บททั้งหมดของ ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นปูนชื้นน้ำค่อย ๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ซอยที่มีเพียงแสงไฟถนนห่าง ๆ สาดลงมาทีละดวงเหมือนคนเอาเทียนไปปักไว้ตามทางเพื่อกันไม่ให้ความมืดกลืนกินทั้งพื้นที่ไปเสียก่อนเตอร์ ศิรภพ จิตใจดี ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีซีดกับกางเกงวอร์มขายาวเดินหิ้วถุงเปล่าผ่านซอยนั้นอย่างไม่รีบร้อน เขาเพิ่งเลิกจากงานพิเศษในยิมเก่าที่เคยซ้อมชกมวยประจำ เส้นเลือดที่แขนยังปูดชัดกล้ามเนื้อที่ไหล่แข็งราวกับสลักจากหิน ทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เหลือจากชีวิตบนสังเวียนที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลังเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ พลางยกมือเสยผมที่เริ่มยาวระต้นคอก่อนสายตาจะเหลือบขึ้นไปมองเสาไฟที่ส่องสว่างอยู่ไกลออกไป"โห ไฟก็เปิดเว้นกันเป็นช่วง ๆ แบบนี้อีก…" เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง แต่ก็ยังเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนพ้นซอยออกมาสู่ถนนใหญ่ที่มีป้ายรถเมล์ตั้งอยู่เสียงรถวิ่งผ่านไปมาในความเงียบของค่ำคืนทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกยังไม่หลับดีนัก เตอร์นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิดดูข่าวเล่นโซเชียลแก้เบื่อระหว่างรอรถเมล์หน้าจอสะท้อนแสงอ่อน ๆ ตรงใบหน้าคมเข้มของเขาเหงื่อบ

7 วันต่อมา หลังจากที่เข้ามาอยู่ในร่างวิคเตอร์ผ่านมา 7 วัน เหมือนว่าความทรงจำบางส่วนของวิคเตอร์ยังคงเหลืออยู่ในร่างนี้ด้วย และเตอร์ได้อ่านข้อมูลที่เกี่ยวกับวิคเตอร์ทางโซเซี่ยล ซึ่งเตอร์ยังตกใจเลยว่าทำไมวิคเตอร์ถึงลงข้อมูลส่วนตัวและโพสต์อะไรเยอะแยะมากมายเรียกว่าเล่นทุกแอพพลิเคชั่นเลย วิคเตอร์ให้การสแกนหน้า นิ้วมือเข้าแอพพลิเคชั่นต่างๆจึงทำให้เตอร์สามารถเข้าใช้งานได้เลย เขาไม่กล้าลบข้อความต่างๆของวิคเตอร์ เพียงแต่เขาเข้าระบบเพื่อจะได้รู้ว่าตัวเองต้องอยู่ในร่างนี้จึงจำเป็นต้องรู้ข้อมูลของวิคเตอร์ ในโซเซียลมีหลายเรื่องที่วิคเตอร์โพสต์เป็นส่วนตัวเมื่ออ่านแล้วคล้ายกับเตอร์ได้อ่านไดอารี่ของวิคเตอร์ อีกสิ่งที่ทำให้เตอร์ตกใจนั้นคือยอดเงินเจ็ดหลักที่มีในบัญชีของวิคเตอร์ ตัวเขาเองไม่กล้าใช้จ่ายแต่จะพยายามหาเงินตามที่พอจะทำได้ ในช่วงนี้จำเป็นต้องพึ่งพาบัญชีนี้ไปก่อน ‘ขอยืมเงินใช้เมื่อจำเป็นนะวิคเตอร์...ขอโทษนะ’ เตอร์ไม่ได้ออกจากบ้านเลยในช่วง 7 วันที่ผ่านมาเพราะกำลังรวบรวมสติและข้อมูลของวิคเตอร์แต่มีการโทรศัพท์ไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้จุดเกิดเห

ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังคลออยู่เบา ๆ กับจังหวะหายใจของคนสองคนที่ไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเองโดยเฉพาะ “เตอร์” ที่นั่งตัวตรงมือวางบนตักอย่างเกร็ง เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนขับที่ดูตั้งใจจ้องถนนราวกับไม่อยากมองหน้าเขาเลยสักนิดเตอร์ตั้งจีพีเอชที่หมายที่เขาต้องการจะไปให้นนท์ดูแผนที่นนท์นั่งหน้าตึงขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นเส้นเดียว พวงมาลัยในมือถูกจับแน่นราวกับกำลังข่มอารมณ์อะไรบางอย่างไว้ เขาไม่พูด ไม่เหลือบตา ไม่แม้แต่จะถอนหายใจ ทั้งที่รถติดอยู่บนถนนเส้นที่ขึ้นชื่อว่าแน่นที่สุดของเมืองเสียงบีบแตรจากรถคันข้างหลังดังลั่นทำให้เตอร์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางหน้าต่างเห็นแถวรถยาวเหยียดไปสุดสายตา“จะมาทางนี้ทำไมวะ” เตอร์บ่นพึมพำออกมาเสียงแหบแต่ชัดพอให้อีกคนได้ยิน เนื่องจากนนท์ไม่ได้ไปตามจีพีเอชที่เตอร์ตั้งให้ นนท์เหลือบตามองนิดเดียวมุมปากกระตุกอย่างหงุดหงิด“มึงอย่าบ่นได้ไหม ขับรถอยู่ไม่เห็นเหรอว่ารถมันติด” เสียงของเขาทุ้มต่ำและขุ่นราวกับจะกัดกันทุกคำ“จอดให้ลงตรงนี้ก็ได้” เตอร์พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้สบตาแต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรำคาญปนเย็นชา

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ารั้วเหล็กสูงของบ้านสไตล์โมเดิร์นที่โอ่อ่าราวคฤหาสน์ แสงไฟในสวนหน้าบ้านสะท้อนเงาใบไม้ที่ไหวเบา ๆ ไปตามแรงลมยามเย็นเสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมลมหายใจแผ่วของวิคเตอร์หรือก็คือเตอร์ที่อยู่ในร่างนี้ เขาที่กำลังเอื้อมมือจะเปิดประตูลงแต่ยังไม่ทันได้แตะมือหนาอุ่น ๆ ของนนท์ก็เอื้อมมากุมข้อมือไว้แน่นจนเขาสะดุ้งแรงดึงเบา ๆ ทำให้เตอร์หันกลับไปมองโดยอัตโนมัติแล้วก็ต้องชะงักเพราะใบหน้าคมจัดของนนท์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างแก้มจนหัวใจเขาเต้นสะดุดโดยไม่รู้ตัวเตอร์รีบเอนตัวหนีจนหัวไปชนกระจกประตูดัง “กึก” เบา ๆ“ทำเป็นรังเกียจกูนักนะ” เสียงทุ้มต่ำพูดช้า ๆ พลางยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะ“ปกติอ่อยแทบจะนอนให้กูเอาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”คำพูดนั้นทำให้เตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งเขาขมวดคิ้วแน่นในทันที ใบหน้าเรียวสะท้อนแววสับสนปนขุ่นเคืองเขาได้แต่คิดในใจ…‘วิคเตอร์มันเคยทำอะไรขนาดนั้นเลยเหรอวะ...หลงคนปากหมาแบบนี้ได้ยังไง’เตอร์พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่สำเร็จจึงมองตรงกลับไปด้วยสายตาเรียบ ๆ ไม่พูดสักคำ ความเงียบของเขากลับทำให้นนท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเมิน นนท์โน้มตัวเ

เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่ดังต่ำ ๆ คลอไปกับเพลงรักจังหวะช้าในรถ ไม่ได้ช่วยกลบความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่เลยสักนิดเตอร์นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก มือหนึ่งเท้าคางส่วนอีกมือกอดอกแน่นสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนโปรยบาง ๆ ทำให้ภาพของถนนดูพร่ามัว เหมือนใจของเขาในตอนนี้ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่างเสียงหัวเราะคิกคักของนนท์กับหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับดังขึ้นอีกครั้งแพรวผู้หญิงในชุดเดรสสีครีมที่แต่งหน้าอ่อน ๆ แต่จงใจโชว์ความหวานในทุกท่วงท่า เธอเอียงหัวเล็กน้อยมองนนท์ด้วยแววตาอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้ มือเรียวแตะท่อนแขนของชายหนุ่มเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะตามประโยคเล็กน้อยที่อีกฝ่ายพูดเสียงนั้นเหมือนหนามแหลมเล็ก ๆ ทิ่มเข้าในหัวใจของเตอร์โดยไม่รู้ตัว เขาเบือนหน้าหนีมองออกนอกกระจกข้างแทนดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพตึกสูงและแสงไฟของเมืองที่กำลังเคลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ ในขณะที่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล“ฉันจะแวะห้างก่อนไปร้านตัดชุดนะ”นนท์พูดขึ้นพลางเหลือบมองกระจกมองหลังดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับแววตาของวิคเตอร์ มันมีบางอย่างไม่เหมือนเดิมเลย ไม่อ่อนโยน ไม่ยอมให้ใครดูถูกเหมือนเมื่อก