คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

last updateHuling Na-update : 2025-12-26
By:  ริตต้า619Kumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
35Mga Kabanata
2.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"กดฉันให้ลงสิ...นายเป็นคาสโนว่าตัวพ่อไม่ใช่หรือไง แล้วมานอนใต้ร่างฉันทำไม" ................................... คาสโนว่าสุดหล่อที่ถูกตาต้องใจคุณหมอหน้าหวาน ละมุน ชวนหลงใหล เขาบอกตัวเองว่าจะยังไงเขาจะต้องเป็น ผัวหมอ ให้ได้ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ชิดกลับพบว่า คุณหมอหน้าหวานให้สถานะเขาได้คือ เมียหมอ เท่านั้น แล้วคาสโนว่าหนุ่มจะยินยอมหรือล่าถอยไป เพราะรุกชนรุกมันจะไปกันได้เหรอ...

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง

第1章

我被賀知州在床上折騰了三天三夜。

他曾是低賤的上門女婿,我不僅不讓他碰,還將他踩在腳底下作踐。

如今我落魄了,他發達了,像是報復一般,他在我身上有使不完的勁。

……

我老公是上門女婿。

本來我喜歡的是他弟弟,但因為一次同學聚會,他趁我喝醉把我給睡了。

這事鬧得人盡皆知。

我爸沒辦法,只好把我嫁給他,但前提是,他得做我們家的上門女婿。

而他是他爸跟前妻生的,自從他爸離婚再娶後,他爸就不怎麼待見他。

可我家庭條件特別好,我又從小是我爸媽的掌上明珠,要他做我們家的上門女婿,他爸自然是求之不得。

就這樣,我倆結了婚。

可是我心裡不痛快啊,我喜歡的是他弟啊。

因為心中的那股不忿,我處處針對他,晚上睡覺讓他睡地板,從來不許他上床。

吃飯的時候,我和我哥也處處嘲諷他,欺壓他,不許他夾菜。

跟朋友聚會,下雨了,他體貼地來送傘,我也要把他罵一頓。

總之不罵他,我心裡就不痛快。

可他這個人有些奇葩,像是沒有脾氣一樣,不管我和我家人怎麼欺壓他,作踐他,他都不生氣,永遠都是一副溫和的模樣。

說起來,他長得還挺好看,只是讀書那會兒,他太內向,讀書成績又倒數,各種留級,在學校都是那種令人談之搖頭的存在。

可他弟就不一樣,他弟陽光帥氣,成績又好,在學校可是風雲人物。

想起我和他弟剛剛冒起的愛情火苗就這麼被他給掐滅了,我的心裡又是一陣不痛快。

大半夜我跑下床,一腳踹醒在地上熟睡的他,說口渴了。

他倒是俐落,瞬間起身去給我倒水。

他還挺體貼,入秋時節知道給我倒杯溫水。

可一想到同學聚會那晚他趁人之危,我心裡就有一股氣,抬手就將整杯水都潑到了他的臉上。

都這樣了他都沒有生氣,只是默默地去了浴室。

看著他高大沉默的背影,我心底竟生出了絲絲內疚,只是想起我這一生的幸福都被他給毀了,那絲內疚就蕩然無存。

就這樣,他被我欺壓作踐了三年。

可三年會發生很多事情,比如我家破產了,比如我有點喜歡他了,再比如……他向我提出了離婚。

他把離婚協議書遞給我的時候,說他白月光回來了。

我承認,那一刻,我心裡是很難受的,心像是被一隻大手扼住了,悶得有些透不過氣。

可從小嬌養的我自尊心強,沒有在他面前表現出半點失落傷心的情緒,更是俐落地在離婚協議書上簽了字。

簽完字後,他溫涼的聲音忽然自我身旁響起:「需要我派司機送你嗎?」

我愣了一下才反應過來。

是了,眼前這座我生活了二十多年的別墅已經不屬於我家了。

我家已經破產了,資產全部變賣。

而他,這位當初耍手段娶了我,被我們全家都瞧不起的上門女婿,卻揹著我們,悄悄成立了公司,現在更是做得風生水起,買下了這座別墅。

可我沒資格怪他,也沒資格要求他分我財產,因為那都是他蟄伏隱忍多年,靠自己努力得來的,他甚至沒有用我們家一分錢。

他靜靜地看著我,也沒催我。

可就是他的這份溫和,讓我想起了我以前對他的種種,我竟有些無地自容。

畢竟,像這樣的情況,我落魄了,他發達了,他應當會將當年所受的折辱加倍還給我才是。

可是他沒有,甚至跟以往一樣溫和。

我連忙道:「不用,我自己可以回去。」

說完,我有些慌亂地往外跑。

身後傳來他淡淡的詢問:「你今晚來找我是有什麼事嗎?」

「沒有。」我頭也沒回地衝出了院子。

外面下起了雨,我捏緊手中的禮物。

今天是我們結婚三週年的紀念日。

以前我從未給過他好臉色看,可在意識到自己對他有了好感以後,我就想好好地跟他過一次這樣的節日。

可沒想到等我的卻是一紙離婚協議。

我自嘲地笑了笑,任傾盆大雨落在我身上,淋得我滿身狼狽。

第二天,我病了,窩在被子裡起不來。

外面卻響起了一陣陣嘈雜的吵鬧聲。

我拖著虛軟的身子出去看,就瞧見我爸坐在掉了皮的圍牆上,說不想活了。

我們現在住的是一棟老舊的公寓,環境髒亂,但是租金很便宜。

我媽衝我爸哭得慘兮兮,說如果他跳下去了,那她也跟著跳下去,大家都不活了。

我頭痛欲裂地去勸我爸,說只是破產了而已,只要人活著,總歸是有希望的。

我爸卻忽然沉沉地盯著我,那灼灼的眼神讓我心裡一咯噔。

緊接著他說:「你去求賀知州幫幫爸好不好,他是咱們家的女婿,一定會幫咱們的。」

我媽也連忙道:「是啊,雖然咱們以前對他不是很好,可看在你的面子上,他肯定會伸出援手的,所以你就去求求他吧。」

我苦笑,我爸媽還不知道我已經被人家給甩了。

我拒絕去求那男人,可我爸卻又以死相逼。

我無奈,終是應了下來。

出發前,我媽花僅剩的一點錢給我置辦了身行頭,一條深V長裙,性感的尖頭小皮鞋。

我媽還找人給我化了個美美的妝,弄了個美美的造型。

我看著鏡子裡的自己,唇邊掠過一抹自嘲。

這還真不像是去求人的,倒像是去勾引人的。

只是現在就算我脫光了站在那男人面前,恐怕那男人也不會正眼看我一眼。

我到現在都搞不懂,同學聚會那晚他為什麼要睡我?難道他也喝醉了,把我當成他白月光了?

揮去那些煩亂的心思,為了讓我爸媽死心,我還是做做樣子地去求那男人了。

我打聽到那男人現在就在他公司,於是我頂著這副形象直接去了他公司。

我爸媽則在他公司樓下等我的「好消息」。

看著我爸媽那滿臉期待的表情,我一時間也不知道該說什麼好,只感覺有點心酸。

去到他所在的樓層時,好多人朝我投來異樣的目光,空氣裡更是縈繞著各種難聽的議論和嘲諷。

我當作沒聽見,挺了挺背脊,直接去了男人的辦公室。

只是一看到那男人,我就慫了,背脊都彎了幾分。

此時,他正坐在椅子上,一身矜貴,笑看著我……
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
35 Kabanata
ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง
แนะนำตัวละครหมอชล ชลธี ปุณชัยพิพัฒน์ (พระเอก)นักศึกษาแพทย์ปี 6 อายุ 24 ปี (188-78-60)หน้าหวาน สวย หล่อขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคนอาบน้ำวันละ 100 รอบรูปร่างสูงเพรียว กล้ามเนื้อกำยำ เรียกว่าหน้าตาคิตตี้แต่บอดี้มาเวลบุคลิกนิ่ง สงบ อบอุ่นคริส ศิวภพ คริสโตเฟอร์ เดวิสสัน (นายเอก)เจ้าของผับชื่อดัง อายุ 21 ปี (186-75-58)หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คาสโนว่าตัวพ่อ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวรูปร่างหนากำยำแต่เอวคอด เป็นที่หมายปองของทั้งชายและหญิงบุคลิกใจร้อน ขี้เหงา เอาแต่ใจตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจังเสียงดนตรีกระแทกหนัก ๆ สะท้อนก้องอยู่ภายในผับชื่อดังย่านกลางเมือง แสงไฟสีสันวูบวาบไปทั่วทั้งฟลอร์เต็มไปด้วยผู้คนกำลังปลดปล่อยตัวเองไปตามจังหวะดนตรี กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับควันบุหรี่ชวนให้เวียนหัว แต่สำหรับคนที่มาที่นี่จนชินมันกลับเป็นเหมือนกลิ่นประจำบ้านหลังที่สองบนชั้นสองโซนวีไอพีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองสามเม็ด กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน นั่งซุกซบอกเขาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างยั
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ชีวิตคนละขั้ว
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกคริสกับตั้มก็ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 247 เสียงฝีเท้าของทั้งสองหยุดลงหน้าประตูไม้ก่อนตั้มเอื้อมมือบิดลูกบิดเข้าไปภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างของวินเพื่อนสนิทอีกคนนอนซมอยู่บนเตียง สีหน้าซีดเผือดดวงตาปรือเหมือนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาทักทาย“จะตายยังมึง” คริสเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนทันทีที่ก้าวเข้าไปใกล้เตียง น้ำเสียงกวน ๆ ตามสไตล์พร้อมยื่นมือไปสะกิดต้นแขนเพื่อนวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสองเงาที่ยืนอยู่ข้างเตียงดวงตาแดงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งฝืนลืมตาจากอาการเพลีย เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาฟังแหบพร่า“ไอ้เหี้ย…พวกมึงมากันตอนไหนวะ”“เป็นหนักเหรอมึง” ตั้มถาม สีหน้าดูห่วงใยมากกว่าที่ปากจะพูดตรง ๆ“อืม…หมอบอกให้ดูอาการอีกอาทิตย์นึง” วินตอบแผ่ว ๆ แล้วเอนตัวลงกับหมอนอย่างหมดแรงสองเพื่อนยืนมองกันเงียบไปครู่หนึ่งคริสแม้ปากกวนแต่แววตาที่มองเพื่อนนั้นมีความห่วงซ่อนอยู่ลึก ๆ ส่วนตั้มถอนหายใจพลางนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวกลับเพราะติดเรียนช่วงเช้าเวลาผ่านไปไม่นานทั้งคู่ก็เอ่ยลาวินแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยทิ้งให้เพื่อนนอ
Magbasa pa
ตอนที่ 3 อย่าคิดแค่หลอกฟัน
ใบหน้าเคร่งขรึมของคริสทอดมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างตั้มที่กำลังเดินลงจากตึกคณะ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ใต้ร่มต้นประดู่ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่แบบนี้“มาทำไมวะ…ไหนบอกไม่ชอบมหา’ลัย” เสียงของตั้มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาหา“เหงาว่ะ…อยากมาส่องเด็ก” คริสหันไปทางเพื่อนสายตาเหม่อลอยแต่แฝงแววซุกซนริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น“เออ มึงนี่มัน…” ตั้มถอนหายใจพร้อมส่ายหัวน้อย ๆ แต่ก็ไม่ต่อความยาวสาวความยืดคริสหรี่ตามองรอบ ๆ พลางกวาดสายตามองบรรดานักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านไปมา ชุดนักศึกษาสะอาดเรียบง่ายตัดกับบรรยากาศวุ่นวายในรั้วมหาลัย แต่แล้วสายตาคมก็ชะงักกะทันหันเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินปะปนอยู่ในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์“หมอชล…” เสียงทุ้มพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงแทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนแขนก็ถูกตั้มจับไว้เสียก่อน“มึงจะไปไหน…” ตั้มเลิกคิ้วถามก่อนมองตามสายตาของเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะออกมา“เล่นหมอเลยเหรอมึง ฮ่า ๆ” คริสไม่ตอบสายตายังคงจับจ้องไปยังกลุ่มหมอหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับเพ
Magbasa pa
ตอนที่ 4 อยากลองเล่นหมอ
อีกด้านหนึ่งทางผับของคริสภายในร้านยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่กลับมีพนักงานหลายคนวิ่งวุ่นทำงานกันอย่างเกร็ง ๆ แอบเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองเป็นพัก ๆ เพราะเจ้าของร้านหนุ่มลูกครึ่งกำลังนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่“เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย...ทำหน้านิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบนี้ลูกน้องก็เกร็งกันหมด” เสียงของตั้มเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินขึ้นมาหาคริส คริสเหลือบตามองเพื่อนเพียงนิดเดียวก่อนจะหันกลับไปมองด้านล่างเหมือนไม่ได้ยินอะไร“กูถามจริง ๆ มึงเป็นเหี้ยอะไร” ตั้มถอนหายใจแรงเห็นท่าทางแบบนี้แล้วอยากจะยกมือฟาดหัวเพื่อนจริง ๆ“เดี๋ยวนี้มึงอยากลองเล่นหมอเหรอวะ”คำพูดตรง ๆ ของตั้มทำเอาคริสละสายตาจากด้านล่างหันมามองเพื่อนด้วยแววตาคมเข้ม เขาไม่ได้ตอบแต่การกัดฟันเล็กน้อยและลิ้นที่ดุนกระพุ้งแก้มก็แสดงความหงุดหงิดออกมาเต็ม ๆ“หมอชลให้กูไปส่งนะเว้ย...แต่หมอแม่งไม่พูดกับกูสักคำ”“ไม่แม้แต่หันมามองด้วยซ้ำ!” เสียงของคริสปนไม่ด้วยความหงุดหงิดเหมือนพูดแล้วก็ยิ่งหัวเสีย“กูว่าหมอเขาไม่เล่นด้วยง่าย ๆ หรอก” ตั้มมองแล้วก็แอบยิ้มขำ“มึงน่ะเคยอยากได้อะไรก็ได
Magbasa pa
ตอนที่ 5 เหงา…โคตรเหงา
แสงแรง ๆ ของบ่ายคลายลงไปบ้างแล้วแต่ในห้องทำงานของคริสยังคงอบอวลด้วยความเงียบขรึม เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ผืนกระดาษและเอกสารกองอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังขบคิดปัญหาที่แก้ไม่ตก ยอดบิลบางส่วนที่ควรอยู่กับเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ธีร์…มึงขึ้นมาหาหน่อยกูสิ” คริสกัดฟันแน่นมือขยับไปหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขผู้จัดการของเขา น้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักแต่ก็ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกเกรง“อะ…พี่…เรียกผมมาทำไมครับ” ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์รีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องหอบเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยไม่ถึงกับตื่นกลัวเพราะสนิทกับคริสอยู่แล้ว“ยอดมันหายไปไหนวะ…” คริสเงยหน้ามองธีร์ซึ่งเป็นผู้จัดการผับก่อนจะเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา ธีร์มองด้วยสายตาขมวดคิ้ว คริสเอ่ยเสียงเข้มดวงตาแฝงความหงุดหงิด“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่…ผมยังไม่ได้เช็คเอกสารตัวนี้เลย” ธีร์กวาดสายตาไปที่เอกสารพลางทำหน้างุนงง คริสถอนหายใจแรงมือขยับลูบหน้าผากเล็กน้อย ความโกรธและความเซ็งปะปนกัน“สงสัยแม่งมีคนขนของของกูออกไปขายให้ลูกค้าเองแน่” คำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนทำให้ธีร์สะดุ้งคริ
Magbasa pa
ตอนที่ 6 ขอกลับด้วยได้ไหมครับ
“มาทำอะไร…หน้าตาดูไม่น่าจะชอบเข้าโรงพยาบาลนะ”คริสเงยหน้ามองหมอชลด้วยสายตาแววหวาน ๆ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเอ่ยเสียงเบา ๆ แต่ฟังชัดเจน“หมอชลครับ…ผมเมา” คริสทำทีท่าราวกับเมาจริง ๆ ครุ่นคิดแล้วก็เอื้อมมือไปแตะแขนหมอชลอย่างอ้อยอิ่ง ชลที่ยืนมองก็ก้มหน้ามองคนที่กำลังแสดงละครให้เขาดูอยู่อย่างนิ่งเฉย“คนเมาเป็นแบบนี้เหรอครับ…เรียนหมอมาตั้งนานเพิ่งรู้” คริสนิ่งและยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอาหน้าไปซบแขนของหมอชล ร่างสูงของเขาขยับเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักออกเหมือนอย่างที่เคยทำ“ผมกลับบ้านไม่ถูก…ขอกลับด้วยได้ไหมครับ” เสียงเรียบแต่แฝงความอ้อนวอนทำให้หมอชลหยุดนิ่ง ก้มลงมองใบหน้าที่ซบอยู่กับแขนเขาดวงตาสีเข้มสงบนิ่ง“ลุกสิ…จะไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ” ชลได้แต่มองและถอนหายใจก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจนคริสเงยหน้ามองหมอชลพูดเหมือนปกติ แต่ในใจกลับตื่นเต้นเล็ก ๆ เขาไม่ได้คิดว่าหมอชลจะชวนไปด้วยจริง ๆ“ครับ ๆ” คริสตอบอย่างตื่นเต้นแววตาเป็นประกาย เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหมอชลไปด้วยความรื้นรนเมื่อมาถึงรถของหมอชลคริสชะงักเล็ก ๆ ดวงตากว้างเมื่อเห็นรถโรลส์รอยซ์สีดำมันวาวจอดอยู่ข
Magbasa pa
ตอนที่ 7 อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ NC
“อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ”คริสถึงกับนิ่งก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าไปประกบริมฝีปากกับคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่แนบชิดกันทำให้คริสคว้าท้ายทอยของชลและเร่งจูบอย่างดูดดื่มแต่ไม่รู้ว่าทำไมลิ้นของเขาถึงเป็นฝ่ายถูกอีกคนไล่บี้มากกว่าที่จะเป็นเขา คริสจูบไปก็ขมวดคิ้วไปอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันจะได้คลายความสงสัยร่างหนาของหมอชลก็จับเขากดนอนราบไปกับโซฟา หมอชลวางบางอย่างที่ถือมาบนโต๊ะข้างโซฟาความตกใจทำให้คริสชะงักเพราะปกติคนที่ทำแบบนี้มักจะเป็นเขา จากคนที่นอนกับคนอื่นมานักต่อนักทำให้คริสงงว่าทำไมเขาถึงถูกกดให้อยู่ในท่วงท่านี้ท่วงท่าที่ร่างหนาของหมอชลอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาแทนที่จะเป็นเขาที่จับอีกฝ่ายกดลงสะมากกว่า“อึก อื้อ” เสียงครางในลำคอนี้เป็นของเขาแทนที่จะเป็นของหมอชล คริสถูกลิ้นของคนตรงหน้าไล่บี้จนต้องใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก แต่แค่การสัมผัสเบา ๆ ก็ทำให้รู้เลยว่าแผงอกแกร่งของหมอชลนั้นแน่นมากไม่นานริมฝีปากก็ถูกถอนออกจากกันคริสหอบหายใจระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด นี่เพียงแค่การจูบเท่านั้น คริสเริ่มงงกับความรู้สึกเมื่อครู่“นายโอเคหรือเปล่า ไปอาบน้ำ
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ต้องรับผิดชอบผมนะ
“หมอไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นรุก” คริสถามหมอชลออกไปเพราะเขาคิดว่าหมอต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ“รู้แต่...นายดูชอบนะ”“หมอชล...”“ไปนั่งรอ เดี๋ยวกินข้าวก่อนค่อยกลับ”หมอชลบอกคริสอีกครั้งคริสชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแบบเสียไม่ได้มือที่ถือผ้าเช็ดผมเลื่อนมากอดอกแน่นราวกับตั้งกำแพงกันตัวเองไว้ กลัวสุด ๆ ว่าหมอจะก้าวเข้ามากดเขาลงเตียงเหมือนเมื่อคืนอีกทว่าแทนที่จะถอยหมอชลกลับก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์ทำให้คริสแทบถอยหลังไปติดกำแพง ร่างสูงโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดที่ข้างหูเสียงกระซิบต่ำติดแววล้อเลียนดังขึ้น“ทำเป็นกลัว ทั้งที่เมื่อคืนครางเสียงดังลั่นห้อง”ดวงตาคริสเบิกกว้างทันทีใบหน้าร้อนวาบจนแดงขึ้นมาทั้งแถบ เขารีบแยกเขี้ยวใส่หมอเหมือนหมาที่จนตรอกแต่ปากกลับพูดไม่ออกได้แค่กัดฟันแน่น หอบลมหายใจแรง ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงก่อนจะรีบก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขุ่นเคืองปนเขินจัดร่างสูงอีกคนได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ คริสทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุดมือกำหมอนแล้วกอดแน่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง เขาปล่อยลมหายใจยาวออกมาความอับอายและความเจ็บใ
Magbasa pa
ตอนที่ 9 ความต่างของเราสองคน
ช่วงเย็นวันเดียวกันคริสแตะคีการ์ดเข้าห้องหมอชลพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าดังก้องตามพื้นหินอ่อนของคอนโดหรูขนาดสองชั้นของหมอชล คริสยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นวางลงบนโซฟาอย่างแรงพลางถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็พอใจ ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแผ่ร่างตัวเองเหมือนเจ้าของห้องเปิดทีวีดูหนังอย่างสบายใจ“กูว่าที่นี่แม่งน่าจะสบายกว่าคอนโดกูอีก” คริสคิดในใจ พลางมองรอบห้องที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อย ทุกมุมสะอาดสะอ้านมีแสงไฟอุ่น ๆ สาดเข้ามาจากหน้าต่างสูงทำให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่คิดไม่ทันไรประตูห้องดังเปิดหมอชลเดินกลับจากเวรด้วยชุดกะเวร สายตาเหลือบมองคริสนั่งเฉิดฉายบนโซฟาราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง ชลส่ายหน้าเบา ๆ แต่ออกแรงห้ามสีหน้าหงุดหงิดไม่ทัน‘เฮ้อ…ยังไงฉันก็ได้ให้เขาเข้ามาแล้ว’ ชลคิดในใจสายตายังคงจับจ้องร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ แอบส่องสาว ๆ ในเฟสบุ๊กเหมือนชีวิตเป็นปกติไม่สนใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อยคริสเลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นหมอชลเพิ่งเดินเข้าห้อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ปัดมือถือเลื่อนเล่นต่ออย่างไม่เกรงใจพลางทำท่าตัวใหญ่เต็มโซฟา“กลับมาแล้วเหรอ หมอเหนื่อยไหม วันนี้เวรเป็นไง”หมอชลนิ่งแค่ก้าวเข้ามาวาง
Magbasa pa
ตอนที่ 10 โชคดี...ได้หมอเป็นเมีย
เช้าวันต่อมา“อื้อ…”คริสร้องครางในลำคอก่อนจะลืมตาจ้องมองไปที่นาฬิกาแล้วยกมือขึ้นบังหน้าเพราะแสงแดดส่องทะลุม่านเข้ามา แสบตาจนต้องขมวดคิ้วเขานั่งขึ้นบนเตียงลูบหน้าตัวเองด้วยท่าทางงัวเงีย“แม่ง…กูไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้เลยทำไมหมอชลต้องทำกับกูแบบนี้วะ” ความคิดคริสพุ่งมาอย่างรวดเร็วเสียงบ่นเบา ๆ เกือบหลุดออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้เขาลุกพรวดจากเตียงร่างกายยังไม่ค่อยสมบูรณ์เต็มที่ผมยุ่งฟู เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงนอนดูชิล ๆ แต่สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างระมัดระวัง รู้สึกเหมือนทุกอย่างแปลกไปหมดเมื่อก้าวออกจากห้องนอนเขาเห็นหมอชลยืนอยู่ริมผนังกระจกดื่มกาแฟด้วยท่าทางนิ่งสงบ กางเกงนอนขายาวคลุมขาแสงเช้าเลียแผ่นหลังของหมอทำให้กล้ามเนื้อด้านหลังและไหล่ดูเด่นชัดคริสชะงักไปชั่วขณะใจเต้นแรงมือเกาะเสื้อยืดแน่น เขาไม่รู้จะมองตรงไหนก่อนดีแต่พยายามตั้งสติถามเสียงเบา ๆ“ทำไมตื่นเช้าแบบนี้” หมอชลหันมามองเพียงครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเรียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอบเสียงเรียบ ก่อนที่หมอชลจะวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งลงบนเสื่อโยคะที่ปูเตรียมไว้“ผมต้องไปเรียนเช้า”คริสหน้าแดงจาง ๆ ทำตัวไม่ถูก สองมือกุมหน้าขานั่งลงบนพื้นข้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status