คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-26
โดย:  ริตต้า619จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
35บท
2.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"กดฉันให้ลงสิ...นายเป็นคาสโนว่าตัวพ่อไม่ใช่หรือไง แล้วมานอนใต้ร่างฉันทำไม" ................................... คาสโนว่าสุดหล่อที่ถูกตาต้องใจคุณหมอหน้าหวาน ละมุน ชวนหลงใหล เขาบอกตัวเองว่าจะยังไงเขาจะต้องเป็น ผัวหมอ ให้ได้ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ชิดกลับพบว่า คุณหมอหน้าหวานให้สถานะเขาได้คือ เมียหมอ เท่านั้น แล้วคาสโนว่าหนุ่มจะยินยอมหรือล่าถอยไป เพราะรุกชนรุกมันจะไปกันได้เหรอ...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง

Cuando Sofía entró nerviosa en la oficina del director ejecutivo, pudo sentir su mirada penetrante agobiándola como si estuviera juzgando su valía. A pesar de su inquietud, ella se mantuvo firme con una feroz determinación de obtener el trabajo. El CEO, se quedó observándola en lo que leía su expediente, aunque tenía excelentes calificaciones, no tenía experiencia laboral. ¿Por qué su antigua asistente se la propondría? 

 Es verdad que reunía las características que le exigió en su físico, es una mujer sin gracia femenina oculta detrás de sus enormes espejuelos. Por la manera tan correcta y sencilla que viste, se percata que es una buena e inocente chica, muy lejos de lo que necesita, piensa. Pero al notar su confianza, y porque su antigua asistente se la recomendó, decide entrevistarla.

—Sofía, ¿estás casada? —preguntó el CEO sin dejar de leer la biografía de la joven.

—No, señor —contestó ella sin entender por qué le estaba preguntando aquello.

—¿Tienes novio? —siguió de igual manera interrogándola ante su creciente nerviosismo. 

—Tampoco, señor —contestó firme pero con algo de temor por desconocer el motivo de tales preguntas. Ella había venido por el trabajo de asistente, por nada más. 

—¿Familiares, amistades, conocidos que impidan que realices tu trabajo? —preguntó el CEO al fin levantando la mirada para ver a la joven. 

—No, señor. Si leyó mi expediente, soy huérfana, vivo y trabajo en un orfanato —dijo entre asustada y decidida. Y de inmediato le aclaró el motivo de su visita para que no se confundiera. —Vine porque la señora Imelda insistió mucho en que yo era la persona indicada que usted necesitaba. Como ella es muy buena conmigo, al decirme que había cerrado una entrevista con usted, no quise que quedara mal. Nunca imaginé que fuera en una empresa como esta. ¿Puedo saber por qué pregunta sobre mi vida personal?

—Porque el trabajo que te voy a ofrecer es de veinticuatro horas, no puedes negarte a venir a mi encuentro, ni a ir conmigo a ningún lugar que sea necesario—contestó el CEO mirándola fijamente a los ojos. — Tienes que estar disponible para mí todo el tiempo. No te preocupes, te pagaré un buen salario y todas las horas extras que hagas, y si crees que es poco puedes decírmelo después que pases el periodo de prueba de quince días. ¿Alguna pregunta?

—Señor, no sé si podré cumplir con eso que me pide —dijo ella sintiendo que estaba dejando escapar una gran oportunidad. — Le acabo de decir que vivo en el orfanato, ese queda fuera de la ciudad. Tengo que tomar dos buses para llegar aquí. Y el último pasa a las once de la noche, después de esa hora, no puedo salir. Así que no puedo aceptar su trabajo, aunque quiera —dijo soltando un suspiro sin saber a donde iba a meterse ahora. Imelda le había asegurado que le darían de todo si la aceptaban.

 Sofía se había hecho a la idea de que al fin iba a poder escapar de aquel orfanato infernal donde cada día era un reto para mantenerse pura y vivir la vida normal de las personas sin que la estuvieran ofreciendo a cada rato. Pero con eso que él CEO le estaba exigiendo, aunque quería hacerlo, le iba a ser imposible cumplirlo. Primero porque no tenía donde vivir y de seguro como tantas veces antes en que había querido escapar, la encontraban y tenía que volver. Segundo, porque no tenia dinero para mudarse. 

 Por su parte el señor César López se había quedado mirándola curioso. Al parecer ella no tenía ni idea que el trabajo que le ofrecía era el de su asistente personal, casi confidente, y que con el enorme salario del mismo, podría alquilar un buen apartamento en uno de los mejores repartos de la ciudad. Al parecer desconocía por completo que muchas mujeres darían cualquier cosa por ocupar ese puesto que él le estaba ofreciendo y que ella había acabado de rechazar sin siquiera esperar las conclusiones que daría o a terminar la entrevista. Eso era algo que nunca antes le había sucedido al señor César López que miró a Sofía con curiosidad  

  Se recostó sobre su sillón para tener una mejor vista de Sofía que visiblemente eso la incomodaba. Y por un momento entendió el motivo por el que se la había recomendado su anterior asistente. Sofía era un diamante en bruto que él podría moldear a su antojo sin que ella protestara, sobre todo, no era una belleza que lo persiguiera queriendo meterse en su cama y en su vida. ¡Justo lo que necesitaba! También, porque al parecer ella era muy honesta. Había rechazado sin más una increíble oferta de trabajo. Y se sintió satisfecho con ella. Por eso en un tono condescendiente le habló.

—Ya veo que la señora Imelda, no le dijo a cuánto asciende el salario de la asistente personal del CEO de esta empresa, deje que le muestre —dijo anotando la cifra en un papel y extendiéndolo a Sofía que lo tomó y abrió los ojos desmesuradamente, para beneplácito del señor César López, que había cumplido con la promesa que le hizo a la señora Imelda de no engañar a la chica. —Y eso solo es por ocho horas. Las otras horas restantes que usted se verá obligada a trabajar, agenciando mi vida personal en estricto secreto, se las pagaré el doble. Por lo que si acepta, le haré ahora mismo un cheque como adelanto de su salario de prueba, para que alquile un buen apartamento muy cerca de la empresa, así no tendrá que tomar bus, y cuando aprenda a conducir si no sabe, le otorgaré un auto. ¿Qué responde a mi oferta? ¿Acepta?

 Ahora mismo Sofía tenía un nudo en la garganta que no la dejaba hablar, en lo que trataba que las lágrimas tintineantes en sus ojos, no rodaran por sus mejillas. No podía creer que al fin, después de veintitrés años iba al fin abandonar el orfanato. El señor César la miraba complacido, pensando en hacerla su sombra, su confidente y su más fiel aliada en su desordenada vida. Sabía de solo observar a la joven, que ella era ese tipo de personas, honesta, confiable y fiel. Aunque empezaba a impacientarse al ver que ella no respondía.

—¿Y bien? ¿Acepta iniciar hoy mismo con sus quince días de prueba? —insistió ahora no queriendo perderla. —Debe responderme ahora mismo señorita, no puedo perder el tiempo. ¿Acepta el trabajo a partir de hoy?

—¿Hoy? ¿Hoy debo empezar? —preguntó ella sin todavía creer que su suerte iba a cambiar en ese instante.

 El señor López al ver la reacción de ella y asumiendo que ella había aceptado,  le alargó no un cheque, sino una tarjeta de banco para que tuviera para sus gastos y los que iba a incurrir por ser su asistente. Sofía la tomó con manos temblorosas y la miró todavía llena de incredulidad mientras en su mente solo tenía una frase: ¡Estaba salvada, no sería vendida!

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
35
ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง
แนะนำตัวละครหมอชล ชลธี ปุณชัยพิพัฒน์ (พระเอก)นักศึกษาแพทย์ปี 6 อายุ 24 ปี (188-78-60)หน้าหวาน สวย หล่อขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคนอาบน้ำวันละ 100 รอบรูปร่างสูงเพรียว กล้ามเนื้อกำยำ เรียกว่าหน้าตาคิตตี้แต่บอดี้มาเวลบุคลิกนิ่ง สงบ อบอุ่นคริส ศิวภพ คริสโตเฟอร์ เดวิสสัน (นายเอก)เจ้าของผับชื่อดัง อายุ 21 ปี (186-75-58)หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คาสโนว่าตัวพ่อ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวรูปร่างหนากำยำแต่เอวคอด เป็นที่หมายปองของทั้งชายและหญิงบุคลิกใจร้อน ขี้เหงา เอาแต่ใจตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจังเสียงดนตรีกระแทกหนัก ๆ สะท้อนก้องอยู่ภายในผับชื่อดังย่านกลางเมือง แสงไฟสีสันวูบวาบไปทั่วทั้งฟลอร์เต็มไปด้วยผู้คนกำลังปลดปล่อยตัวเองไปตามจังหวะดนตรี กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับควันบุหรี่ชวนให้เวียนหัว แต่สำหรับคนที่มาที่นี่จนชินมันกลับเป็นเหมือนกลิ่นประจำบ้านหลังที่สองบนชั้นสองโซนวีไอพีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองสามเม็ด กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน นั่งซุกซบอกเขาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างยั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ชีวิตคนละขั้ว
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกคริสกับตั้มก็ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 247 เสียงฝีเท้าของทั้งสองหยุดลงหน้าประตูไม้ก่อนตั้มเอื้อมมือบิดลูกบิดเข้าไปภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างของวินเพื่อนสนิทอีกคนนอนซมอยู่บนเตียง สีหน้าซีดเผือดดวงตาปรือเหมือนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาทักทาย“จะตายยังมึง” คริสเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนทันทีที่ก้าวเข้าไปใกล้เตียง น้ำเสียงกวน ๆ ตามสไตล์พร้อมยื่นมือไปสะกิดต้นแขนเพื่อนวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสองเงาที่ยืนอยู่ข้างเตียงดวงตาแดงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งฝืนลืมตาจากอาการเพลีย เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาฟังแหบพร่า“ไอ้เหี้ย…พวกมึงมากันตอนไหนวะ”“เป็นหนักเหรอมึง” ตั้มถาม สีหน้าดูห่วงใยมากกว่าที่ปากจะพูดตรง ๆ“อืม…หมอบอกให้ดูอาการอีกอาทิตย์นึง” วินตอบแผ่ว ๆ แล้วเอนตัวลงกับหมอนอย่างหมดแรงสองเพื่อนยืนมองกันเงียบไปครู่หนึ่งคริสแม้ปากกวนแต่แววตาที่มองเพื่อนนั้นมีความห่วงซ่อนอยู่ลึก ๆ ส่วนตั้มถอนหายใจพลางนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวกลับเพราะติดเรียนช่วงเช้าเวลาผ่านไปไม่นานทั้งคู่ก็เอ่ยลาวินแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยทิ้งให้เพื่อนนอ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 อย่าคิดแค่หลอกฟัน
ใบหน้าเคร่งขรึมของคริสทอดมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างตั้มที่กำลังเดินลงจากตึกคณะ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ใต้ร่มต้นประดู่ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่แบบนี้“มาทำไมวะ…ไหนบอกไม่ชอบมหา’ลัย” เสียงของตั้มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาหา“เหงาว่ะ…อยากมาส่องเด็ก” คริสหันไปทางเพื่อนสายตาเหม่อลอยแต่แฝงแววซุกซนริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น“เออ มึงนี่มัน…” ตั้มถอนหายใจพร้อมส่ายหัวน้อย ๆ แต่ก็ไม่ต่อความยาวสาวความยืดคริสหรี่ตามองรอบ ๆ พลางกวาดสายตามองบรรดานักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านไปมา ชุดนักศึกษาสะอาดเรียบง่ายตัดกับบรรยากาศวุ่นวายในรั้วมหาลัย แต่แล้วสายตาคมก็ชะงักกะทันหันเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินปะปนอยู่ในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์“หมอชล…” เสียงทุ้มพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงแทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนแขนก็ถูกตั้มจับไว้เสียก่อน“มึงจะไปไหน…” ตั้มเลิกคิ้วถามก่อนมองตามสายตาของเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะออกมา“เล่นหมอเลยเหรอมึง ฮ่า ๆ” คริสไม่ตอบสายตายังคงจับจ้องไปยังกลุ่มหมอหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับเพ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 อยากลองเล่นหมอ
อีกด้านหนึ่งทางผับของคริสภายในร้านยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่กลับมีพนักงานหลายคนวิ่งวุ่นทำงานกันอย่างเกร็ง ๆ แอบเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองเป็นพัก ๆ เพราะเจ้าของร้านหนุ่มลูกครึ่งกำลังนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่“เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย...ทำหน้านิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบนี้ลูกน้องก็เกร็งกันหมด” เสียงของตั้มเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินขึ้นมาหาคริส คริสเหลือบตามองเพื่อนเพียงนิดเดียวก่อนจะหันกลับไปมองด้านล่างเหมือนไม่ได้ยินอะไร“กูถามจริง ๆ มึงเป็นเหี้ยอะไร” ตั้มถอนหายใจแรงเห็นท่าทางแบบนี้แล้วอยากจะยกมือฟาดหัวเพื่อนจริง ๆ“เดี๋ยวนี้มึงอยากลองเล่นหมอเหรอวะ”คำพูดตรง ๆ ของตั้มทำเอาคริสละสายตาจากด้านล่างหันมามองเพื่อนด้วยแววตาคมเข้ม เขาไม่ได้ตอบแต่การกัดฟันเล็กน้อยและลิ้นที่ดุนกระพุ้งแก้มก็แสดงความหงุดหงิดออกมาเต็ม ๆ“หมอชลให้กูไปส่งนะเว้ย...แต่หมอแม่งไม่พูดกับกูสักคำ”“ไม่แม้แต่หันมามองด้วยซ้ำ!” เสียงของคริสปนไม่ด้วยความหงุดหงิดเหมือนพูดแล้วก็ยิ่งหัวเสีย“กูว่าหมอเขาไม่เล่นด้วยง่าย ๆ หรอก” ตั้มมองแล้วก็แอบยิ้มขำ“มึงน่ะเคยอยากได้อะไรก็ได
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 เหงา…โคตรเหงา
แสงแรง ๆ ของบ่ายคลายลงไปบ้างแล้วแต่ในห้องทำงานของคริสยังคงอบอวลด้วยความเงียบขรึม เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ผืนกระดาษและเอกสารกองอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังขบคิดปัญหาที่แก้ไม่ตก ยอดบิลบางส่วนที่ควรอยู่กับเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ธีร์…มึงขึ้นมาหาหน่อยกูสิ” คริสกัดฟันแน่นมือขยับไปหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขผู้จัดการของเขา น้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักแต่ก็ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกเกรง“อะ…พี่…เรียกผมมาทำไมครับ” ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์รีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องหอบเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยไม่ถึงกับตื่นกลัวเพราะสนิทกับคริสอยู่แล้ว“ยอดมันหายไปไหนวะ…” คริสเงยหน้ามองธีร์ซึ่งเป็นผู้จัดการผับก่อนจะเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา ธีร์มองด้วยสายตาขมวดคิ้ว คริสเอ่ยเสียงเข้มดวงตาแฝงความหงุดหงิด“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่…ผมยังไม่ได้เช็คเอกสารตัวนี้เลย” ธีร์กวาดสายตาไปที่เอกสารพลางทำหน้างุนงง คริสถอนหายใจแรงมือขยับลูบหน้าผากเล็กน้อย ความโกรธและความเซ็งปะปนกัน“สงสัยแม่งมีคนขนของของกูออกไปขายให้ลูกค้าเองแน่” คำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนทำให้ธีร์สะดุ้งคริ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 ขอกลับด้วยได้ไหมครับ
“มาทำอะไร…หน้าตาดูไม่น่าจะชอบเข้าโรงพยาบาลนะ”คริสเงยหน้ามองหมอชลด้วยสายตาแววหวาน ๆ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเอ่ยเสียงเบา ๆ แต่ฟังชัดเจน“หมอชลครับ…ผมเมา” คริสทำทีท่าราวกับเมาจริง ๆ ครุ่นคิดแล้วก็เอื้อมมือไปแตะแขนหมอชลอย่างอ้อยอิ่ง ชลที่ยืนมองก็ก้มหน้ามองคนที่กำลังแสดงละครให้เขาดูอยู่อย่างนิ่งเฉย“คนเมาเป็นแบบนี้เหรอครับ…เรียนหมอมาตั้งนานเพิ่งรู้” คริสนิ่งและยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอาหน้าไปซบแขนของหมอชล ร่างสูงของเขาขยับเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักออกเหมือนอย่างที่เคยทำ“ผมกลับบ้านไม่ถูก…ขอกลับด้วยได้ไหมครับ” เสียงเรียบแต่แฝงความอ้อนวอนทำให้หมอชลหยุดนิ่ง ก้มลงมองใบหน้าที่ซบอยู่กับแขนเขาดวงตาสีเข้มสงบนิ่ง“ลุกสิ…จะไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ” ชลได้แต่มองและถอนหายใจก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจนคริสเงยหน้ามองหมอชลพูดเหมือนปกติ แต่ในใจกลับตื่นเต้นเล็ก ๆ เขาไม่ได้คิดว่าหมอชลจะชวนไปด้วยจริง ๆ“ครับ ๆ” คริสตอบอย่างตื่นเต้นแววตาเป็นประกาย เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหมอชลไปด้วยความรื้นรนเมื่อมาถึงรถของหมอชลคริสชะงักเล็ก ๆ ดวงตากว้างเมื่อเห็นรถโรลส์รอยซ์สีดำมันวาวจอดอยู่ข
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ NC
“อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ”คริสถึงกับนิ่งก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าไปประกบริมฝีปากกับคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่แนบชิดกันทำให้คริสคว้าท้ายทอยของชลและเร่งจูบอย่างดูดดื่มแต่ไม่รู้ว่าทำไมลิ้นของเขาถึงเป็นฝ่ายถูกอีกคนไล่บี้มากกว่าที่จะเป็นเขา คริสจูบไปก็ขมวดคิ้วไปอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันจะได้คลายความสงสัยร่างหนาของหมอชลก็จับเขากดนอนราบไปกับโซฟา หมอชลวางบางอย่างที่ถือมาบนโต๊ะข้างโซฟาความตกใจทำให้คริสชะงักเพราะปกติคนที่ทำแบบนี้มักจะเป็นเขา จากคนที่นอนกับคนอื่นมานักต่อนักทำให้คริสงงว่าทำไมเขาถึงถูกกดให้อยู่ในท่วงท่านี้ท่วงท่าที่ร่างหนาของหมอชลอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาแทนที่จะเป็นเขาที่จับอีกฝ่ายกดลงสะมากกว่า“อึก อื้อ” เสียงครางในลำคอนี้เป็นของเขาแทนที่จะเป็นของหมอชล คริสถูกลิ้นของคนตรงหน้าไล่บี้จนต้องใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก แต่แค่การสัมผัสเบา ๆ ก็ทำให้รู้เลยว่าแผงอกแกร่งของหมอชลนั้นแน่นมากไม่นานริมฝีปากก็ถูกถอนออกจากกันคริสหอบหายใจระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด นี่เพียงแค่การจูบเท่านั้น คริสเริ่มงงกับความรู้สึกเมื่อครู่“นายโอเคหรือเปล่า ไปอาบน้ำ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 ต้องรับผิดชอบผมนะ
“หมอไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นรุก” คริสถามหมอชลออกไปเพราะเขาคิดว่าหมอต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ“รู้แต่...นายดูชอบนะ”“หมอชล...”“ไปนั่งรอ เดี๋ยวกินข้าวก่อนค่อยกลับ”หมอชลบอกคริสอีกครั้งคริสชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแบบเสียไม่ได้มือที่ถือผ้าเช็ดผมเลื่อนมากอดอกแน่นราวกับตั้งกำแพงกันตัวเองไว้ กลัวสุด ๆ ว่าหมอจะก้าวเข้ามากดเขาลงเตียงเหมือนเมื่อคืนอีกทว่าแทนที่จะถอยหมอชลกลับก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์ทำให้คริสแทบถอยหลังไปติดกำแพง ร่างสูงโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดที่ข้างหูเสียงกระซิบต่ำติดแววล้อเลียนดังขึ้น“ทำเป็นกลัว ทั้งที่เมื่อคืนครางเสียงดังลั่นห้อง”ดวงตาคริสเบิกกว้างทันทีใบหน้าร้อนวาบจนแดงขึ้นมาทั้งแถบ เขารีบแยกเขี้ยวใส่หมอเหมือนหมาที่จนตรอกแต่ปากกลับพูดไม่ออกได้แค่กัดฟันแน่น หอบลมหายใจแรง ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงก่อนจะรีบก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขุ่นเคืองปนเขินจัดร่างสูงอีกคนได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ คริสทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุดมือกำหมอนแล้วกอดแน่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง เขาปล่อยลมหายใจยาวออกมาความอับอายและความเจ็บใ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ความต่างของเราสองคน
ช่วงเย็นวันเดียวกันคริสแตะคีการ์ดเข้าห้องหมอชลพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าดังก้องตามพื้นหินอ่อนของคอนโดหรูขนาดสองชั้นของหมอชล คริสยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นวางลงบนโซฟาอย่างแรงพลางถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็พอใจ ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแผ่ร่างตัวเองเหมือนเจ้าของห้องเปิดทีวีดูหนังอย่างสบายใจ“กูว่าที่นี่แม่งน่าจะสบายกว่าคอนโดกูอีก” คริสคิดในใจ พลางมองรอบห้องที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อย ทุกมุมสะอาดสะอ้านมีแสงไฟอุ่น ๆ สาดเข้ามาจากหน้าต่างสูงทำให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่คิดไม่ทันไรประตูห้องดังเปิดหมอชลเดินกลับจากเวรด้วยชุดกะเวร สายตาเหลือบมองคริสนั่งเฉิดฉายบนโซฟาราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง ชลส่ายหน้าเบา ๆ แต่ออกแรงห้ามสีหน้าหงุดหงิดไม่ทัน‘เฮ้อ…ยังไงฉันก็ได้ให้เขาเข้ามาแล้ว’ ชลคิดในใจสายตายังคงจับจ้องร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ แอบส่องสาว ๆ ในเฟสบุ๊กเหมือนชีวิตเป็นปกติไม่สนใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อยคริสเลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นหมอชลเพิ่งเดินเข้าห้อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ปัดมือถือเลื่อนเล่นต่ออย่างไม่เกรงใจพลางทำท่าตัวใหญ่เต็มโซฟา“กลับมาแล้วเหรอ หมอเหนื่อยไหม วันนี้เวรเป็นไง”หมอชลนิ่งแค่ก้าวเข้ามาวาง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 โชคดี...ได้หมอเป็นเมีย
เช้าวันต่อมา“อื้อ…”คริสร้องครางในลำคอก่อนจะลืมตาจ้องมองไปที่นาฬิกาแล้วยกมือขึ้นบังหน้าเพราะแสงแดดส่องทะลุม่านเข้ามา แสบตาจนต้องขมวดคิ้วเขานั่งขึ้นบนเตียงลูบหน้าตัวเองด้วยท่าทางงัวเงีย“แม่ง…กูไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้เลยทำไมหมอชลต้องทำกับกูแบบนี้วะ” ความคิดคริสพุ่งมาอย่างรวดเร็วเสียงบ่นเบา ๆ เกือบหลุดออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้เขาลุกพรวดจากเตียงร่างกายยังไม่ค่อยสมบูรณ์เต็มที่ผมยุ่งฟู เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงนอนดูชิล ๆ แต่สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างระมัดระวัง รู้สึกเหมือนทุกอย่างแปลกไปหมดเมื่อก้าวออกจากห้องนอนเขาเห็นหมอชลยืนอยู่ริมผนังกระจกดื่มกาแฟด้วยท่าทางนิ่งสงบ กางเกงนอนขายาวคลุมขาแสงเช้าเลียแผ่นหลังของหมอทำให้กล้ามเนื้อด้านหลังและไหล่ดูเด่นชัดคริสชะงักไปชั่วขณะใจเต้นแรงมือเกาะเสื้อยืดแน่น เขาไม่รู้จะมองตรงไหนก่อนดีแต่พยายามตั้งสติถามเสียงเบา ๆ“ทำไมตื่นเช้าแบบนี้” หมอชลหันมามองเพียงครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเรียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอบเสียงเรียบ ก่อนที่หมอชลจะวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งลงบนเสื่อโยคะที่ปูเตรียมไว้“ผมต้องไปเรียนเช้า”คริสหน้าแดงจาง ๆ ทำตัวไม่ถูก สองมือกุมหน้าขานั่งลงบนพื้นข้
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status