ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม

ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม

last updateLast Updated : 2026-01-08
By:  ริตต้า619Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เตอร์ หนุ่มเซอร์ นักมวยตกงาน ถูกรถบรรทุกชนเข้าอย่าจัง และฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของวิคเตอร์ หนุ่มร่างบางที่กำลังจะแต่งงานกับนนท์ ซึ่งนนท์ไม่พอใจกับการถูกบังคับแต่งงานในครั้งนี้ และทุกอย่างที่นนท์แสดงออกมากับวิคเตอร์ ทำให้เตอร์ที่อยู่ในร่างของวิคเตอร์ได้แต่เอือมระอาแต่ต้องอนทนเอาไว้ เตอร์เข้าใจว่าการแต่งงานจะเป็นเพียงการแต่งในนามเพราะนนท์ตั้งแง่รังเกียจตลอด แต่สิ่งที่เขาคิดกลับไม่ใช่เพราะนนท์ขอส่งตัวก่อนวันแต่งงานซะอย่างนั้น เมื่อวันแต่งงานมาถึง นนท์บอกออกมาทันทีว่าจะแต่งงานเพียง 2 ปีเท่านั้น แต่ระหว่างนี้วิคเตอร์ต้องทำหน้าที่เมียให้ดีที่สุดไปด้วย และเมื่อสิ่งที่เตอร์คาดไม่ถึงคือ การตั้งท้อง แต่นนท์กลับบอกว่า จะไปยากอะไร...มึงก็ไปเอาออกสิ เตอร์ได้แต่...อ้าว...ไอ้...ค...สัตว์ยังรักลูก ส่วนมึงโคตรเลวเลยนนท์ แล้วการตัดสินใจของเตอร์จะเป็นยังไงและอิพี่นนท์จะได้รับความโบ้อย่างสาสมไหม ปมที่ร่างของวิคเตอร์จะยินยอมให้เตอร์อยู่ได้ตลอดไปไหม เจ้าของร่างคือ วิคเตอร์ วิญญาณของเขาอยู่ที่ไหน มาหาคำตอบกันนะคะ

View More

Chapter 1

บทนำ

« Dis donc, c'est aujourd'hui que tu devais aller à la mairie avec Suzanne Morel pour l'enregistrement. Tu ne vas pas à la mairie, tu ne crois pas qu'elle va être furieuse ? »

« Qui ne sait pas que Suzanne colle comme un sparadrap ? Même si elle apprend que c'est pour Mimi que Lucas ne va pas à la mairie, elle n'osera rien dire. »

« Exactement ! Mimi est bien plus importante qu'elle. Lucas la chouchoute depuis qu'ils sont petits... »

...

Cette Mimi dont ils parlaient s'appelait Mia Roux, la sœur adoptive de Lucas Roux.

Suzanne se tenait devant la porte du salon privé. Son sang s'est figé dans ses veines.

Voilà l'homme qu'elle aimait depuis des années. Tellement terrible.

Elle a serré les poings. Ses ongles se sont enfoncés dans ses paumes.

Mais la douleur physique n'était rien comparée à celle de son cœur.

Elle a pris une grande inspiration et a poussé la porte.

Bang !

Le brouhaha s'est arrêté net.

« Suzanne... »

Tout le monde était surpris.

La femme à l'entrée était élancée, à la peau claire. Sa robe rose ajustait sa taille parfaite, ses cheveux à moitié attachés lui donnaient un air doux. Quelle beauté.

Mais son regard glacial a balayé Lucas et Mia. Elle a ricané : « Lucas, c'est pour ça que tu n'avais pas le temps ? »

Une ombre de culpabilité a traversé le beau visage de Lucas. Il s'est approché : « On peut se marier n'importe quand. Mimi rentre de l'étranger, c'est normal que je lui organise une fête de bienvenue. »

Suzanne a ricané : « Il n'y a qu'un seul anniversaire de couple par an. Ça aussi, ça ne compte rien ? »

« Tu ne te souviens pas ? Si on ne fait pas l'enregistrement aujourd'hui, il faut attendre l'année prochaine. »

Ils avaient décidé ainsi ensemble.

Ils avaient trouvé que transformer leur anniversaire de couple en anniversaire de mariage avait une signification particulière. C'était une façon de faire d'une pierre deux coups.

Visiblement, Lucas ne voulait pas l'épouser.

Celle qu'il voulait vraiment, c'était Mia.

Son amour d'enfance.

Lucas a dû sentir quelque chose. Il l'a prise par le bras : « Arrête. On en parle à la maison. »

Suzanne s'est dégagée brutalement.

À ce moment, Mia a pris la parole : « Suzanne, pardon. C'est ma faute. Je ne savais pas que vous vous mariiez aujourd'hui. »

Elle a baissé la tête avec un air pitoyable. Comme si on l'avait maltraitée.

Suzanne la détestait. Elle n'a rien répondu.

Mia a relevé la tête, les yeux étaient pleins de larmes, elle semblait si fragile : « Pardonne-moi, Suzanne. Je vous souhaite sincèrement d'être heureux. »

Sincèrement ?

Suzanne a ricané : « Tu peux arrêter ton cirque ? Si tu nous souhaitais vraiment du bonheur, tu ne serais pas revenue. »

Le visage de Lucas s'est assombri : « Suzanne, surveille ton langage. »

« Quoi, j'ai touché à ta petite chérie ? »

Le regard de Suzanne était glacial, comme si elle fixait un étranger.

Lucas était livide : « Suzanne, fais attention à ce que tu dis. Ne raconte pas n'importe quoi ! »

Voilà.

Comme il la protégeait, sa chère petite sœur.

Puisqu'il la défendait à ce point, Suzanne l'aidait : « Si c'est fait, pourquoi craindre les mots ? »

Mia a rougi avec un air blessé : « Suzanne, il n'y a rien entre nous. Pourquoi tu me soupçonnes toujours comme avant ? »

« Si j'avais su que mon retour vous ferait vous disputer, je ne serais jamais revenue. »

La voix de Mia tremblait. Son air au bord des larmes serrait le cœur des autres.

Ces gens ne supportaient pas de voir Mia souffrir. Ils se sont tous retournés contre Suzanne.

« Suzanne, là tu exagères. Lucas et Mimi, ils sont de la même famille. Tu es jalouse même de ça ? »

« Exactement ! Ces trois ans, c'est parce que tu ne supportais pas Mia qu'elle est partie à l'étranger. Tu recommences ? »

« Fais gaffe, tu vas finir par perdre Lucas ! »

...

Suzanne les a regardés froidement, parfaitement calme.

Auparavant, à cause de Lucas, elle endurait ces soi-disant amis.

Leurs blagues, leurs coups bas dans son dos avec Lucas. Elle faisait semblant de ne rien entendre.

Mais cette fois, c'était terminé.

Son regard était tranchant comme une lame : « Une sœur qui colle à son frère jour et nuit, c'est normal ? »

« Vous avez le cerveau fêlé ou vous aimez juste ce genre de relation malsaine ? Je peux me retirer, les laisser jouer leur petit spectacle pour vous. »

Ils sont restés bouche bée.

Personne ne s'attendait à voir Suzanne, si douce d'habitude avec Lucas, devenir si acerbe.

« Suzanne, pourquoi tu m'insultes comme ça ? »

Mia était au bord des larmes, avec les yeux rougis, elle était pitoyable : « Si tu ne m'aimes pas, tant pis. Mais Lucas t'aime tellement, il fait tout pour toi. Pourquoi tu n'es jamais satisfaite ? »

Suzanne a froncé les sourcils.

Les autres ne savaient peut-être pas, mais elle connaissait le talent de Mia pour jouer la comédie.

Ça faisait dix ans qu'ils se connaissaient, Lucas et Suzanne. Ils étaient en couple pendant cinq ans.

La première fois, lors de l'anniversaire de Suzanne, un appel de Mia avait fait partir Lucas pour un accident de voiture.

La deuxième fois, à la Saint-Valentin, Mia avait rompu avec son copain et elle s’était effondrée. Elle avait appelé Lucas en pleurs, menaçant de se suicider.

Troisième fois, quatrième fois...

Mia trouvait toujours une raison pour appeler Lucas. Et à chaque fois, il abandonnait Suzanne.

Jusqu'à il y a trois ans. Mia avait soudain dit qu'elle partirait à l'étranger.

Lucas et ses amis pensaient que Suzanne l'avait chassée.

Le regard froid de Suzanne était chargé de sarcasme, fixé sur Mia : « Dans une relation fraternelle normale, on ne mettrait jamais de côté une chose aussi importante que l'enregistrement du mariage, n'est-ce pas ? »

« C'est vous deux, l'un ignoble, l'autre indécente. Et maintenant vous m'accusez, vous voulez que je sois compréhensive ? Pour quoi faire ? »

« Parce que vous n'avez aucune dignité ? »

Mia a rougi de honte. Incapable de répliquer, elle a juste pleuré.

Lucas a explosé. Il était rouge de colère : « Suzanne, ça suffit ! Tu ne te rends pas ridicule ? »

« C'est juste un mariage. On le fait à ton anniversaire au lieu d'aujourd'hui, où est le problème ? Pourquoi tu ne peux pas être plus cool ? »

Cool ?

Bien sûr qu'elle pouvait l'être.

Suzanne était d'un calme de glace : « Lucas, on rompt. »

Tout le monde était étonné.

Lucas est resté figé quelques secondes, le visage dur : « Encore cette histoire de rupture ? Il y a trois ans, c'est parce que tu voulais rompre que Mimi est partie à l'étranger pour nous laisser ensemble. Tu recommences ? Tu veux la chasser à nouveau ? »

« Suzanne, tu es si calculatrice ! J'ai accepté de me marier avec toi et tu ne supportes toujours pas Mimi ? Tu veux la pousser au suicide ? Si tu continues comme ça, je ne me marierai pas avec toi ! »

Mia savourait la protection de Lucas. Elle baissait la tête, et une lueur de triomphe a traversé son regard.

Après ces mots, Suzanne a souri. Un sourire éclatant comme une rose : « Parfait. On ne se marie pas alors. »

Sur ces mots, elle s'est retournée et a fait mine de partir.

Lucas a crié dans son dos : « Suzanne ! Si tu franchis cette porte sans t'excuser auprès de Mimi, je ne te pardonnerai jamais ! »

Tout le monde pariait qu'elle allait céder et s'excuser.

Elle l'aimait tellement.

Effectivement.

Suzanne s'est arrêtée. Elle s'est retournée, a levé la main : « Puisque vous êtes tous là, écoutez bien. Moi, Suzanne Morel, je jure aujourd'hui de rompre avec Lucas. Nous ne nous marierons jamais. Si on rompt ce serment, qu'il n'ait jamais d'enfants et qu'il crève misérablement ! »

Elle a planté là ces mots et quitté le salon sans un regard pour les visages abasourdis.

Suzanne ne se souvenait pas comment elle est montée dans son taxi. Elle a juste bloqué tous les contacts de Lucas.

Jusqu'à ce qu'une sonnerie la ramène à la réalité. Le numéro était inconnu, pourtant familier. Son cœur s'est arrêté.

Elle a décroché. Une voix grave et magnétique a résonné : « Tu veux te marier ? Pourquoi tu ne m'épouserais pas plutôt ? »
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
บทนำ
เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นปูนชื้นน้ำค่อย ๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ซอยที่มีเพียงแสงไฟถนนห่าง ๆ สาดลงมาทีละดวงเหมือนคนเอาเทียนไปปักไว้ตามทางเพื่อกันไม่ให้ความมืดกลืนกินทั้งพื้นที่ไปเสียก่อนเตอร์ ศิรภพ จิตใจดี ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีซีดกับกางเกงวอร์มขายาวเดินหิ้วถุงเปล่าผ่านซอยนั้นอย่างไม่รีบร้อน เขาเพิ่งเลิกจากงานพิเศษในยิมเก่าที่เคยซ้อมชกมวยประจำ เส้นเลือดที่แขนยังปูดชัดกล้ามเนื้อที่ไหล่แข็งราวกับสลักจากหิน ทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เหลือจากชีวิตบนสังเวียนที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลังเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ พลางยกมือเสยผมที่เริ่มยาวระต้นคอก่อนสายตาจะเหลือบขึ้นไปมองเสาไฟที่ส่องสว่างอยู่ไกลออกไป"โห ไฟก็เปิดเว้นกันเป็นช่วง ๆ แบบนี้อีก…" เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง แต่ก็ยังเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนพ้นซอยออกมาสู่ถนนใหญ่ที่มีป้ายรถเมล์ตั้งอยู่เสียงรถวิ่งผ่านไปมาในความเงียบของค่ำคืนทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกยังไม่หลับดีนัก เตอร์นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิดดูข่าวเล่นโซเชียลแก้เบื่อระหว่างรอรถเมล์หน้าจอสะท้อนแสงอ่อน ๆ ตรงใบหน้าคมเข้มของเขาเหงื่อบ
Read more
ตอนที่ 1 ร่างของใคร
บ้านกิตติขจรรุ่งโรจน์ เตอร์ที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับไปหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่เขาเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าวิคเตอรฺเป็นอะไรจึงต้องมานอนที่โรงพยาบาลแต่กรณีของเขา เขาจำได้ว่าถูกรถบรรทุกชนเสียงดังสนั่นแล้วภาพทุกอย่างก็มืดดับไป“นี่มันเรื่องจริงหรือวะ…” เขาพึมพำแล้วไล่ตบหน้าของตัวเองหลายต่อหลายครั้งรู้สึกเจ็บแต่ไม่สนอะไรเท่าไหร่เพราะในหัวมันสับสนวุ่นวายเกินกว่าจะสนใจความเจ็บแต่เสียงเรียกจากด้านนอกทำให้เตอร์สะดุ้งและเงยหน้าขึ้นทันที“วิคเตอร์ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?” เสียงนุ่ม ๆ ของหญิงวัยกลางคนดังเข้ามา มือของเขาเกร็งอยู่ชั่วขณะก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นเตอร์พยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดทั้ง ๆ ที่ใจเต้นรัวไม่หยุด เหมือนกำลังพยายามยับยั้งความตื่นตระหนก เตอร์ยังไม่ชินกับเหตุการณ์นี้อยู่ดี ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล เขางงหนักกว่านี้เตอร์นึกย้อนไปในตอนนั้นที่เขาตื่นขึ้นมาพ่อแม่ของวิคเตอร์มีท่าทางเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ทีมแพทย์เข้ามาตรวจอาการของเขา เตอร์ตอบคำถามหมอได้บ้างไม่ได้บ้าง อยู่ตรวจร่างกายอย่างละเอียดจนมั่นใจว่าปกติแพทย์จึงให้กลับบ้านได้ โดยแพทย์ระบุว่าวิคเตอร์มีกา
Read more
ตอนที่ 2 คู่หมั้นหรือคู่กรณี
7 วันต่อมา หลังจากที่เข้ามาอยู่ในร่างวิคเตอร์ผ่านมา 7 วัน เหมือนว่าความทรงจำบางส่วนของวิคเตอร์ยังคงเหลืออยู่ในร่างนี้ด้วย และเตอร์ได้อ่านข้อมูลที่เกี่ยวกับวิคเตอร์ทางโซเซี่ยล ซึ่งเตอร์ยังตกใจเลยว่าทำไมวิคเตอร์ถึงลงข้อมูลส่วนตัวและโพสต์อะไรเยอะแยะมากมายเรียกว่าเล่นทุกแอพพลิเคชั่นเลย วิคเตอร์ให้การสแกนหน้า นิ้วมือเข้าแอพพลิเคชั่นต่างๆจึงทำให้เตอร์สามารถเข้าใช้งานได้เลย เขาไม่กล้าลบข้อความต่างๆของวิคเตอร์ เพียงแต่เขาเข้าระบบเพื่อจะได้รู้ว่าตัวเองต้องอยู่ในร่างนี้จึงจำเป็นต้องรู้ข้อมูลของวิคเตอร์ ในโซเซียลมีหลายเรื่องที่วิคเตอร์โพสต์เป็นส่วนตัวเมื่ออ่านแล้วคล้ายกับเตอร์ได้อ่านไดอารี่ของวิคเตอร์ อีกสิ่งที่ทำให้เตอร์ตกใจนั้นคือยอดเงินเจ็ดหลักที่มีในบัญชีของวิคเตอร์ ตัวเขาเองไม่กล้าใช้จ่ายแต่จะพยายามหาเงินตามที่พอจะทำได้ ในช่วงนี้จำเป็นต้องพึ่งพาบัญชีนี้ไปก่อน ‘ขอยืมเงินใช้เมื่อจำเป็นนะวิคเตอร์...ขอโทษนะ’ เตอร์ไม่ได้ออกจากบ้านเลยในช่วง 7 วันที่ผ่านมาเพราะกำลังรวบรวมสติและข้อมูลของวิคเตอร์แต่มีการโทรศัพท์ไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้จุดเกิดเห
Read more
ตอนที่ 3 มารับแบบโดนบังคับ
หลังจากที่จบเรื่องการถูกนนท์ลากไปข่มขู่หลังอาคารเรียนเมื่อเช้า เตอร์ก็ถูกน้ำใสพามาส่งถึงห้องเรียนตามตารางเรียนของวิคเตอร์หากเขาไม่ได้รู้ข้อมูลของวิคเตอร์มาบ้าง การมาเรียนวันนี้คงแทบไม่มีอะไรจำได้เลยเกี่ยวกับชีวิตของเจ้าของร่างคนนี้ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเรียนวิชาอะไร หรือใครเป็นเพื่อนสนิทอีกบ้าง หลังจากนี้คงต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตเป็นเจ้าของร่างนี้ในชีวิตจริงแล้ว“วิคกี้เป็นอะไรตั้งแต่เช้าแล้วนะ...ปกติชอบไม่ใช่เหรอที่ได้เรียนรวม” น้ำใสหันมามองพลางเอียงคอถามด้วยเสียงนุ่ม ๆ แต่สายตาแฝงความสงสัย“เออ...ก็ชอบ” เตอร์ตอบตะกุกตะกักพยายามยิ้มกลบเกลื่อนทั้งที่ในใจตอนนี้กำลังพะอืดพะอมกับเนื้อหาบนไอแพดตรงหน้าตัวอักษรเต็มไปหมดเรื่องเศรษฐศาสตร์และการบริหาร แม่ง ภาษาต่างดาวชัด ๆ เขาเรียนรัฐศาสตร์มาจะให้เข้าใจอะไรพวกนี้ได้ยังไงมือที่จับปากกาหมุนเล่นดูเกร็ง ๆ สายตาเลื่อนมองกราฟในสไลด์ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำในใจ…นี่ชีวิตวิคเตอร์มันโคตรเหนื่อยเลยว่ะ ต้องนั่งเรียนอะไรพวกนี้ทุกวันแถมยังต้องยิ้มอีกน้ำใสเห็นท่าทีเหม่อลอยของเพื่อนก็ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันกลับไปพูดคุยกับเพื่อนกลุ่มผู้ชายอีกโต๊ะ พวกนั้นเ
Read more
ตอนที่ 4 ตามหาร่างตัวเอง
ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังคลออยู่เบา ๆ กับจังหวะหายใจของคนสองคนที่ไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเองโดยเฉพาะ “เตอร์” ที่นั่งตัวตรงมือวางบนตักอย่างเกร็ง เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนขับที่ดูตั้งใจจ้องถนนราวกับไม่อยากมองหน้าเขาเลยสักนิดเตอร์ตั้งจีพีเอชที่หมายที่เขาต้องการจะไปให้นนท์ดูแผนที่นนท์นั่งหน้าตึงขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นเส้นเดียว พวงมาลัยในมือถูกจับแน่นราวกับกำลังข่มอารมณ์อะไรบางอย่างไว้ เขาไม่พูด ไม่เหลือบตา ไม่แม้แต่จะถอนหายใจ ทั้งที่รถติดอยู่บนถนนเส้นที่ขึ้นชื่อว่าแน่นที่สุดของเมืองเสียงบีบแตรจากรถคันข้างหลังดังลั่นทำให้เตอร์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางหน้าต่างเห็นแถวรถยาวเหยียดไปสุดสายตา“จะมาทางนี้ทำไมวะ” เตอร์บ่นพึมพำออกมาเสียงแหบแต่ชัดพอให้อีกคนได้ยิน เนื่องจากนนท์ไม่ได้ไปตามจีพีเอชที่เตอร์ตั้งให้ นนท์เหลือบตามองนิดเดียวมุมปากกระตุกอย่างหงุดหงิด“มึงอย่าบ่นได้ไหม ขับรถอยู่ไม่เห็นเหรอว่ารถมันติด” เสียงของเขาทุ้มต่ำและขุ่นราวกับจะกัดกันทุกคำ“จอดให้ลงตรงนี้ก็ได้” เตอร์พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้สบตาแต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรำคาญปนเย็นชา
Read more
ตอนที่ 5 ผัวเก่าหรือไง
ขาของวิคเตอร์ก้าวออกจากซอยอย่างไร้เรี่ยวแรงเหมือนคนหมดไฟในชีวิต ใบหน้าขาวซีดไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลยทั้งที่ในดวงตาคู่นั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าลึกจนคนมองยังรู้สึกอึดอัด นนท์ที่เดินตามหลังมาห่าง ๆ ถึงกับขมวดคิ้วพลางเหล่มองร่างสูงที่เดินนำหน้าไปอย่างไร้จุดหมาย“เป็นอะไรของมันวะ” นนท์พึมพำเบา ๆ ริมฝีปากหยักขยับช้า ๆ ขณะมือสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปแบบไม่เร่ง ไม่ช้าแต่เต็มไปด้วยท่าทีเท่ ๆ ตามสไตล์ของเขาเองทั้งที่ตอนนี้ไม่สนเลยว่าสถานที่ที่ยืนอยู่คือซอยสลัมแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและเสียงจอแจพอเดินมาถึงปากซอยเสียงรถเมล์วิ่งผ่านบนถนนใหญ่ดังขึ้นลอย ๆ วิคเตอร์หรือที่ตอนนี้คือเตอร์หยุดมองทางแยกก่อนจะหันไปทางซ้าย เขาเหมือนมีเป้าหมายบางอย่างในใจต่างจากนนท์ที่กำลังจะเดินไปอีกทางเพราะรถของเขาจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามสายตาคมของนนท์เหลือบมาเห็นพอดีว่าคนตรงหน้ากำลังจะเดินออกไปอีกทางเขาขมวดคิ้วทันทีก่อนจะยกมือคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น“มึงจะไปไหน” เสียงเข้มลอดออกมาจากริมฝีปากอย่างหงุดหงิดเสียงนั้นทำให้เตอร์ชะงักไปนิดเขาหันมามองดวงตาที่มักแข็งกร้าวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้า ความว่างเปล่า แ
Read more
ตอนที่ 6 ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว
รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ารั้วเหล็กสูงของบ้านสไตล์โมเดิร์นที่โอ่อ่าราวคฤหาสน์ แสงไฟในสวนหน้าบ้านสะท้อนเงาใบไม้ที่ไหวเบา ๆ ไปตามแรงลมยามเย็นเสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมลมหายใจแผ่วของวิคเตอร์หรือก็คือเตอร์ที่อยู่ในร่างนี้ เขาที่กำลังเอื้อมมือจะเปิดประตูลงแต่ยังไม่ทันได้แตะมือหนาอุ่น ๆ ของนนท์ก็เอื้อมมากุมข้อมือไว้แน่นจนเขาสะดุ้งแรงดึงเบา ๆ ทำให้เตอร์หันกลับไปมองโดยอัตโนมัติแล้วก็ต้องชะงักเพราะใบหน้าคมจัดของนนท์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างแก้มจนหัวใจเขาเต้นสะดุดโดยไม่รู้ตัวเตอร์รีบเอนตัวหนีจนหัวไปชนกระจกประตูดัง “กึก” เบา ๆ“ทำเป็นรังเกียจกูนักนะ” เสียงทุ้มต่ำพูดช้า ๆ พลางยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะ“ปกติอ่อยแทบจะนอนให้กูเอาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”คำพูดนั้นทำให้เตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งเขาขมวดคิ้วแน่นในทันที ใบหน้าเรียวสะท้อนแววสับสนปนขุ่นเคืองเขาได้แต่คิดในใจ…‘วิคเตอร์มันเคยทำอะไรขนาดนั้นเลยเหรอวะ...หลงคนปากหมาแบบนี้ได้ยังไง’เตอร์พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่สำเร็จจึงมองตรงกลับไปด้วยสายตาเรียบ ๆ ไม่พูดสักคำ ความเงียบของเขากลับทำให้นนท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเมิน นนท์โน้มตัวเ
Read more
ตอนที่ 7 ทำตัวอวดดี
เสียงเก้าอี้ขูดกับพื้นดังไปทั่วห้องเรียนก่อนจะตามมาด้วยเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาที่กำลังทยอยเก็บของ เตอร์ที่ก็ก้มหน้ากวาดสมุดกับปากกาใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ เขาเริ่มปรับตัวได้มากขึ้นแล้วกับชีวิตของผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเองถึงจะยังสับสนอยู่ทุกวันก็ตาม“เฮ้ วิคกี้คนสวย!” เสียงแหลมเล็กแสนคุ้นดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับร่างของน้ำใสเพื่อนสนิทของวิคเตอร์ที่เดินเข้ามาพร้อมยิ้มสดใส ตากลมของอีกฝ่ายเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่“ได้ข่าวว่าวันนี้พี่นนท์จะพาไปตัดชุดแต่งงานเหรอมึง” เตอร์ชะงักมือที่กำลังรูดซิปกระเป๋าเขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าน้ำใสตัวเล็กหน้าหวานมีแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากชมพูที่ยิ้มอยู่ตลอดจนดูน่ามองอย่างบอกไม่ถูก“ก็...ไม่อยากไปน่ะ” น้ำใสเลิกคิ้วทำหน้าประหลาดใจ“อ้าว ทำไมล่ะ เมื่อก่อนมึงวาดฝันไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะได้ใส่ชุดแต่งงานสวย ๆ ฟูๆแบบเจ้าหญิงแต่งกับพี่นนท์สุดหล่อ”“ห๊ะ! พูดงั้นจริงเหรอ” เตอร์แทบสำลักน้ำลายเขาหันขวับมองเพื่อนทันที“จริงสิ!” น้ำใสยิ้มตาหยี“วันนั้นมึงยังพูดเลยว่าจะตัดชุดเจ้าสาวแนวเซ็กซี่หน่อย ๆ จะได้มัดใจพี่นนท์ให้อยู่หมัด!”“...พูดแบบนั้นเลยเหรอ” เตอ
Read more
ตอนที่ 8 ความอดทน
เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่ดังต่ำ ๆ คลอไปกับเพลงรักจังหวะช้าในรถ ไม่ได้ช่วยกลบความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่เลยสักนิดเตอร์นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก มือหนึ่งเท้าคางส่วนอีกมือกอดอกแน่นสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนโปรยบาง ๆ ทำให้ภาพของถนนดูพร่ามัว เหมือนใจของเขาในตอนนี้ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่างเสียงหัวเราะคิกคักของนนท์กับหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับดังขึ้นอีกครั้งแพรวผู้หญิงในชุดเดรสสีครีมที่แต่งหน้าอ่อน ๆ แต่จงใจโชว์ความหวานในทุกท่วงท่า เธอเอียงหัวเล็กน้อยมองนนท์ด้วยแววตาอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้ มือเรียวแตะท่อนแขนของชายหนุ่มเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะตามประโยคเล็กน้อยที่อีกฝ่ายพูดเสียงนั้นเหมือนหนามแหลมเล็ก ๆ ทิ่มเข้าในหัวใจของเตอร์โดยไม่รู้ตัว เขาเบือนหน้าหนีมองออกนอกกระจกข้างแทนดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพตึกสูงและแสงไฟของเมืองที่กำลังเคลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ ในขณะที่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล“ฉันจะแวะห้างก่อนไปร้านตัดชุดนะ”นนท์พูดขึ้นพลางเหลือบมองกระจกมองหลังดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับแววตาของวิคเตอร์ มันมีบางอย่างไม่เหมือนเดิมเลย ไม่อ่อนโยน ไม่ยอมให้ใครดูถูกเหมือนเมื่อก
Read more
ตอนที่ 9 บอกให้ออกไปไง
“ปากเก่งดี...แต่ถ้าโดนกูจริง ๆ จะยังพูดได้แบบนี้ไหม”“กูเริ่มจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะนนท์”“ห๊ะ มึงว่าไงนะ” “เปลี่ยนเสร็จแล้วก็ออกไปสิวะ บอกให้ออกไปไง” เตอร์พูดเสียงขุ่นก้มหน้าจัดสูทในมือเพื่อเบนความสนใจแต่แทนที่นนท์จะขยับออกเขากลับยืนพิงกำแพงเฉย ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือกอดอกแววตานิ่งเรียบแต่แฝงรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้ของขึ้น“ไม่ออก...อยากเห็นเรือนร่างของคนหวงเนื้อหวงตัวหน่อยไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงเรียบเยือกเย็นแต่เจือแววกวนเต็มร้อย“มึงอยากโดนกระทืบมากใช่มั้ย!” เตอร์ถึงกับเท้าเอวหันขวับมามองดวงตาเรียววาวขึ้น“พูดจาแบบนี้ มึงคือวิคเตอร์จริงๆใช่ไหมวะ หึ” นนท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าคนตรงหน้าคำพูดนั้นทำให้เตอร์ชะงักนิดหนึ่งราวกับถูกสะกิดอะไรในใจ เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนรีบกลบเกลื่อนด้วยสีหน้ารำคาญ“อย่ามายุ่งกับกูนักได้มั้ย!” น้ำเสียงแข็งขืนพร้อมกับมือที่ผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรงปัง! ประตูปิดเสียงดังลั่นจนผนังสั่น เตอร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนจะระบายความอัดอั้นในอกออกมาทั้งหมดมือข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด“โธ่เว้ย...แค่ตื่นมาอยู่ในร่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status