All Chapters of วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 7เหลียนหรูเซียนทักทายพี่ชายของสหายอย่างเป็นกันเอง เพราะรู้จักกันมานาน และตอนเด็ก ๆ นางก็ไปเล่นที่จวนตระกูลจินอยู่บ่อย ๆ ทำให้สนิทสนมกันไปโดยปริยาย“พี่หยวนไม่ได้เจอกันเสียนาน เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ” หญิงสาวเป็นคนเชิญคนมาใหม่ด้วยตนเอง ต่างจากแขกคนเมื่อครู่ที่เขาแทบจะไม่ชายตาแล“ไม่ได้พบหน้ากันเสียนาน เซียนเอ๋อร์สบายดีหรือไม่” จินหมิงหยวนพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นไม่ต่างจากสีหน้าที่แสดงออกมา มองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย ไม่ได้เจอนางนานสองปี ทว่าความรู้สึกที่เขามีให้นางกลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด“พี่ใหญ่มาได้อย่างไร มิใช่บอกว่าจะอ่านตำราเตรียมสอบหรอกหรือ” จินหลันเล่อถามพี่ชาย เพราะเจ้าตัวเป็นคนบอกนางเองว่าอีกไม่นานก็จะสอบแล้ว เลยอยากเก็บตัวอ่านหนังสืออยู่ที่จวน“ออกมาคลายเบื่อเสียหน่อยก็ดี จึงได้มาหาพวกเจ้าสองคนที่นี่” ผู้เป็นพี่ชายหันไปพูดกับน้องสาว เขาคิดอยู่นานว่าจะมาหากพวกนางดีหรือไม่ แต่ทนเสียงเรียกร้องในใจไม่ไหวจึงได้มาหานางที่นี่ ไม่ได้พบหน้ากันมาสองปีจึงอยากจะรู้ว่าเหลียนหรูเซียนสบายดีหรือไม่ เลยมาอยู่ตรงนี้ตอนนี้“อ๋อออ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ดีกว่า ข้าคิดว่าพี่ใหญ่มีจุดป

บทที่ 8เหลียนหรูเซียนเมื่อพาสหายเข้ามานั่งในห้องก็อดที่จะพูดถึงคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อครู่ไม่ได้ นางอุตส่าห์บอกเอาไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่ยามนี้นางกลับเจอเขาโดยที่ไม่ต้องพยายามเลยสักนิด“เหตุใดจึงเจอกันง่ายเช่นนี้ เมื่อก่อนข้าต้องตามติดเขาจึงจะได้เจอหน้า มาบัดนี้ไม่อยากเจอก็ยังได้เจอ” หญิงสาวบ่นออกมา เรื่องที่นางตามตื๊อเวยซานเซินรู้กันทั่วเมืองหลวง ไม่จำเป็นต้องปิดบังอันใด“ต่อไปคงไม่ได้เจอกันบ่อยแล้วกระมัง” เมื่อก่อนที่ได้เจอกันก็เพราะสหายของนางไปหาอีกฝ่ายบ่อย ๆ แต่ตอนนี้สหายของนางตัดสินใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก ก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว“ข้าก็คิดเช่นนั้น” ขอเพียงนางไม่เข้าไปยุ่งกับเขา ก็คงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากัน เช่นนี้นางก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องของเขาอีก“นี่เซียนเอ๋อร์ตั้งใจตัดขาดกับนายท่านเวยจริงหรือ” จินหมิงหยวนถามเพื่อความแน่ใจ เขาอยากได้ยินจากปากของนางเองว่าจะตัดใจจากบุรุษผู้นั้นจริง ๆ“ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เซียนเอ๋อร์ตัดสินใจดีแล้ว บุรุษเช่นนั้นไม่สมควรให้เซียนเอ๋อร์ของพวกเราทุ่มเทความรักให้หรอก” เป็นจินหลันเล่อตอบแทนสหาย พลางมองพี่ชายด้วยสายตาล้อเลียน นางรู้มาตลอดว่า

บทที่ 9หลังจากงานเลี้ยงวันนั้นเหลียนหรูเซียนก็ได้พักผ่อนอยู่ในจวนอย่างสบายใจ เพราะสองพี่น้องตระกูลจินต้องเตรียมงานเลี้ยงที่จวน จึงทำให้นางมีเวลาว่างพักผ่อนอยู่ที่จวน ไม่ต้องออกไปเที่ยวเล่นทุกวันเหมือนเช่นที่ผ่านมาทำให้ได้มีเวลาทบทวนความรู้สึกของตนเองแบบจริงจัง วันนั้นที่ได้พบหน้าของเขาทำให้นางรู้ว่ายังมีความรู้สึกต่อเขาอยู่ไม่น้อย แต่มันก็บางเบาลงไปมาก นางเชื่อว่าสักวันนางจะสามารถตัดใจจากเขาได้อย่างเด็ดขาด ไม่หลงเหลือความรู้สึกที่มีต่อเขาอีก“เป็นอย่างไรบ้าง สบายใจขึ้นหรือยัง” เหลียนเฟิงหวงมาหาน้องสาวที่เรือนเพราะมีเรื่องจะสนทนาด้วย นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วจึงคิดว่าน้องสาวคงจะทบทวนความรู้สึกของตนเองดีแล้ว เขาจึงอยากรู้ว่าตอนนี้นางคิดเช่นไรกันแน่ ตัดสินใจที่จะไม่ยุ่งกับสหายของเขาเด็ดขาดแล้วใช่หรือไม่“ดีขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ” หลายวันมานี้นางรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ไม่เอาแต่คิดถึงคนที่ทำให้นางเสียใจไม่เว้นวันเหมือนที่ผ่านมาเหลียนเฟิงหวงเห็นสีหน้าที่สบายใจของน้องสาวเขาก็รู้สึกวางใจ แล้วถามคำถามที่สงสัย “เจ้าตัดสินใจดีแล้วหรือเรื่องของอาเซิน”น้องสาวที่ได้ยินคำถามเช่นนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะยิ้มน้อย

บทที่ 10เมื่องานเลี้ยงตระกูลจินมาถึงเหลียนหรูเซียนก็ไปที่จวนของสหายเพื่อช่วยเรื่องต่าง ๆ เพราะงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นงานใหญ่ จะเกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้ นางจึงได้มาช่วยสหายแต่งตัว“วันนี้เจ้างดงามมาก” เหลียนหรูเซียนเอ่ยชมสหาย วันนี้สหายของนางค่อยดูเป็นกุลสตรีขึ้นมาหน่อย เพราะสหายผู้นี้ของนางทโมนยิ่งนักราวกับมิใช่สตรี แต่วันนี้กลับงดงามราวบุปผาแรกแย้ม“ข้าว่าข้าก็งดงามอยู่ทุกวันนะ” หญิงสาวได้แต่หัวเราะคิกคัก นางยังไม่เคยแต่งตัวเช่นนี้มาก่อนเลย“ใช่ ๆๆ เจ้างดงามที่สุด” เหลียนหรูเซียนหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของสหาย หวังว่าจะไม่ทำอันใดขายหน้าคนในงานเลี้ยงหรอกนะ“เจ้าดูอีกหน่อย ต้องเพิ่มอันใดอีกหรือไม่” จินหลันเล่อให้สหายดูความเรียบร้อยอีกหนึ่งครั้ง เพราะนางอยากดูดีในงานเลี้ยงครั้งนี้จะได้ไม่ทำให้ตระกูลขายหน้า“งดงามแล้ว ไม่ต้องเพิ่มอันใดแล้ว” ตอนนี้สหายของนางน่ารักน่าเอ็นดู หากเพิ่มเครื่องประดับเข้าไปอีกจะดูเยอะเกินไป“ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ข้าก็มั่นใจขึ้นเยอะเลย” เพราะปกติไม่ได้แต่งตัวเช่นนี้บ่อย ๆ จึงรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจอยู่บ้าง แต่ในเมื่อสหายพูดมาเช่นนี้นางก็เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมา“ในเมื่อตรง

บทที่ 11เวยซานเซินที่เห็นสองพี่น้องเดินออกไปก็รีบเดินตามออกไปโดยไม่ได้ร่ำลาผู้ใดเลยสักคน ซึ่งทำให้เย่จือม่านที่นั่งอยู่หน้าเสียขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าเขาจะเดินออกไปโดยไม่สนใจนางเลยสักนิด“พี่เซิน!” แม้นางจะเรียกเขาเอาไว้แต่เขาก็ไม่คิดหันหน้ากลับมามองหรือพูดอันใดกับนาง ทำให้นางรู้สึกอับอายไม่น้อยชายหนุ่มรีบเดินตามสองพี่น้องตระกูลเหลียนไป เพราะวันนี้เหลียนเฟิงหวงเดินทางมาพร้อมกับเขา วันนี้เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าอย่างไรก็ต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง เขาไม่มีทางให้นางเงียบหายไปเช่นนี้เย่จือม่านได้แต่กำมือแน่น นางไม่เคยถูกเมินเช่นนี้มาก่อน เมื่อก่อนเป็นนางที่สำคัญกับเขาที่สุด แต่ตอนนี้เขาไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของนางเลยแม้แต่น้อย เป็นเพราะสตรีผู้นั้น หากไม่มีเหลียนหรูเซียนนางก็จะเป็นคนที่สำคัญกับเขามากที่สุดเมื่อเห็นสีหน้าสีหน้าที่ดูไม่ได้ของเย่จือม่าน จินหลันเล่อก็แทบอยากจะหัวเราะออกมา มั่นอกมั่นใจดีนักสุดท้ายบุรุษก็ไม่สนใจเลยสักนิด สุดท้ายก็ไม่ได้ดีไปหว่าสหายของนาง แต่ดูเหมือนตอนนี้สหายของนางจะมีน้ำหนักในใจของเวยซานเซินมากกว่า มิเช่นนั้นเขาคงไม่รีบตามสหายของนางออกไปอย่างรีบร้อนเช่นนั้น