คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

แนะนำตัวละครหมอชล ชลธี ปุณชัยพิพัฒน์ (พระเอก)นักศึกษาแพทย์ปี 6 อายุ 24 ปี (188-78-60)หน้าหวาน สวย หล่อขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคนอาบน้ำวันละ 100 รอบรูปร่างสูงเพรียว กล้ามเนื้อกำยำ เรียกว่าหน้าตาคิตตี้แต่บอดี้มาเวลบุคลิกนิ่ง สงบ อบอุ่นคริส ศิวภพ คริสโตเฟอร์ เดวิสสัน (นายเอก)เจ้าของผับชื่อดัง อายุ 21 ปี (186-75-58)หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คาสโนว่าตัวพ่อ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวรูปร่างหนากำยำแต่เอวคอด เป็นที่หมายปองของทั้งชายและหญิงบุคลิกใจร้อน ขี้เหงา เอาแต่ใจตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจังเสียงดนตรีกระแทกหนัก ๆ สะท้อนก้องอยู่ภายในผับชื่อดังย่านกลางเมือง แสงไฟสีสันวูบวาบไปทั่วทั้งฟลอร์เต็มไปด้วยผู้คนกำลังปลดปล่อยตัวเองไปตามจังหวะดนตรี กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับควันบุหรี่ชวนให้เวียนหัว แต่สำหรับคนที่มาที่นี่จนชินมันกลับเป็นเหมือนกลิ่นประจำบ้านหลังที่สองบนชั้นสองโซนวีไอพีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองสามเม็ด กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน นั่งซุกซบอกเขาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างยั

ใบหน้าเคร่งขรึมของคริสทอดมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างตั้มที่กำลังเดินลงจากตึกคณะ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ใต้ร่มต้นประดู่ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่แบบนี้“มาทำไมวะ…ไหนบอกไม่ชอบมหา’ลัย” เสียงของตั้มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาหา“เหงาว่ะ…อยากมาส่องเด็ก” คริสหันไปทางเพื่อนสายตาเหม่อลอยแต่แฝงแววซุกซนริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น“เออ มึงนี่มัน…” ตั้มถอนหายใจพร้อมส่ายหัวน้อย ๆ แต่ก็ไม่ต่อความยาวสาวความยืดคริสหรี่ตามองรอบ ๆ พลางกวาดสายตามองบรรดานักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านไปมา ชุดนักศึกษาสะอาดเรียบง่ายตัดกับบรรยากาศวุ่นวายในรั้วมหาลัย แต่แล้วสายตาคมก็ชะงักกะทันหันเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินปะปนอยู่ในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์“หมอชล…” เสียงทุ้มพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงแทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนแขนก็ถูกตั้มจับไว้เสียก่อน“มึงจะไปไหน…” ตั้มเลิกคิ้วถามก่อนมองตามสายตาของเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะออกมา“เล่นหมอเลยเหรอมึง ฮ่า ๆ” คริสไม่ตอบสายตายังคงจับจ้องไปยังกลุ่มหมอหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับเพ

แสงแรง ๆ ของบ่ายคลายลงไปบ้างแล้วแต่ในห้องทำงานของคริสยังคงอบอวลด้วยความเงียบขรึม เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ผืนกระดาษและเอกสารกองอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังขบคิดปัญหาที่แก้ไม่ตก ยอดบิลบางส่วนที่ควรอยู่กับเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ธีร์…มึงขึ้นมาหาหน่อยกูสิ” คริสกัดฟันแน่นมือขยับไปหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขผู้จัดการของเขา น้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักแต่ก็ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกเกรง“อะ…พี่…เรียกผมมาทำไมครับ” ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์รีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องหอบเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยไม่ถึงกับตื่นกลัวเพราะสนิทกับคริสอยู่แล้ว“ยอดมันหายไปไหนวะ…” คริสเงยหน้ามองธีร์ซึ่งเป็นผู้จัดการผับก่อนจะเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา ธีร์มองด้วยสายตาขมวดคิ้ว คริสเอ่ยเสียงเข้มดวงตาแฝงความหงุดหงิด“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่…ผมยังไม่ได้เช็คเอกสารตัวนี้เลย” ธีร์กวาดสายตาไปที่เอกสารพลางทำหน้างุนงง คริสถอนหายใจแรงมือขยับลูบหน้าผากเล็กน้อย ความโกรธและความเซ็งปะปนกัน“สงสัยแม่งมีคนขนของของกูออกไปขายให้ลูกค้าเองแน่” คำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนทำให้ธีร์สะดุ้งคริ

“อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ”คริสถึงกับนิ่งก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าไปประกบริมฝีปากกับคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่แนบชิดกันทำให้คริสคว้าท้ายทอยของชลและเร่งจูบอย่างดูดดื่มแต่ไม่รู้ว่าทำไมลิ้นของเขาถึงเป็นฝ่ายถูกอีกคนไล่บี้มากกว่าที่จะเป็นเขา คริสจูบไปก็ขมวดคิ้วไปอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันจะได้คลายความสงสัยร่างหนาของหมอชลก็จับเขากดนอนราบไปกับโซฟา หมอชลวางบางอย่างที่ถือมาบนโต๊ะข้างโซฟาความตกใจทำให้คริสชะงักเพราะปกติคนที่ทำแบบนี้มักจะเป็นเขา จากคนที่นอนกับคนอื่นมานักต่อนักทำให้คริสงงว่าทำไมเขาถึงถูกกดให้อยู่ในท่วงท่านี้ท่วงท่าที่ร่างหนาของหมอชลอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาแทนที่จะเป็นเขาที่จับอีกฝ่ายกดลงสะมากกว่า“อึก อื้อ” เสียงครางในลำคอนี้เป็นของเขาแทนที่จะเป็นของหมอชล คริสถูกลิ้นของคนตรงหน้าไล่บี้จนต้องใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก แต่แค่การสัมผัสเบา ๆ ก็ทำให้รู้เลยว่าแผงอกแกร่งของหมอชลนั้นแน่นมากไม่นานริมฝีปากก็ถูกถอนออกจากกันคริสหอบหายใจระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด นี่เพียงแค่การจูบเท่านั้น คริสเริ่มงงกับความรู้สึกเมื่อครู่“นายโอเคหรือเปล่า ไปอาบน้ำ

ช่วงเย็นวันเดียวกันคริสแตะคีการ์ดเข้าห้องหมอชลพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าดังก้องตามพื้นหินอ่อนของคอนโดหรูขนาดสองชั้นของหมอชล คริสยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นวางลงบนโซฟาอย่างแรงพลางถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็พอใจ ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแผ่ร่างตัวเองเหมือนเจ้าของห้องเปิดทีวีดูหนังอย่างสบายใจ“กูว่าที่นี่แม่งน่าจะสบายกว่าคอนโดกูอีก” คริสคิดในใจ พลางมองรอบห้องที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อย ทุกมุมสะอาดสะอ้านมีแสงไฟอุ่น ๆ สาดเข้ามาจากหน้าต่างสูงทำให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่คิดไม่ทันไรประตูห้องดังเปิดหมอชลเดินกลับจากเวรด้วยชุดกะเวร สายตาเหลือบมองคริสนั่งเฉิดฉายบนโซฟาราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง ชลส่ายหน้าเบา ๆ แต่ออกแรงห้ามสีหน้าหงุดหงิดไม่ทัน‘เฮ้อ…ยังไงฉันก็ได้ให้เขาเข้ามาแล้ว’ ชลคิดในใจสายตายังคงจับจ้องร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ แอบส่องสาว ๆ ในเฟสบุ๊กเหมือนชีวิตเป็นปกติไม่สนใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อยคริสเลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นหมอชลเพิ่งเดินเข้าห้อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ปัดมือถือเลื่อนเล่นต่ออย่างไม่เกรงใจพลางทำท่าตัวใหญ่เต็มโซฟา“กลับมาแล้วเหรอ หมอเหนื่อยไหม วันนี้เวรเป็นไง”หมอชลนิ่งแค่ก้าวเข้ามาวาง