All Chapters of รัก...พันปี: Chapter 11 - Chapter 20

เฟิงเย่รับนาฬิกาข้อมือไปสวมเอาไว้ เพราะนี่คือสิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้ตามหากุญแจเพื่อหาทางกลับบ้าน หากไม่ใช่ว่าตัวเองต้องมาสิ้นลมไปเสียก่อนอย่างที่เทียนอวี้บอกถามว่าอยากกลับบ้านไหม อยากกลับสิ กลับไปบอกเทียนอวี้ว่าเขากับยัย Snow white น่ะโรคจิตเหมือนๆ กันแต่หากจะให้ฆ่าตัวตาย เพื่อให้ได้กลับบ้านคงต้องคิดนานหน่อย เพราะขนาดเท้าโดนหิมะกัดยังเจ็บขนาดนี้ ตัวหญิงสาวเองเป็นคนกลัวเจ็บ ดังนั้นหากไม่ถึงที่สุดก็จะลองอยู่ในนี้เพื่อหากุญแจสักตั้ง“แย่แค่ไหน” เฟิงเย่มองเท้าของตัวเองที่ถูกพอกยาและพันผ้าเอาไว้จนหนาเตอะ“แผลที่เท้าสาหัสมาก อาจใช้เวลารักษาเกือบเดือน หรืออาจจะน้อยกว่า ขึ้นอยู่กับร่างกายของเจ้าว่าจะเยียวยาตนเองได้เร็วเพียงใด” เขาตอบนางอย่างไม่ปิดบัง“เพราะอะไรจึงช่วยข้า” นางเงยหน้าขึ้นถามเขาดวงตาของนางเรียบเฉยยากคาดเดา จนเกาเฟิงเหยียนเองก็เดาไม่ถูกว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่ “รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดถูกตามล่า”ครุ่นคิดอยู่นานเฟิงเย่ก็ต้องถอนหายใจออกมา“ข้ามาจากที่อื่น แต่ไม่ใช่เทพธิดาอะไรนั่นหรอก หากท่านคิดว่าจะได้รับพรหรือมีข้าไว้เพียงเพื่อให้ตัวเองแคล้วคลาดสมปรารถนา ท่านคิดผิดแล้ว” นางตัดส

เกาเฟิงเหยียนหันไปสบตากับศิษย์น้องของตนที่มีสีหน้างุนงง มือใหญ่ยื่นออกมาห้ามไม่ให้หญิงสาวลงมาจากเตียง พร้อมๆ กันนั้นก็ใช้ผ้าห่มพันกายของนางเอาไว้ดังเดิม“เจ้าเป็นเด็กดีหน่อย นอนอยู่บนเตียงนิ่งๆ”“พี่” ยิ่งมองเห็นว่าพี่ชายไม่ขยับเข้ามาหา เฟิงเย่ก็ยิ่งร้องไห้หนักเข้าหวังอวี่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เดินใกล้เข้ามายังหน้าเตียง“พี่...หลายวันมานี้ฉันลำบากแค่ไหนรู้มั้ย ถ้าเจอเทียนอวี้พี่ต้องจัดการให้ฉันนะ” หญิงสาวดิ้นรนพยายามยื่นมือออกมาอีกครั้ง แต่จากที่ตั้งใจจะคว้ามือของอีกฝ่าย นางกลับคว้าได้เพียงแขนเสื้อเท่านั้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มสงบลง หลังจากคว้าแขนเสื้อของหวังอวี่เอาไว้ได้ เกาเฟิงเหยียนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจมองดูคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลือ เขาตัดใจดึงมือนางออกไม่ลง ได้แต่นั่งลงพิงหัวเตียง ก่อนพยุงนางให้นั่งพิงกับอก ยอมให้นางกุมแขนเสื้อของหวังอวี่เอาไว้อีกสักครู่ภาพที่เห็นดูกระอักกระอ่วน กระทั่งจางซื่อรีบสะกิดสาวใช้สองคนให้ถอยออกไปอีกสองสามก้าว“ดูเหมือนหน้าตาของเจ้าจะคล้ายพี่ชายของนางกระมัง นับจากพบกันนางรำพันถึงผู้ที่มีนามว่าเทียนอวี้มาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่นางเรียกผู้อื่

เสี่ยวถิงกับเสี่ยวจืออมยิ้ม เมื่อมองเห็นท่าทีสนอกสนใจจนลืมเวลาของนายหญิงแห่งเรือนอวิ๋นหลาน สองสามวันมานี้หญิงสาวบ่นพร่ำว่าเบื่อที่ต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่แต่บนเตียง ร้อนถึงท่านมหาเสนาบดีซึ่งสั่งให้คนขนหนังสือที่เขาหวงแหนมาให้นางเลือกอ่านแรกๆ ดูเหมือนยังคงมีเสียงบ่นว่าหนังสือเช่นนี้ ผู้ใดจะใช้อ่านแก้เบื่อ แต่เห็นชัดว่าเมื่อนางหยิบมาอ่านแล้วกลับวางไม่ลง ดังนั้นแม้ไม่อาจลงจากเตียง เฟิงเย่จึงยังสามารถหาอะไรทำฆ่าเวลาได้บ้างถึงอย่างนั้นทั้งที่หมกมุ่นอยู่กับตำนานความเชื่อแห่งหนี่ว์ซาน บันทึกที่คนไร้นามเขียนเอาไว้ กลับไม่อาจดึงดูดหญิงสาวเอาไว้ได้จากเสียงหนึ่งที่ดังถี่ๆเฟิงเย่กวาดมือเข้าไปยังใต้ผ้านวม นาฬิกาสีดำกำลังส่งเสียงเตือนพร้อมกับจุดสีขาวและสีแดง“กุญแจ!!!”ด้วยความลืมตัวแม้แต่หนังสือก็ร่วงหล่น ร่างเล็กที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวลงจากเตียงปราดลงมา และนั่นคือสาเหตุให้เจ้าตัวกองอยู่กับพื้น ทั้งยังส่งเสียงครางด้วยความเจ็บ“อา...เจ็บๆๆๆ” เท้าทั้งสองข้างปวดจนเต้นตุบ เฟิงเย่นั่งลงลูบเท้าทั้งสองข้างหน้าประตูมีเสียงโครมครามพร้อมเสียงกรีดร้องของเสี่ยวถิงและเสี่ยวจือ ทำให้เรือนอวิ๋นหลานโกลาหลขึ้นหว

เยี่ยหลิง อาวุโสสุดและน่าเชื่อถือที่สุด เขามักจะมีหน้าที่ขับรถม้า ทั้งยังเชี่ยวชาญอาวุธลับและการต่อสู้ในระยะประชิด ที่สำคัญดูเหมือนหญิงสาวได้ยินมาว่าเขาเชี่ยวชาญเรื่องพิษอีกด้วย“เจ้ากำลังมองอะไรหรือ” เกาเฟิงเหยียนมองตามสายตาของหญิงสาว หากแต่นางกลับปิดม่านลง“คนของท่าน”“คนของข้า?” เขาเลิกคิ้วมองนางเป็นเชิงถาม“ใช่ พวกเขาดูฝีมือไม่เป็นสองรองใคร ท่านพบพวกเขาที่ไหนหรือ”เกาเฟิงเหยียนอมยิ้ม “จะพาตัวมาเสี่ยงภัยแน่นอนว่าข้าต้องเตรียมตัว ที่มาของพวกเขานั้นไม่กล่าวถึงจะดีกว่า”“อ้อ” หญิงสาวพยักหน้าแม้สงสัยแต่บางเรื่องก็มีขีดจำกัดของมัน ดังนั้นหากเขาพูดถึงขนาดนี้นางไม่ถามจะดีกว่า เพราะดูแล้วที่มาที่ไปของคนทั้งสี่อาจไม่น่ากล่าวถึงสักเท่าใดนักยุทธภพบางครั้งก็ซับซ้อน ยิ่งเบื้องหลังของจอมยุทธ์ที่ล้วนเต็มไปด้วยการเข่นฆ่า ยิ่งไม่ได้ดูงดงามดังเช่นที่เคยได้ยินได้ฟังรถม้าวิ่งรอบเมืองไปรอบหนึ่ง เกาเฟิงเหยียนกลับรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก เขาพาหญิงสาวออกมาเปิดหูเปิดตาและพบว่านางมีความจำเป็นเลิศ เพราะนางสามารถทวนเส้นทางที่รถม้าวิ่งผ่านได้อย่างแม่นยำ ทั้งยังรู้ว่าจวนของเขาตั้งอยู่บนถนนสายหลักของเมืองหลวง“

ทว่า...หลายวันต่อมาเมื่ออาการของหญิงสาวเริ่มดีขึ้น นางสามารถลงจากเตียงเอง แต่ยังเดินไกลไม่ได้ ข่าวร้ายกลับมาเยือนในรูปแบบของข่าวลือใบหน้าของเกาเฟิงเหยียนเคร่งเครียดกว่าครั้งใด ในยามที่เขาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ดวงตาคมดุดันบวกกับบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูง ทำเอาแม้แต่ฉีหย่งเฟิ่งเองยังไม่กล้ากล่าวให้มากความ“เรื่องนี้ที่รู้ๆ นอกจากเราสองคน ยังมีท่านเทพแห่งคำทำนาย แล้วก็...”“องค์หญิงเฟิ่งเซียน” เกาเฟิงเหยียนกล่าวเสียงเรียบ “กระหม่อมออกจากเมืองหลวงไปอย่างลับๆ มีเพียงคนไม่กี่คนที่ล่วงรู้ เรื่องที่จะรั่วไหลมาจากจวนของกระหม่อมและหวังอวี่นั้นลืมไปได้เลย”ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างลือกันว่าเทพธิดาแห่งหนี่ว์ซานเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงพร้อมเกาเฟิงเหยียน เมื่อเช้าตอนออกมาประชุมเช้า เขาให้สงสัยนักว่าเหตุใดที่หน้าจวนจึงดูคึกคักกว่าทุกวัน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจให้เยี่ยหลิงและต้าเหมิงอยู่คุ้มกันที่จวน มาคิดดูแล้วเขาโล่งอกที่ไม่ชะล่าใจตอนที่รถม้าของเขากำลังจะผ่านเข้าประตูวังหลวง คนของหวังอวี่ก็มาดักรอพบ ทั้งยังบอกให้เขารู้เกี่ยวกับข่าวลือข้างนอกนั่น และหวังอวี่ก็รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไปอยู่เป็นเพื