ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม

เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นปูนชื้นน้ำค่อย ๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ซอยที่มีเพียงแสงไฟถนนห่าง ๆ สาดลงมาทีละดวงเหมือนคนเอาเทียนไปปักไว้ตามทางเพื่อกันไม่ให้ความมืดกลืนกินทั้งพื้นที่ไปเสียก่อน

เตอร์ ศิรภพ จิตใจดี ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีซีดกับกางเกงวอร์มขายาวเดินหิ้วถุงเปล่าผ่านซอยนั้นอย่างไม่รีบร้อน เขาเพิ่งเลิกจากงานพิเศษในยิมเก่าที่เคยซ้อมชกมวยประจำ เส้นเลือดที่แขนยังปูดชัดกล้ามเนื้อที่ไหล่แข็งราวกับสลักจากหิน ทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เหลือจากชีวิตบนสังเวียนที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลัง

เตอร์ถอนหายใจเบา ๆ พลางยกมือเสยผมที่เริ่มยาวระต้นคอก่อนสายตาจะเหลือบขึ้นไปมองเสาไฟที่ส่องสว่างอยู่ไกลออกไป

"โห ไฟก็เปิดเว้นกันเป็นช่วง ๆ แบบนี้อีก…" เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง แต่ก็ยังเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนพ้นซอยออกมาสู่ถนนใหญ่ที่มีป้ายรถเมล์ตั้งอยู่

เสียงรถวิ่งผ่านไปมาในความเงียบของค่ำคืนทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกยังไม่หลับดีนัก เตอร์นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิดดูข่าวเล่นโซเชียลแก้เบื่อระหว่างรอรถเมล์

หน้าจอสะท้อนแสงอ่อน ๆ ตรงใบหน้าคมเข้มของเขาเหงื่อบาง ๆ ยังจับอยู่ที่ขมับ แววตานิ่งขรึมแต่แฝงความอ่อนล้ามันไม่ใช่ความเหนื่อยจากแรงกายเท่านั้น.

..แต่เป็นความเหนื่อยจากการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในวัยที่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง แกรก แกรก ทำให้เตอร์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวในชุดทำงานสีเทาอ่อนเดินผ่านมาพร้อมถือถุงของชำในมือ เขาไม่ทันได้สนใจนักกระทั่งเธอชะงักและทำหน้าตกใจ

“น้อง! ระวัง!!”

เสียงนั้นดังชัดเจนพร้อมมือที่ยกขึ้นชี้ไปทางด้านหลังของเขาโดยไม่ทันคิด เตอร์ขมวดคิ้วหันกลับไปช้า ๆ ตามทิศทางนั้น

เพียงเสี้ยววินาที...แสงไฟจากหน้ารถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้าตา แสงขาวจ้าเหมือนฟ้าผ่าทำให้ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งชั่วขณะ หัวใจของเขาเต้นวูบวาบ ความคิดพล่านขึ้นทันทีแต่ร่างกายกลับขยับไม่ทัน

โครม! เสียงเบรกแหลมสูงดังขึ้นพร้อมแรงกระแทกมหาศาลร่างของเตอร์ปลิวไปกระแทกพื้น รู้สึกถึงความเจ็บแล่นไปทั่วทั้งตัว เหมือนร่างกำลังแหลกเป็นชิ้น ๆ

เขาพยายามจะลืมตาอีกครั้งแต่ภาพตรงหน้ากลับพร่าเลือน เสียงผู้คนเริ่มดังขึ้นรอบ ๆ เหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล

“ช่วยด้วย! มีคนโดนรถชน!!”

เสียงนั้นดังแทรกผ่านความมืดที่กำลังกลืนกินสติของเขา เตอร์พยายามจะขยับนิ้วแต่ขยับไม่ได้เลย ความเย็นเริ่มไหลผ่านร่างจนหัวใจเต้นช้าลงเรื่อย ๆ

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือไฟถนนที่กระพริบหรี่ ๆ อยู่เหนือหัว...ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาในเงียบงันของค่ำคืน

เฮือก!

เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ดีดตัวจากเตียงอย่างตกใจ เตอร์เหงื่อซึมทั่วแผ่นหลังหัวใจเต้นแรงรัวเหมือนเพิ่งหนีตายมา เขายกมือขึ้นกุมอกสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติกล้ามเนื้อแขนยังสั่นเล็กน้อยจากแรงสะดุ้ง

“เชี่ย...นี่กูฝันเหรอวะ” เสียงทุ้มแหบพร่าพูดขึ้นเบา ๆ ขณะมองรอบตัว เตอร์ก้มหน้าลงลูบใบหน้าตัวเองช้า ๆ ไล่ตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงคางรู้สึกถึงผิวที่อุ่นและมีเหงื่อบาง ๆ เกาะอยู่ เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ สองที

เพี๊ยะ... เพี๊ยะ...

“ฝันจริง ๆ ด้วย...” แววตาคมที่เคยนิ่งเรียบเปลี่ยนเป็นคลายลงเขาเริ่มยิ้มบาง ๆ ออกมาเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโล่งอก

แต่ความโล่งอกนั้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาทีเพราะทันทีที่สายตาเริ่มกวาดไปรอบห้องเขาก็ชะงักงันเหมือนโดนสาป เตอร์ขมวดคิ้วแน่นยกหัวขึ้นมองเพดานห้องที่สูงเกินกว่าบ้านไม้เก่า ๆ ที่เขาเคยอยู่

“ที่นี่...ที่ไหนวะ” เสียงพึมพำออกมาพร้อมสีหน้าตกใจสุดขีด

เตียงที่เขานั่งอยู่ใหญ่มากผ้าปูเรียบกริบสีขาวสะอาดกลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์อ่อน ๆ ลอยฟุ้งในอากาศ รอบห้องมีเฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักอย่างดี โต๊ะเครื่องแป้งมีขวดน้ำหอมวางเรียงเป็นแถว

ผ้าม่านผืนใหญ่ปลิวเบา ๆ จากลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง เตอร์กลืนน้ำลายฝืด ๆ รู้สึกเหมือนสมองกำลังพยายามหาคำตอบจากสิ่งที่ไม่มีคำอธิบาย

เขาค่อย ๆ ขยับขาลงจากเตียงเท้าเปล่าสัมผัสพื้นไม้เย็นเฉียบ เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดเบา ๆ ทุกครั้งที่เขาเดินไปทีละก้าวท่าทางระวังเหมือนกลัวว่าถ้าขยับแรงไปนิดเดียว ทุกอย่างตรงหน้าจะหายวับไปเหมือนภาพลวงตา

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่กลับทำให้เขาแข็งทื่ออยู่กับที่

“วิคเตอร์ตื่นหรือยังลูก”

เสียงหญิงวัยกลางคนดังลอดเข้ามาเตอร์เบิกตากว้างหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ สีหน้าสับสนสุดขีดก่อนคิ้วจะขมวดแน่น

“พ่อแม่กู...ตายไปนานแล้วหนิ” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นพร่า

ขาของเขาชะงักอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ประตูอย่างช้า ๆ มือที่ยื่นออกไปสั่นระริกเหมือนลังเลว่าจะเปิดดีไหม

แต่ระหว่างที่กำลังจะเอื้อมถึงลูกบิดสายตาก็เหลือบไปเห็นกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งตรงมุมห้อง

เตอร์ชะงักกึก...

ในกระจกนั้นไม่ใช่ใบหน้าของเขาไม่ใช่คนที่มีกรามชัด ผิวเข้ม และรอยแผลจาง ๆ ที่หางคิ้วจากการต่อยบนสังเวียน แต่เป็นชายหนุ่มหน้าขาวจัดผิวเรียบเนียนเหมือนคนไม่เคยผ่านการต่อสู้ แววตากลมโตในกรอบหน้าเรียวที่ดูอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นเขา

“เชี่ย...” เสียงนั้นหลุดออกมาแทบไม่เป็นคำเขาทรุดตัวลงกับพื้นแขนขาอ่อนแรงจนต้องใช้มือยันไว้กับขาเก้าอี้

แววตาของเตอร์เต็มไปด้วยความตกใจและสับสนเขามองภาพในกระจกอย่างไม่เชื่อสายตา เหมือนคนที่เพิ่งถูกพรากตัวตนไปโดยไม่ทันตั้งตัว

ในอกแน่นจนหายใจแทบไม่ออกเขายกมือขึ้นแตะหน้าแต่ภาพในกระจกกลับขยับช้ากว่าครึ่งวินาที

ความเย็นแล่นผ่านสันหลังทันทีก่อนทุกอย่างจะเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นถี่รัว

“นี่...ไม่ใช่กู”

แนะนำตัวละคร

นนท์ รัชชานนท์ รัตนทรัพย์ไพศาล 189-78-60

อายุ 21 ปี หนุ่มหล่อ ตัวสูง ผิวขาว ใบหน้าคม กรามชัด คิ้วเข้ม จมูกคม ริมฝีปากได้รูป ผมหนาดกดำ หุ่นสูงใหญ่กล้ามแน่น

นักศึกษาปี 4 คณะบริหารธุรกิจ ภาคอินเตอร์ มหาลัยเอกชนดัง ทายาทเจ้าของเครืออสังหาและพลังงานอันดับ 1 ของประเทศ

วิคเตอร์ กิตติขจรรุ่งโรจน์ 180-70-56

อายุ 19 ปี หนุ่มหล่อหน้าใส ผิวขาว ใบหน้าเรียว คิ้วเข้ม ตาคมโต จมูกคม ริมฝีปากได้รูป หุ่นบาง รักสวยรักงาม ชอบแต่งตัวแรงแนวเซ็กซี่ ลูกไม้ซีทรู นักศึกษาปี 2 คณะบริหารธุรกิจ ภาคอินเตอร์ มหาลัยเอกชนเดียวกันกับรัชชานนท์ ทายาทโรงแรมห้าดาว

แต่เมื่อมีวิญญาณของเตอร์เข้ามาอยู่แทนบุคลิกจึงเปลี่ยนแปลงไป

เตอร์ ศิรภพ จิตใจดี

อายุ 22 ปี ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวสีแทน โครงหน้ากรามชัดแบบหนุ่มไทย เรียนจบ ปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏ แต่ยังหางานทำไม่ได้ทำให้ตอนนี้ต้องทำงานที่โรงยึมมวยไทย เตอร์อยู่ตัวคนเดียวเพราะพ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่