บททั้งหมดของ The Devil In Him: บทที่ 11 - บทที่ 20

"Tahan na, 'wag ka na umiyak." Panay ang punas niya sa luha ng kapatid niya, "Hintayin natin si Nanay, uuwi na siya." Tahimik kaming nakasunod sa kanila hanggang sa umupo sila sa isang malaking bato katapat ng sakayan ng jeep. "A-ang s-sakit palo ni Lola, hindi naman ako nauna makipag away eh," pinaupo siya ng kuya niya sa bato, "S-sabi Yeye hindi na daw uuwi si Nanay. H-hindi na daw niya tayo mahal, nagasawa na raw siya ng iba." Lalo na namang lumakas ang iyak ni Neneng kaya niyakap siya ng mahigpit ni Nonoy at isinubsob ang mukha nito sa dibdib niya. "Hindi totoo 'yon, tignan mo uuwi na si Nanay hintayin natin siya dito." "Hindi naman totoo yan!" Hinampas siya ng kapatid sa balikat, "Sinabi mo yan kahapon, pati kahapon kahapon, pati kahapon kahapon kahapon! Pero hindi naman dumadating Nanay!"

Claire's POV "Amin po ito lahat? Ang dami! Hihihi!" Panay ang hagikhik ni Neneng habang nagkakalkal ng mga laruan. "Sa inyo lahat 'yan, hali kayo maligo muna." Hinila sila ni Mama papunta sa banyo. Madungis kasi sila at parang kahapon pa hindi naligo. Umupo ako sa tabi ni Clark at hinawakan ang kamay niya, "Okay ka lang? Akala ko magwawala ka kanina." Tipid siyang ngumiti, "I'm fine. Sabi mo nga 'di ba? Hindi dapat nila ako makitang ganon. And I'm relieved na nandito na sila." Hinila niya ako at isinandal sa ulo niya. "Sana mahanap natin ang Mama nila," malungkot kong sabi, "Ano kaya mararamdaman ni Aling Ligaya kapag nalaman niya 'to? Hay..." "Eh paano kung nag-asawa na talaga ng iba 'yon?" Napabalikwas ako sa tanong niya. "Naku! Malabo! Mahal na mahal non yung Papa nila saka napa

"What?! Eeeew! 'Wag kang nagsasasama kay Adda, nasisira na rin tuktok mo eh!" Lukot na lukot sa pandidiri ang mukha niya. "Hahaha akala ko eh." "Bakit?" "Ang concerned mo kasi sa kanya. Ang dami mong sinasacrifice for her." "Ayokong magaya siya sa mama ko. Naikwento ko naman sa 'yo 'di ba? Nung sila pa ng Papa ni Elijah palagi siyang nabubugbog. At isa pa, kaibigan mo siya." "Ano naman kung kaibigan ko siya?" Bigla niya akong inirapan, "Aba? Attitude ka ah? Hahaha!" "Manhid ka eh." Inayos niya ang mga gamit kong nasa mesa. "At paano naman ako naging manhid?" "Wala." "Torpe." "Ano?" "Wala!" "Hindi ako torpe." "'Di rin ako manhid." Natahimik kaming dalawa habang nagkakati

Claire's POV Tatlong araw na ang lumipas nang magpunta kami sa Pampanga. Nandito kami ngayon sa tabing dagat at nakikipagusap sa mga mangingisda. Ipinaasikaso na pala niya ang binabalak niyang negosyo habang naggagala kami, hindi ko man lang napansin. "Bale anim na bangka po ito, kaya anim na grupo rin. Ang hatian natin ay 70/30, ano?" "Ijo, kanino ang 70?" tanong ni Manong Oska "Sa inyo ho." Nagkatinginan sila. "Sa amin? Sigurado ka ba?" "Opo." "Aba'y hindi ka ba lugi niyan?" Hindi na maalis ang ngiti sa mga labi nila, ang iba ay nagbubulungan pa. "Hindi po, kung bibigyan niyo po kami ng libreng ulam," pagbibiro niya.

Hindi na ako nagsayang pa ng oras, pagkatapos ko sa palengke ay dumiretso ako sa Munisipyo. Panay tunog ang messages ko dahil sa mga chat ni Clark pero hindi ko 'yon sinasagot. Inookupa ng galit ang utak ko, paano'y sinubukan kong kausapin ang mga katabi namin kanina pero ayaw makinig. FLASHBACK"Ate may kanya-kanya namang tapunan 'di po ba? Baka pwede namang 'wag niyo sa amin itambak ang mga pinaglinisan niyo.""Aba! Kayo 'tong nangaagaw ng mga suki, ibig sabihin ginusto niyo 'yan! Ayaw mong doon ko itapon? Oh edi sige, ayan oh!" Halos masuka ako sa pandidiri nang ibuhos niya sa akin ang palanggana na puno ng mga kaliskis lamang-loob, at maruming tubig. "Hahahahah! Buti nga!" "Ayan! Edi sa 'yo na lang itatapon!" Nakangisi pa siya sa akin. Para bang nagdilim ang paningin ko at nawala ako sa kontrol. Kinuha ko ang kutsilyo sa lamesa niya at itinutok sa kanya.