LOGINClaire's POV
KINABUKASAN. Maaga kaming gumising para mamili ng damit ng dalawang bata. "Pinakikialaman niyo yung dalawang batang 'yon, kapag natyempuhan kayo ng Lolo nila lagot kayo," pagpapaalala ni Kuya Miko habang nagaayos siya ng mga gamit niya papuntang eskwelahan. "Hindi naman talaga masama ang ugali non, ewan ko ba kung bakit ganon siya sa mga apo niya eh 'di naman ganon 'yon noon. Mabait siya sa iba, kaya 'wag kayo magalala," si Papa. "Should we use the car?" tanong ni Clark. "Motor ko na gamitin niyo, masikip ang daan papuntang palengke, mahihirapan lang kayo," offer ni Kuya Carlo. Ganon na nga ang nangyari, dalawa kaming nagpunta sa palengke. Naguguluhan pa siya nung una"Babe," tawag ko. "Hmm?" "Alam mo ba kung saan pupuntahan Nanay nila?" Nasa isang fastfood kami ngayon at pinapakain muna sila. Panay ang, 'wow' ng dalawa dahil sa TV lang daw nila 'to nakikita. "Don't worry, I already contacted someone to look for her." Bigla siyang kumindat pagkasabi non. Sa normal na araw baka kinilig pa 'ko, pero ngayon naiirita ako sa pagmumukha niya. Inirapan ko siya at tuloy sinubuan si Neneng, "Bakit may laruan dito?" tanong ni Nonoy. "Free 'yan, ganda 'no?" "Hindi dapat sinasamahan ng laruan ang pagkain," nagkatinginan kami ni Clark, "Sino naglagay neto? Sabihin natin bawal lagyan ng laruan ang pagkain. Dapat ginagalang natin ang pagkain." Tatayo sana siya nang pigilan siya ni Clark, "Wala rito yung naglagay niyan haha, hay
"What?! Eeeew! 'Wag kang nagsasasama kay Adda, nasisira na rin tuktok mo eh!" Lukot na lukot sa pandidiri ang mukha niya. "Hahaha akala ko eh." "Bakit?" "Ang concerned mo kasi sa kanya. Ang dami mong sinasacrifice for her." "Ayokong magaya siya sa mama ko. Naikwento ko naman sa 'yo 'di ba? Nung sila pa ng Papa ni Elijah palagi siyang nabubugbog. At isa pa, kaibigan mo siya." "Ano naman kung kaibigan ko siya?" Bigla niya akong inirapan, "Aba? Attitude ka ah? Hahaha!" "Manhid ka eh." Inayos niya ang mga gamit kong nasa mesa. "At paano naman ako naging manhid?" "Wala." "Torpe." "Ano?" "Wala!" "Hindi ako torpe." "'Di rin ako manhid." Natahimik kaming dalawa habang nagkakati
"Babe!" Lakad-takbo kami ni Mama para mahabol siya. Ang lalaki ng halbang at napakabilis ng lakad niya, ito ang nakakatakot kay Clark. May history ng abuse ang Mama niya kaya kapag nalalaman niyang may nabubugbog, para bang nawawala siya sa sarili. "Tao po!" dinig sa boses niya ang panginginig. "Babe, kumalma ka please." Hinawakan ko ang kamao niyang nanginginig, "Ayaw mo namang makita kang ganyan ng mga bata 'di ba?" Neneng's POV "Wow Kuya, makikita na natin si Nanay. Bukas na kaya tayo aalis?" "Sshh!" nitakip ni Kuya yung bibig ko, "'Wag ka maingay, baka marinig tayo" "Bakit? Papaalam naman tayo ate Clara." "Oo, pero hintayin muna nating mapagpaalam tayo kasi baka hindi tayo payagan." " Osige," nagsmile ako kay Kuya kasi exci
Claire's POV "Amin po ito lahat? Ang dami! Hihihi!" Panay ang hagikhik ni Neneng habang nagkakalkal ng mga laruan. "Sa inyo lahat 'yan, hali kayo maligo muna." Hinila sila ni Mama papunta sa banyo. Madungis kasi sila at parang kahapon pa hindi naligo. Umupo ako sa tabi ni Clark at hinawakan ang kamay niya, "Okay ka lang? Akala ko magwawala ka kanina." Tipid siyang ngumiti, "I'm fine. Sabi mo nga 'di ba? Hindi dapat nila ako makitang ganon. And I'm relieved na nandito na sila." Hinila niya ako at isinandal sa ulo niya. "Sana mahanap natin ang Mama nila," malungkot kong sabi, "Ano kaya mararamdaman ni Aling Ligaya kapag nalaman niya 'to? Hay..." "Eh paano kung nag-asawa na talaga ng iba 'yon?" Napabalikwas ako sa tanong niya. "Naku! Malabo! Mahal na mahal non yung Papa nila saka napa
Claire's POV KINABUKASAN. Maaga kaming gumising para mamili ng damit ng dalawang bata. "Pinakikialaman niyo yung dalawang batang 'yon, kapag natyempuhan kayo ng Lolo nila lagot kayo," pagpapaalala ni Kuya Miko habang nagaayos siya ng mga gamit niya papuntang eskwelahan. "Hindi naman talaga masama ang ugali non, ewan ko ba kung bakit ganon siya sa mga apo niya eh 'di naman ganon 'yon noon. Mabait siya sa iba, kaya 'wag kayo magalala," si Papa. "Should we use the car?" tanong ni Clark. "Motor ko na gamitin niyo, masikip ang daan papuntang palengke, mahihirapan lang kayo," offer ni Kuya Carlo. Ganon na nga ang nangyari, dalawa kaming nagpunta sa palengke. Naguguluhan pa siya nung una
"Tahan na, 'wag ka na umiyak." Panay ang punas niya sa luha ng kapatid niya, "Hintayin natin si Nanay, uuwi na siya." Tahimik kaming nakasunod sa kanila hanggang sa umupo sila sa isang malaking bato katapat ng sakayan ng jeep. "A-ang s-sakit palo ni Lola, hindi naman ako nauna makipag away eh," pinaupo siya ng kuya niya sa bato, "S-sabi Yeye hindi na daw uuwi si Nanay. H-hindi na daw niya tayo mahal, nagasawa na raw siya ng iba." Lalo na namang lumakas ang iyak ni Neneng kaya niyakap siya ng mahigpit ni Nonoy at isinubsob ang mukha nito sa dibdib niya. "Hindi totoo 'yon, tignan mo uuwi na si Nanay hintayin natin siya dito." "Hindi naman totoo yan!" Hinampas siya ng kapatid sa balikat, "Sinabi mo yan kahapon, pati kahapon kahapon, pati kahapon kahapon kahapon! Pero hindi naman dumadating Nanay!"







