Todos os capítulos de วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 17“ม่านเอ๋อร์มาได้อย่างไร” เวยซานเซินลุกขึ้นเดินไปหาคนที่เข้ามาใหม่หน้าเครียด เขารู้ดีว่าทั้งสองไม่ชอบหน้ากัน นั่นหมายความว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกันจะดีกว่า ตอนนี้มาคิด ๆ ดูแล้วเหลียนหรูเซียนไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเย่จือม่านเลย มีแต่เย่จือม่านเท่านั้นที่คอยเข้ามาวุ่นวายกับนาง“เห็นพี่เซินเข้ามาในห้องนี้เลยเข้ามาทักทายเจ้าค่ะ ไปหาท่านที่จวนก็ไม่พบ” เย่จือม่านพูดด้วยน้ำเสียงแง่งอน ไม่ว่านางจะไปที่จวนกี่ครั้งก็ได้รับคำตอบแบบเดิมว่าเขาไม่ได้อยู่ที่จวน นางก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรจึงได้แต่ใช้วิธีนี้ เพราะจะไปหาเขาที่จวนตระกูลเหลียนนางก็หน้าไม่หนาพอเหลียนหรูเซียนได้แต่หันไปมองหน้ากับสหาย แต่ก็ไม่ได้พูดอันใด เพราะอยากรู้ว่าเวยซานเซินจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร“ไปคุยกันด้านนอกเถิด” เขารู้ว่าเหลียนหรูคงจะไม่พอใจหากเย่จือม่านยังอยู่ที่นี่ เพราะนางจะหนีเขาไปทุกครั้งที่เย่จือม่านอยู่ด้วย ซึ่งเขาจะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้ กว่าจะทำให้นางยอมให้เขาเข้าใกล้เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขากลัวว่านางจะหลบหน้าของเขาอีก“เจ้าไหวหรือไม่” เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของสหายจินหลันเล่อก็ถามด้วยความเป็นห่วง ห

บทที่ 18เมื่อเข้ามาในเรือนของเหลียนหรูเซียน เวยซานเซินก็นั่งอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว สำรวจห้องที่ไม่เคยได้เข้ามา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ เห็นท่าทางเย่อหยิ่งของนางเช่นนี้ก็คิดอยากดึงเข้ามากอด“ว่ามาเถิดท่านต้องการอันใดถึงได้ทำเช่นนี้” คนตัวเล็กถามเสียงเรียบ พลางมองกดดันคนตรงหน้า ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจนางเลยแล้วตอนนี้เขามาทำเช่นนี้กับนางทำไม ทั้งที่นางพยายามตัดใจจากเขาแล้วแท้ ๆ“ข้าชอบเจ้า” เวยซานเซินตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง เพื่อให้นางเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาพูด ผิดที่ผ่านมาเขาไม่เคยให้ความชัดเจนกับนางเลย จากนี้เขาจะทำอันใดให้ชัดเจนมากกว่านี้เหลียนหรูเซียนได้ยินเช่นนั้นก็หัวใจเต้นแรง ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ออกจากปากของเขา แต่นางไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่ได้ยินประโยคบอกชอบที่ออกมาจากปากของเขา อย่างที่บอกว่านางไม่ได้ต้องการอันใดจากเขาแล้วหญิงสาวหันหลังเดินไปนั่งลงก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “มาพูดตอนนี้ไม่ได้มีประโยชน์อันใดหรอก”“เหตุใดจะไม่มีประโยชน์ ข้ารู้ว่าเจ้ายังรักข้าอยู่ และข้าก็รักเจ้า เหตุใดพวกเราสองคนไม่ลองเปิดใจให้กัน ข้าเชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้น” เขาลุกขึ้นหมายเดินไปจ

บทที่ 19“พวกเราเข้าไปด้านในกันเถิด” เวยซานเซินหันมาสนใจคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยื่นมือไปกุมมือเล็กเอาไว้แล้วเดินนำนางเข้าไปในจวนด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น ไม่ได้สนใจสตรีอีกคนที่ยืนอยู่เลยเหลียนหรูเซียนเดิมตามไปเงียบ ๆ อยากรู้ว่าเขาจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร ที่ทะเลาะกันครั้งที่แล้วนางยังไม่ทันได้จัดการเย่จือม่านเลย เอาไว้นางค่อยคิดบัญชีที่เดียวก็แล้วกันเย่จือม่านมองภาพนั้นด้วยความอิจฉา แม้จะรู้จักกันมานานแต่นางก็ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อนเลย แม้ที่ผ่านมาเขาจะให้ความสำคัญกับนาง แต่ก็ไม่เคยอ่อนโยนกับนางจนออกนอกหน้าเช่นนั้น“ท่านไปจัดการงานของตนเองเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า” เหลียนหรูเซียนเดินไปนั่งเก้าอี้ภายในห้องเพื่อรอให้เขาจัดการงานจนเสร็จ และดูเหมือนว่าเขาไม่ได้คิดจะกลับมาอยู่ที่จวนของตนเอง เพียงแค่แวะมาสะสางงานเท่านั้น“เจ้ารอหน่อย ข้าจัดการงานไม่นาน” เขาบอกอย่างกระตือรือร้นแล้วเร่งไปจัดการงานที่เหลือของตนเอง แม้จะหอบเอางานไปทำที่จวนตระกูลเหลียนแต่ก็ยังมีงานตกค้างอีกมากมาย ยังดีหน่อยที่ได้เฉิงชุนช่วยจัดการไปส่วนหนึ่ง“ได้” คนตัวเล็กยิ้มบาง ๆ มองสำรวจห้องทำงานที่ไม่ได้มานาน ไม่มีการ

บทที่ 20เวยซานเซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา เมื่อก่อนเขาร้ายกับนางมากจริง ๆ ทั้งเฉยชา ทั้งต่อว่าสารพัด จากนี้เขาสัญญาว่าจะทำดีกับนางให้มาก ไม่ทำให้นางเสียใจ“จากนี้ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าให้ดี ไม่ให้เจ้าต้องคับข้องใจเช่นนั้นอีก” เขายื่นมือไปกุมมือของนางเอาไว้ หวังให้นางเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาพูด เพราะตั้งใจจะทำเช่นนั้นจริง ๆเหลียนหรูเซียนลอบยิ้มน้อย ๆ นางไม่ได้โกรธเรื่องพวกนั้นแล้ว เพียงแค่ยังลืมไม่ได้เท่านั้น เพราะแค่เขาทำดีพูดดีกับนางไม่กี่ครั้งนางก็ใจอ่อนให้แล้วทั้งสองตกลงกันว่าหลังจากเขาทำงานเสร็จแล้วจะออกไปกินอาหารด้วยกัน เวยซานเซินจึงรีบจัดการงานที่เหลือของตนเอง เพื่อที่จะได้ไปกินข้าวกับนาง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้กินข้าวกับนางเพียงลำพัง เมื่อก่อนเขามีโอกาสมากมายแต่กลับโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ไยดี“เสร็จแล้วพวกเราไปกันเถิด” เมื่อเสร็จงานเวยซานเซินก็เดินมาหาหญิงสาวที่นั่งรออยู่ แล้วประคองนางให้เดินออกไปด้วยกันอย่างทะนุถนอมสองหนุ่มสาวเดินเข้าไปในภัตตาคารด้วยท่าทางสนิทสนม ทำให้หลาย ๆ คนที่นั่งอยู่ด้านในตามก็พากันมองอย่างสงสัย คุณหนูคุณชายในเมืองต่างรู้จักสองคนนี้ดี คนหนึ่งก็

บทที่ 21หลังจากวันนั้นจูหลานจางก็มาที่จวนตระกูลเหลียนบ่อย ๆ และด้วยเพราะว่าเป็นผู้มีพระคุณที่เคยช่วยเอาไว้เหลียนหรูเซียนจึงทำได้เพียงต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และที่สำคัญตอนนี้อีกฝ่ายกำลังคุยเรื่องร่วมการค้ากับพี่ชายของนาง ซึ่งนางจะเสียมารยาทไม่ได้ทว่าเรื่องนี้ก็สร้างความไม่พอใจให้เวยซานเซินไม่น้อย แต่เขาก็ไม่สามารถทำอันใดได้นอกจากก้มหน้าก้มตาทำตามสิ่งที่นางตัดสินใจ ตอนนี้เขาไม่สามารถมีปากมีเสียงได้ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะสามารถทำเช่นนั้นได้“ไม่ยุ่งกับตระกูลจูผู้นั้นได้หรือไม่” ในเมื่อทำอันใดไม่ได้ก็ใช้ลูกอ้อนเข้าสู้เผื่อว่านางจะเห็นใจเขาบ้าง“ได้อย่างไร ก็เขาจะเข้ามาทำการค้ากับพี่ใหญ่ จะให้ข้าเสียมารยาทได้อย่างไร” ไม่ใช่ว่านางอยากจะให้เขามาวุ่นวายในจวนเช่นนี้ แต่อย่างไรเขาก็นับเป็นแขกของพี่ชาย จะให้นางไล่ไปหรืออย่างไร“แต่ข้าว่าจูหลานจางไม่น่าไว้ใจ” เขาบอกความเคลือบแคลงใจที่มีให้นางรู้ และเขาก็คิดว่านางไม่ได้ไว้ใจบุรุษผู้นี้นักหรอก “และที่สำคัญเขาชอบเจ้า ข้ากลัวว่าเจ้าจะใจอ่อน”“ท่านก็พูดไปเรื่อย” หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนใจ นางชอบเขามากเพียงนี้ แล้วนางจะยังไปชอบผู้ใดได้อีก