เช้าวันสุดท้ายของค่าย อากาศในห้องพักยังอึน ๆ จากความเหนื่อยล้าสองวันที่ผ่านมา นักศึกษาคนอื่นเริ่มยัดของใส่กระเป๋าเสียงกุกกัก แต่ในมุมหนึ่ง เตอร์นั่งพับเสื้อเชิ้ตช้า ๆ เหมือนไม่ได้สนใจความวุ่นวายรอบตัว เขามองของตัวเองอย่างเหม่อลอย เหมือนกำลังเช็กแรงตัวเองไปด้วยว่าไหวแค่ไหนหลังคืนที่ไม่ได้หลับเลยประตูห้องเปิดออก นนท์เดินเข้ามาในสภาพสบาย ๆ เหมือนเมื่อคืนไม่เกิดอะไรขึ้น เขาโยนกระเป๋าลงบนเตียงแล้วเดินตรงเข้ามาหาเตอร์แบบคุ้นเคย ยิ้มกวน ๆ แบบที่เคยทำให้เตอร์หงุดหงิดเล่น ๆ“มึงเก็บของอะไรช้าเป็นเต่าแบบนี้อะ” นนท์เอื้อมไปดึงแขนเตอร์เบา ๆ ก่อนจะใช้แขนอีกข้างโอบเอวแล้วทำท่า “กด” ลงบนเตียงเหมือนที่เคยเล่นประจำ“เดี๋ยวใส่กระเป๋าไม่ทันนะเว้ย” แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมเลย เตอร์ไม่หัวเราะ ไม่ผลัก ไม่ด่าเขาแค่ยืนนิ่งหลังแข็ง ไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย แล้วค่อย ๆ ปัดแขนนนท์ออกจากเอวด้วยสีหน้า…ว่างเปล่า ท่าทางของเตอร์เมินเฉยอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่เฉยเมยแบบอ้อนแต่เฉยเมยแบบ…หมดแรงจะสู้นนท์ชะงัก ใบหน้าเริ่มไม่พอใจทันที คิ้วขมวดลงจนแทบติดกัน“เป็นห่าไรของมึงเนี่ย ทำหน้าอย่างกับกูไปฆ่าพ่อแม่มึงงั้นอะ”เตอร์เงียบ ห
最終更新日 : 2026-01-08
ログイン
