All Chapters of ดวงใจจักรา: Chapter 21 - Chapter 30

มหาวิทยาลัยเอ 11.45 น.รถมอเตอร์ไซค์สีดำคันใหญ่ 3 คันวิ่งเรียงกันเข้ามาจอดที่จอดรถหน้าตึกคณะวิศวะ เรียกความสนใจจากหลายสายตามองผู้มาใหม่ที่เพิ่งจอดรถดับเครื่องสนิทที่ก้าวลงมาจากรถเป็นหญิงสาวร่างบาง 3 คนในชุดนักศึกษากระโปรงพีชเสมอเข่า รองเท้าผ้าใบสีขาวราคาหลักพัน พร้อมสวมแจ็คเก็ตกันแดดทับเสื้อนักศึกษาพอดีตัวอีกชั้นหนึ่ง และด้วยความสะดุดตาของรถทำให้มีนักศึกษาบางคนมาขอถ่ายรูปรถ ซึ่งเจ้าของก็พยักหน้าและยิ้มหวานอย่างใจดี"เชรด... ของจริง" กัสอุทานทันทีที่รถเข้ามาจอดด้านหน้าที่พวกเขานั่งอยู่"แม่ง! เอาจริงว่ะ" แบตเอ่ยขึ้นขณะที่ตายังจ้องไปที่รถและเจ้าของรถ บอมหันมามองหน้าไฟที่นั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ"เย็นนี้แจ้งจับพี่รหัส อาทิตย์หน้าสมัครดาว-เดือนให้จบไปเลย ศุกร์นี้เย็นกูกลับบ้านกลับมาวันพุธ ประกาศดาว-เดือน วันพฤหัส วันศุกร์เริ่มซ้อม" ไฟเอ่ยสั่งงานเสียงเข้มแต่ตายังมองไปที่ 3 สาวและรถประจำตัวของพวกเธอ"ได้ค่ะ สามี" เจสซี่เอ่ยขึ้นเสียงหวานพร้อมกับยิ้มให้กับ 3 สาวที่กำลังเดินเข้ามาในตึก"โอ๊ย... ร้อนฉิบหาย" กีกี้โวยวายเสียงดังใต้ตึก"เพราะมึงเลยฟา วันนี้เรียนบ่ายรวมเย็นบอกว่าให้เอารถกูมาคันเดียวก็ไม่เ

Faty talkHello... Thursday สวัสดีวันพฤหัสสดใส ที่ต้องแหกขี้ตาตื่นมารวมเช้า 9 โมงตามบัญชาของรุ่นพี่ค่ะทุกคน... เมื่อคืนกว่าฟาตี้และผองเพื่อนจะดูซีรีส์จบก็ปากันไปเกือบเที่ยงคืนแล้วจ้า ^_^ รู้ไงว่ามีรวมเช้าก็คุยกันแล้วว่าจะดูแป๊บเดียวแต่มันติดพันน่ะค่า... เลยยาวมานิดนึงตาบวมกันไปจ่ะ อินตลอดคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกตลอดค่ะฟาติมา แล้ววันนี้ก็ถึงเวลาของการสรรหาดาวและเดือนของคณะวิศวะจ้า... ซึ่งวันนี้รุ่นพี่โคตรใจดีไม่ให้เราไปนั่งลานเกียร์แต่เรียกรวมที่โรงยิมฯ แทน เอ่อ...จะบอกว่ามันอยู่คนละฟากของคณะค่ะแม่ มันต้องเดินอ้อมลานเกียร์ ผ่านสนามฟุตบอลแล้วก็ลานกีฬามาอีกนะแม่ แล้วฟากับเพื่อนจอดรถที่ตึกวิศวะไง ไม่ต้องสงสัยค่ะ วิ่งสิคะฟาติมาแอนด์เดอะเฟรนด์วิ่งไม่รักษาสวยกันเลยค่ะ โชคดีแค่ไหนที่วันนี้เราใส่รองเท้าผ้าใบธรรมดามากันไม่งั้นฟาตี้มีเหวี่ยงอีกแน่นอนค่ะ ^_^"เอาล่ะจ้าเด็ก ๆ วันนี้เราจะมาคัดเลือก เดือน-ดาว ของคณะเราตามที่เราตกลงกันเอาไว้นะคะ โดยที่... เราจะให้เสนอชื่อเพื่อนหรือชื่อตัวเองก็ได้นะเพื่อให้เพื่อนๆ ได้โหวตกันนะคะ มาค่ะเสนอชื่อใครมาบ้างลูก..." เสียงพี่เจสซี่ดังก้องโรงยิมฯ"แต่เดี๋ยว... ก่

"เอ่อ... สวัสดีครับคุณหนู" คินตอบกลับอ้ำอึ้งเพราะหลบหญิงสาวไม่ทัน"คุณคินมาทำอะไรที่นี่คะ" ฟาติมาถามอย่างสงสัย"เอ่อ... มาทำธุระให้ท่านครับ ผมขอตัวนะครับคุณหนู" คินรีบพูดแล้วก้มคำนับคนทั้ง 3 ก่อนหมุนตัวเดินออกไปทันที"ลูกรู้จักคินหรือคะ" ป้าอรนราถามอย่างสงสัยพลางเหลือบสบตากับสามีของเธอที่หันมามองหน้าภรรยาเช่นกัน"รู้จักสิคะ คุณคินเป็นเลขาของแดดดี๊ที่ให้ทุนฟาเรียนค่ะคุณป้า ท่านใจดีมากให้ทั้งทุนเรียนแล้วก็ค่าใช้จ่ายรายเดือนฟาด้วยค่ะ คุณคินบอกว่าท่านมีธุรกิจอยู่หลายประเทศ คุณคินเลยดูแลฟาแทนท่านมาตั้งแต่ ม.1 แล้วค่ะ" ฟาติมาเล่าให้ผู้เป็นป้ากับลุงฟังด้วยน้ำเสียงที่ผู้ฟังรู้สึกได้ว่าเธอเคารพแดดดี๊ของเธอหนักหนา"ตั้งแต่ ม.1 เลยหรือลูก?" ผู้เป็นป้าถามย้ำพลางเหลือบตามองหน้าสามีอีกครั้ง ส่วนคนเป็นลุงเพียงยกยิ้มที่มุมปาก"ค่ะ คุณป้า... แต่ 6 ปีมาแล้ว ฟายังไม่เคยเจอท่านเลยค่ะ" ฟาติมาเล่าอย่างเหงาหงอยและดวงตาเศร้าอย่างเห็นได้ชัด"ไม่เป็นไรนะลูกไม่เป็นไรกลับบ้านเรากัน ป้าไลน์ไปบอกป้าศรีแล้วว่าลูกจะกลับบ้านด้วย รับรองของชอบลูกเพียบแน่ ๆ" ป้าปลอบหลาน

"อือ... ดื้อจริง" บอมเม้มปากพยักหน้าเพราะตอนนี้ฟาติมาเริ่มยืนเอาแขนเท้าที่ไหล่ของกัสที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้ว"เฮ้ย... อะไรวันนี้จะเมาไวขนาดนั้นวะ" บอมอุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าฟาติมาทำท่ายืนเซ ๆ"แกล้งค่ะพี่บอม เพิ่งกินไปไม่กี่แก้วเอง อ่อยพวกแทนไทเหอะ" พิชชี่ว่าพลางเหยียดยิ้มมุมปาก"อื้อ... ชนแก้วหน่อยสิคะเจ้าภาพ" ฟาติมาเดินเซเข้ามาชนแก้วกับไฟ "เมื่อตอนเข้ามาไม่ได้ทักพอดีเห็นชะนีแยกเขี้ยวอยู่อ่ะค่ะ กลัวเสียฤกษ์คนสวยไปไม่ว่าเนาะ" ฟาติมาว่าพลางส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ไฟ"สักนานแล้วเหรอ?" ไฟเอ่ยถามประโยคเดิมกับฟาติมาอีกครั้ง"หือ?" ฟาติมาทำตาโตอย่างน่ารักพลางก้มลงมองที่ลายสักของตนแล้วยิ้มกว้างโชว์ลักยิ้ม"ทำไมคะ? จะสักบ้างเหรอ" ว่าพลางตั้งใจโน้มหน้าเข้าไปใกล้ไฟอย่างยั่วยวน [แต่เอาจริง ๆ คืออยากยั่วโมโหพิชชี่อะนะ]"สักนานหรือยัง?" ไฟถามพลางก้มหน้าเข้าไปใกล้ ซึ่งฟาติมาก็ไม่ถอยหนีแถมยังสบตาอย่างท้าทายอีกด้วย"เรื่องส่วนตัวค่ะ ไม่ถามสิ" ฟาติมาว่าพลางยกยิ้ม"นี่หล่อนชนแล้วก็ไปสิ อ่อยอยู่นั่น" พิชชี่ทนเห็นภาพนั้นไม่ไหวถึงกับตวาดใส่หน้

สำหรับคินแล้ว ครอบครัวแอนเดรียสเป็นเหมือนผู้ให้ชีวิตและทุกอย่างกับเขาที่เขาจำได้ดีจนขึ้นใจ ในอดีตครอบครัวของคินเป็นเพียงครอบครัวชาวบ้านธรรมดาที่ค่อนข้างยากจน วันนั้นขณะที่พ่อและแม่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเพื่อไปส่งคินในวัย 13 ปีไปเข้าเรียน ม.1 ในวันแรก ด้วยหวังว่าอนาคตข้างหน้าลูกชายคนเดียวมีการศึกษาจะได้ไม่ลำบากเหมือนพวกตน แต่ในขณะที่ 3 พ่อแม่ลูกกำลังนั่งอยู่บนรถติดไฟแดง ได้มี 10 ล้อพ่วงบรรทุกหนักเบรกแตกข้ามเลนมาทาง 3 คน และชนมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเข้าอย่างจัง ทำให้พ่อและแม่ของคินเสียชีวิตคาที่ ส่วนคินอาการสาหัสโอกาสรอดมีไม่ถึง 10% เนื่องจากกรุ๊ปเลือดของคินเป็นกรุ๊ปเลือดหายากและในไทยมีไม่มีกี่คนเท่านั้น ทำให้ญาติ ๆ อับจนหนทางถึงขั้นคิดบริจาคร่างกายของเขาไว้ให้โรงพยาบาลได้ใช้ศึกษาเพราะไร้ซึ่งเงินรักษาเด็กน้อย ซึ่งในขณะนั้นครอบครัวแอนเดรียสที่เดินทางมาพักผ่อนที่เมืองไทยได้พาลูกชายคนเดียวไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง แล้วคุณหมอที่ตรวจรักษาได้พูดถึงเคสของคินด้วยความเวทนาเพราะมีกรุ๊ปเลือดเดียวกันกับเด็กน้อยคนนี้แต่ฐานะยากจนมากต้องย้ายไปอยู่ที่โรงพยาบาลของรัฐในตัวอำเภอเพื่อรอเวล