ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“วิคเตอร์ครับ… เดี๋ยวก่อนสิ”เตอร์ชะงักหันกลับไปแบบไม่เต็มใจนัก ดวงตาเขามีร่องรอยเบื่อชัดเจนจนกระทั่งเห็นชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ เตอร์พยายามนึกคิดว่าเขาคนนี้คือใครเขาใส่แว่นสายตากรอบบาง ๆ ทำให้หน้าดูสุภาพขึ้น แม้รูปร่างสูงพอ ๆ กับนนท์แต่บรรยากาศรอบตัวเขาอบอุ่นกว่าเยอะ รอยยิ้มที่เขายิ้มมาให้ก็จริงใจแบบชวนมองจนหลายคนเหลียวตามเตอร์ถึงกับนิ่งอึ้งไปวินาทีหนึ่ง…ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้อีกนิดก่อนยื่นใบงานมาให้ เตอร์จดจำใบหน้านี้ได้ว่าคนคนนี้เป็นคนที่วิคเตอร์เคยบันทึกไว้ว่าเป็นเพื่อนที่ดีกับเขาและเหมือนจะมีใจให้วิคเตอร์แต่พัตเตอร์ยังไม่ได้บอกความในใจอย่างชัดเจน เป็นวิคเตอร์ที่บันทึกไว้ว่า ‘ตัวเองรักนนท์’ คนคนนี้คือ พัตเตอร์ เพื่อนร่วมคณะของวิคเตอร์“อาจารย์ให้ทำงานเป็นกลุ่มสามคน…เราขอเข้ากลุ่มด้วยได้ไหม”พูดจบเขาก็ยิ้มกว้างมากจนเห็นฟันสวย ๆ ดวงตาเป็นประกายแปลก ๆ เหมือนกำลังสนใจคนตรงหน้าแบบออกนอกหน้าไปหน่อยเตอร์ขยับตัวหนีไปนิดเหมือนสัญชาตญาณป้องกันตัวขึ้นอัตโนมัติ สีหน้าของเตอร์แข็งทันที คิ้วขมวดเล็ก ๆ เหมือนรำคาญที่โดนพัตเตอร์จ้องนานมากเกินในหัวของเตอร์แทบกรีดร้อง…“สัด! กูจะเจอแต่ผู

เช้าวันนั้นแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียน ทำให้โต๊ะและเก้าอี้เรียงเป็นระเบียบ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดเล็ก ๆ เพราะมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าห้องเรียน ไม่ใช่ใครอื่น…เขาคือนนท์ สามีป้ายแดงของวิคเตอร์นั่นเองนนท์นั่งกอดอกอยู่คนเดียวอย่างโดดเด่นเพราะตัวโต นั่งพิงพนักเก้าอี้ มือกดเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แต่หัวใจกลับเต้นแรงแบบที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่ากำลังทำอะไรอยู่ เหมือนสัญชาตญาณบางอย่างดึงเขามานั่งตรงนี้ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องจำเป็นอะไรเลย แต่ภาพพัตเตอร์เดินมาคุยกับวิคเตอร์ซ้ำ ๆ ในหัวตลอดเวลายิ่งเห็นผู้ชายคนอื่นเข้ามาใกล้วิคเตอร์ ยิ่งรู้สึก “ไม่พอใจแบบควบคุมไม่ได้” พอคิดได้แบบนั้น นนท์ก็ไม่ยอมกลับคอนโด นั่งเฝ้าเหมือนผัวหวงเมียเต็มประตูห้องเรียนมีผนังกระจกใส มองเห็นข้างในชัดเจน นนท์นั่งตัวใหญ่ ๆ กอดอก มองเขม็งไปที่โต๊ะคู่ของวิคเตอร์และพัตเตอร์ ขากระทืบพื้นเบา ๆ เป็นจังหวะหงุดหงิด มือกำแน่นราวกับอยากจะพุ่งเข้าไปข้างในวิคเตอร์ หรือ “เตอร์” ในร่างนี้ เห็นนนท์นั่งอยู่ด้านนอกแล้วแทบหน้าเหวอ เขาหันไปมองตลอดเวลาแล้วต้องกลอกตาในใจ เตอร์ก็ยังไม่เข้าใจในสิ่

หลังจากเหตุการณ์ในห้องวันนั้น บรรยากาศระหว่างนนท์กับเตอร์เหมือนถูกคลุมด้วยไอหมอกบาง ๆ ของความอึดอัด แต่ในเวลาเดียวกันก็แฝงความใกล้ชิดแบบไม่รู้ตัว และที่สิ่งที่ชัดเจนคือ นนท์มองเตอร์เป็นแค่ของเล่นเท่านั้นอาหารเช้าถูกจัดวางไว้โดยที่เตอร์นั่งทานอยู่ก่อน สักพักนนท์เดินออกจากห้องนอนมาท่าทางปกติและประโยคแรกที่นนท์เอ่ยออกมานั้น“กูโอนเงินเดือนให้มึงละ แล้วใช้ด้วย อย่าให้ใครๆคิดว่ากูเลี้ยงเมียไม่ได้”“กูจะใช้อย่างดีเลย”“มานี่มา...” นนท์เรียกเตอร์เข้ามาหาเขาแล้วตบลงที่ต้นขาตัวเอง ส่งสัญญาณให้เตอร์รู้ว่าต้องนั่งลงเตอร์นั่งลงอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากขัดใจ สิ่งที่นนท์ทำต่อมาคือ การเป่าที่รอยแผลที่ลำคอ จากนั้นนำพลาสเตอร์มาติดที่คอของเตอร์ที่มีรอยฟันของเขา“หายเร็วๆนะเตอร์”เตอร์ที่มองนนท์ด้วยความเงียบได้แต่พนักหน้าด้วยหัวใจที่เต้นแรงหวั่นไหวหลายวันที่ผ่านมานี้ นนท์แทบจะโผล่มาที่คณะของเตอร์เกือบทุกวัน บางวันก็มานั่งข้าง ๆ ทำเหมือนเพียงแค่ต้องอยู่ใกล้ หรือบางวันก็มานั่งเงียบ ๆ แค่เพราะ…หวงแม้จะไม่พูดออกมาความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นเหมือนจะบีบหัวใจของเตอร์โดยไม่ทันตั้งตัว เตอร์ไม่อยากยอมรับว่ารู้สึกดีก

หลังจากนนท์พาตัวเตอร์กลับมาที่ห้องพักของค่าย เขาประคองร่างอีกฝ่ายลงบนเตียงด้วยความระมัดระวัง มือแข็งแรงของเขาสอดไปใต้เอวและไหล่เตอร์ ช่วยพยุงให้นั่งก่อนจะนอนราบ ร่างของเตอร์แทบเดินไม่ไหว หน้าแดงผสมซีด ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเพราะเวียนหัวและอ่อนแรง“อย่าฝืนสิวะ…” นนท์ดุเบา ๆ สีหน้าจริงจังแต่แฝงความอ่อนโยน มือเขารีบจัดหมอนให้เรียบร้อย ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเตอร์จนแน่นพอดีร่างของเตอร์พยักหน้าอย่างอ่อนแรง แต่สายตากลับพร่าเล็กน้อยเหมือนพยายามต่อสู้กับความเวียนหัวเตอร์เอามือกุมหน้าผาก พยายามสูดลมหายใจลึก ๆ ร่างกายหนักจนแทบขยับไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนทุกอวัยวะหยุดทำงาน แต่แววตายังคงส่งสัญญาณบางอย่างให้เห็นว่ากำลังพยายามรักษาความทรงตัวอยู่นนท์ยืนมองหน้าวิคเตอร์หลับตาพริ้มอยู่สักพัก ดวงตาเรียวเล็กเต็มไปด้วยความห่วง แต่เจ้าตัวไม่ยอมให้ตัวเองแสดงออกชัดเจนมือยังประคองเอวและไหล่ของเตอร์เบา ๆ เสียงหัวใจเต้นแรงอย่างที่ตัวเองไม่อยากยอมรับหลังจากมั่นใจว่าตัววิคเตอร์นอนสบายดีแล้ว นนท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินออกไปเตรียมตัวเข้าร่วมกิจกรรมค่ายกับเพื่อน ๆ แต่ในใจกลับหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ ที่ต้องทิ้งอีกฝ่ายไว้

เวลาผ่านไปเกินห้านาที นนท์ไม่สามารถรอได้อีก เคาะประตูเบา ๆ แต่เสียงหัวใจเขาดังก้องอยู่ในหู ความรู้สึกตอนนี้ทั้งกดดันและทั้งโกธรที่เหมือนถูกหลอกจากอีกคนว่าไม่สามารถท้องได้มาก่อน“เตอร์…ผลตรวจได้หรือยังวะ” ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาเงยหน้ามองประตูอีกครั้ง สีหน้ากระวนกระวายชัดเจน ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำ เตอร์นั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น ร่างสั่นเทา มือกุมแท่งตรวจครรภ์แน่น ริมฝีปากสั่นเบา ๆ น้ำตาเริ่มไหลลงแก้ม เงยหน้ามองนนท์เพียงเล็กน้อย แต่สายตายังหลบเลี่ยงนนท์ก้าวเข้ามาช้า ๆ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาเห็นเตอร์น้ำตาไหลอย่างชัดเจน สีหน้าของเตอร์เต็มไปด้วยความกลัว และความสับสน ทำให้นนท์อดตกใจไปด้วยไม่ได้“ท้องหรือไม่ท้องวะ” เสียงนนท์ตะโกนถามเตอร์ขณะบรรยากาศในห้องน้ำเงียบจนได้ยินเสียงน้ำหยดจากก๊อกที่ปิดไม่สนิท นนท์ยืนพิงผนังเบา ๆ หายใจแรงหนึ่งทีเหมือนกำลังตั้งสติก่อนเดินเข้าไปหยิบแท่งตรวจครรภ์ขึ้นดูใกล้ ๆ แววตาที่เครียดมาหลายวันค่อย ๆ คลายลง เมื่อเห็นว่ามันมีเพียง “ขีดเดียว”เขาหลุดหัวเราะในลำคอเหมือนคนที่เพิ่งรอดตายจากอะไรสักอย่าง“โห… โล่งชิบหาย”ก่อนหันไปหาเตอร์ที่พยุงตัวยื