All Chapters of คาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน: Chapter 11 - Chapter 20

การเรียนวันแรกไม่เป็นอย่างที่คริสคิดเอาไว้เลยสักนิดเขานั่งพิงเก้าอี้ในห้องบรรยายพลิกสมุดเปิดหน้าที่ควรจะเต็มไปด้วยตัวหนังสือ แต่สิ่งที่มีคือเส้นขีดเล่นยุ่งเหยิงรูปการ์ตูนหัวโต ๆ บ้าง ลายเซ็นชื่อเล่นตัวเองบ้างกระจัดกระจายเต็มไปหมดแววตาเบื่อหน่ายฉายชัดคิ้วขมวดเข้าหากันราวกับพยายามใช้สมาธิสุดชีวิต แต่ในหัวกลับว่างเปล่าเหมือนเสียงอาจารย์ที่พูดหน้าห้องกลายเป็นภาษาต่างดาวที่จับใจความไม่ได้“โอโห…โหดสัส เรียนอะไรนักหนาวะเนี่ย กูฟังยังกับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา”พออาจารย์บอกเลิกคาบคริสก็แทบจะทิ้งตัวลงกับโต๊ะก่อนเอนหลังถอนหายใจยาวเหมือนหมดแรงใช้ชีวิต ตั้มที่เห็นว่าคริสเข้าเรียนวันแรกจึงเข้ามานั่งเป็นเพื่อน ตั้มนั่งข้าง ๆ เห็นท่าทางเพื่อนก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่“เฮ้ย ไอ้เพื่อนรักโอเคเปล่าวะ ฮ่า ๆ หน้าบื้อเป็นควายเลยนะมึง” ตั้มพูดพลางหัวเราะก๊ากพร้อมยกมือตบไหล่คริสแรง ๆ จนหัวแทบโงนไปข้างหน้าคริสสะดุ้งหันไปทำหน้าเซ็งสุดขีดดวงตาล้า ๆ มองค้อนนิด ๆ แต่ก็ไม่อ้าปากเถียงให้เสียแรงแค่ลุกขึ้นยกกระเป๋าขึ้นไหล่แล้วลากเท้าออกจากห้องไปด้วยท่าทางหมดอาลัยตั้มเลยรีบวิ่งตามมากอดคอไว้“ไปดิ ๆ กินไรกัน กูหิวแล้ว” ตั้ม

เช้าวันต่อมาดูเหมือนแสงแดดจะเข้มกว่าทุกวันคริสสะดุ้งตื่นเพราะความปวดเมื่อยที่เล่นงานทั้งตัว ร่างกายเหมือนถูกทุบหนัก ๆ ตั้งแต่หัวไหล่ถึงสะโพกแม้จะพยายามกลั้นใจหายใจลึก ๆ แต่ความเจ็บมันก็ยังตามมากวนใจทุกครั้งที่ขยับตัว แต่สิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าความเจ็บคือความจริงที่ตอกย้ำในหัว เขาเสียตัวให้หมอชล แถมยังเป็นฝ่ายโดนไม่ใช่ฝ่ายได้อย่างที่เคยคิดฝันเอาไว้คริสกลิ้งตัวไปมาบนเตียงลูบแขนลูบขาอย่างหงอย ๆ ดวงตาแดงก่ำเพราะอดนอนคืนก่อนความคิดวนเวียนเหมือนวงล้อในหัว เขาเหลือบไปมองใบหน้าหวานที่นอนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ริมฝีปากสีชมพูที่ปกติเรียบเย็นกลับดูอ่อนโยนแบบไม่รู้เรื่องราวความวุ่นวายของเขาน้ำตาแทบไหลออกมาแต่ก็พยายามกลั้นไว้“หมอแม่ง…เล่นกูพรุนอีกแล้ว ไม่น่าพลาดเลยกู” เขาพึมพำเบา ๆ เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ถึงหูชลแต่เหมือนเป็นการระบายความคับข้องใจของตัวเองด้วยความหมั่นไส้ในชะตากรรมตัวเองคริสเอื้อมมือไปตบแก้มหมอเบา ๆ หนึ่งที สีหน้าเจ้าเล่ห์ปนหงุดหงิด หมอชลค่อย ๆ ลืมตาขึ้นดวงตาคมสงบแต่มีประกายขี้เล่นทันทีพอเห็นนิ้วคริสอยู่ใกล้ปาก หมอชลงับนิ้วเขาอย่างขี้เล่นทำเอาคริสสะดุ้งรีบดึงมือกลับแทบไม่ทัน ใบหน้าแดงจัดปากเม้

หลายวันต่อมา…ไฟสลัวในผับสาดแสงสีแดงและม่วงทำให้บรรยากาศยามดึกเต็มไปด้วยความลึกลับและกึ่งโรแมนติ ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่งเหนือฟลอร์เต้นรำ เสียงเบสหนัก ๆ จากลำโพงสะท้อนก้องผสมกับเสียงผู้คนพูดคุยกันคริสอยู่บนโซฟาชั้นสอง จิบเหล้าไปเรื่อย ๆ พิงหลังเก้าอี้ราวกับพยายามซ่อนความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่าที่อยู่ข้างในสภาพของเขาดูโทรมลงจากเดิม ผมเผ้ายุ่ง ๆ ใบหน้าอิดโรยแต่ก็ยังพยายามยักคิ้วหลิ่วตาให้สาวเสิร์ฟบางคนที่เดินผ่าน เหมือนเป็นท่าทางที่ติดตัวมาเป็นนิสัยแต่ลึก ๆ ดวงตาของเขากลับเหม่อเหมือนไม่อยู่กับปัจจุบันธีร์ผู้จัดการผับเดินเข้ามาใกล้คิ้วขมวดเล็กน้อยด้วยความสงสัย เขามองคริสชั่วครู่ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจปนห่วงใย“หายไปสองสัปดาห์กลับมาทีก็มาทุกวันเลยนะลูกพี่…ลูกพี่เล่นเมาทุกคืนแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอ”“ของที่หายไป...ทีมของพ่อจัดการแล้วใช่ไหมวะ”“ครับลูกพี่”“อืม...แล้วไป”ช่วงที่คริสไม่ได้เข้ามาที่ผับเป็นทีมของพ่อที่เข้ามาดูแลผับให้ด้วยเพราะพ่อของคริสอยากให้ลูกชายกลับไปเรียนให้จบปริญญาตรี คริสยกแก้วเหล้าขึ้นซดเสียงดังหน้าตายังคงนิ่งเรียบ เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ ไม่ตอบคำถามตรง ๆ สายตามองลง

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาคริสตื่นเช้ากว่าปกติแสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดม่านเข้ามาในห้องทำให้ตาของเขาปรับสภาพช้า ๆ รู้สึกตัวแต่เช้าอย่างแปลก ๆ พอเดินออกมาจากห้องก็เห็นหมอชลยืนอยู่ในครัว ใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนแขนพับขึ้นจนเลยข้อศอกกำลังหั่นผักเรียงใส่ถาดและทอดไข่บนกระทะ กลิ่นอาหารที่หอมลอยอบอวลเข้าจมูกทำให้หัวใจคริสเต้นแปลก ๆคริสยืนนิ่งอยู่หน้าประตูสักพักดวงตาจ้องมองแววตั้งใจและมือที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วของหมอชล รู้สึกเหมือนทุกสิ่งรอบตัวเงียบลง เหลือเพียงเสียงกระทะกับเสียงหั่นผักที่เรียบง่าย เขาเผลอยิ้มมุมปากก่อนจะทำเป็นก้าวเข้ามานั่งบนเก้าอี้ใกล้ ๆ แล้วบ่นเสียงเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง“หิวโว้ย…เหมือนข้าวเช้าอร่อยทุกวันเลยแฮะ”ชลเหลือบตามามองคริสพร้อมหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดวงตาที่เย็นชาตลอดคืนก่อนหน้านี้กลับอ่อนโยนขึ้น“ทนอีกนิดสิ ใกล้เสร็จแล้ว” เขาพูดอย่างไม่เร่งรีบมือยังคงหั่นผักต่อไปพลางวางไข่ลงบนจานด้วยความเรียบร้อยคริสสบตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นมาราวกับนึกได้ว่า วันนี้อยากออกไปห้าง อยากซื้อของใหม่ ๆ อยากได้อะไรที่เปลี่ยนแปลงบรรยากาศ “เฮ้ย…วันนี้อยากไปห้างอะอยากซื้อของใหม่ ๆ สักหน่อย”หมอชลเงยหน้าข

เสียงนาฬิกาบนผนังเดินไปอย่างเชื่องช้า ห้องคอนโดกว้าง ๆ ที่ปกติแล้วเต็มไปด้วยบรรยากาศเงียบสงบกลับยิ่งทำให้คริสรู้สึกวังเวงกว่าเดิม วันนี้เป็นวันหยุดยาวที่น่าจะได้พักผ่อนเต็มที่ แต่กลับไม่เหมือนที่คิดเพราะหมอชลต้องไปเข้าเวรที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้าทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวทั้งวันคริสเดินไปเดินมาในห้องราวกับเสือถูกขังอยู่ในกรงจะนั่งเล่นเกมก็ดูไม่มีสมาธิกดจอยเล่นไปได้ไม่กี่ตาก็ปาไว้บนโซฟาแล้วทิ้งตัวลงนอนหงาย แขนขาขยับไปมาเหมือนเด็กหงุดหงิด“แม่ง…เหงาฉิบหาย” เขาพึมพำเบา ๆสายตาเหม่อมองเพดานอยู่พักใหญ่ก่อนจะพลิกตัวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหน้าจอไปมาเห็นชื่อชลอยู่บนหน้าจอก็ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ทนกดโทรออกไปทันทีสัญญาณดังอยู่ไม่นานปลายสายก็ตอบรับด้วยเสียงทุ้มที่ฟังแล้วชวนให้ใจอุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“มีอะไรไหม” น้ำเสียงเรียบนิ่ง ฟังดูเหมือนไม่ถึงกับเย็นชาคริสเม้มปากแน่นเอียงคอเล็กน้อยเหมือนเด็กกำลังคิดหาวิธีอ้อนก่อนจะบ่นออกไปเสียงงอแง“เหงาอะ...จะชวนเพื่อนมานั่งเล่นได้ไหม” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งตามด้วยเสียงถอนหายใจเบา ๆ ที่ลอดเข้ามา แต่กลับไม่ได้ฟังดูรำคาญเท่าไหร่คล้ายกับชลแค่เหนื่อยล้าจาก