูดเหมือนปกติ แต่ในใจกลับตื่นเต้นเล็ก ๆ เขาไม่ได้คิดว่าหมอชลจะชวนไปด้วยจริง ๆ“ครับ ๆ” คริสตอบอย่างตื่นเต้นแววตาเป็นประกาย เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหมอชลไปด้วยความรื้นรนเมื่อมาถึงรถของหมอชลคริสชะงักเล็ก ๆ ดวงตากว้างเมื่อเห็นรถโรลส์รอยซ์สีดำมันวาวจอดอยู่ข
Read more
ตอนที่ 7 อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ NC
“อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ”คริสถึงกับนิ่งก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าไปประกบริมฝีปากกับคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่แนบชิดกันทำให้คริสคว้าท้ายทอยของชลและเร่งจูบอย่างดูดดื่มแต่ไม่รู้ว่าทำไมลิ้นของเขาถึงเป็นฝ่ายถูกอีกคนไล่บี้มากกว่าที่จะเป็นเขา คริสจูบไปก็ขมวดคิ้วไปอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันจะได้คลายความสงสัยร่างหนาของหมอชลก็จับเขากดนอนราบไปกับโซฟา หมอชลวางบางอย่างที่ถือมาบนโต๊ะข้างโซฟาความตกใจทำให้คริสชะงักเพราะปกติคนที่ทำแบบนี้มักจะเป็นเขา จากคนที่นอนกับคนอื่นมานักต่อนักทำให้คริสงงว่าทำไมเขาถึงถูกกดให้อยู่ในท่วงท่านี้ท่วงท่าที่ร่างหนาของหมอชลอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาแทนที่จะเป็นเขาที่จับอีกฝ่ายกดลงสะมากกว่า“อึก อื้อ” เสียงครางในลำคอนี้เป็นของเขาแทนที่จะเป็นของหมอชล คริสถูกลิ้นของคนตรงหน้าไล่บี้จนต้องใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก แต่แค่การสัมผัสเบา ๆ ก็ทำให้รู้เลยว่าแผงอกแกร่งของหมอชลนั้นแน่นมากไม่นานริมฝีปากก็ถูกถอนออกจากกันคริสหอบหายใจระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด นี่เพียงแค่การจูบเท่านั้น คริสเริ่มงงกับความรู้สึกเมื่อครู่“นายโอเคหรือเปล่า ไปอาบน้ำ
Read more
ตอนที่ 8 ต้องรับผิดชอบผมนะ
“หมอไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นรุก” คริสถามหมอชลออกไปเพราะเขาคิดว่าหมอต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ“รู้แต่...นายดูชอบนะ”“หมอชล...”“ไปนั่งรอ เดี๋ยวกินข้าวก่อนค่อยกลับ”หมอชลบอกคริสอีกครั้งคริสชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแบบเสียไม่ได้มือที่ถือผ้าเช็ดผมเลื่อนมากอดอกแน่นราวกับตั้งกำแพงกันตัวเองไว้ กลัวสุด ๆ ว่าหมอจะก้าวเข้ามากดเขาลงเตียงเหมือนเมื่อคืนอีกทว่าแทนที่จะถอยหมอชลกลับก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์ทำให้คริสแทบถอยหลังไปติดกำแพง ร่างสูงโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดที่ข้างหูเสียงกระซิบต่ำติดแววล้อเลียนดังขึ้น“ทำเป็นกลัว ทั้งที่เมื่อคืนครางเสียงดังลั่นห้อง”ดวงตาคริสเบิกกว้างทันทีใบหน้าร้อนวาบจนแดงขึ้นมาทั้งแถบ เขารีบแยกเขี้ยวใส่หมอเหมือนหมาที่จนตรอกแต่ปากกลับพูดไม่ออกได้แค่กัดฟันแน่น หอบลมหายใจแรง ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงก่อนจะรีบก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขุ่นเคืองปนเขินจัดร่างสูงอีกคนได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ คริสทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุดมือกำหมอนแล้วกอดแน่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง เขาปล่อยลมหายใจยาวออกมาความอับอายและความเจ็บใ
Read more
ตอนที่ 9 ความต่างของเราสองคน
ช่วงเย็นวันเดียวกันคริสแตะคีการ์ดเข้าห้องหมอชลพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าดังก้องตามพื้นหินอ่อนของคอนโดหรูขนาดสองชั้นของหมอชล คริสยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นวางลงบนโซฟาอย่างแรงพลางถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็พอใจ ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแผ่ร่างตัวเองเหมือนเจ้าของห้องเปิดทีวีดูหนังอย่างสบายใจ“กูว่าที่นี่แม่งน่าจะสบายกว่าคอนโดกูอีก” คริสคิดในใจ พลางมองรอบห้องที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อย ทุกมุมสะอาดสะอ้านมีแสงไฟอุ่น ๆ สาดเข้ามาจากหน้าต่างสูงทำให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่คิดไม่ทันไรประตูห้องดังเปิดหมอชลเดินกลับจากเวรด้วยชุดกะเวร สายตาเหลือบมองคริสนั่งเฉิดฉายบนโซฟาราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง ชลส่ายหน้าเบา ๆ แต่ออกแรงห้ามสีหน้าหงุดหงิดไม่ทัน‘เฮ้อ…ยังไงฉันก็ได้ให้เขาเข้ามาแล้ว’ ชลคิดในใจสายตายังคงจับจ้องร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ แอบส่องสาว ๆ ในเฟสบุ๊กเหมือนชีวิตเป็นปกติไม่สนใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อยคริสเลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นหมอชลเพิ่งเดินเข้าห้อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ปัดมือถือเลื่อนเล่นต่ออย่างไม่เกรงใจพลางทำท่าตัวใหญ่เต็มโซฟา“กลับมาแล้วเหรอ หมอเหนื่อยไหม วันนี้เวรเป็นไง”หมอชลนิ่งแค่ก้าวเข้ามาวาง
Read more
ตอนที่ 10 โชคดี...ได้หมอเป็นเมีย
เช้าวันต่อมา“อื้อ…”คริสร้องครางในลำคอก่อนจะลืมตาจ้องมองไปที่นาฬิกาแล้วยกมือขึ้นบังหน้าเพราะแสงแดดส่องทะลุม่านเข้ามา แสบตาจนต้องขมวดคิ้วเขานั่งขึ้นบนเตียงลูบหน้าตัวเองด้วยท่าทางงัวเงีย“แม่ง…กูไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้เลยทำไมหมอชลต้องทำกับกูแบบนี้วะ” ความคิดคริสพุ่งมาอย่างรวดเร็วเสียงบ่นเบา ๆ เกือบหลุดออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้เขาลุกพรวดจากเตียงร่างกายยังไม่ค่อยสมบูรณ์เต็มที่ผมยุ่งฟู เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงนอนดูชิล ๆ แต่สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างระมัดระวัง รู้สึกเหมือนทุกอย่างแปลกไปหมดเมื่อก้าวออกจากห้องนอนเขาเห็นหมอชลยืนอยู่ริมผนังกระจกดื่มกาแฟด้วยท่าทางนิ่งสงบ กางเกงนอนขายาวคลุมขาแสงเช้าเลียแผ่นหลังของหมอทำให้กล้ามเนื้อด้านหลังและไหล่ดูเด่นชัดคริสชะงักไปชั่วขณะใจเต้นแรงมือเกาะเสื้อยืดแน่น เขาไม่รู้จะมองตรงไหนก่อนดีแต่พยายามตั้งสติถามเสียงเบา ๆ“ทำไมตื่นเช้าแบบนี้” หมอชลหันมามองเพียงครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเรียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอบเสียงเรียบ ก่อนที่หมอชลจะวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งลงบนเสื่อโยคะที่ปูเตรียมไว้“ผมต้องไปเรียนเช้า”คริสหน้าแดงจาง ๆ ทำตัวไม่ถูก สองมือกุมหน้าขานั่งลงบนพื้นข้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status