คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน

last updateÚltima actualización : 2025-12-26
Por:  ริตต้า619Completado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
No hay suficientes calificaciones
35Capítulos
2.8Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

"กดฉันให้ลงสิ...นายเป็นคาสโนว่าตัวพ่อไม่ใช่หรือไง แล้วมานอนใต้ร่างฉันทำไม" ................................... คาสโนว่าสุดหล่อที่ถูกตาต้องใจคุณหมอหน้าหวาน ละมุน ชวนหลงใหล เขาบอกตัวเองว่าจะยังไงเขาจะต้องเป็น ผัวหมอ ให้ได้ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ชิดกลับพบว่า คุณหมอหน้าหวานให้สถานะเขาได้คือ เมียหมอ เท่านั้น แล้วคาสโนว่าหนุ่มจะยินยอมหรือล่าถอยไป เพราะรุกชนรุกมันจะไปกันได้เหรอ...

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง

다섯 시간에 걸친 응급 처치 끝에 온나희가 간신히 죽음의 고비를 넘겼다.

의식이 돌아왔을 때 숨을 쉴 때마다 가슴을 찌르는 통증이 전해졌고 얼굴이 퉁퉁 부어올랐다.

힘겹게 눈을 뜬 온나희가 본능적으로 두 사람을 찾았다. 그런데 병실이 텅 비어 있었다.

수납장 위에 놓인 휴대폰을 집으려고 팔을 뻗었으나 거리가 멀어 손이 닿지 않았다. 온나희가 억지로 몸을 일으키려던 그때 수액을 갈러 들어온 간호사가 그녀를 만류했다.

“깨어나신 지 얼마 안 돼서 함부로 움직이시면 안 돼요. 제가 집어 드릴게요.”

간호사가 친절하게 휴대폰을 건네준 뒤 수액을 갈면서 당부했다.

“환자분 심한 밤 알레르기가 있는 줄 모르셨어요? 앞으로는 밤이 들어간 음식은 절대 드시면 안 돼요. 이번엔 운 좋게 제때 실려 와서 망정이지, 하마터면 큰일 날 뻔하셨어요.”

온나희는 무슨 말을 해야 할지 몰랐다. 그녀의 아들이 엄마가 밤 알레르기가 있는 걸 뻔히 알면서도 일부러 밤 케이크를 선물했다는 사실을 차마 입 밖에 꺼낼 수 없었다.

각종 의료 기기가 주렁주렁 매달린 몸을 내려다보던 온나희가 갈라진 목소리로 힘겹게 물었다.

“그 사람들은요?”

지금 이 순간만큼은 남편이나 아들, 혹은 가족이라는 호칭으로 공지환과 공찬우를 부르고 싶지 않았다.

간호사가 잠깐 생각하다가 이내 알아차리고 대답했다.

“아, 남편분이랑 아들 말씀하시는 거죠? 병원비 결제하자마자 급한 일이 있다면서 서둘러 가셨어요. 무슨 일인지 전화라도 한번 해보세요.”

그러고는 혼잣말로 낮게 중얼거렸다.

“와이프랑 엄마보다 더 중요한 일이 대체 뭐가 있다고. 어쩜 이리도 무심한지.”

비수처럼 꽂히는 말에 온나희는 심장이 저릿했다. 부자를 이토록 서둘러 떠나게 할 수 있는 사람은 이 세상에 단 한 명뿐이었다.

온나희가 휴대폰을 들여다봤다. 공지환과의 채팅창에 여전히 그녀가 보낸 메시지만 덩그러니 남아 있었다. SNS를 열자 강겨울이 올린 게시물이 가장 먼저 눈에 들어왔다.

[부르면 언제든지 달려와 주는 두 든든한 남자 덕분에 바퀴벌레 잡기 성공. 고마워요. 역시 집엔 남자가 있어야 하네요.]

사진 속에서 공지환이 품위와는 어울리지 않는 빗자루를 들고 바닥의 바퀴벌레를 누르고 있었고 공찬우가 두 팔을 벌려 강겨울의 앞을 가로막고 서 있었다.

익숙한 두 사람을 본 순간 온나희의 눈시울이 순식간에 붉어졌다. 숨이 턱 막히는 듯한 답답함이 다시금 몰려왔다.

그들은 죽음을 넘나드는 피해자인 온나희를 내팽개치고 고작 바퀴벌레를 잡아주러 강겨울에게 달려갔다. 심지어 온나희의 알레르기 증상이 공찬우 때문에 생겼는데도 그들은 일말의 죄책감도, 걱정도 없었다.

온나희가 자신을 비웃었다. 어쩌면 공찬우는 그녀가 아예 깨어나지 않기를 바랐을지도 모른다.

공지환이 자세한 사정은 몰랐겠지만 마음 깊은 곳에서 공찬우와 마찬가지로 강겨울이 그의 아내가 되기를 원하고 있을 것이다.

온나희를 이토록 싫어하는 두 사람이 병실을 지키며 곁에 있어 줄 리 만무했다.

온나희가 휴대폰을 내려놓고 눈부신 하얀 조명을 올려다봤다. 묵혀두었던 기억들이 파도처럼 밀려왔다.

그녀와 공지환은 한동네에서 자란 소꿉친구였다.

공지환은 어릴 때부터 성적이 월등히 뛰어나 월반까지 했고 일찌감치 유학을 떠나 가업을 이어받을 준비를 하던 수재였다.

반면 온나희는 성격이 내성적이라 어릴 적에 다 같이 놀 때도 옆에 가만히 앉아 구경만 했고 성인이 되어서도 존재감이 미미한 편이었다.

그런데 이런 온나희가 사춘기 시절부터 빛이 나던 공지환을 짝사랑하게 되었다. 그녀는 공지환이 다른 누군가와 결혼하는 날 그녀의 짝사랑도 끝이 날 것이라 생각했다.

그런데 예상치 못한 일이 벌어졌다. 공지환이 귀국하자마자 온나희를 찾아가 그와 결혼하겠냐고 물은 것이었다.

갑작스러운 상황에 멍해진 것도 잠시 온나희는 마음속에서 걷잡을 수 없이 자라난 감정을 억누르지 못하고 서둘러 받아들였다.

그렇게 온나희는 공지환의 아내가 되었다.

그러던 어느 날 술에 만취한 공지환에게서 이 사실을 듣게 되었다. 유학 시절 지독하게 사랑했던 여자가 있었는데 여자는 공지환이 백 번째 프러포즈를 하는 날에 받아주겠다고 했다.

그 말을 철석같이 믿었던 공지환은 세계의 여러 명소에서 그 여자에게 프러포즈를 했다.

마침내 졸업식 당일이 왔다. 공지환은 귀국 후 바로 결혼식을 올릴 생각으로 백 번째 프러포즈 이벤트를 아주 성대하게 준비했다.

그런데 수많은 친구와 동기들이 지켜보는 앞에서 여자가 백 번째 프러포즈를 거절했다. 그러면서 아직은 결혼하고 싶지 않으니 3년만 더 기다려 달라고 했다.

결국 공지환의 인내심도 바닥이 났다. 홧김에 귀국하여 아무 여자와 결혼식을 올렸다. 그리고 온나희는 그저 공씨 가문과 가장 가까운 곳에 있었던 여자였을 뿐이었다.

결혼의 전말을 알게 된 후 온나희는 처음엔 개의치 않았다. 지성이면 감천이라고 함께 시간을 보내다 보면 언젠가 공지환도 그녀를 사랑할 것이라 믿었다.

결혼 1년 만에 아들 공찬우를 낳았고 공지환과의 관계도 제법 가까워졌다. 세 사람은 남들이 보기엔 더없이 행복한 한 가족이었다.

그런데 한 달 전 공지환의 첫사랑인 강겨울이 돌아왔다.

그는 대학교 시절 백 번의 굴욕적인 프러포즈를 잊은 듯 여전히 강겨울의 곁을 맴돌며 지극정성으로 챙겼다.

심지어 외박하는 날이 잦아졌고 아들조차 아빠를 따라 강겨울을 보러 가기 일쑤였다.

온나희는 지난 6년의 결혼 생활과 5년의 모성애만으로도 부자의 마음속에 그녀의 자리가 남아 있을 거라 믿었다. 그런데 오늘에야 비로소 그녀 스스로 만든 환상 속에서 깨어났다.

6년이라는 시간이 흘렀는데도 온나희는 끝내 공지환의 마음을 녹이지 못했다. 그녀가 출산의 고통을 겪으면서 낳은 아들조차 아빠와 마찬가지로 엄마라는 존재를 안중에 두지 않았다.

쾅.

문이 열리는 소리에 온나희가 하던 생각을 멈췄다. 무의식적으로 고개를 돌려보니 병실 문 앞에 공지환과 공찬우가 서 있었다.

공지환이 공찬우를 밀면서 엄숙한 표정을 지었다.

“가서 엄마한테 사과해.”

공찬우가 손가락을 꼼지락거리며 침대 앞으로 쭈뼛쭈뼛 다가가더니 기어들어 가는 목소리로 말했다.

“엄마, 죄송해요.”

온나희가 대답하지 않고 고개를 돌렸다. 공찬우가 마지못해 하는 사과라는 걸 알아챘기 때문이었다.

공지환이 어두운 목소리로 덧붙였다.

“찬우 일부러 그런 거 아니야. 네가 밤 알레르기 있는 줄 몰랐대. 내가 따끔하게 혼냈어. 앞으론 밤이 들어간 음식을 절대 안 줄 거야. 아까 회사에 급한 일이 생겼다고 연락 왔어. 네가 깨어나기 전이라 일 처리하러 회사에 다녀온 거야.”

한여름의 열기가 이글거리는 바깥과 달리 온나희는 지금 엄동설한보다 더 춥게 느껴졌다.

깨어난 순간부터 지금까지 공지환은 메시지 한 통 보내지 않았다. 그리고 병실에 들어와서 내뱉은 두 마디 말이 모두 거짓이었다.

온나희가 대답이 없자 공지환이 불쾌한 듯 미간을 찌푸렸다.

“됐어, 그만해. 오늘 너의 생일인데 애한테 화풀이하지 마. 찬우랑 선물 준비했어. 마음에 드는지 봐봐. 퇴원하면 내가 직접 걸어줄게.”

공지환이 케이스를 꺼내 열었다. 안에 다이아몬드 목걸이가 들어 있었다. 딱 봐도 오는 길에 백화점에 들러 대충 산 선물이었다.

온나희가 목걸이를 힐끗 쳐다봤다가 시선을 옮기고 가볍게 말했다.

“나도 너한테 줄 선물이 있어.”

공지환이 무의식적으로 물었다.

“생일인 네가 나한테 무슨 선물을 줘?”

공찬우 역시 어리둥절한 표정으로 온나희를 쳐다봤다.

온나희의 입가에 모든 것을 놓아버린 듯한 해탈한 미소가 번졌다.

“받은 만큼 되돌려 주는 게 예의지. 며칠 뒤면 받을 수 있어. 마음에 들 거야.”

‘네가 원하던 거야. 사인을 마친 이혼 합의서.’

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
35 Capítulos
ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง
แนะนำตัวละครหมอชล ชลธี ปุณชัยพิพัฒน์ (พระเอก)นักศึกษาแพทย์ปี 6 อายุ 24 ปี (188-78-60)หน้าหวาน สวย หล่อขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคนอาบน้ำวันละ 100 รอบรูปร่างสูงเพรียว กล้ามเนื้อกำยำ เรียกว่าหน้าตาคิตตี้แต่บอดี้มาเวลบุคลิกนิ่ง สงบ อบอุ่นคริส ศิวภพ คริสโตเฟอร์ เดวิสสัน (นายเอก)เจ้าของผับชื่อดัง อายุ 21 ปี (186-75-58)หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คาสโนว่าตัวพ่อ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวรูปร่างหนากำยำแต่เอวคอด เป็นที่หมายปองของทั้งชายและหญิงบุคลิกใจร้อน ขี้เหงา เอาแต่ใจตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจังเสียงดนตรีกระแทกหนัก ๆ สะท้อนก้องอยู่ภายในผับชื่อดังย่านกลางเมือง แสงไฟสีสันวูบวาบไปทั่วทั้งฟลอร์เต็มไปด้วยผู้คนกำลังปลดปล่อยตัวเองไปตามจังหวะดนตรี กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับควันบุหรี่ชวนให้เวียนหัว แต่สำหรับคนที่มาที่นี่จนชินมันกลับเป็นเหมือนกลิ่นประจำบ้านหลังที่สองบนชั้นสองโซนวีไอพีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองสามเม็ด กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน นั่งซุกซบอกเขาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างยั
Leer más
ตอนที่ 2 ชีวิตคนละขั้ว
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกคริสกับตั้มก็ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 247 เสียงฝีเท้าของทั้งสองหยุดลงหน้าประตูไม้ก่อนตั้มเอื้อมมือบิดลูกบิดเข้าไปภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างของวินเพื่อนสนิทอีกคนนอนซมอยู่บนเตียง สีหน้าซีดเผือดดวงตาปรือเหมือนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาทักทาย“จะตายยังมึง” คริสเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนทันทีที่ก้าวเข้าไปใกล้เตียง น้ำเสียงกวน ๆ ตามสไตล์พร้อมยื่นมือไปสะกิดต้นแขนเพื่อนวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสองเงาที่ยืนอยู่ข้างเตียงดวงตาแดงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งฝืนลืมตาจากอาการเพลีย เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาฟังแหบพร่า“ไอ้เหี้ย…พวกมึงมากันตอนไหนวะ”“เป็นหนักเหรอมึง” ตั้มถาม สีหน้าดูห่วงใยมากกว่าที่ปากจะพูดตรง ๆ“อืม…หมอบอกให้ดูอาการอีกอาทิตย์นึง” วินตอบแผ่ว ๆ แล้วเอนตัวลงกับหมอนอย่างหมดแรงสองเพื่อนยืนมองกันเงียบไปครู่หนึ่งคริสแม้ปากกวนแต่แววตาที่มองเพื่อนนั้นมีความห่วงซ่อนอยู่ลึก ๆ ส่วนตั้มถอนหายใจพลางนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวกลับเพราะติดเรียนช่วงเช้าเวลาผ่านไปไม่นานทั้งคู่ก็เอ่ยลาวินแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยทิ้งให้เพื่อนนอ
Leer más
ตอนที่ 3 อย่าคิดแค่หลอกฟัน
ใบหน้าเคร่งขรึมของคริสทอดมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างตั้มที่กำลังเดินลงจากตึกคณะ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ใต้ร่มต้นประดู่ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่แบบนี้“มาทำไมวะ…ไหนบอกไม่ชอบมหา’ลัย” เสียงของตั้มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาหา“เหงาว่ะ…อยากมาส่องเด็ก” คริสหันไปทางเพื่อนสายตาเหม่อลอยแต่แฝงแววซุกซนริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น“เออ มึงนี่มัน…” ตั้มถอนหายใจพร้อมส่ายหัวน้อย ๆ แต่ก็ไม่ต่อความยาวสาวความยืดคริสหรี่ตามองรอบ ๆ พลางกวาดสายตามองบรรดานักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านไปมา ชุดนักศึกษาสะอาดเรียบง่ายตัดกับบรรยากาศวุ่นวายในรั้วมหาลัย แต่แล้วสายตาคมก็ชะงักกะทันหันเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินปะปนอยู่ในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์“หมอชล…” เสียงทุ้มพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงแทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนแขนก็ถูกตั้มจับไว้เสียก่อน“มึงจะไปไหน…” ตั้มเลิกคิ้วถามก่อนมองตามสายตาของเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะออกมา“เล่นหมอเลยเหรอมึง ฮ่า ๆ” คริสไม่ตอบสายตายังคงจับจ้องไปยังกลุ่มหมอหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับเพ
Leer más
ตอนที่ 4 อยากลองเล่นหมอ
อีกด้านหนึ่งทางผับของคริสภายในร้านยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่กลับมีพนักงานหลายคนวิ่งวุ่นทำงานกันอย่างเกร็ง ๆ แอบเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองเป็นพัก ๆ เพราะเจ้าของร้านหนุ่มลูกครึ่งกำลังนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่“เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย...ทำหน้านิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบนี้ลูกน้องก็เกร็งกันหมด” เสียงของตั้มเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินขึ้นมาหาคริส คริสเหลือบตามองเพื่อนเพียงนิดเดียวก่อนจะหันกลับไปมองด้านล่างเหมือนไม่ได้ยินอะไร“กูถามจริง ๆ มึงเป็นเหี้ยอะไร” ตั้มถอนหายใจแรงเห็นท่าทางแบบนี้แล้วอยากจะยกมือฟาดหัวเพื่อนจริง ๆ“เดี๋ยวนี้มึงอยากลองเล่นหมอเหรอวะ”คำพูดตรง ๆ ของตั้มทำเอาคริสละสายตาจากด้านล่างหันมามองเพื่อนด้วยแววตาคมเข้ม เขาไม่ได้ตอบแต่การกัดฟันเล็กน้อยและลิ้นที่ดุนกระพุ้งแก้มก็แสดงความหงุดหงิดออกมาเต็ม ๆ“หมอชลให้กูไปส่งนะเว้ย...แต่หมอแม่งไม่พูดกับกูสักคำ”“ไม่แม้แต่หันมามองด้วยซ้ำ!” เสียงของคริสปนไม่ด้วยความหงุดหงิดเหมือนพูดแล้วก็ยิ่งหัวเสีย“กูว่าหมอเขาไม่เล่นด้วยง่าย ๆ หรอก” ตั้มมองแล้วก็แอบยิ้มขำ“มึงน่ะเคยอยากได้อะไรก็ได
Leer más
ตอนที่ 5 เหงา…โคตรเหงา
แสงแรง ๆ ของบ่ายคลายลงไปบ้างแล้วแต่ในห้องทำงานของคริสยังคงอบอวลด้วยความเงียบขรึม เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ผืนกระดาษและเอกสารกองอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังขบคิดปัญหาที่แก้ไม่ตก ยอดบิลบางส่วนที่ควรอยู่กับเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ธีร์…มึงขึ้นมาหาหน่อยกูสิ” คริสกัดฟันแน่นมือขยับไปหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขผู้จัดการของเขา น้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักแต่ก็ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกเกรง“อะ…พี่…เรียกผมมาทำไมครับ” ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์รีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องหอบเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยไม่ถึงกับตื่นกลัวเพราะสนิทกับคริสอยู่แล้ว“ยอดมันหายไปไหนวะ…” คริสเงยหน้ามองธีร์ซึ่งเป็นผู้จัดการผับก่อนจะเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา ธีร์มองด้วยสายตาขมวดคิ้ว คริสเอ่ยเสียงเข้มดวงตาแฝงความหงุดหงิด“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่…ผมยังไม่ได้เช็คเอกสารตัวนี้เลย” ธีร์กวาดสายตาไปที่เอกสารพลางทำหน้างุนงง คริสถอนหายใจแรงมือขยับลูบหน้าผากเล็กน้อย ความโกรธและความเซ็งปะปนกัน“สงสัยแม่งมีคนขนของของกูออกไปขายให้ลูกค้าเองแน่” คำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนทำให้ธีร์สะดุ้งคริ
Leer más
ตอนที่ 6 ขอกลับด้วยได้ไหมครับ
“มาทำอะไร…หน้าตาดูไม่น่าจะชอบเข้าโรงพยาบาลนะ”คริสเงยหน้ามองหมอชลด้วยสายตาแววหวาน ๆ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเอ่ยเสียงเบา ๆ แต่ฟังชัดเจน“หมอชลครับ…ผมเมา” คริสทำทีท่าราวกับเมาจริง ๆ ครุ่นคิดแล้วก็เอื้อมมือไปแตะแขนหมอชลอย่างอ้อยอิ่ง ชลที่ยืนมองก็ก้มหน้ามองคนที่กำลังแสดงละครให้เขาดูอยู่อย่างนิ่งเฉย“คนเมาเป็นแบบนี้เหรอครับ…เรียนหมอมาตั้งนานเพิ่งรู้” คริสนิ่งและยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอาหน้าไปซบแขนของหมอชล ร่างสูงของเขาขยับเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักออกเหมือนอย่างที่เคยทำ“ผมกลับบ้านไม่ถูก…ขอกลับด้วยได้ไหมครับ” เสียงเรียบแต่แฝงความอ้อนวอนทำให้หมอชลหยุดนิ่ง ก้มลงมองใบหน้าที่ซบอยู่กับแขนเขาดวงตาสีเข้มสงบนิ่ง“ลุกสิ…จะไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ” ชลได้แต่มองและถอนหายใจก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจนคริสเงยหน้ามองหมอชลพูดเหมือนปกติ แต่ในใจกลับตื่นเต้นเล็ก ๆ เขาไม่ได้คิดว่าหมอชลจะชวนไปด้วยจริง ๆ“ครับ ๆ” คริสตอบอย่างตื่นเต้นแววตาเป็นประกาย เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหมอชลไปด้วยความรื้นรนเมื่อมาถึงรถของหมอชลคริสชะงักเล็ก ๆ ดวงตากว้างเมื่อเห็นรถโรลส์รอยซ์สีดำมันวาวจอดอยู่ข
Leer más
ตอนที่ 7 อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ NC
“อยากได้ฉันเหรอ…ก็เอาสิ”คริสถึงกับนิ่งก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าไปประกบริมฝีปากกับคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่แนบชิดกันทำให้คริสคว้าท้ายทอยของชลและเร่งจูบอย่างดูดดื่มแต่ไม่รู้ว่าทำไมลิ้นของเขาถึงเป็นฝ่ายถูกอีกคนไล่บี้มากกว่าที่จะเป็นเขา คริสจูบไปก็ขมวดคิ้วไปอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันจะได้คลายความสงสัยร่างหนาของหมอชลก็จับเขากดนอนราบไปกับโซฟา หมอชลวางบางอย่างที่ถือมาบนโต๊ะข้างโซฟาความตกใจทำให้คริสชะงักเพราะปกติคนที่ทำแบบนี้มักจะเป็นเขา จากคนที่นอนกับคนอื่นมานักต่อนักทำให้คริสงงว่าทำไมเขาถึงถูกกดให้อยู่ในท่วงท่านี้ท่วงท่าที่ร่างหนาของหมอชลอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาแทนที่จะเป็นเขาที่จับอีกฝ่ายกดลงสะมากกว่า“อึก อื้อ” เสียงครางในลำคอนี้เป็นของเขาแทนที่จะเป็นของหมอชล คริสถูกลิ้นของคนตรงหน้าไล่บี้จนต้องใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก แต่แค่การสัมผัสเบา ๆ ก็ทำให้รู้เลยว่าแผงอกแกร่งของหมอชลนั้นแน่นมากไม่นานริมฝีปากก็ถูกถอนออกจากกันคริสหอบหายใจระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด นี่เพียงแค่การจูบเท่านั้น คริสเริ่มงงกับความรู้สึกเมื่อครู่“นายโอเคหรือเปล่า ไปอาบน้ำ
Leer más
ตอนที่ 8 ต้องรับผิดชอบผมนะ
“หมอไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นรุก” คริสถามหมอชลออกไปเพราะเขาคิดว่าหมอต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ“รู้แต่...นายดูชอบนะ”“หมอชล...”“ไปนั่งรอ เดี๋ยวกินข้าวก่อนค่อยกลับ”หมอชลบอกคริสอีกครั้งคริสชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแบบเสียไม่ได้มือที่ถือผ้าเช็ดผมเลื่อนมากอดอกแน่นราวกับตั้งกำแพงกันตัวเองไว้ กลัวสุด ๆ ว่าหมอจะก้าวเข้ามากดเขาลงเตียงเหมือนเมื่อคืนอีกทว่าแทนที่จะถอยหมอชลกลับก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์ทำให้คริสแทบถอยหลังไปติดกำแพง ร่างสูงโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดที่ข้างหูเสียงกระซิบต่ำติดแววล้อเลียนดังขึ้น“ทำเป็นกลัว ทั้งที่เมื่อคืนครางเสียงดังลั่นห้อง”ดวงตาคริสเบิกกว้างทันทีใบหน้าร้อนวาบจนแดงขึ้นมาทั้งแถบ เขารีบแยกเขี้ยวใส่หมอเหมือนหมาที่จนตรอกแต่ปากกลับพูดไม่ออกได้แค่กัดฟันแน่น หอบลมหายใจแรง ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงก่อนจะรีบก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขุ่นเคืองปนเขินจัดร่างสูงอีกคนได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ คริสทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุดมือกำหมอนแล้วกอดแน่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง เขาปล่อยลมหายใจยาวออกมาความอับอายและความเจ็บใ
Leer más
ตอนที่ 9 ความต่างของเราสองคน
ช่วงเย็นวันเดียวกันคริสแตะคีการ์ดเข้าห้องหมอชลพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าดังก้องตามพื้นหินอ่อนของคอนโดหรูขนาดสองชั้นของหมอชล คริสยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นวางลงบนโซฟาอย่างแรงพลางถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็พอใจ ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแผ่ร่างตัวเองเหมือนเจ้าของห้องเปิดทีวีดูหนังอย่างสบายใจ“กูว่าที่นี่แม่งน่าจะสบายกว่าคอนโดกูอีก” คริสคิดในใจ พลางมองรอบห้องที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อย ทุกมุมสะอาดสะอ้านมีแสงไฟอุ่น ๆ สาดเข้ามาจากหน้าต่างสูงทำให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่คิดไม่ทันไรประตูห้องดังเปิดหมอชลเดินกลับจากเวรด้วยชุดกะเวร สายตาเหลือบมองคริสนั่งเฉิดฉายบนโซฟาราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง ชลส่ายหน้าเบา ๆ แต่ออกแรงห้ามสีหน้าหงุดหงิดไม่ทัน‘เฮ้อ…ยังไงฉันก็ได้ให้เขาเข้ามาแล้ว’ ชลคิดในใจสายตายังคงจับจ้องร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ แอบส่องสาว ๆ ในเฟสบุ๊กเหมือนชีวิตเป็นปกติไม่สนใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อยคริสเลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นหมอชลเพิ่งเดินเข้าห้อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ปัดมือถือเลื่อนเล่นต่ออย่างไม่เกรงใจพลางทำท่าตัวใหญ่เต็มโซฟา“กลับมาแล้วเหรอ หมอเหนื่อยไหม วันนี้เวรเป็นไง”หมอชลนิ่งแค่ก้าวเข้ามาวาง
Leer más
ตอนที่ 10 โชคดี...ได้หมอเป็นเมีย
เช้าวันต่อมา“อื้อ…”คริสร้องครางในลำคอก่อนจะลืมตาจ้องมองไปที่นาฬิกาแล้วยกมือขึ้นบังหน้าเพราะแสงแดดส่องทะลุม่านเข้ามา แสบตาจนต้องขมวดคิ้วเขานั่งขึ้นบนเตียงลูบหน้าตัวเองด้วยท่าทางงัวเงีย“แม่ง…กูไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้เลยทำไมหมอชลต้องทำกับกูแบบนี้วะ” ความคิดคริสพุ่งมาอย่างรวดเร็วเสียงบ่นเบา ๆ เกือบหลุดออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้เขาลุกพรวดจากเตียงร่างกายยังไม่ค่อยสมบูรณ์เต็มที่ผมยุ่งฟู เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงนอนดูชิล ๆ แต่สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างระมัดระวัง รู้สึกเหมือนทุกอย่างแปลกไปหมดเมื่อก้าวออกจากห้องนอนเขาเห็นหมอชลยืนอยู่ริมผนังกระจกดื่มกาแฟด้วยท่าทางนิ่งสงบ กางเกงนอนขายาวคลุมขาแสงเช้าเลียแผ่นหลังของหมอทำให้กล้ามเนื้อด้านหลังและไหล่ดูเด่นชัดคริสชะงักไปชั่วขณะใจเต้นแรงมือเกาะเสื้อยืดแน่น เขาไม่รู้จะมองตรงไหนก่อนดีแต่พยายามตั้งสติถามเสียงเบา ๆ“ทำไมตื่นเช้าแบบนี้” หมอชลหันมามองเพียงครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเรียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอบเสียงเรียบ ก่อนที่หมอชลจะวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งลงบนเสื่อโยคะที่ปูเตรียมไว้“ผมต้องไปเรียนเช้า”คริสหน้าแดงจาง ๆ ทำตัวไม่ถูก สองมือกุมหน้าขานั่งลงบนพื้นข้
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status