Todos los capítulos de คลั่งรักมายบัดดี้: Capítulo 11 - Capítulo 20

แสงแดดยามสายสาดผ่านม่านผ้าสีทึบในห้องเพนต์เฮาส์ บรรยากาศสงบราวกับเวลาทั้งโลกหยุดหมุนให้เช้านี้อยู่ยาวนานกว่าที่เคยบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ธีปกรณ์นอนตะแคงข้าง หายใจสม่ำเสมอ ร่างสูงโปร่งมีเพียงผ้าห่มผืนบางที่เลื่อนตกมาครึ่งเอวช่วงไหล่และหลังเปลือยเปล่ารับกับแสงอาทิตย์ที่สาดทอดลงมาและนั่นเอง...สิ่งที่มีนรดา “ไม่เคยเห็นมาก่อน” ก็ได้ปรากฏขึ้น เธอจะเคยเห็นได้ยังไงก่อน!! คิดแล้วก็หน้าแดงก่ำก้มขำตัวเอง ตอนนี้ร่างของเขาเผยให้เธอเห็นบางอย่างเต็มสองตา...ปานสีดำเล็ก ๆ ที่เอวด้านขวา คล้ายรูปอะไรสักอย่าง ใบไม้หรอ ไม่ใช่!! หัวใจหรอ ก็ไม่เชิง!!หญิงสาวยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง พลางฉีกยิ้มเล็กน้อย นี่เขาแอบมีปานด้วยสินะ มือเล็กค่อย ๆ ยื่นออกไปแตะแผ่วเบาอย่างเผลอตัว ปลายนิ้วแตะลงที่รอยปานอย่างนุ่มนวล ลูบวนช้า ๆ เหมือนต้องการพิสูจน์ว่าไม่ได้ตาฝาดแต่ทันใดนั้น...“หืม...”เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้น ธีปกรณ์ขยับตัวอย่างงัวเงีย ก่อนจะลืมตาขึ้นมาจ้องมองเธอ...หญิงสาวกำลังแตะอยู่ตรงจุดนั้นพอดีดวงตาของคนทั้งสองก็สบกันตรง ๆเธอชะงัก ค้างอยู่ในท่านั้น มือยังแตะอยู่ที่ปานสีดำ...แต่หัวใจเต้นโครมครามราวกับคนที่เพิ่งขึ้นบ

“ไปกับเรา”“ไปไหนทามม์”“เดี๋ยวก็รู้”“แต่เรามีเรียนนะ และวันนี้พวกเราก็ต้องเสนอหัวข้อสำคัญแล้วด้วย”เขาไม่พูด ไม่ฟัง และไม่สนใจ ตอนนี้ความหึงหวงมันบดบังตาเขาไปเสียหมด มิน่าล่ะไอ้ไทป์ถึงมีอาการแปลกๆ นี่มันแอบชอบเธอด้วยใช่มั้ยวะ แล้วระหว่างที่เขาไม่ได้สติ ไอ้ไทป์มันทำอะไรเธอไปบ้าง ความโมโหเริ่มพลุ่งพล่านขั้นสุดขีดฟรื้นนนน ~~....“ขับช้าๆ สิทามม์...เรากลัวนะ”เมื่อเห็นว่าคนข้างๆ เริ่มมีสีหน้าสั่นกลัวขึ้นมาจริงๆ ธามนาธรจึงถอนคันเร่งออก ไม่นานรถก็มาจอดตรงโซนวีไอพีคอนโด ซึ่งหญิงสาวก็เข้าใจว่าเขาอาจจะลืมอะไร และยิ่งเธอไม่พูดไม่ถาม นั้นแสดงว่าเคยมาที่นี่สินะ คนตัวสูงหันมองหน้ากัน แล้วพลันคิดอะไรต่อมิอะไร นี่ไอ้ไทป์มันทำอะไรเธอไปบ้างวะ คนตัวสูงหัวเสีย“ทามม์ลืมอะไรหรอ ทำไมถึงดูใจร้อนนักล่ะ” เธอถามเมื่อรถมาจอดที่ชั้นวีไอพีของคอนโด“ลงมา”เขาเปิดประตูให้เธอ และมีนรดาก็ถูกคนตัวโตกระชากออกไป เขาพาเธอเดินตรงไปลิฟต์อย่างรีบๆ เขาพาเธอไปยังชั้นบนสุดที่คุ้นเคยติ๊ง ...ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก แต่แล้วเธอก็เห็นคนร่างสูงยืนเคาะห้องตัวเองอย่างคนหัวเสีย ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ก่อนจะถามเขาออกไป“มีใครอยู่ข้างใ

หลังจากบทสนทนาที่เงียบงันราวโลกหยุดหมุน ธีปกรณ์ก็วางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเหลือบตามองหญิงสาว ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปเงียบ ๆ“นั่นนายจะไปไหน?” เธอหันมองตามไม่มีคำตอบใดตอบกลับมา เมื่อเขาไม่พูดอะไรเธอแค่มองแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินหายออกไปจนลับตาห้องทั้งห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง...กับสายตาที่ปวดร้าว เธอรักทั้งเขา และก็คนที่กำลังมึนเมาอยู่ตรงหน้า เสียงสะอื้นไห้ของเธอทำให้บางคนเริ่มรู้สึกตัวชายหนุ่มที่หลับใหลอยู่บนโซฟาเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มแรงขึ้นเมื่อเริ่มได้สติ“มีน...”เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับแดงก่ำเหมือนสัตว์ป่าดุร้าย แน่นอนว่าเป็นใครจะไม่เป็นแบบนั้นกันหญิงสาวเดินเข้าไปหาเขา แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เขาก็รวบตัวเธอลงมานั่งตักในทันที!“ทามม์! เดี๋ยว...ฟังเราก่อน!”“มีนติดใจอะไรไอ้ไทป์งั้นหรอ...แล้วทำไมเราถึงเข้าใกล้มีนไม่ได้”เขาเงียบไปสักพัก“ทำไมมีน ถ้าเป็นมัน มีนจะห้ามเรามั้ย!!”น้ำเสียงเขาหอบรุนแรง แรงจากความโกรธ ความรัก ความกลัว และเหล้าที่หมักหมมอยู่ในอก มือหนารั้งท้ายทอยเธอเข้าหา ริมฝีปากร้อนจัดโฉบลงบนกลีบปากข

ธีปกรณ์ไม่ได้ไปอังกฤษอย่างที่แพลนเอาไว้ เพราะ ศ.ดร.เรวัตร รู้ทุกเรื่องและก็เป็นห่วงความรู้สึกลูกชายคนเล็ก ธีปกรณ์เป็น introvert ที่เข้าข่ายเสี่ยงเป็นซึมเศร้าได้สูง ด้วยความที่มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแค่สองคน ผู้เป็นพ่อจึงพยายามแนะนำลูกสาวของคนในแวดวงให้ทั้งสองแฝดได้รู้จักพวกเขาห่างกันกับมีนรดาได้สักพักใหญ่ๆ ด้วยเพราะ รศ.ดร.กัลยาณี เองที่เรียกตัวหยิงสาวมาคุย และเหมือนว่าพวกเขาจะตกลงอะไรกันบางอย่างแล้วมีนรดาเองก็ถอยออกมาหนึ่งก้าว เพราะเธอเลือกอะไรไม่ได้ ถ้าเลือกพี่ก็ดันเสียดายน้อง นี่มันวันทองสองใจชัดๆ จะว่าวันทองก็แอบสงสารวันทองไปซะอีกศ.ดร.เรวัตร เป็นคนแนะนำให้ไอรดารู้จักกับธีปกรณ์ โดยหวังว่าเธอจะช่วยเยียวยาลูกชายคนเล็กได้ ด้วยภาพลักษณ์ของไอรดาที่ดูเพอร์เฟกต์ในสายตาของสังคม ทั้งคู่เริ่มพบเจอกันในงานเลี้ยงกลุ่มปิดของผู้ใหญ่ระดับสูง ซึ่งเธอเป็นฝ่ายเดินเข้าหาไทป์ก่อน และเริ่มค่อย ๆ เข้ามาในชีวิตของเขา ขณะที่มีนรดาค่อยๆ ถอยห่างเงียบไป....งานเลี้ยงรับรองระดับสูงณ โรงแรมห้าดาวริมแม่น้ำเสียงไวโอลินแผ่วเบาเคล้ากับกลิ่นหอมของไวน์ชั้นดีท่ามกลางบรรยากาศหรูหราที่เต็มไปด้วยผู้ใหญ่ในแวดวงการเมื

“อ๊ะ!!...ทามม์...” เธออุทานเสียงเบา แต่ไม่ได้ขัดขืนประตูบ้านพักอีกหลังถูกเปิดออกด้วยแรงผลักเบา ๆมีนรดายังมึน ๆ กับสถานการณ์ แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ร่างบางในชุดเดรสที่รัดทรวดทรงถูกช้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งของธามนาธรอุ้มเธอไว้แน่น ขณะที่ธีปกรณ์เดินตามกันมาติด ๆ สายตาทั้งคู่บ่งบอกชัดเจนถึงแรงอารมณ์ที่เก็บกลั้นมาตลอด“ดะ...เดี๋ยว...” เสียงของหญิงสาวแผ่วเบา แต่ร่างเธอกลับไม่อาจขัดขืนต่อแรงรุมเร้านั้นได้เลยร่างบางถูกวางลงกลางเตียงอย่างแผ่วเบา แต่ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับผืนผ้าเย็นๆ พายุความหิวกระหายก็เริ่มต้นขึ้น มือหนาของธามนาธรจับข้อมือทั้งสองของเธอยกขึ้นเหนือหัว ปากหยักกดลงจูบที่ลำคอเนียนอย่างรุนแรงจนเธอสะดุ้ง เผลอหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ในขณะเดียวกัน ธีปกรณ์ก็สอดมือใต้เดรสลากขึ้นอย่างเชื่องช้า นิ้วเย็นแตะผิวอ่อนบางจนสะท้าน เธอเบิกตากว้าง แต่ก็ไม่อาจขยับหนีได้เลย...หัวใจเธอกำลังถูกทั้งคู่กลืนกิน“มีน...”เสียงทุ้มต่ำกระซิบซ้อนกันสองทิศ ริมฝีปากของใครบางคนจูบลงมาบนหน้าท้องแบนราบ ขณะที่อีกคนจับเรียวขาเธอแยกออกช้า ๆ ทุกสัมผัสมันร้อนรุ่ม...ราวกับเปลวไฟ