วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก

บทที่ 2แม้จะถูกไล่กลับทุกวัน แต่เหลียนหรูเซียนก็ไม่ยอมแพ้ยังไปที่จวนของเขาทุกวันเหมือนเช่นที่ผ่านมา หากอยากได้หัวใจของเขามาครองนางจะย่อท้อเพียงเพราะเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรเมื่อมาถึงจวนตระกูลเวยก็พบว่ามีรถม้ามาจอดอยู่ที่หน้าประตูจวน หญิงสาวก็ได้แต่สงสัย เพราะจวนนี้คนที่จะมาได้ก็เพียงแค่คนที่สนิทเท่านั้น และหลายปีที่ผ่านมานางก็แทบไม่เห็นผู้ใดมาเยือนที่จวนนี้เลย“ผู้ใดมาหรือ” และก็เป็นเช่นทุกครั้งที่นางมา ไฉ่หงจะออกมาต้อนรับเสมอ นางจึงได้โอกาสถามถึงคนที่มาจวนในวันนี้“เป็นคุณหนูรองเย่จือม่านเจ้าค่ะ” คุณหนูผู้นี้เคยสนิทสนมกับเจ้านายของนาง แต่ไม่กี่ปีก่อนต้องเดินทางกลับบ้านเดิมจึงหายหน้าหายตาไปเลย“ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง” เย่จือม่านผู้นี้หายหน้าหายตาไปนาน ไม่คิดว่าจะกลับมาอีก ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกจากเมืองหลวงก็เคยปะทะฝีปากกันอยู่หลายครั้งแม้เย่จือม่านจะไม่ได้แสดงออกชัดเจนว่าชอบเวยซานเซิน แต่สตรีเหมือนกันย่อมมองออก อีกฝ่ายใช้ความสนิทสนมที่มีตั้งแต่เด็กเป็นเครื่องมือเข้าหาเขา และดูเหมือนเขาก็เอ็นดูอีกฝ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว“คุณหนูเหลียนจะไปที่ห้องทำงานของนายท่านเลยหรือไม่เจ้าคะ” ไฉ่หงรู้ถึงคว

หลังจากวันที่เหลียนหรูเซียนหนีกลับโดยที่ไม่ได้บอกผู้ใดนางก็ไม่ได้ไปที่จวนตระกูลเวยอีกเลย นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วที่นางยังไม่ได้ไปเหยียบที่จวนตระกูลเวย เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในจวน จนคนเป็นพี่ชายอดเป็นห่วงไม่ได้“เป็นอันใดไป เหตุใดไม่เห็นเซียนเอ๋อร์ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนเช่นเมื่อก่อน” เหลียนเฟิงหวงที่กำลังจะออกไปทำงานเห็นว่าน้องสาวนั่งเล่นอยู่ในศาลาจึงได้แวะเข้าไปหา“พี่ใหญ่จะไปทำงานแล้วหรือ” เหลียนหรูเซียนยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้ตอบคำถามของพี่ชาย แต่เลือกที่จะชวนคุยเรื่องอื่น นางยังไม่อยากพูดถึงนั้นในตอนนี้ผู้เป็นพี่ชายเห็นว่านางเลี่ยงคำตอบก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะรู้ดีว่าที่น้องสาวเป็นเช่นนี้ก็เพราะสหายของตนเอง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เพราะหากจะให้บังคับสหายให้มาแต่งงานกับน้องสาวก็ใช่เรื่องและเขาเองก็พูดกับนางจนไม่อยากจะพูดแล้วว่าให้ตัดใจจากเวยซานเซิน แต่นางก็ไม่คิดจะฟังเลยสักนิด จึงต้องมานั่งเสียใจอยู่เช่นนี้“ใช่ จะไปทำงานแล้ว เจ้าอยากไปกับพี่หรือไม่ ไม่ได้ไปดูร้านค้านานแล้วมิใช่หรือ” เหลียนเฟิงหวงชวนน้องสาวให้ออกไปด้านนอกด้วยกัน เพราะไม่อยากให้น้องสาวต้องมานั่งเสียใจเช่นนี้ เขาก็ได้แต่

“คุณหนูเหลียนหากยังร้ายกาจเช่นนี้ก็อย่ามาทำตัววุ่นวายที่จวนของข้า” เวยซานเซินไม่ถามหาเหตุผลก็ต่อว่าคนที่ตนเองคิดว่าเป็นคนผิดทันที เพราะรู้ว่านางเป็นคนร้ายกาจ สามารถทำเช่นที่เย่จือม่านพูดได้จริง ๆ“พี่ซานเซินคิดว่าข้าเป็นคนทำจริง ๆ หรือ” เหลียนหรูเซียนถามเสียงสั่นเครือ นี่เขาไม่เคยมองนางในทางที่ดีเลยหรือ หรือคิดว่านางจะลงมือทำร้ายผู้อื่นเพียงเพราะเรื่องบุรุษจริง ๆ ที่ผ่านมาแม้นางจะเคยมีปากเสียงกับสตรีที่เข้ามาวุ่นวายกับเขา แต่นางก็ไม่เคยลงมือทำร้ายผู้ใด“พี่เซินข้ากลัวยิ่งนัก” เย่จือม่านวิ่งเข้าไปกอดเวยซานเซินเพื่อเรียกร้องความสนใจ ไม่ปล่อยให้เหลียนหรูเซียนได้อธิบายความจริง แต่นางก็คิดว่าเขาไม่มีทางเชื่อสตรีผู้นั้นแน่นอน ดูท่าแล้วที่ผ่านมาอีกฝ่ายก็คงสร้างเรื่องเอาไว้มากอยู่“เจ้ารู้ดีว่าตนเองทำหรือไม่ทำ คนเช่นเจ้าอยากทำอันใดสามารถทำได้ทุกอย่าง” เขาเอ่ยเสียงแข็ง ความร้ายกาจของนางเขาก็พอเห็นมาบ้าง หากนางจะทำเช่นที่เย่จือม่านบอกก็คงไม่เกินจริง“ท่านคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นจริง ๆ หรือ ที่ผ่านมาท่านมองข้าเป็นคนร้ายกาจเช่นนั้นจริง ๆ หรือ” ตอนนี้นางไม่สามารถห้ามน้ำตาของตนเองได้อีกต่อไป เรื่องด

“ข้าดีใจยิ่งนักที่เจ้ากลับมาแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องเหงาอีกต่อไป” เหลียนหรูเซียนยิ้มกว้างในรอบหลายวัน เพียงแค่เห็นหน้าสหายผู้นี้นางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาแล้ว“เจ้าจะไม่ต้องเหงาอีกต่อไปแล้ว จากนี้เจ้าจะต้องวิ่งวุ่นไม่มีเวลาเสียใจเชียวล่ะ” เรื่องที่เกิดขึ้นกับสหายนางพอได้ยินจากซูซูมาบ้าง ส่วนรายละเอียดต่าง ๆ นั่นนางยังไม่รู้ เพราะซูซูเล่าให้ฟังเพียงผิวเผินเท่านั้นเหลียนเฟิงหวงได้ยินว่าสหายของน้องสาวกลับมาเมืองหลวงก็รีบตรงไปหาทั้งสองทันที ทว่าเมื่อมาถึงก็เห็นว่าทั้งสองกำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดจึงไม่ได้เข้าไป เพราะคิดว่าคงกำลังคุยเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานเขาตั้งใจว่าจะเดินเลี่ยงออกไปเพราะคิดว่าทั้งสองคงอยากพูดคุยกันเช่นสตรี แต่จินหลันเล่อหันมาเห็นเขาเข้าพอดีจึงได้ร้องเรียกพี่ชายของสหายให้เข้าไปนั่งด้วยกัน“พี่หวงจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”เหลียนเฟิงหวงเมื่อถูกเห็นตัวก็เดินเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทักทายสหายของน้องสาวด้วยท่าทางสนิทสนม เพราะรู้จักกันมานาน“ไม่เจอหน้ากันสองปี เจ้าก็ยังดูเป็นลูกเป็ดขี้เหร่เหมือนเดิม” เขายื่นมือไปลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดู ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีนางก็ยังดูเป็นเด็กในสา

เมื่อคิดอย่างไรก็ไม่สบายใจและไม่สามารถทำงานต่อได้จึงตัดสินใจไปที่จวนตระกูลตระกูลเหลียนเพื่อดูให้เห็นกับตาว่านางไม่ได้เป็นอันใดเช่นที่เขาคิด“เรียนนายท่านเวย ตอนนี้นายท่านไม่อยู่ที่จวนขอรับ” พ่อบ้านออกมาต้อนรับสหายของเจ้านายด้วยตนเอง ทว่าตอนนี้เจ้านายของเขาได้ออกจากจวนไปแล้ว จะเหลือก็เพียงคุณหนูของจวน “แต่คุณหนูยังอยู่ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปตามมาให้ขอรับ”เวยซานเซินไม่ได้พูดอันใดเพราะความจริงเขาก็มาหานาง มิได้มาหาสหายเช่นที่ผู้อื่นคิด แต่ปล่อยให้คนอื่นเข้าใจเช่นนี้ก็ดี“คุณหนู นายท่านเวยมาขอรับ แต่นายท่านไม่อยู่ ข้าน้อยจึงมาเรียกคุณหนูออกไปต้อนรับ” ทุกคนในจวนรู้ดีว่าคุณหนูของจวนหลงรักนายท่านตระกูลเวยผู้นี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีผู้ใดรู้ว่านางได้เปลี่ยนใจเรื่องนี้แล้วเมื่อได้ยินเช่นนั้นเหลียนหรูเซียนที่กำลังพูดคุยกับสหายอย่างสนุกสนานก็หุบยิ้มลงทันที เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาที่จวนของนางได้ แล้วเขาจะมาทำอันใดตอนนี้ พี่ชายของนางออกไปทำงานนานแล้ว“พี่ใหญ่ไม่อยู่ เหตุใดจึงไม่ให้เขากลับไป” แล้วจะมาเรียกนางไปทำไม ประโยคหลังนางทำเพียงแค่เอ่ยในใจ ก่อนจะหันไปหาสหายที่พูดคุยกันเมื่อครู่ เพื่อขอความคิดเห็น เม