로그인공유
CHAPTER 12 Morning after
최신 업데이트:
2026-01-12 12:18:24แสงแดดยามสายสาดผ่านม่านผ้าสีทึบในห้องเพนต์เฮาส์ บรรยากาศสงบราวกับเวลาทั้งโลกหยุดหมุนให้เช้านี้อยู่ยาวนานกว่าที่เคย
บนเตียงขนาดคิงไซซ์ ธีปกรณ์นอนตะแคงข้าง หายใจสม่ำเสมอ ร่างสูงโปร่งมีเพียงผ้าห่มผืนบางที่เลื่อนตกมาครึ่งเอวช่วงไหล่และหลังเปลือยเปล่ารับกับแสงอาทิตย์ที่สาดทอดลงมา และนั่นเอง... สิ่งที่มีนรดา “ไม่เคยเห็นมาก่อน” ก็ได้ปรากฏขึ้น เธอจะเคยเห็นได้ยังไงก่อน!! คิดแล้วก็หน้าแดงก่ำก้มขำตัวเอง ตอนนี้ร่างของเขาเผยให้เธอเห็นบางอย่างเต็มสองตา...ปานสีดำเล็ก ๆ ที่เอวด้านขวา คล้ายรูปอะไรสักอย่าง ใบไม้หรอ ไม่ใช่!! หัวใจหรอ ก็ไม่เชิง!! หญิงสาวยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง พลางฉีกยิ้มเล็กน้อย นี่เขาแอบมีปานด้วยสินะ มือเล็กค่อย ๆ ยื่นออกไปแตะแผ่วเบาอย่างเผลอตัว ปลายนิ้วแตะลงที่รอยปานอย่างนุ่มนวล ลูบวนช้า ๆ เหมือนต้องการพิสูจน์ว่าไม่ได้ตาฝาด แต่ทันใดนั้น... “หืม...” เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้น ธีปกรณ์ขยับตัวอย่างงัวเงีย ก่อนจะลืมตาขึ้นมาจ้องมองเธอ...หญิงสาวกำลังแตะอยู่ตรงจุดนั้นพอดี ดวงตาของคนทั้งสองก็สบกันตรง ๆ เธอชะงัก ค้างอยู่ในท่านั้น มือยังแตะอยู่ที่ปานสีดำ...แต่หัวใจเต้นโครมครามราวกับคนที่เพิ่งขึ้นบันไดสิบชั้นโดยไม่ได้พัก “ค...คือ...ขอโทษ...คือเราแค่...” หญิงสาวรีบดึงมือกลับสายตาวูบไหว ตอบตะกุกตะกัก แต่ในใจกลับคุกรุ่นด้วยคำถามมากมายที่ตีวนอยู่ไม่หยุด ในขณะที่เขาเองก็งงว่าเธอเป็นอะไร “เป็นอะไร...” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง พูดแล้วก็ดึงกระชากหญิงสาวให้นั่งลงข้างๆ ปากขยุบขยิบว่า “กอดหน่อย” เธอยิ้มละไมและลืมเรื่องปานในทันที “ทำไมขี้อ้อนแบบนี้นะ” เขาเงียบไป ก่อนจะว่า “ก็อยากอ้อนในตอนที่ยังมีโอกาสได้อ้อน” เธอชะงักงัน นี่เขาพูดแปลกๆ อีกแล้ว “นายชอบพูดอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อยนะพักนี้” มีนรดาหันมามองเขา พร้อมทำเสียงล้อเลียนนิด ๆ “เอ... หรือว่านายหัวไปฟาดกับอะไร แล้วกลืนทามม์ตัวจริงเข้าไป แล้วก็คายตัวปลอมออกมาแทน?” ประโยคนั้นยังไม่ทันจบดี “กรี๊ดดด!!” เสียงหวีดหลุดจากริมฝีปากบางทันที เมื่อคนร่างสูงใช้จังหวะที่เธอกำลังหัวเราะ กระชากร่างบางลงไปจูบแรง ๆ เข้าที่สะโพกบางซ้ายทีขวาที มันทั้งจั๊กจี้ ทั้งหวาดเสียว และทำให้หัวใจเธอสะดุดอย่างแรง ทั้งคู่หลุดเสียงหัวเราะร่วนอย่างปิดกั้นไม่ได้ “พอแล้ว...คิกคิก...ยอมแล้ว...” เสียงอ้อนวอนกับเสียงหอบหายใจติดๆ ริมฝีปากหยักร้อนแนบกับผิวอ่อน ๆ ใต้เนื้อผ้าบางเบา มือหนากอดรัดรอบเอวเธอไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง...เขาดูจริงจังจนเธอขนลุก “แล้วทามม์ตัวปลอมคนนี้ล่ะ...” “มีนชอบรึเปล่า?” เธอชะงัก ประโยคนั้นเหมือนไม่ได้พูดแค่เล่น ๆ และแม้เขาจะถามด้วยรอยยิ้มซ่อนความขี้เล่น แต่แววตาของเขามันจริงจังจนเกินไป เขารอฟังคำตอบจากใจเธอจริง ๆ หญิงสาวมองหน้าเขานิ่ง ก่อนจะเอียงคอน้อย ๆ แกล้งทำเป็นคิด “อืม...ทามม์นี้ก็ดีนะ จริงจัง เคร่งขรึม... แถมยัง....” เธอเว้นวรรคไว้ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เป็นหัวเราะที่มีความหมาย หัวเราะที่ซ่อน ‘ความรู้สึกพิเศษ’ เอาไว้จนแน่นอก “แถมยังอะไร...สรุปคือดีใช่มั้ย?” เสียงทุ้มเอ่ยถามกันอีกครั้ง คราวนี้มือเขากระชับร่างบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าไม่กอดไว้ตอนนี้...เขาจะไม่มีโอกาสได้กอดเธออีก “อื้ม...ดีสิ” เธอพยักหน้า เธอหันหน้าหนีสายตาเขาไปเอียงยิ้ม “ดีมาก...มากจนเรากลัวจะติดทามม์เวอร์ชันนี้มากไปแล้วน่ะสิ” คำตอบนั้นทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก มันจะดีไปไม่น้อยถ้าได้เป็นตัวจริงของเธอขึ้นมาจริงๆ คนตัวสูงยิ้มกว้างไม่หุบ แล้วก็กระชากเธอเข้ามาจูบอีกครั้งในทันที จูบครั้งนี้ทั้งเร่าร้อน ทั้งเอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะต้านทาน “อื้อ...ทามม์!” เธอร้องขึ้นเมื่อเขาไม่ยอมให้จบแค่จูบเดียว ริมฝีปากร้อนที่แนบลงมาที่ต้นคอขาว เรียวลิ้นไล้ลากแผ่วเบาจนเธอแทบทรุด เสียงหอบหายใจเริ่มถี่ขึ้นอีกครั้ง และมือก็เลื่อนไปตามแผ่นหลังแน่นของเขาอย่างเผลอตัว และกว่าที่เขาจะยอมปล่อยให้เช้านี้ผ่านพ้นไป ก็เล่นเอาร่างบางระบมไปทั้งร่าง ด้วยฝีมือของคนตัวใหญ่ที่จัดการกลืนกินเธอไปทั้งตัวถึงสองรอบติด .... กลิ่นหอมของข้าวสวยที่หุงจนขึ้นฟุ้งคลุ้งอยู่ในอากาศมีนรดาสวมผ้ากันเปื้อนผืนเล็กลายเชฟการ์ตูนอย่างขำ ๆ เธอซื้อมาเองกับมือตอนที่ไปจ่ายตลาด แล้วเริ่มหยิบผักมาล้างที่อ่างล้างจาน ในขณะที่ธีปกรณ์...เดินวนอยู่รอบตัวเธอแบบแมวตัวโตที่กำลังขี้อ้อน “มีดอยู่ไหนครับ เชฟมีน?” เสียงทุ้มถามอย่างทะเล้น แถมยังค่อย ๆ เอาคางมาเกยไหล่เธอขณะที่เธอยังล้างแครอทอยู่ “อยู่ในลิ้นชักหน้าเตาค่า... แล้วบ้านตัวเองแต่มาถามมีดกับคนอื่น” เธอว่าพร้อมอยากเขกกะโหลกเขา “และอย่าพึ่งกวนมีนนะ เราหั่นผักอยู่” เธอบ่นเบา ๆ แต่ไม่ได้ผลักเขาออกแต่อย่างใด “โอเคครับ...” เขาตอบ แต่ก็ยังไม่ยอมขยับ กลับขยับใบหน้าลงมาใกล้ แล้วจุ๊บเบา ๆ ที่ปลายคาง กับพวงแก้มซ้ายขวา “ชื่นใจ...” “ทามม์อ่า!” หญิงสาวหันมาจะเอ็ด แต่แค่เธอหันมาก็... ฟึ่บ~~! ริมฝีปากหยักหนาก็แนบลงมาทาบทับกลีบปากบางในทันที “อื้อ...” เสียงเล็กหลุดครางออกมาเบา ๆ มือที่ถือแครอทแทบร่วงตก “ห้ามหันมาทางเราถ้าไม่อยากโดนจุ๊บ” เขาเอ่ยเสียงพร่า แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มีนรดาถอนหายใจ ปากยู่ แต่ตากลับหวานเยิ้มอย่างเถียงไม่ออก ผ่านไปไม่ถึงห้านาที เธอกำลังจะหยิบตะหลิวที่ชั้นบนของตู้เก็บของ แต่แขนดันเอื้อมไม่ถึง “เฮ้อออ... ทามม์ ช่วยหยิบให้เราหน่อยดิ มันอยู่สูงไปอะ” ยังไม่ทันจะจบประโยค หมับ! “ว้าย!” ธีปกรณ์จับเธอยกขึ้นวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างรวดเร็ว แล้วใช้สองแขนยันขอบเคาน์เตอร์ขนาบไว้ทั้งสองฝั่ง...กักเก็บเธออยู่ด้านใน ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนชิด “นายจะทำอะไรอีกแล้ว…” หญิงสาวเสียงแผ่ว เพราะเริ่มจะรู้ทันกัน “ไม่ได้ทำอะไร... แค่อยากจะ...” เขาพูดช้าๆ เน้นๆ “อยากจะจูบเธออีก...ได้มั้ย...” แล้วเขาก็ทำตามที่ว่าในทันที “อื้ออ....” จูบคราวนี้หนักแน่นและลึกล้ำกว่าครั้งไหนๆ ริมฝีปากหยักหนาบดเบียดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหิว ทั้งหลง จนหญิงสาวรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองแทบเต้นหลุดออกมา มือหนาเลื่อนมาโอบรัดรอบสะโพกเธอ ขณะที่เธอเผลอยกมือขึ้นเกาะไหล่เขาแน่น เขาจูบเธอแล้วก็จูบอีก... เหมือนมันไม่เคยพอสำหรับเขาเลย จนร่างบางผลักอกเขาออกเบาๆ “นี่เราจะได้กินข้าวมั้ยเนี่ย...” เสียงพูดกระซิบเพราะวันนี้เธอแทบหมดแรง “ก็เธอน่ากินกว่าข้าวนี่นา” คำพูดเขาทำเอาเธอเขินหน้าแดง มือทุบอกเขารัวๆ “คนบ้า” แต่ธีปกรณ์ก็ยังไม่ยอมถอย ใบหน้าเขายังคงอยู่ใกล้ ปลายจมูกแตะหน้าผากเธอแผ่วเบา แล้วไล้จูบอ่อนโยนลงที่ขมับ ไล่ลงไปถึงแนวแก้ม สันกราม ลามจนถึงซอกคอ “อื้ออ... ทามม์ อย่ามาทำแบบนี้ในครัว...” เธอห้ามเสียงสั่น “ก็เธอทำให้เราอดใจไม่ไหวเองนี่...” เขากระซิบแผ่วที่ข้างหูตามมาด้วยขบงับติ่งหูเธอเบา ๆ อย่างหยอกล้อ แล้วปล่อยเธอลงจากเคาน์เตอร์ในที่สุด “มา... เราจะช่วยหั่นผักจริง ๆ แล้ว” เขายิ้ม แต่ยังคงกอดเธอแน่นเอาคางเกยไหล่จากด้านหลังไม่ยอมปล่อย เธอได้แต่ส่ายหน้า ถอนใจ แล้วก็แอบยิ้ม... นี่เขากลายเป็นลูกแมวขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ที่เขาเป็นแบบนี้เธอก็รู้สึกดีจัง “เราชอบเวลาที่มีนอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้จัง…” เสียงนั้นอ่อนโยนเหลือเกิน จนเธอเผลอชะงักปลายมีดหยุดค้างบนเขียงทันที ธีปกรณ์ยิ้มก่อนจะเลื่อนมือลงมาจับมือเธอไว้แน่นจากด้านหลัง แล้วพยักหน้าให้เธอหั่นต่อ แต่ก่อนที่เธอจะได้หั่นเขาก็เล่นประกบริมฝีปากกับเธอไปหลายที ‘นี่สินะที่เขาเรียกว่า คลั่งรักไม่ไหว' “เราจะช่วยดูให้...อย่าตัดนิ้วตัวเองนะ” “เพราะนายกอดอยู่นี่ไง เราหั่นไม่ถนัด...” เธอบ่นเบา ๆ “อ้าวเหรอ...” เขายิ้ม ก่อนจะก้มลงจุ๊บเบา ๆ ที่แก้มเธออีกครั้ง “งั้นเราจุ๊บให้กำลังใจอีกทีละกัน” จุ๊บ! “ทามม์ง่า!!” “ครับ?” เขาตอบหน้าซื่อ แต่ตากลับระยิบระยับเจ้าเล่ห์แบบสุด ๆ เธอส่ายหน้า แต่หัวใจกลับเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่อยู่ ในที่สุดหลังจากทั้งผลักทั้งแกล้งกันไปมา มื้ออาหารก็ค่อย ๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ธีปกรณ์คอยยื่นนู่นยื่นนี่ให้เธอ ทั้งวัตถุดิบ ทั้งเครื่องปรุง แต่ทุกครั้งที่ได้จังหวะก็ไม่พลาดที่จะเอื้อมมาสัมผัสเธออย่างจงใจ บ้างก็แตะไหล่...บ้างก็เกยคาง...บ้างก็โน้มหน้าเข้าไปใกล้ ๆ โดยไม่มีคำพูดใด และทุกครั้ง...ก็ลงเอยที่ “จูบ” เสมอ เธอหั่นผัก → จูบ เธอล้างผัก → จูบ เธอกำลังชิมน้ำซุป → เขาก็แอบชิมน้ำซุปจากปากเธอ พอเธอเหลืออดจะหันมาดุ เขาก็ ... หมับ! เขาก็ช้อนร่างเธอยกขึ้นวางที่เคาน์เตอร์อีกครั้ง มือข้างหนึ่งยันขอบไว้ ส่วนอีกข้างก็สอดโอบเอวเธอแน่น “นายจะทำอีกแล้วใช่ไหม...” เธอถามเสียงสั่น เขายิ้ม ... “ทำ?” “ทำอะไร?” พูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เปล่าเลย...แค่อยากกิน” เขาพูดชัดๆ ช้าๆ “เธอ” “คนเจ้าเล่ห์” เธอรู้แล้วว่าก่อนอาหารมื้อนี้เธอคงจะเสร็จเขาอีกแน่ๆ และมันก็จริงเมื่อคนตัวโตกระชับร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดในทันที “กรี๊ดดดด..... ทามม์!!”
최신 챕터
คลั่งรักมายบัดดี้ CHAPTER 12 Morning after
แสงแดดยามสายสาดผ่านม่านผ้าสีทึบในห้องเพนต์เฮาส์ บรรยากาศสงบราวกับเวลาทั้งโลกหยุดหมุนให้เช้านี้อยู่ยาวนานกว่าที่เคยบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ธีปกรณ์นอนตะแคงข้าง หายใจสม่ำเสมอ ร่างสูงโปร่งมีเพียงผ้าห่มผืนบางที่เลื่อนตกมาครึ่งเอวช่วงไหล่และหลังเปลือยเปล่ารับกับแสงอาทิตย์ที่สาดทอดลงมาและนั่นเอง...สิ่งที่มีนรดา “ไม่เคยเห็นมาก่อน” ก็ได้ปรากฏขึ้น เธอจะเคยเห็นได้ยังไงก่อน!! คิดแล้วก็หน้าแดงก่ำก้มขำตัวเอง ตอนนี้ร่างของเขาเผยให้เธอเห็นบางอย่างเต็มสองตา...ปานสีดำเล็ก ๆ ที่เอวด้านขวา คล้ายรูปอะไรสักอย่าง ใบไม้หรอ ไม่ใช่!! หัวใจหรอ ก็ไม่เชิง!!หญิงสาวยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง พลางฉีกยิ้มเล็กน้อย นี่เขาแอบมีปานด้วยสินะ มือเล็กค่อย ๆ ยื่นออกไปแตะแผ่วเบาอย่างเผลอตัว ปลายนิ้วแตะลงที่รอยปานอย่างนุ่มนวล ลูบวนช้า ๆ เหมือนต้องการพิสูจน์ว่าไม่ได้ตาฝาดแต่ทันใดนั้น...“หืม...”เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้น ธีปกรณ์ขยับตัวอย่างงัวเงีย ก่อนจะลืมตาขึ้นมาจ้องมองเธอ...หญิงสาวกำลังแตะอยู่ตรงจุดนั้นพอดีดวงตาของคนทั้งสองก็สบกันตรง ๆเธอชะงัก ค้างอยู่ในท่านั้น มือยังแตะอยู่ที่ปานสีดำ...แต่หัวใจเต้นโครมครามราวกับคนที่เพิ่งขึ้นบ
คลั่งรักมายบัดดี้ CHAPTER 11 เราเต็มใจ NC
ธีปกรณ์กัดฟันแน่น พยายามจะละสายตาออกจากเธอพยายามบอกตัวเองว่าเธอคือ “คนของทามม์” แต่มือที่เธอยกขึ้นมารวบผมเปียก ไว้หลวม ๆ กลับเผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนน่าหลงใหลและเสื้อเชิ้ตของเขา...ที่แค่ขยับนิดเดียว ก็เผยเนินอกวับ ๆ แวม ๆ ราวกับ ต้องการท้าทาย“หืมม...” เขาคำรามในลำคอ“อืมม...อาบน้ำเสร็จแล้วเราจะต้องอะไรต่ออีกมั้ย? หรือว่านายจะพักผ่อนเลย” เธอเอ่ยเสียงเบาไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้น เหมือนคำเชิญที่อ่อนหวานที่สุด สำหรับผู้ชายที่กำลังพยายามห้ามใจตัวเองอย่างสุดแรง และทันทีที่เธอจะเดินผ่านเขา... มือหนาก็คว้าเอวบางของเธอไว้ทันทีหมับ!!“อ๊ะ...ธะ~ทามม์...”แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ริมฝีปากของเขาก็พุ่งดิ่งเข้ามาประกบกันอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่จูบแบบค่อยเป็นค่อยไป แต่มันคือจูบหนักหน่วงที่เร่าร้อนปนความหิวกระหาย...และร้อนแรง...เต็มไปด้วยความปรารถนาอัดแน่นที่เขาเก็บไว้มานานหลายเดือน ริมฝีปากหยักหนาบดขยี้ ขบเม้มจนเธอเผลอครางออกมาเบา ๆ“อื้มม...”มือเขาเลื่อนขึ้นโอบแนบแผ่นหลังเธอแน่น อีกมือช้อนใต้ต้นขาแล้วยกตัวเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ตัวใหญ่อีกครั้ง เสื้อเชิ้ตของเขาที่เธอสวมอยู่หลุดหลวมลงตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เ
คลั่งรักมายบัดดี้ CHAPTER 10 เก็บอาการ
....“มีน ..!!” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกกันกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้“ห่ะ...ห๊ะ!! เมื่อกี้ทามม์ว่าอะไรนะ?”คนตัวสูงมองใบหน้าเธอที่เหม่อลอยอย่างชัดเจน เขาอยากรู้เหลือเกินว่าในหัวของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ กำลังลังเล? กำลังกลัว? หรือว่ากำลังรู้สึกผิด...ที่อยู่กับคนที่เธอคิดว่าเขาเป็นใครอีกคน“เราแค่บอกว่า...พรุ่งนี้ไม่มีเรียน ถ้ามีนจะค้างที่นี่ก็ได้ ห้องนอนมีสามห้อง สะดวกสบาย ปลอดภัย” เขาย้ำคำสุดท้ายอย่างตั้งใจ “ปลอดภัยแน่นอน”เพราะเขาอยากให้เธอไว้ใจ แม้จะรู้ตัวเองดีว่า ความจริงทั้งหมดที่เขาซ่อนอยู่...ยังจะปลอดภัยสำหรับเธอจริงๆ หรือเปล่ามีนรดานิ่งไปก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า “อื้ม...ก็ได้ งั้นเราค้างก็ได้” เธอไม่ได้ตอบเพราะเมาหรอกนะ แต่เพราะหัวใจของเธอมันต้องการแบบนั้นต่างหากธีปกรณ์พยายามสะกดกลั้นตัวเองเอาไว้ เพราะคำว่า “ก็ได้” ของเธอมันไม่ต่างจากไฟที่จุดเผาใจเขาให้ร้อนวาบ มันคือการยอมให้อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกนิด และเขากำลังกลัว...กลัวว่าจะเสพติดที่มีเธออยู่ข้างๆ มากไปกว่านี้“อยากอาบน้ำไหม เดี๋ยวเราเตรียมผ้าเช็ดตัวไว้ให้” เสียงเขาติดนุ่ม แฝงความเอาใจใส่ที่มีแต่เจ้าของตัวจริงเท่านั้นที่จะมองทะลุได้ว่ามัน ‘
คลั่งรักมายบัดดี้ CHAPTER 9 ไม่อยากหายไป
เช้าวันจันทร์...อากาศในมหาวิทยาลัยสดใสเหมือนเคย แต่สำหรับธีปกรณ์แล้ว ทุกอย่างกลับดูหม่นกว่าปกติ แม้เขาจะยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมชั้นในคลาสใหญ่ของวิชา Communication Strategy แต่ในหัวกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่คำบรรยายของอาจารย์ที่เข้าสู่โสตประสาทแม้แต่นิดมีนรดานั่งอยู่ข้าง ๆ เช่นเคย รอยยิ้มของเธอยังสดใสเหมือนเดิม กลิ่นแชมพูที่คุ้นเคยหอมจางๆ ลอยมาจากเส้นผมสีดำขลับที่สะบัดเบา ๆ เวลาขยับตัว ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตาสีใสที่เธอสวมใส่บางวันก็ไม่เห็นเธอใส่มัน แต่วันนี้...ธีปกรณ์กลับไม่กล้าหันไปมองกันตรงๆ‘พี่ฟื้นแล้ว...และอยู่ในช่วงกายภาพบำบัด’ มันควรเป็นเรื่องน่ายินดี...ใช่ มันควรใช่ แต่ทำไม…ความรู้สึกเสียดายกลับตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่หยุด ‘ถ้าพี่ดีขึ้นแล้ว…เราก็ต้องหายไปจากชีวิตเธอสินะ!!’คำถามนั้นวนเวียนในหัวเขาเป็นพันรอบ จนเผลอปล่อยให้ความนิ่งกลายเป็นความเย็นชาโดยไม่รู้ตัว“นายโอเคไหม?” เสียงหวานเรียกเขาเบา ๆ ในช่วงพักเบรกธีปกรณ์หันมาช้า ๆ มองใบหน้าเล็กนั่นด้วยสายตาที่อ่อนลง “ก็...โอเคมั้ง” เขาพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่นัยน์ตาดูเศร้า“แน่ใจ?” เธอถามต่อ “นายดูเหม่อลอยแปลกๆ”ธีปกรณ์กลั้นหายใจ ก่อนจะ
คลั่งรักมายบัดดี้ CHAPTER 8 นอกบท
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”เสียงของขวัญข้าวดังสนั่นลั่นห้องนั่งเล่นในหอพักหญิงจนแม้แต่เสียงนกบนสายไฟยังเงียบกว่าคนที่ดูจะตื่นเต้นจนออกนอกหน้าในตอนนี้“ฉันนึกว่าพวกแกจูบกันตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนะมีน!!! กรี๊ดดด แกปล่อยมานานขนาดนี้ได้ยังไงยะ เก็บซิงไว้ชิงโชค?” เจ้าตัวพูดพลางหยิบหมอนอิงมากอดแล้วทุบเอาๆ อย่างขวยเขินมีนรดาแทบจะมุดเข้าใต้โซฟาไปเดี๋ยวนั้น“แกเบาๆ หน่อย เดี๋ยวคนข้างห้องก็มาได้ยินกันพอดีอ่ะ”“ได้ยินก็ได้ยินไปสิ” ขวัญข้าวยักไหล่อย่างไม่แคร์“เดี๋ยวนี้เด็ก 13-14 บางคนก็ไม่เวอร์จิ้นแล้วนะเว้ย! นี่เราอายุ 21 แล้วนะยะ! โลกมันไปถึงไหนแล้ว!”“หรือแกไม่เวอร์จิ้นแล้ว?”“เปล๊า!!” ขวัญข้าวตอบเพื่อนมีนรดาหันมาหรี่ตาใส่เพื่อนรัก “ขวัญ! เราไม่ได้จะทำแบบนั้นซะหน่อย มันก็แค่... แค่ ...”“แค่หายใจเข้าปากกันสองรอบ แล้วเผลอไปจูบบนเคาน์เตอร์บาร์? แกคิดว่าฉันจะเชื่อแกมั้ย?”“พอได้แล้ว เลิกแซวฉันเลยนะ!!” มีนรดาเอาหมอนทุบเพื่อนคืนบ้าง ก่อนจะงึมงำเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับเพื่อนซะมากกว่า“ก็เขามัน... เขาไม่เหมือนเดิมอ่ะขวัญ แกจำตอนปีหนึ่งได้มั้ย? เขามั่นใจมาก เจ้าคารมมาก ตอนนี้คือเขาแบบ...เอ่อ...
คลั่งรักมายบัดดี้ CHAPTER 7 First kiss
ภายในห้องครัวเริ่มได้กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ กับไข่เจียวที่เริ่มขึ้นฟูในกระทะ ลอยคลุ้งไปทั่ว“เอ่อ... น้ำปลาวางอยู่ตรงชั้นบนน่ะ”มีนรดาหยุดมอง มือชะงักและลังเลที่จะเขย่งเพราะมันวางอยู่สูงมาก“เดี๋ยวเราหยิบให้”เสียงทุ้มเบาดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวร่างสูงของธีปกรณ์ก็ก้าวเข้ามาใกล้เกินกว่าจะตั้งสติ แขนแข็งแรงยื่นเหนือศีรษะเธอเพื่อคว้าน้ำปลาขวดนั้นออกมา เขาเข้ามาใกล้ชิดจนได้ยินลมหายใจอีกคน หัวใจของเธอเต้นแรงถี่อย่างไม่รู้ตัว ขณะที่เขาเอง... ก็หยุดอยู่กับภาพหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาของทั้งคู่สบกันนิ่งงันเหมือนถูกช่วงเวลานี้กักไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวธีปกรณ์กลืนน้ำลายลงคอ ฝ่ามือที่ถือขวดน้ำปลาคล้ายจะอุ่นกว่าปกติ แต่แล้วคนตัวสูง 159 เซนติเมตรจึงเอ่ยตัดบทแก้เขินออกมา“ทำไมนายเอาไว้สูงจังล่ะ”เขาแทบหลุดขำ ก็ปกติเขาเข้าครัวที่ไหน แม้จะจีเนียสเรื่องมันสมอง แต่เรื่องการจัดของยอมรับว่าเขาไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ดีนะที่ยังมีพวกวัตถุดิบเหลืออยู่ ไม่รู้ว่ามันหมดอายุไปหรือยังโต๊ะทานอาหารถูกจัดแบบง่าย ๆ พิถีพิถัน กับข้าวมีไม่กี่อย่าง แต่ทั้งหมดล้วนดู “เหม
다른 추천
เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน79.7K 조회수รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด308.9K 조회수ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์268.6K 조회수รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว344.9K 조회수ปฐวีรักฌิชากร
Suwachee82 조회수หนึ่งใจแต่หลายรัก
กาสะลอง987 조회수เมื่อคุณเลือกเธองั้นเราหย่ากัน
เฟยฮวา216 조회수หมดเวลาเมียเก็บตก
อาภาลดา144 조회수
