รัก...พันปี のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

“ขอรับนายท่าน”“พาหลบไปก่อน” เพียงมองตาก็รู้ใจ... นั่นคือประโยคที่เฟิงเย่นึกขึ้นได้ ทันทีที่เห็นท่าทีระหว่างเกาเฟิงเหยียนและโม่สวิน“เรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ศิษย์น้องของข้าเพียงดื่มสุรามากไปจึงรู้สึกไม่สบายตัว ข้าที่เพิ่งกลับจากวังหลวงจึงแวะมาเยี่ยม”จ้าวจวินพยักหน้าก่อนพาคนของตนเดินตามโม่สวินแยกออกไปยังด้านหลังจวน ส่วนเกาเฟิงเหยียนและเฟิงเย่ตามท่านพ่อบ้านออกมายังโถงรับรอง“เกาเฟิงเหยียน ท่านกับตระกูลโจวมีเรื่องไม่ลงรอยกันถึงขั้นไม่อาจ...” เฟิงเย่เดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มพร้อมกระซิบถาม มองดูห้องโถงรับรองเบื้องหน้าหัวใจของนางให้กังวลยิ่ง“ยังไม่รู้สาเหตุอย่าเพิ่งกังวลและด่วนสรุป โจวเทียนอวี้มิใช่คนโง่งม เขามาในวันนี้คงเพราะมีคนส่งข่าวไปบอก ออกไปพบเขาบางทีอาจเป็นโอกาสให้เรารู้ว่าผู้ใดเป็นคนส่งข่าว”“จะเป็นอย่างไรหากเขารู้ว่าท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่ และท่านช่วยปิดบัง”“อาจเป็นไปได้ว่าข้าอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ”“เช่นนั้นเทียนอวี้ ข้าหมายถึงท่านหัวหน้ามือปราบ หากเขาคิดเช่นนั้นเขาไม่ล้อมที่นี่เอาไว้แล้วหรือ ท่านให้พี่โม่พาท่านแม่ทัพหลบออกไป...”“เย่เอ๋อร์ ท่านแม่ทัพไม่เคยมาที่นี่ เขาอยู่ที่ช

มองตามแผ่นหลังโกรธขึ้งของโจวเทียนอวี้ที่จากไป เกาเฟิงเหยียนที่เพิ่งตั้งสติได้ก็ปราดเข้ามาดูอาการของศิษย์น้อง เมื่อดูจนแน่ใจว่าไม่เป็นอะไร เขาก็หัวเราะออกมาพร้อมกับนั่งลงข้างเตียง“เจ้าเด็กคนนี้ก่อเรื่องเป็นครั้งที่สองแล้ว...”โจวเทียนอวี้ควบม้าออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาไม่สนใจอาการงุนงงของผู้ติดตาม ตะโกนบอกไม่ให้ผู้ใดตามเขาไป จากนั้นตรงไปยังทะเลสาบใกล้กำแพงเมืองชายหนุ่มไม่สนใจใบหน้าตื่นตระหนกของผู้คน เมื่อม้าหยุดลงเขาก็เร่งฝีเท้าไปยังริมทะเลสาบ กระโดดลงไปในน้ำเย็นเยียบ ปล่อยให้ความหนาวเหน็บดับความรุ่มร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วกายดำน้ำอยู่นานพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว สัมผัสที่ยังคงหลงเหลือ และความร้อนที่ยังคงผะผ่าวบนริมฝีปาก เขาทั้งโกรธและอับอาย แต่ความรู้สึกหนึ่งซึ่งสวนทางกับความโกรธทำให้เขาสับสนภาพที่ก่อนหน้าเขาพยายามลืมเลือน ความทรงจำที่ทำให้เขาอยากลงมือสังหารหวังอวี่ ความเกลียดชังที่คล้ายมีคล้ายไม่มี เพราะมันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ทุกคราที่เขาหวนนึกถึงคืนที่ไปร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงในคืนนั้นเขาดื่มไปไม่น้อย ระหว่างแอบปลีกตัวออกมา เขาพลันได้พบเห็นเหตุการณ์ที่ท่านหญิงใหญ่แ

เสียงสัญญาณที่ไม่มีความเคลื่อนไหวมานานดังขึ้น เฟิงเย่ควานมือเข้าไปในผ้านวมผืนหนา “สีแดง! แสงสีแดงกลับมาแล้ว กุญแจ!!!”ร่างเล็กปราดลงมาจากเตียง ความรีบร้อนทำให้หยิบเพียงเสื้อคลุมขนจิ้งจอก ไม่มีเวลามากังวลว่าด้านในสวมเพียงชุดนอนสีขาว เมื่อผูกสายเสื้อคลุมเฟิงเย่ก็วิ่งออกมาจากห้องทิศทางของสัญญาณสีแดง บอกชัดว่ามันมาจากประตูด้านหลัง กระนั้นมันกลับกำลังลอยใกล้เข้ามายังจุดที่นางยืนอยู่ ซึ่งก็คือด้านหลังประตูเรือนอวิ๋นหลานครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้พยายามวิ่งเข้าไปไขว่คว้าเช่นทุกครั้ง ดังนั้นในใจจึงรู้สึกไม่ชอบมาพากลครั้งก่อนแสงสีม่วงได้มาจากใบเฟิงบนตัวโจวเทียนอวี้ ครั้งนี้แสงสีแดงเคยปรากฏที่หน้าจวนมหาเสนาบดี แต่ตอนนี้กลับกำลังใกล้เข้ามาหานาง...คิ้วเรียวขมวดมุ่นเงยหน้าขึ้นมองกำแพงสูงเสียงสัญญาณยังคงดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกันนั้นเฟิงเย่ก็ก้าวถอยหลังออกห่างจากประตูทันใดนั้นเงาร่างปราดเปรียวก็กระโดดข้ามกำแพงสูงลงมายังจุดที่นางยืนอยู่“กรี๊ด...!!!!”โม่สวินถือกระบี่ยืนกอดอกเฝ้าประตูห้องลับเงียบๆ ดวงตาของเขาจับความเคลื่อนไหวของจ้าวจวินเขม็ง ราวกับหากอีกฝ่ายขยับแม้แต่น้อย กระบี่ของเขาก็พร้อมถูกดึงออกจ

รถม้าโยกคลอนน่าปวดหัวยิ่ง แม้แต่เสียงพูดคุยสนทนาก็ฟังดูน่ารำคาญ เฟิงเย่ได้แต่นั่งนิ่งหลับตาอย่างไม่สบายตัว ร่างกายที่ไม่ตอบสนองความเคลื่อนไหว บวกกับอากาศอันหนาวเหน็บ ส่งผลให้ร่างกายหนักอึ้งและง่วงงุน ด้านนอกเสียงตีฆ้องบอกโมงยาม ทำให้นางรับรู้ว่าล่วงเข้าสู่ยามจื่อ[1]แล้วฝานเจ๋อลงมืออย่ารวดเร็ว เห็นชัดว่าเขาเตรียมการเอาไว้ก่อนเป็นอย่างดี เพราะเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม เขากลับสามารถพานางขึ้นรถม้าออกมาจากจวนได้พ่อบ้านจวนมหาเสนาบดีแน่นอนย่อมมีป้ายผ่านประตูเมือง ดังนั้นทหารเฝ้าประตูจึงไม่ระแคะระคายสักนิดว่าคนในรถม้าถูกลักพาตัวรถม้าวิ่งออกมาจากประตูเมืองหลวงได้ไม่นาน เฟิงเย่ก็ถูกพาตัวลงมา นางพบว่ามีรถม้าอีกสามขบวนจอดรออยู่ ส่วนตัวนางถูกพาไปขึ้นม้า ทั้งยังถูกหลิ่วจื่อห่อตัวด้วยผ้านวมผืนหนา“ระวังด้วยร่างกายของนางจะถูกความเย็นมากไปไม่ได้ ท่านล่วงหน้าไปรอข้าที่เมืองเป่ย ข้าจะตามไปสมทบทีหลัง” มองดูฝานเจ๋อแต่งกายด้วยชุดมอซอ เกรงว่าขบวนเดินทางตรงไปยังแคว้นเยียนคงไม่ง่ายจะติดตาม เนื่องจากพวกเขาแยกกันเดินทาง รวมไปถึงมีการหลอกล่อเส้นทางการหลบหนีเป็นหกเส้นทางรถม้าสี่ขบวน เดินเท้าหนึ่ง และม้าอีกหนึ่ง เ

เช้าตรู่วันถัดมาราชสำนักแทบจะลุกเป็นไฟเพราะข่าวใหญ่ แม่ทัพจ้าวลอบกลับมาเมืองหลวงเพื่อพบเกาเฟิงเหยียน สถานการณ์ชายแดนคับขัน แต่แม่ทัพใหญ่กลับละเลยหน้าที่ ทั้งยังถูกหัวหน้ามือปราบจับตัวได้ที่จวนท่านเทพแห่งคำทำนายคนทั้งสามถูกควบคุมตัวเอาไว้ กระทั่งถูกส่งตัวไปยังคุกหลวงตามรับสั่งของฮ่องเต้ หลังจากที่จับจ้าวจวินได้นอกกำแพงเมืองหลวง หลังจากพยายามหลบหนีออกไปเจ้าหน้าที่เข้าตรวจค้นจวนมหาเสนาบดี กระนั้นกลับพบว่าในจวนว่างเปล่า ท่านหญิงเยี่ยเฟิงเย่หายตัวไป ไม่มีผู้ใดพบเห็น ข่าววงในซุบซิบกันว่าเกาเฟิงเหยียนร้อนใจ เนื่องจากห่วงความปลอดภัยของหญิงสาวแต่ไม่มีรับสั่งจากฮ่องเต้ ผู้ใดก็ไม่กล้าปล่อยเขาออกมา กระนั้นมีเรื่องผิดสังเกตเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือข้างกายของเขากลับไร้เงาขององครักษ์ทั้งสี่คนโดยสิ้นเชิง“องค์หญิงเฟิ่งเซียน นั่นกำลังคิดจะเสด็จไปที่ใด”“เสด็จแม่เพคะ”“พวกเจ้าพาองค์หญิงกลับเข้าตำหนัก”ฉีเฟิ่งเซียนมีท่าทีร้อนใจกำลังจะออกจากตำหนัก กระนั้นไทเฮากลับทรงพบเข้าและให้คนพากลับเข้าไปด้านใน“เสด็จแม่ทรงรู้แล้วหรือเพคะ หม่อมฉันไม่เชื่อว่าเรื่องนี้...”“เชื่อหรือไม่มิใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสิน ฮ่องเต้