ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“นนท์! กูบอกให้ออกไปไง!” เตอร์ตวาดเสียงดังพลางยกมือยันอกอีกฝ่ายไว้นนท์กลับไม่ถอยยังคงจ้องลึกเข้ามาในตาดวงตาเขาเรียบเย็นแต่มีประกายบางอย่างวูบผ่าน เหมือนกำลังอ่านใจตรงหน้าอยู่เงียบ ๆและในเสี้ยววินาทีนั้นสัญชาตญาณเดิมของเตอร์ที่เคยเป็นนักมวยแว้บขึ้นมาโดยไม่ทันคิด เตอร์เอาเท้าถีบหน้าอกอีกฝ่ายเต็มแรง!ตุบ....เสียง ตุบ! ดังขึ้นในรถนนท์เซถอยหลังไปชนประตูอีกฝั่งอย่างจัง เสียงหอบสั้นหลุดออกจากปากเขาเงยหน้าขึ้นมามองวิคเตอร์นั่งหอบเบา ๆ ด้วยสายตาดุดัน“วิคเตอร์!” เสียงเรียกของนนท์ดังต่ำและเต็มไปด้วยอารมณ์ปะปน ทั้งตกใจ ทั้งไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำแบบนั้น“อย่ามาเล่นแบบนี้กับกูอีกนะ ไม่งั้นมึงได้เจ็บจริงแน่!” เตอร์จ้องกลับแววตาคมกร้าวปนความหงุดหงิดสุดขีดนนท์นิ่งไปอึดใจก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคออีกครั้งเสียงหัวเราะนั้นกลับไม่เหมือนตอนก่อน วันนี้เสียงหัวเราะของนนท์มันมีแววพอใจบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น…เหมือนนนท์เพิ่งได้เห็นด้านที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของคนตรงหน้า“กลัวอะไรขนาดนั้น…กูแค่ล้อเล่น”“มึงจะกลับไปนั่งที่มึงดี ๆ ไหม” เตอร์พูดสวนกลับไปทั้งที่หน้าเริ่มขึ้นสีแดงชัดจากความโกรธ“ถ้ามึงไม่กลับไ

“งั้นก็อย่าหนี ถ้าหนีถือว่ากลัว”นนท์บีบคางของเตอร์รับริมฝีปากของเขาที่กดจูบลงมาอย่างตั้งใจลงโทษคนอวดดี เตอร์ดิ้นขลุกขลักแต่ทว่าแรงของวิคเตอร์น้อยเหลือเกินที่จะหลุดจากมืออีกข้างของนนท์ที่โอบไหล่ของเตอร์เอาไว้อากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของทั้งคู่แรงปะทะเมื่อครู่ยังสะเทือนอยู่ในอกเตอร์ที่ในร่างของวิคเตอร์ เตอร์ยืนหอบหายใจหน้าแดงจัดทั้งจากโทสะและความอับอาย ปลายนิ้วเย็นเฉียบจากความโกธรที่พุ่งขึ้นสุดขีดผลั๊วะ!“มึงมันบ้า!” เตอร์ผลักและตะโกนทั้งเสียงสั่นทั้งหมดนั้นเป็นความกลัวแปลกประหลาดที่แผ่กระจายไปทั่วร่าง เหมือนยิ่งพูดยิ่งเสียอำนาจเหนือสถานการณ์นนท์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าใบหน้าคมคายหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมกริบจ้องตรงไม่ละสายตา สันกรามเกร็งแน่นเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เขาเอามือปาดเลือดตรงมุมปากแล้วเงยหน้าขึ้น“แรงดีเหมือนกันนี่...” เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาเรียบ ๆ แต่แฝงรอยหัวเราะในลำคอเตอร์ขยับถอยหลังทีละก้าวจนหลังชนโต๊ะอาหารเสียงกระแทกเบา ๆ ดังขึ้น แต่ยังไม่ทันตั้งตัวร่างสูงของนนท์ก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อเต็มแรงกระชากเข้าหาตัวจนแทบเสียหลัก“ปล่อยกู!” เตอร์พยายามดิ้นแต่ยิ่งดิ้นแรงเ

ลมเย็นยามเย็นพัดเฉื่อยผ่านลานกว้างหน้าคณะ แสงอาทิตย์ที่กำลังตกดินทอดยาวบนพื้นจนเป็นสีทองหม่นเตอร์ลากกระเป๋าเป้ใบเล็กไปตามทางเดินอย่างไร้อารมณ์นักแววตาเหม่อลอยราวกับไม่อยู่กับปัจจุบัน เตอร์ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองถอนหายใจไปกี่ครั้งตั้งแต่เลิกคลาสมาวันนี้น้ำใสก็ไม่มาเรียน...ทำให้วันนี้ทั้งวันเขาต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบที่อึดอัดแปลก ๆ แต่ถึงจะเงียบขนาดนั้นก็ยังดีกว่าต้องฝืนหัวเราะหรือพูดคุยกับใครตั้งแต่ต้องมาอยู่ในร่างวิคเตอร์เขาแทบไม่ได้มีเวลาเป็นตัวของตัวเองเลยเสียงเครื่องยนต์คุ้นหูดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหน้าเตอร์ชะงัก หันไปตามเสียงแล้วก็เห็นรถสปอร์ตสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะจอดเทียบตรงทางเดินร่มไม้ประตูฝั่งคนขับเปิดออกคนที่ก้าวลงมาคือนนท์ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัวกางเกงขายาวทรงเนี้ยบสวมแว่นกันแดดสีเข้ม มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือกอดอกพิงรถอย่างตั้งใจราวกับจะถ่ายโฆษณาน้ำหอม“เล่นใหญ่ไปไหนวะ…” เตอร์ถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอเขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเองพลางเดินเข้าไปนนท์ถอดแว่นออกอย่างช้า ๆ แววตาคมใต้กรอบคิ้วเข้มทอดมองเขาอย่างนิ่ง ๆ แต่ในความนิ่งนั้นกลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่คล

แสงแดดอุ่นในยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาแตะปลายผมที่ปรกหน้าผาก เตอร์ในร่างวิคเตอร์ขยับตัวเล็กน้อยขนตายาวขยับเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงียแต่เพียงพริบตาเดียว…ทุกสติกลับกลายเป็นความช็อกใบหน้าของนนท์อยู่ใกล้จนแทบสัมผัสได้ลมหายใจอุ่นของอีกฝ่ายรดแก้มเขาเบา ๆ ระยะห่างแค่คืบเดียวริมฝีปากนั้นคล้ายกำลังยิ้มในห้วงนิทราหัวใจเตอร์เต้นโครมครามทันทีเขาสะดุ้งเฮือกร่างถลาออกจากเตียงจนตกลงพื้นเสียงดัง ตุ้บ!“โอ๊ย!” เสียงครางหลุดออกมาทันทีจากแรงกระแทกที่ก้นมือหนึ่งกุมเอวอีกมือยันพื้นไว้เขาเงยหน้าขึ้นมองเตียงช้า ๆ แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ผ้าห่มที่กองยุ่ง เสื้อผ้าที่หล่นเรี่ยราดและร่างเปลือยท่อนบนของนนท์ที่ยังคงหลับนิ่ง“ฉิบหายแล้ว…” คำเดียวเท่านั้นที่หลุดจากปากเตอร์พร้อมเสียงหอบในหัวเริ่มย้อนภาพเมื่อคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว ไวน์รสหวาน กลิ่นโคมไฟอุ่น ๆ เสียงหัวเราะ เสียงหายใจ และ... สัมผัสที่ทำให้เขาสั่นสะท้านไม่ต่างจากตอนนี้“เมื่อคืน…กู” ดวงตาของเตอร์เบิกกว้างน้ำตาคลออย่างไม่รู้ตัว“โดนมันเอาเหรอ…ทำใจไม่ได้ว่ะ” เสียงสั่นพร่าจนแทบไม่

เตอร์รีบเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัวในห้องนอน เวลาผ่านไปนานพอสมควร เตอร์เปิดประตูห้องน้ำออกมา แต่ประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัว นนท์ที่เปลือยท่อนบนสวมกางเกงนอนขายาว บ่งบอกว่าเขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เตอร์เดาว่าเขาคงใช้ห้องน้ำด้านนอก นนท์เดินเข้ามาด้วยท่าทางสบาย ๆ มือกอดอกแต่แววตากลับไม่ธรรมดาเตอร์ในร่างวิคเตอร์ยืนนิ่งค้างไปหนึ่งจังหวะก่อนจะค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว ริมฝีปากเม้มแน่นความอึดอัดพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากงานแต่งงานผ่านไปครบทุกขั้น ตอนแม้แต่การจดทะเบียนสมรส เตอร์กระชับเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวแน่นนนท์เห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากทันทีรอยยิ้มที่เหมือนรู้ทันทุกอย่างและเหมือนกำลังจะเล่นสนุกกับเหยื่อในกำมือ“ถอยทำไมล่ะ” เสียงทุ้มของนนท์ดังแผ่ว ๆ แต่กลับฟังชัดเจนในห้องเงียบยังไม่ทันที่เตอร์จะได้ตอบแขนแกร่งของคนตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาโอบรัดเอวเขาแน่น ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปชิดอกอีกฝ่ายจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง“ปล่อย!” เตอร์พยายามดิ้นแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงเพราะตกใจแต่ยิ่งดิ้นนนท์ก็ยิ่งรัดเอวเขาแน่นขึ้นใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดบนริมฝีปาก ผิวกายของวิคเตอร์หอมอ่อนๆ จากครีมอ