รัก...พันปี のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

หลายคนที่กลับในเวลาเดียวกันเองก็ยังยืนรอรถม้าอยู่ บ้างก็รอส่งมหาเสนาบดีกลับจวน ดังนั้นด้านหน้าจวนตระกูลหลี่จึงครึกครื้นยิ่งเกาเฟิงเหยียนยิ้มให้เฟิงเย่พร้อมกล่าว “สนุกหรือไม่”“ก็...เป็นสิ่งแปลกใหม่”นางตอบตามตรงจากนั้นก็ส่งมือให้เขาเมื่อเขาเสนอตัวช่วยพยุงนางขึ้นรถม้า วันนี้เขาไปรับหวังอวี่ที่จวน ดังนั้นจึงมีรถม้าเพียงสองคัน หนึ่งสำหรับเฟิงเย่กับสาวใช้ผู้ติดตาม ส่วนอีกหนึ่งเขากับหวังอวี่นั่งมาด้วยกันบุรุษหล่อเหลาทั้งยังเป็นยอดคนแคว้นฉี กับโฉมสะคราญที่เป็นถึงเทพธิดาหนี่ว์ซาน ทั้งสองกำลังยิ้มให้กันอย่างสนิทสนม เป็นภาพที่ไม่ว่าผู้ใดพบเห็นต่างก็ต้องทอดถอนใจด้วยความริษยานั่นคือสิ่งที่สตรีมากมายที่กำลังรอส่งท่านมหาเสนาบดีขึ้นรถม้ากลับจวนพบเห็น บางคนกุมมือแน่น บางคนยิ้มเขินอาย บางคนกลับรู้สึกเสียหน้าที่ไม่ได้รับความสนใจทั้งหมดนั้นหวังอวี่พานพบจนชินชา“ศิษย์พี่” เมื่อขึ้นรถม้าขากลับหวังอวี่อดที่จะกังวลขึ้นมาไม่ได้“จะพูดอะไรก็พูดมาเถิด ข้ารอฟังอยู่” เกาเฟิงเหยียนหลับตาพิงผนังรถม้านิ่ง“ข้าเคยได้ยินนางกล่าวถึงกุญแจ ดูเหมือนนางพยายามตามหาบางอย่างอยู่ ข้าเกรงว่าสิ่งนั้นอาจเป็นสิ่งที่จะนำทางนา

“เจ้าเคยบอกข้าแล้วว่าเจ้าไม่อาจทำให้ผู้ใดสมปรารถนาและแคล้วคลาดปลอดภัย ถึงอย่างนั้นข้าอยากให้เจ้าลองใคร่ครวญสักครา ไม่มีสิ่งใดที่นี่รั้งเจ้าเอาไว้ได้หรือ หากมีสิ่งที่เจ้าต้องการ” เกาเฟิงเหยียนสบตากับนางเฟิงเย่ถอนหายใจ “ข้าไม่ใช่คนของที่นี่ ให้อย่างไรก็ต้องกลับไปยังที่ซึ่งข้าจากมา หากบอกว่าไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะกลับ ท่านยังจะพยายามขัดขวางไม่ให้ข้ากลับไปหรือไม่”เกาเฟิงเหยียนเลิกคิ้ว “มิใช่ไม่ไว้ใจข้าหรอกหรือ เหตุใดยอมรับออกมาง่ายๆ”เขาดูออก!!!“ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนฉลาด หากบอกตามตรงบางทีอาจดีกว่า ข้าไม่รู้ว่าตำนานที่นี่กล่าวขานกันมาอย่างไร แต่สำหรับสถานที่ซึ่งข้าจากมา สิ่งที่อยู่ผิดที่ผิดทางมักต้องมีราคาที่ต้องจ่ายเพื่อตอบแทน ความจริงมีเรื่องหนึ่งข้าคิดว่าบอกท่านเสียตอนนี้น่าจะดีกว่า”“อะไรหรือ”“ข้ามีสองวิธีที่จะกลับไปยังที่ที่ข้าจากมา วิธีแรกคือตามหาสิ่งที่เรียกว่ากุญแจ”“วิธีที่สองเล่า”“...คือข้าตาย”เกาเฟิงเหยียนเบิกตาคล้ายไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าล้อเล่นใช่หรือไม่”เฟิงเย่แค่นยิ้ม นางเองก็เคยคิดเช่นนั้นมาก่อน ในตอนที่เทียนอวี้บอกให้รู้ “ข้ามาเพราะอยากมาดูที่นี่ให้เห็นกับตา ความจริงมีหลายว

“ข้าไปกับท่าน!” เฟิงเย่วิ่งตามหวังอวี่ไปขึ้นรถม้า “เสี่ยวจือเจ้าไปรถม้าคันนั้นนะ ข้าจะไปกับพี่ใหญ่”“เจ้าค่ะ”หวังอวี่ลอบอมยิ้ม แต่เมื่อนางวิ่งมาทันเขาก็รีบเก็บรอยยิ้ม เขาพบว่ามีบางอย่างแปลกๆ “วันนี้ท่านมหาเสนาบดีให้พวกท่านคุ้มกันนางหรือ” หวังอวี่มองปลายนิ้วของตัวเองก่อนมุ่นคิ้ว“ขอรับ วันนี้นายท่านต้องออกนอกเมือง”นับตั้งแต่เกิดเรื่องผู้บุกรุกจวน เกาเฟิงเหยียนก็ให้คนคุ้มกันของเขาทำหน้าที่คุ้มกันเฟิงเย่ตลอด มาวันนี้ทั้งสี่คนกลับติดตามเกาเฟิงเหยียนออกไปนอกเมือง... “นอกเมืองหรือ” เฟิงเย่มุ่นคิ้วก่อนมองตรงไปยังหวังอวี่ แต่อีกฝ่ายกลับหลบสายตา “แปลก”“แปลกอย่างไร”“ก็แปลกตรงที่วันนี้ดูเหมือนเขากำลังวางแผนทำอะไรสักอย่าง แต่กลับส่งท่านมาอยู่กับข้าแทน เห็นทีคงสำคัญมากกระมัง”“ใช่ สำคัญ” หวังอวี่พยุงเฟิงเย่ขึ้นรถม้าพร้อมกับมองหญิงสาวนิ่ง ดวงตาของเขาเคร่งขรึมจริงจัง นับเป็นครั้งแรกที่เฟิงเย่ได้เห็น“พี่”หวังอวี่รีบเก็บสีหน้าทันทีจากนั้นจึงยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องคิดมา วันนี้ข้าอยากไปขอชาท่านเสนาบดีฝ่ายพระราชวังดื่มเสียหน่อย ถือโอกาสรอรับเจ้ากลับด้วยก็แล้วกัน ขากลับเราแวะไปกินบะหมี่เนื้

“มาแล้ว” หวังอวี่กล่าวลอยๆ“ใคร”“พี่โม่ของเจ้าอย่างไรเล่า”หญิงสาวหันขวับไปด้านหลัง โม่สวินนำรถม้ามาจริงๆ ทั้งยังน่าจะมาถึงได้ครู่หนึ่งแล้ว“เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน” ลี่ไห่หลันลุกขึ้นย่อกายให้หวังอวี่“รบกวนแม่นางลี่แล้ว”“หลันเอ๋อร์ไว้พบกันพรุ่งนี้เช้า”“เจ้าค่ะ” ลี่ไห่หลันยิ้มกว้างจากนั้นจึงขึ้นรถม้ากลับจวน เมื่อรถม้าออกตัวนางก็หลุดหัวเราะออกมา“คุณหนู ท่านหัวเราะอะไรหรือเจ้าคะ”“ไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกว่าพี่เย่เอ๋อร์แม้อายุมากกว่าข้า แต่ข้าให้รู้สึกว่านางเหมือนน้องสาวข้าไม่ผิด อาจเพราะนางอยู่ต่อหน้าเทพแห่งคำทำนาย”“ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่านางเป็นน้องสาวของเทพแห่งคำทำนาย ตอนนี้กลับมีคนบอกว่านางคือเทพธิดาหนี่ว์ซาน ข้าว่าหากบอกว่านางเป็นคุณหนูชนชั้นสูงข้าเองก็เชื่อ”“นั่นสินะ” ลี่ไห่หลันยิ้มเมื่อกลับถึงจวนมหาเสนาบดี เยี่ยเฟิงเย่กลับพบว่าเกาเฟิงเหยียนยังคงไม่กลับ กระนั้นโม่สวินและต้าเหมิงกลับรั้งอยู่ที่จวน “พี่” นางหันไปเล่นงานหวังอวี่“เจ้ากลับเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง”“ที่ไหน”“ไปถึงก็จะรู้เอง”“แล้ว...เสี่ยวจือเล่า”“เสี่ยวจือไม่สบายท่านพ่

สวนดอกเหมยเบ่งบานส่งกลิ่นหอมโชยมากับสายลม หิมะที่ยังคงไม่ละลายสีตัดกันกับดอกเหมยสีแดง มองดูน่าหลงใหล เป็นความงามที่ท้าทายความหนาวเหน็บ แม้แดดจ้าหากแต่กลับเย็นเยือกว่ากันว่าสิ่งใดก็ไม่น่ากลัวเท่ากับการแก่งแย่งชิงดีของอิสตรี เฟิงเย่แม้เติบโตมาในสังคมที่เปิดกว้างของโลกปัจจุบัน ถึงอย่างนั้นความน่ากลัวของผู้หญิงก็ไม่ได้ลดน้อยลง ยิ่งเป็นเรื่องของการแย่งชิงให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ ผู้หญิงก็มักจะร้ายได้เท่าตัวใบหน้ายิ้มแย้มของคุณหนูจวนต่างๆ ที่หญิงสาวเห็นและได้พูดคุย ไม่ได้ทำให้การระวังตัวของนางลดน้อยลง ตรงกันข้ามนางยังรู้จักสวมหน้ากากมากขึ้น เพราะตระหนักดีว่าคนที่เข้าหาหลายคนก็ล้วนแล้วแต่สวมหน้ากากแห่งความดีงามมาทั้งนั้น แต่ความเกลียดชังกลับไม่อาจปกปิดได้เพียงแค่รอยยิ้ม เพราะมันไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาริษยาที่มาจากก้นบึ้ง“เฮ้อ เกาเฟิงเหยียน ท่านไปหว่านเสน่ห์ให้สตรีกี่มากน้อยกัน” เฟิงเย่แอบบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบาไทเฮาและฮองเฮาเสด็จเข้ามาในงานพร้อมกัน เบื้องหลังของสองผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหลัง ยังมีสตรีงดงามนางหนึ่งก้าวเข้ามา นางสวมชุดสีขาวปักดิ้นลายโบตั๋นสีน้ำเงิน ผ้าคลุมไหล่สีเขียวกลมกลืนกับลาย