คลั่งรักมายบัดดี้

“ว๊ายยยยยยย!!”เสียงของมีนรดาดังลั่น พร้อมกับเสียง โคร่มมม!! ที่สะเทือนไปทั้งรถโคร่มมม!!“ว่าแล้ววว…”เสียงขวัญข้าวบ่นพึมพำในลำคอเมื่อชนเข้าอย่างจังกับรถสปอร์ตคันหนึ่งตรงวงเวียนใหญ่หน้ามหาลัย คนขับไม่ได้เหวอ แต่ตกใจนิดหน่อย แล้วรีบเปิดประตูลงมาทันทีที่ขวัญข้าวเห็นใครบางคนก็นิ่งอึ้งไปเลย คือเขา... หล่อชะมัด ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนสีเทาเข้ม กางเกงขายาวเรียบเนี้ยบ ผมสีน้ำตาลเข้มเซตแบบไม่ตั้งใจ กับความสูงที่แบบว่า โอ้แม่เจ้า…สูงมากกกก อย่างกับดาราจีน ใบหน้าเฉียบคมแฝงความเย็นชาอยู่หน่อยๆ ดวงตาคู่นั้นตวัดมองรถที่เพิ่งเฉี่ยวกัน...ก่อนจะหันมาสบตาหญิงสาวอีกคนที่กำลังเปิดประตูลงมาใหม่ขวัญข้าวเดินไปดูข้างๆ รถก่อนทำหน้าเสีย มีหวังพ่อให้คนที่บ้านคอยมาตามรับตามส่งเธอแน่งานนี้“โอ๊ยยยย! บ้าจริง! ฉันเบรกแล้วนะ ทำไมนายไม่ชะลอเลยล่ะเนี่ย!” เธอแหวจิกเขาเบาๆ“คุณขับเร็วไปหน่อยนะครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ“….”“ก็ทางมันโล่งอะ” ขวัญข้าวว่าอย่างหัวเสียเล็ก ๆชายหนุ่มปรายตามองขวัญข้าวด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะเบือนกลับมาสบตากับหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้กว่าใกล้จนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ หญิงสาวตั

ตอนนี้ขวัญข้าวพอจะปะติดปะต่อเรื่องได้บ้างคร่าวๆ แล้วว่ายัยถุงแป้งบัดดี้ของเธอน่าจะชอบพอ หรือแอบคลั่งนายหน้าหล่อนี่ก็ว่าได้ แต่แม่เจ้าโว้ย นายนี่ทั้งหล่อ ดูดี ลูกเจ้าของมหาลัย เธอจะเป็นแม่สื่อให้เพื่อนรักได้สมหวังก็ครานี้แหละทั้งสี่นั่งทานข้าวด้วยกัน โดยที่คนตัวสูงนั่งตรงข้ามกับบัดดี้คนสวยของตัวเอง ขวัญข้าวนั่งตรงข้ามกับถุงแป้ง ซึ่งถุงแป้งนั่งข้างๆ เขา และยิ่งถุงแป้งขยับไปหาคนตัวใหญ่เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งขยับกายออกถอยห่างออกมากเท่านั้น“ขอชิมนั่นบ้างสิ” คนตัวสูงโน้มหน้าเข้ามาใกล้ มองจานข้าวของหญิงสาวด้วยสายตาอยากรู้อยากลอง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเป็นกันเองแต่ชวนใจสั่น เอาจริงๆ เขาก็ไม่ได้รู้จักเมนูอาหารไทยมากเท่าไหร่ แต่อะไรก็ตามที่อยู่ในจานของเธอ...มันย่อมดูน่ากินกว่าจานตัวเองเป็นไหนๆ“ได้สิ” มีนรดายิ้มบางๆ ตอบพลางช้อนสายตาขึ้นมาสบตาเขา แล้วรอตามมารยาทว่าอีกฝ่ายจะยื่นช้อนมารอ...แต่เปล่าเลย เขากลับนั่งเฉย ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด พร้อมสายตาที่บ่งบอกชัดเจนว่า อยากให้เธอตักให้เธอชะงักเล็กน้อย และพอจะเข้าใจได้ว่าเขาคงอยากให้เธอป้อนให้ด้วยซ้ำ หญิงสาวจึงค่อยๆ ใช้ช้อนตักเนื้อเขียวหวานไก่คำเ

ประโยคสุดท้ายนั้นเหมือนระเบิดเวลาที่หยุดการหายใจของคนฟังได้ในทันทีธีปกรณ์ชะงักค้าง สายตาบอกอาการที่ว่าไม่ถูก ปกติเขามักจะควบคุมสถานการณ์ได้ทุกครั้ง แต่ตอนนี้กลับเลื่อนลอย เหมือนโลกหยุดหมุนกับสิ่งที่ได้ฟัง “จูบแรก...ของเธอ” อย่างนั้นหรอ!! คำพูดนั้นก้องอยู่ในหัว มันไม่ได้ฟังแค่ผ่านหู แต่มันพุ่งเข้าใส่หัวใจเขาเข้าไปเต็มแรง และเขารู้ทันที...ว่าเขาทำผิดไปไกลกว่าที่คิด เขาไม่ได้แค่ “จูบผิดคน” แต่เขากำลังทำลาย “ครั้งแรก” ที่ควรมีความหมายมากกว่านี้สำหรับเธอ“มีน...” เขาเรียกชื่อเธอครั้งแรกในน้ำเสียงที่แผ่วลงคือฉันไม่ใช่ “จูบเธอ” แบบในบท...และก็ไม่ใช่ “จูบเธอแบบบัดดี้” มันเป็นเสียงในสมองที่ตีกันเพราะเพิ่งรู้ตัวว่า...ตัวเองอาจกำลังทำร้ายเธอโดยไม่ตั้งใจ พูดมันออกไปสิโว้ยไอ้คนขี้ขลาด คนตัวสูงเริ่มโมโหตัวเองในใจเธอยังคงมองเขาด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้านั้นดูไม่โกรธแต่ในแววตามีบางอย่างซับซ้อนกว่าอารมณ์ใด ๆ“เรารู้ว่าทามม์อินกับบทไปหน่อย…” เธอพูดแก้เขินให้พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานทำเอาคนมองแทบละลายธีปกรณ์เม้มปากแน่น เขาอยากพูดว่า “เราไม่ใช่ทามม์” แต่เขาทำไม่ได้ เพราะเขาเห็นสายตาที่ไว้ใจของเธอมันทำให

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”เสียงของขวัญข้าวดังสนั่นลั่นห้องนั่งเล่นในหอพักหญิงจนแม้แต่เสียงนกบนสายไฟยังเงียบกว่าคนที่ดูจะตื่นเต้นจนออกนอกหน้าในตอนนี้“ฉันนึกว่าพวกแกจูบกันตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนะมีน!!! กรี๊ดดด แกปล่อยมานานขนาดนี้ได้ยังไงยะ เก็บซิงไว้ชิงโชค?” เจ้าตัวพูดพลางหยิบหมอนอิงมากอดแล้วทุบเอาๆ อย่างขวยเขินมีนรดาแทบจะมุดเข้าใต้โซฟาไปเดี๋ยวนั้น“แกเบาๆ หน่อย เดี๋ยวคนข้างห้องก็มาได้ยินกันพอดีอ่ะ”“ได้ยินก็ได้ยินไปสิ” ขวัญข้าวยักไหล่อย่างไม่แคร์“เดี๋ยวนี้เด็ก 13-14 บางคนก็ไม่เวอร์จิ้นแล้วนะเว้ย! นี่เราอายุ 21 แล้วนะยะ! โลกมันไปถึงไหนแล้ว!”“หรือแกไม่เวอร์จิ้นแล้ว?”“เปล๊า!!” ขวัญข้าวตอบเพื่อนมีนรดาหันมาหรี่ตาใส่เพื่อนรัก “ขวัญ! เราไม่ได้จะทำแบบนั้นซะหน่อย มันก็แค่... แค่ ...”“แค่หายใจเข้าปากกันสองรอบ แล้วเผลอไปจูบบนเคาน์เตอร์บาร์? แกคิดว่าฉันจะเชื่อแกมั้ย?”“พอได้แล้ว เลิกแซวฉันเลยนะ!!” มีนรดาเอาหมอนทุบเพื่อนคืนบ้าง ก่อนจะงึมงำเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับเพื่อนซะมากกว่า“ก็เขามัน... เขาไม่เหมือนเดิมอ่ะขวัญ แกจำตอนปีหนึ่งได้มั้ย? เขามั่นใจมาก เจ้าคารมมาก ตอนนี้คือเขาแบบ...เอ่อ...

....“มีน ..!!” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกกันกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้“ห่ะ...ห๊ะ!! เมื่อกี้ทามม์ว่าอะไรนะ?”คนตัวสูงมองใบหน้าเธอที่เหม่อลอยอย่างชัดเจน เขาอยากรู้เหลือเกินว่าในหัวของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ กำลังลังเล? กำลังกลัว? หรือว่ากำลังรู้สึกผิด...ที่อยู่กับคนที่เธอคิดว่าเขาเป็นใครอีกคน“เราแค่บอกว่า...พรุ่งนี้ไม่มีเรียน ถ้ามีนจะค้างที่นี่ก็ได้ ห้องนอนมีสามห้อง สะดวกสบาย ปลอดภัย” เขาย้ำคำสุดท้ายอย่างตั้งใจ “ปลอดภัยแน่นอน”เพราะเขาอยากให้เธอไว้ใจ แม้จะรู้ตัวเองดีว่า ความจริงทั้งหมดที่เขาซ่อนอยู่...ยังจะปลอดภัยสำหรับเธอจริงๆ หรือเปล่ามีนรดานิ่งไปก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า “อื้ม...ก็ได้ งั้นเราค้างก็ได้” เธอไม่ได้ตอบเพราะเมาหรอกนะ แต่เพราะหัวใจของเธอมันต้องการแบบนั้นต่างหากธีปกรณ์พยายามสะกดกลั้นตัวเองเอาไว้ เพราะคำว่า “ก็ได้” ของเธอมันไม่ต่างจากไฟที่จุดเผาใจเขาให้ร้อนวาบ มันคือการยอมให้อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกนิด และเขากำลังกลัว...กลัวว่าจะเสพติดที่มีเธออยู่ข้างๆ มากไปกว่านี้“อยากอาบน้ำไหม เดี๋ยวเราเตรียมผ้าเช็ดตัวไว้ให้” เสียงเขาติดนุ่ม แฝงความเอาใจใส่ที่มีแต่เจ้าของตัวจริงเท่านั้นที่จะมองทะลุได้ว่ามัน ‘