รัก...พันปี のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ไทเฮาทรงทอดพระเนตรใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวตรงหน้า ความงามที่ส่องประกายยามเอ่ยถึงความเรียบง่าย นางพลันตระหนักแล้วว่าอะไรคือความแตกต่างเมื่อก่อนนางเพียงคิดเช่นเดียวกับคนอื่น นั่นคือความงามของเยี่ยเฟิงเย่และองค์หญิงเฟิ่งเซียน พานให้บุรุษทั้งหลายยอมสละชีวิตเพียงเพื่อให้ได้มาครอบครองหลายปีมานี้เกาเฟิงเหยียนไม่มองสตรีใด กลับหมายใจเทพธิดาแห่งหนี่ว์ซานที่เพิ่งพานพบ คราแรกนางเองก็มองว่าเขาชื่นชอบความงดงามเฉกเช่นเทพธิดา ความงามจากภายนอกที่ชวนให้ผู้คนหวั่นไหวให้อยากครอบครององค์หญิงเฟิ่งเซียนเพียบพร้อมทั้งรูปโฉม และชาติกำเนิด นิสัยใจคอหรือก็อ่อนโยน มองอย่างไรก็ไม่มีสิ่งที่ด้อยไปกว่าเทพธิดาหนี่ว์ซาน“ได้ยินมาว่าเจ้าเล่นพิณไม่เป็น แต่งกลอนไม่ได้ รวมไปถึงไม่อาจปักผ้าจัดดอกไม้” ไทเฮาแย้มพระสรวล “เรื่องงานเลี้ยงที่จวนเจ้ากรมกลาโหมวันนั้น ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ จะคิดดูอีกทีเจ้าอาจพูดถูก”“เรื่องใดหรือเพคะ”“เติมเต็มในสิ่งที่เขาขาด เกาเฟิงเหยียนเป็นเลิศทั้งแต่งกลอน เขียนอักษร ดีดพิณ เป่าขลุ่ย เดินหมาก ยิ่งเป็นเรื่องในราชสำนักขุนนางน้อยใหญ่ไม่มีใครเก่งกาจและมากเล่ห์เช่นเขา ได้ยินเจ้าเคยพูดว่าหาก

น้ำเสียงเยาะหยันของอีกฝ่ายทำให้เฟิงเย่ชะงัก นางหันมาสบตากับสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า รอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาทำให้องค์หญิงเฟิ่งเซียนได้แต่นิ่งงัน“อย่างน้อยต่อหน้าหม่อมฉัน เขาก็เป็นบุรุษธรรมดาคนหนึ่ง หาใช่มหาเสนาบดีแคว้นฉี” นางกล่าวทิ้งท้ายเช่นนั้นก่อนหันหลังเดินจากมานางไม่ได้พูดเล่นที่บอกว่าต่อหน้านางเขาเป็นแค่บุรุษธรรมดา เรื่องนี้ไม่ต้องสังเกตก็รับรู้ได้ ต่อหน้าผู้อื่นเขาจะคงไว้ซึ่งท่าทีสุขุมเคร่งขรึม วางท่าเป็นท่านมหาเสนาบดี แต่ต่อหน้านางเขากลับเป็นบุรุษเจ้าเล่ห์มากแผนการผู้หนึ่ง!!!ลี่ไห่หลันเพิ่งเดินออกมาถึงได้แต่ประหลาดใจ นางก้าวเข้ามาหาเฟิงเย่ด้วยสายตาสงสัย มองไปเบื้องหลังเห็นเพียงแผ่นหลังนิ่งงันขององค์หญิงเฟิ่งเซียน“เกิดอะไรขึ้น ท่านเป็นอะไรหรือไม่”“ไม่เป็นไร คนอื่นๆ เล่า”“ท่านเทพแห่งคำทำนายกลับไปก่อน เขาบอกว่าไม่ต้องกังวลเพราะไม่มีใครกล้าทำอะไรท่านอย่างแน่นอน” ลี่ไห่หลันแม้ประหลาดใจแต่ก็เห็นด้วย ในงานเลี้ยงแม้แต่ไทเฮาเองก็มีท่าทีเอ็นดูหญิงสาวไม่น้อย เช่นนี้ต่อหน้าเจ้าของงานเลี้ยง ท่านหญิงทั้งหลายไหนเลยกล้าล่วงเกินเยี่ยเฟิงเย่“ไทเฮา ฮองเฮาและคนที่เหลือกลับเข้าไปสังสรรค์ที่ห้องโถ

จริงอยู่ฉากหน้าของสตรีเหล่านี้ต่างเหมือนช่วยเหลือองค์หญิงเฟิ่งเซียน แต่ใครบ้างไม่รู้ว่าพวกนางมีจุดประสงค์แอบแฝงยิ่งตอนนี้องค์หญิงเฟิ่งเซียนนั้น แน่นอนแล้วต้องทรงเสกสมรสไปยังเผ่าซาน พวกนางล้วนคิดว่าตัวเองมีหวังแต่งเข้าจวนมหาเสนาบดีเมื่อครู่เห็นชัดว่าท่านมหาเสนาบดีที่น่าเกรงขาม กลับแสดงท่าทีเกรงอกเกรงใจ ‘ว่าที่ฮูหยิน’ ถึงเพียงนี้ นี่มิใช่เรื่องที่น่ายินดีเลยแม้แต่น้อยรถม้าออกมาจากประตูวังหลวงได้ไม่นานก็ถูกขวางเอาไว้ เสียงสนทนากันดังแว่วเข้ามา เฟิงเย่ผลักศีรษะของเกาเฟิงเหยียนออก“ยังไม่เลิกเล่นอีก” นางถลึงตาใส่เขาก่อนเลิกม่านรถม้าขึ้นโม่สวินและต้าเหมิงกำลังสนทนาอยู่กับบุรุษผู้หนึ่ง การแต่งกายของเขาไม่ใคร่จะคุ้นตานัก อีกทั้งคนผู้นี้หญิงสาวไม่เคยพบมาก่อน มาขวางรถม้าเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องด่วน“เกิดอะไรขึ้นหรือ”“นายท่าน มีเรื่องด่วนขอรับเราคงต้องไปที่จวนท่านเทพแห่งคำทำนายก่อน” เยี่ยหลิงรายงานเสียงเบา“ผู้มาคือใคร”“คนของแม่ทัพจ้าวขอรับ”“แม่ทัพจ้าวหรือ” เกาเฟิงเหยียนมุ่นคิ้ว เห็นชัดว่านามนี้ทำให้เขาประหลาดใจยิ่ง นัยว่าเรื่องนี้ทำให้เขาค่อนข้างนึกไม่ถึงอยู่บ้างดูเหมือนด้านนอกชะงักไปเล็กน

“ท่านเทพแห่งคำทำนายไปเตือนข้าเรื่องการลอบสังหาร ดังนั้นเขาจึงได้รับบาดเจ็บ หากท่านมอบน้องชายของข้าออกมา ข้ารับรองว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างเหมาะสม”จ้าวจวินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถึงอย่างนั้นดวงตาของเขาก็ไม่อาจปิดบังความกังวล“ท่านแม่ทัพ” เกาเฟิงเหยียนยิ้มที่มุมปาก “ข้าให้สงสัยนัก ท่านบอกว่าจะจัดการอย่างเหมาะสม รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดสิ่งใดออกมา”จ้าวจวินสบตากับอีกฝ่ายนิ่ง ทั้งสองยังคงมีท่าทีราวกับหยั่งเชิงอีกฝ่าย หากแต่มองจากสถานการณ์แล้ว ทั้งสองล้วนตระหนักดีในเรื่องเดียวกัน จ้าวจวินนั้นเปิดเผยไปกว่าครึ่ง แต่กลับยังคงไม่ได้สิ่งใดจากเกาเฟิงเหยียนหลังใคร่ครวญเป็นอย่างดีแล้วว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตกเป็นรอง จ้าวจวินก็ได้แต่ลองเสี่ยงกับเกาเฟิงเหยียนสักคราหลายวันมานี้เขาเข้าเมืองหลวงมาเงียบๆ จับตาดูเกาเฟิงเหยียนทุกฝีก้าว ให้คนสืบเสาะหาร่องรอย หรือแม้กระทั่งติดตามดูคนของอีกฝ่าย กระนั้นกลับยังคงไร้วี่แวว ไร้ข่าวคราวที่อาจเป็นสถานที่ซึ่งเกาเฟิงเหยียนใช้ซุกซ่อนคนเอาไว้“ข้าเป็นหัวหน้าตระกูลจ้าวรุ่นที่ห้า ทั้งยังเป็นแม่ทัพใหญ่แคว้นฉี แม้หน้าที่หลักคือดูแลความปลอดภัยของแคว้น แต่หน้าที่รองก็

หลวง ข้าเห็นเหตุการณ์กระชั้นชิดไม่มีเวลาส่งคนไปบอกศิษย์พี่ ดังนั้นจึงนำคนออกไปช่วย คราแรกยังมองเห็นว่ามีคนเพียงไม่กี่คน ไม่คาดว่ามือสังหารจะเตรียมการมาดี ราวกับว่าพวกเขามีเป้าหมายเดียว”“คือเอาชีวิตข้า” จ้าวจวินต่อประโยคนั้นของหวังอวี่หวังอวี่พยักหน้า “หากมิใช่ว่าท่านแม่ทัพมีฝีมือ รวมไปถึงคนที่พามาก็ไม่ด้อย หาไม่แม้ข้าเร่งรีบก็คงไม่ทันการณ์ แม้ไม่อาจเอาชีวิตท่านแม่ทัพ แต่การเปิดเผยฐานะท่านแม่ทัพก็นับว่าบรรลุเป้าหมายของมือสังหารเหล่านั้น”เฟิงเย่มองจ้าวจวินด้วยสายตาพิจารณา เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ถูกส่งไปประจำการยังชายแดน บัดนี้ลอบกลับมาเมืองหลวงเห็นชัดว่าหากฐานะถูกเปิดโปง คงไม่แคล้วถูกลงโทษกระทั่งอาจหนักสุดถึงขั้นถูกกล่าวหาว่าลอบกระทำการใหญ่“ท่านกลับเมืองหลวงด้วยเหตุใด” นางจ้องเขม็งไปยังจ้าวจวิน นางครุ่นคิดกระทั่งรู้สึกสงสัยจึงมองไปยังเกาเฟิงเหยียน นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เกาเฟิงเหยียนไม่ได้ตามเข้ามาเยี่ยมอาการของหวังอวี่ร่างเล็กก้าวเข้าไปหามหาเสนาบดีก้าวหนึ่ง “เมื่อครู่พี่ใหญ่บอกว่าจะบอกทุกรายละเอียดไม่ปิดบัง ถึงตอนนี้เรื่องที่ท่านสองคนกำลังตามสืบคือเรื่องวางเพลิงและเรื่องขบวนเกี้ยวถูกโ