ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม

ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม

last update최신 업데이트 : 2026-01-08
작가:  ริตต้า619완결
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
43챕터
1.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เตอร์ หนุ่มเซอร์ นักมวยตกงาน ถูกรถบรรทุกชนเข้าอย่าจัง และฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของวิคเตอร์ หนุ่มร่างบางที่กำลังจะแต่งงานกับนนท์ ซึ่งนนท์ไม่พอใจกับการถูกบังคับแต่งงานในครั้งนี้ และทุกอย่างที่นนท์แสดงออกมากับวิคเตอร์ ทำให้เตอร์ที่อยู่ในร่างของวิคเตอร์ได้แต่เอือมระอาแต่ต้องอนทนเอาไว้ เตอร์เข้าใจว่าการแต่งงานจะเป็นเพียงการแต่งในนามเพราะนนท์ตั้งแง่รังเกียจตลอด แต่สิ่งที่เขาคิดกลับไม่ใช่เพราะนนท์ขอส่งตัวก่อนวันแต่งงานซะอย่างนั้น เมื่อวันแต่งงานมาถึง นนท์บอกออกมาทันทีว่าจะแต่งงานเพียง 2 ปีเท่านั้น แต่ระหว่างนี้วิคเตอร์ต้องทำหน้าที่เมียให้ดีที่สุดไปด้วย และเมื่อสิ่งที่เตอร์คาดไม่ถึงคือ การตั้งท้อง แต่นนท์กลับบอกว่า จะไปยากอะไร...มึงก็ไปเอาออกสิ เตอร์ได้แต่...อ้าว...ไอ้...ค...สัตว์ยังรักลูก ส่วนมึงโคตรเลวเลยนนท์ แล้วการตัดสินใจของเตอร์จะเป็นยังไงและอิพี่นนท์จะได้รับความโบ้อย่างสาสมไหม ปมที่ร่างของวิคเตอร์จะยินยอมให้เตอร์อยู่ได้ตลอดไปไหม เจ้าของร่างคือ วิคเตอร์ วิญญาณของเขาอยู่ที่ไหน มาหาคำตอบกันนะคะ

더 보기

1화

บทนำ

空っぽの別荘の中、伊藤雛(いとう ひな)はソファに座って動かなかった。

しばらくして、別荘のドアが開き、樋口尋志(ひぐち ひろし)が外から歩いて入ってきた。

彼の視線が彼女に落ちた瞬間、足を止め、すぐに顔色が冷たくなった。

「今日は尚美が熱を出したのに、なぜそんなに電話をかけてくるんだ?」

雛は立ち上がったが、相変わらず顔を下げたままで、何も言わなかった。彼女は答えなかったが、尋志も離れなかった。

しばらく黙っていたが、彼女はやがて低い声で言った。「その時、用事があったの」

「君は無事でここに立っている。何の用事があるというんだ?」

彼女の説明は彼には理解されず、むしろ彼の声はさらに冷たくなった。

「尚美の具合が悪いから、俺が一日中彼女のそばにいるつもりだと言っただろ。君はわざとこうして、何がしたいんだ?

何度も言ったはずだ。その不倫的な考えをやめろ。俺は君のおじさんだ。そんな関係はありえない。

もし今後またこんなことがあったら、ここから出て行てもらうぞ」

その言葉が終わると、尋志はそのまま上の階へ向かい、ドアを乱暴に閉めて自分の部屋に入っていった。

下の階で、まだそこに立っている雛は、その背中を静かに見送りながら、ゆっくりと口を開いた。

「おじさん、すみません、もう今後はない。

……だって、私はもう死んだんだから」

彼女の声は非常に小さく、すでに上の階に上がっていた尋志には聞こえなかった。

雛もそのことを気にせず、再びソファに座り込んだ。

そのまま過去のことを思い出さずにはいられなかった。

尋志は実は彼女の本当の叔父ではなく、父親の友人だった。

小さい頃から、彼女はよく彼にくっついて「お兄ちゃん」と呼んでいたが、尋志はいつも辛抱強く彼女を正していた。

「お兄ちゃんじゃなくて、おじさんだ」

その呼び方を改めたのは、彼女が8歳の時だった。両親が交通事故で亡くなり、彼女は尋志に引き取られ、樋口家で育てられることとなった。

彼女は尋志にとって、大切に育てるべき一輪のバラのような存在だ。彼はその全ての愛を彼女に注いだ。

樋口家に引き取られたばかりの頃、彼女はとても不安で夜も眠れなかった。尋志は忙しい仕事の合間を縫って彼女をあやし、眠らせてくれた。

彼女は病弱で、薬なしでは生きられない体だった。12歳の時には、樋口家の人間が病弱な彼女に不満を抱き、彼女を送り出すと言い始めた。

だが、尋志はそれに同意しなかった。彼は家を出て、自分の力で仕事をしながら彼女を養い続けた。

その後、尋志が自分の実力で会社を一から立ち上げ、それを樋口グループに匹敵する規模にまで成長させて初めて、尋志と樋口家の関係はようやく和らいだ。

15歳の時、雛は学校の遠足で土砂崩れに巻き込まれ、命の危機に瀕したが、尋志は命をかけて彼女を救出した。

子供の頃からずっと、雛の望みであれば、どんなに困難なことでも、彼は必ずそれを叶えてあげる。

でも、雛が一番記憶に残っているのは、両親が亡くなったばかりの時だった。

非常に病弱な彼女は、ある日、高熱で病院に運ばれ、三日間も寝込んだ。

その時、目を覚ました彼女は恐怖で震え、尋志にしがみついて泣きながら尋ねた。

「おじさん、私はもうすぐ死ぬの?」

その時、尋志は力強く答えた。「雛、おじさんが許さない限り、誰も君を俺の元から奪うことはできない。たとえそれが閻魔様であっても、俺は必ず君を守る」

彼はその言葉通り、彼女を10年間、8歳から18歳まで、どんなに困難があっても、決して諦めずに守り続けてくれた。

しかし、今日、彼女が命の危機に陥っても、尋志は何度も電話を掛けてきた彼女の呼びかけを無視し、発熱している浅草尚美(あさくさ なおみ)を優先した。

尚美は三ヶ月前に彼らの生活に現れた。あの日、雛は尋志が熟睡している隙を見て彼にこっそりキスをしたが、まさか彼がすぐに目を覚まし、何をしていると、冷たい顔で問い詰めてきた。

尋志に気づかれた以上、彼女はもう隠さず、思い切って彼に告白した。

しかし彼は呆れたような目で、はっきりと彼女を拒絶した。

さらには、彼女に諦めさせるために、尋志は頻繁にお見合いをしていた。

最後には全てにおいて申し分ない尚美を連れて帰り、毎日雛の目の前で親しげに振る舞った。

雛が死に瀕していたとき、彼に何度も電話をかけたが、実はそのうちの一度は尚美が出ていた。

しかし電話が繋がり、彼女が助けを求めようとした矢先、先に聞こえてきたのは尚美の声だった。

「雛、どうしたの?尋志は今、私のためにご飯を作っているから、電話に出る時間がないわ」

そう言い終わると、電話が切られた。

その電話が切れた瞬間、雛の息も絶えた。

死後、彼女の魂は執念に囚われてなかなか消えなかった。

閻魔様がその異常に気付き、彼女に近づいた。彼女はその機会を逃さず、閻魔様と取引をした――皆とちゃんと別れを告げるために、雛は輪廻転生できないという代償を払い、7日間だけの命を得た。

雛はカレンダーの前に立った。もし尋志が注意深く見ていたら、そこには7日しか記載されていないことに気づいただろう。

彼女はその一枚を引き裂き、低い声で呟いた。「おじさん、今日は別れの一日目だよ」
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
43 챕터
บทนำ
เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นปูนชื้นน้ำค่อย ๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ซอยที่มีเพียงแสงไฟถนนห่าง ๆ สาดลงมาทีละดวงเหมือนคนเอาเทียนไปปักไว้ตามทางเพื่อกันไม่ให้ความมืดกลืนกินทั้งพื้นที่ไปเสียก่อนเตอร์ ศิรภพ จิตใจดี ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีซีดกับกางเกงวอร์มขายาวเดินหิ้วถุงเปล่าผ่านซอยนั้นอย่างไม่รีบร้อน เขาเพิ่งเลิกจากงานพิเศษในยิมเก่าที่เคยซ้อมชกมวยประจำ เส้นเลือดที่แขนยังปูดชัดกล้ามเนื้อที่ไหล่แข็งราวกับสลักจากหิน ทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เหลือจากชีวิตบนสังเวียนที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลังเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ พลางยกมือเสยผมที่เริ่มยาวระต้นคอก่อนสายตาจะเหลือบขึ้นไปมองเสาไฟที่ส่องสว่างอยู่ไกลออกไป"โห ไฟก็เปิดเว้นกันเป็นช่วง ๆ แบบนี้อีก…" เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง แต่ก็ยังเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนพ้นซอยออกมาสู่ถนนใหญ่ที่มีป้ายรถเมล์ตั้งอยู่เสียงรถวิ่งผ่านไปมาในความเงียบของค่ำคืนทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกยังไม่หลับดีนัก เตอร์นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิดดูข่าวเล่นโซเชียลแก้เบื่อระหว่างรอรถเมล์หน้าจอสะท้อนแสงอ่อน ๆ ตรงใบหน้าคมเข้มของเขาเหงื่อบ
더 보기
ตอนที่ 1 ร่างของใคร
บ้านกิตติขจรรุ่งโรจน์ เตอร์ที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับไปหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่เขาเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าวิคเตอรฺเป็นอะไรจึงต้องมานอนที่โรงพยาบาลแต่กรณีของเขา เขาจำได้ว่าถูกรถบรรทุกชนเสียงดังสนั่นแล้วภาพทุกอย่างก็มืดดับไป“นี่มันเรื่องจริงหรือวะ…” เขาพึมพำแล้วไล่ตบหน้าของตัวเองหลายต่อหลายครั้งรู้สึกเจ็บแต่ไม่สนอะไรเท่าไหร่เพราะในหัวมันสับสนวุ่นวายเกินกว่าจะสนใจความเจ็บแต่เสียงเรียกจากด้านนอกทำให้เตอร์สะดุ้งและเงยหน้าขึ้นทันที“วิคเตอร์ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?” เสียงนุ่ม ๆ ของหญิงวัยกลางคนดังเข้ามา มือของเขาเกร็งอยู่ชั่วขณะก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นเตอร์พยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดทั้ง ๆ ที่ใจเต้นรัวไม่หยุด เหมือนกำลังพยายามยับยั้งความตื่นตระหนก เตอร์ยังไม่ชินกับเหตุการณ์นี้อยู่ดี ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล เขางงหนักกว่านี้เตอร์นึกย้อนไปในตอนนั้นที่เขาตื่นขึ้นมาพ่อแม่ของวิคเตอร์มีท่าทางเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ทีมแพทย์เข้ามาตรวจอาการของเขา เตอร์ตอบคำถามหมอได้บ้างไม่ได้บ้าง อยู่ตรวจร่างกายอย่างละเอียดจนมั่นใจว่าปกติแพทย์จึงให้กลับบ้านได้ โดยแพทย์ระบุว่าวิคเตอร์มีกา
더 보기
ตอนที่ 2 คู่หมั้นหรือคู่กรณี
7 วันต่อมา หลังจากที่เข้ามาอยู่ในร่างวิคเตอร์ผ่านมา 7 วัน เหมือนว่าความทรงจำบางส่วนของวิคเตอร์ยังคงเหลืออยู่ในร่างนี้ด้วย และเตอร์ได้อ่านข้อมูลที่เกี่ยวกับวิคเตอร์ทางโซเซี่ยล ซึ่งเตอร์ยังตกใจเลยว่าทำไมวิคเตอร์ถึงลงข้อมูลส่วนตัวและโพสต์อะไรเยอะแยะมากมายเรียกว่าเล่นทุกแอพพลิเคชั่นเลย วิคเตอร์ให้การสแกนหน้า นิ้วมือเข้าแอพพลิเคชั่นต่างๆจึงทำให้เตอร์สามารถเข้าใช้งานได้เลย เขาไม่กล้าลบข้อความต่างๆของวิคเตอร์ เพียงแต่เขาเข้าระบบเพื่อจะได้รู้ว่าตัวเองต้องอยู่ในร่างนี้จึงจำเป็นต้องรู้ข้อมูลของวิคเตอร์ ในโซเซียลมีหลายเรื่องที่วิคเตอร์โพสต์เป็นส่วนตัวเมื่ออ่านแล้วคล้ายกับเตอร์ได้อ่านไดอารี่ของวิคเตอร์ อีกสิ่งที่ทำให้เตอร์ตกใจนั้นคือยอดเงินเจ็ดหลักที่มีในบัญชีของวิคเตอร์ ตัวเขาเองไม่กล้าใช้จ่ายแต่จะพยายามหาเงินตามที่พอจะทำได้ ในช่วงนี้จำเป็นต้องพึ่งพาบัญชีนี้ไปก่อน ‘ขอยืมเงินใช้เมื่อจำเป็นนะวิคเตอร์...ขอโทษนะ’ เตอร์ไม่ได้ออกจากบ้านเลยในช่วง 7 วันที่ผ่านมาเพราะกำลังรวบรวมสติและข้อมูลของวิคเตอร์แต่มีการโทรศัพท์ไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้จุดเกิดเห
더 보기
ตอนที่ 3 มารับแบบโดนบังคับ
หลังจากที่จบเรื่องการถูกนนท์ลากไปข่มขู่หลังอาคารเรียนเมื่อเช้า เตอร์ก็ถูกน้ำใสพามาส่งถึงห้องเรียนตามตารางเรียนของวิคเตอร์หากเขาไม่ได้รู้ข้อมูลของวิคเตอร์มาบ้าง การมาเรียนวันนี้คงแทบไม่มีอะไรจำได้เลยเกี่ยวกับชีวิตของเจ้าของร่างคนนี้ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเรียนวิชาอะไร หรือใครเป็นเพื่อนสนิทอีกบ้าง หลังจากนี้คงต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตเป็นเจ้าของร่างนี้ในชีวิตจริงแล้ว“วิคกี้เป็นอะไรตั้งแต่เช้าแล้วนะ...ปกติชอบไม่ใช่เหรอที่ได้เรียนรวม” น้ำใสหันมามองพลางเอียงคอถามด้วยเสียงนุ่ม ๆ แต่สายตาแฝงความสงสัย“เออ...ก็ชอบ” เตอร์ตอบตะกุกตะกักพยายามยิ้มกลบเกลื่อนทั้งที่ในใจตอนนี้กำลังพะอืดพะอมกับเนื้อหาบนไอแพดตรงหน้าตัวอักษรเต็มไปหมดเรื่องเศรษฐศาสตร์และการบริหาร แม่ง ภาษาต่างดาวชัด ๆ เขาเรียนรัฐศาสตร์มาจะให้เข้าใจอะไรพวกนี้ได้ยังไงมือที่จับปากกาหมุนเล่นดูเกร็ง ๆ สายตาเลื่อนมองกราฟในสไลด์ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำในใจ…นี่ชีวิตวิคเตอร์มันโคตรเหนื่อยเลยว่ะ ต้องนั่งเรียนอะไรพวกนี้ทุกวันแถมยังต้องยิ้มอีกน้ำใสเห็นท่าทีเหม่อลอยของเพื่อนก็ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันกลับไปพูดคุยกับเพื่อนกลุ่มผู้ชายอีกโต๊ะ พวกนั้นเ
더 보기
ตอนที่ 4 ตามหาร่างตัวเอง
ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังคลออยู่เบา ๆ กับจังหวะหายใจของคนสองคนที่ไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเองโดยเฉพาะ “เตอร์” ที่นั่งตัวตรงมือวางบนตักอย่างเกร็ง เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนขับที่ดูตั้งใจจ้องถนนราวกับไม่อยากมองหน้าเขาเลยสักนิดเตอร์ตั้งจีพีเอชที่หมายที่เขาต้องการจะไปให้นนท์ดูแผนที่นนท์นั่งหน้าตึงขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นเส้นเดียว พวงมาลัยในมือถูกจับแน่นราวกับกำลังข่มอารมณ์อะไรบางอย่างไว้ เขาไม่พูด ไม่เหลือบตา ไม่แม้แต่จะถอนหายใจ ทั้งที่รถติดอยู่บนถนนเส้นที่ขึ้นชื่อว่าแน่นที่สุดของเมืองเสียงบีบแตรจากรถคันข้างหลังดังลั่นทำให้เตอร์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางหน้าต่างเห็นแถวรถยาวเหยียดไปสุดสายตา“จะมาทางนี้ทำไมวะ” เตอร์บ่นพึมพำออกมาเสียงแหบแต่ชัดพอให้อีกคนได้ยิน เนื่องจากนนท์ไม่ได้ไปตามจีพีเอชที่เตอร์ตั้งให้ นนท์เหลือบตามองนิดเดียวมุมปากกระตุกอย่างหงุดหงิด“มึงอย่าบ่นได้ไหม ขับรถอยู่ไม่เห็นเหรอว่ารถมันติด” เสียงของเขาทุ้มต่ำและขุ่นราวกับจะกัดกันทุกคำ“จอดให้ลงตรงนี้ก็ได้” เตอร์พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้สบตาแต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรำคาญปนเย็นชา
더 보기
ตอนที่ 5 ผัวเก่าหรือไง
ขาของวิคเตอร์ก้าวออกจากซอยอย่างไร้เรี่ยวแรงเหมือนคนหมดไฟในชีวิต ใบหน้าขาวซีดไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลยทั้งที่ในดวงตาคู่นั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าลึกจนคนมองยังรู้สึกอึดอัด นนท์ที่เดินตามหลังมาห่าง ๆ ถึงกับขมวดคิ้วพลางเหล่มองร่างสูงที่เดินนำหน้าไปอย่างไร้จุดหมาย“เป็นอะไรของมันวะ” นนท์พึมพำเบา ๆ ริมฝีปากหยักขยับช้า ๆ ขณะมือสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปแบบไม่เร่ง ไม่ช้าแต่เต็มไปด้วยท่าทีเท่ ๆ ตามสไตล์ของเขาเองทั้งที่ตอนนี้ไม่สนเลยว่าสถานที่ที่ยืนอยู่คือซอยสลัมแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและเสียงจอแจพอเดินมาถึงปากซอยเสียงรถเมล์วิ่งผ่านบนถนนใหญ่ดังขึ้นลอย ๆ วิคเตอร์หรือที่ตอนนี้คือเตอร์หยุดมองทางแยกก่อนจะหันไปทางซ้าย เขาเหมือนมีเป้าหมายบางอย่างในใจต่างจากนนท์ที่กำลังจะเดินไปอีกทางเพราะรถของเขาจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามสายตาคมของนนท์เหลือบมาเห็นพอดีว่าคนตรงหน้ากำลังจะเดินออกไปอีกทางเขาขมวดคิ้วทันทีก่อนจะยกมือคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น“มึงจะไปไหน” เสียงเข้มลอดออกมาจากริมฝีปากอย่างหงุดหงิดเสียงนั้นทำให้เตอร์ชะงักไปนิดเขาหันมามองดวงตาที่มักแข็งกร้าวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้า ความว่างเปล่า แ
더 보기
ตอนที่ 6 ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว
รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ารั้วเหล็กสูงของบ้านสไตล์โมเดิร์นที่โอ่อ่าราวคฤหาสน์ แสงไฟในสวนหน้าบ้านสะท้อนเงาใบไม้ที่ไหวเบา ๆ ไปตามแรงลมยามเย็นเสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมลมหายใจแผ่วของวิคเตอร์หรือก็คือเตอร์ที่อยู่ในร่างนี้ เขาที่กำลังเอื้อมมือจะเปิดประตูลงแต่ยังไม่ทันได้แตะมือหนาอุ่น ๆ ของนนท์ก็เอื้อมมากุมข้อมือไว้แน่นจนเขาสะดุ้งแรงดึงเบา ๆ ทำให้เตอร์หันกลับไปมองโดยอัตโนมัติแล้วก็ต้องชะงักเพราะใบหน้าคมจัดของนนท์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างแก้มจนหัวใจเขาเต้นสะดุดโดยไม่รู้ตัวเตอร์รีบเอนตัวหนีจนหัวไปชนกระจกประตูดัง “กึก” เบา ๆ“ทำเป็นรังเกียจกูนักนะ” เสียงทุ้มต่ำพูดช้า ๆ พลางยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะ“ปกติอ่อยแทบจะนอนให้กูเอาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”คำพูดนั้นทำให้เตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งเขาขมวดคิ้วแน่นในทันที ใบหน้าเรียวสะท้อนแววสับสนปนขุ่นเคืองเขาได้แต่คิดในใจ…‘วิคเตอร์มันเคยทำอะไรขนาดนั้นเลยเหรอวะ...หลงคนปากหมาแบบนี้ได้ยังไง’เตอร์พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่สำเร็จจึงมองตรงกลับไปด้วยสายตาเรียบ ๆ ไม่พูดสักคำ ความเงียบของเขากลับทำให้นนท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเมิน นนท์โน้มตัวเ
더 보기
ตอนที่ 7 ทำตัวอวดดี
เสียงเก้าอี้ขูดกับพื้นดังไปทั่วห้องเรียนก่อนจะตามมาด้วยเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาที่กำลังทยอยเก็บของ เตอร์ที่ก็ก้มหน้ากวาดสมุดกับปากกาใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ เขาเริ่มปรับตัวได้มากขึ้นแล้วกับชีวิตของผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเองถึงจะยังสับสนอยู่ทุกวันก็ตาม“เฮ้ วิคกี้คนสวย!” เสียงแหลมเล็กแสนคุ้นดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับร่างของน้ำใสเพื่อนสนิทของวิคเตอร์ที่เดินเข้ามาพร้อมยิ้มสดใส ตากลมของอีกฝ่ายเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่“ได้ข่าวว่าวันนี้พี่นนท์จะพาไปตัดชุดแต่งงานเหรอมึง” เตอร์ชะงักมือที่กำลังรูดซิปกระเป๋าเขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าน้ำใสตัวเล็กหน้าหวานมีแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากชมพูที่ยิ้มอยู่ตลอดจนดูน่ามองอย่างบอกไม่ถูก“ก็...ไม่อยากไปน่ะ” น้ำใสเลิกคิ้วทำหน้าประหลาดใจ“อ้าว ทำไมล่ะ เมื่อก่อนมึงวาดฝันไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะได้ใส่ชุดแต่งงานสวย ๆ ฟูๆแบบเจ้าหญิงแต่งกับพี่นนท์สุดหล่อ”“ห๊ะ! พูดงั้นจริงเหรอ” เตอร์แทบสำลักน้ำลายเขาหันขวับมองเพื่อนทันที“จริงสิ!” น้ำใสยิ้มตาหยี“วันนั้นมึงยังพูดเลยว่าจะตัดชุดเจ้าสาวแนวเซ็กซี่หน่อย ๆ จะได้มัดใจพี่นนท์ให้อยู่หมัด!”“...พูดแบบนั้นเลยเหรอ” เตอ
더 보기
ตอนที่ 8 ความอดทน
เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่ดังต่ำ ๆ คลอไปกับเพลงรักจังหวะช้าในรถ ไม่ได้ช่วยกลบความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่เลยสักนิดเตอร์นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก มือหนึ่งเท้าคางส่วนอีกมือกอดอกแน่นสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนโปรยบาง ๆ ทำให้ภาพของถนนดูพร่ามัว เหมือนใจของเขาในตอนนี้ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่างเสียงหัวเราะคิกคักของนนท์กับหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับดังขึ้นอีกครั้งแพรวผู้หญิงในชุดเดรสสีครีมที่แต่งหน้าอ่อน ๆ แต่จงใจโชว์ความหวานในทุกท่วงท่า เธอเอียงหัวเล็กน้อยมองนนท์ด้วยแววตาอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้ มือเรียวแตะท่อนแขนของชายหนุ่มเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะตามประโยคเล็กน้อยที่อีกฝ่ายพูดเสียงนั้นเหมือนหนามแหลมเล็ก ๆ ทิ่มเข้าในหัวใจของเตอร์โดยไม่รู้ตัว เขาเบือนหน้าหนีมองออกนอกกระจกข้างแทนดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพตึกสูงและแสงไฟของเมืองที่กำลังเคลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ ในขณะที่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล“ฉันจะแวะห้างก่อนไปร้านตัดชุดนะ”นนท์พูดขึ้นพลางเหลือบมองกระจกมองหลังดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับแววตาของวิคเตอร์ มันมีบางอย่างไม่เหมือนเดิมเลย ไม่อ่อนโยน ไม่ยอมให้ใครดูถูกเหมือนเมื่อก
더 보기
ตอนที่ 9 บอกให้ออกไปไง
“ปากเก่งดี...แต่ถ้าโดนกูจริง ๆ จะยังพูดได้แบบนี้ไหม”“กูเริ่มจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะนนท์”“ห๊ะ มึงว่าไงนะ” “เปลี่ยนเสร็จแล้วก็ออกไปสิวะ บอกให้ออกไปไง” เตอร์พูดเสียงขุ่นก้มหน้าจัดสูทในมือเพื่อเบนความสนใจแต่แทนที่นนท์จะขยับออกเขากลับยืนพิงกำแพงเฉย ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือกอดอกแววตานิ่งเรียบแต่แฝงรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้ของขึ้น“ไม่ออก...อยากเห็นเรือนร่างของคนหวงเนื้อหวงตัวหน่อยไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงเรียบเยือกเย็นแต่เจือแววกวนเต็มร้อย“มึงอยากโดนกระทืบมากใช่มั้ย!” เตอร์ถึงกับเท้าเอวหันขวับมามองดวงตาเรียววาวขึ้น“พูดจาแบบนี้ มึงคือวิคเตอร์จริงๆใช่ไหมวะ หึ” นนท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าคนตรงหน้าคำพูดนั้นทำให้เตอร์ชะงักนิดหนึ่งราวกับถูกสะกิดอะไรในใจ เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนรีบกลบเกลื่อนด้วยสีหน้ารำคาญ“อย่ามายุ่งกับกูนักได้มั้ย!” น้ำเสียงแข็งขืนพร้อมกับมือที่ผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรงปัง! ประตูปิดเสียงดังลั่นจนผนังสั่น เตอร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนจะระบายความอัดอั้นในอกออกมาทั้งหมดมือข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด“โธ่เว้ย...แค่ตื่นมาอยู่ในร่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status