รัก...พันปี

“เพราะโลกปัจจุบันอันแสนวุ่นวาย ทั้งยังเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง หลายคนจึงโหยหาอดีต เห็นได้ชัดจากยอดขายและยอดการเข้าชมเว็บนิยายย้อนอดีตมากมาย เมื่อเล็งเห็นโอกาส ‘เทียนอวี้’ ผู้เชี่ยวชาญการออกแบบเกมคอมพิวเตอร์ และ Snow White นักเขียนนิยายชื่อดัง จึงร่วมมือกันคิดค้นวิวัฒนาการใหม่ขึ้น ภายใต้ชื่อของบริษัทเกมอันดับหนึ่งของจีน‘โพรเจคซวงเสวี่ยเชียนเหนียน[1]’โลกเสมือนจริงที่ผู้เล่นจะรู้สึกเหมือนนอนหลับฝันตื่นหนึ่ง โดยตัวละครต่างๆ จะถูกสมมุติขึ้น และผู้เล่นสามารถกำหนดให้ตัวเองเล่นเป็นตัวละครตัวไหนก็ได้หลังจากเทียนอวี้แถลงข่าวเรื่องนี้ ทั้งนักข่าวและผู้คนก็ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ทั้งยังหวังว่าโพรเจคนี้จะถูกปล่อยออกมาโดยเร็ว”เสียงอ่านข่าวด้วยความตื่นเต้น ไม่ได้ทำให้หญิงสาวที่กำลังกินพิซซ่าหันมาสนใจ ดังนั้นเทียนอวี้จึงได้แต่หงุดหงิด “นี่จะไม่สนใจกันจริงๆ เหรอ”“ฉันไม่ว่าง” เฟิงเย่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ปากก็เคี้ยวพิซซ่าไปพลาง “นายก็รู้ว่าช่วงนี้ฉันงานยุ่งจะตาย”“แต่ฉันอยากให้เธอลองเล่นจริงๆ นะ มีแต่เธอที่ฉันเชื่อใจ”“ฉันไม่ชอบนิยายของ Snow White นายก็รู้ ยัยนั่นน่ะถึงจะสำนวนดีแต่โรคจิต ชอบเขียน

ท่ามกลางพายุหิมะ โรงเตี๊ยมสองแห่งซึ่งตั้งอยู่ทางขึ้นเขาหนี่ว์ซานกำลังพลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่จำต้องหยุดพัก เสียงลมอื้ออึง บวกกับอากาศหนาวเย็น ทำให้ไม่ว่าใครก็ล้วนรักชีวิตไม่กล้าออกไปเผชิญกับความตายทั้งสิ้นหนี่ว์ซานหรือหุบเขาแห่งเทพธิดา เป็นหุบเขาสูงชันที่มีอายุมากกว่าพันปี ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสามแคว้น ได้แก่แคว้นเยียน แคว้นเทียนเฉา และแคว้นฉีกระนั้นเพราะแคว้นฉีเป็นฝ่ายชนะสงครามสามแคว้นเมื่อสามสิบปีก่อน หุบเขาหนี่ว์ซานจึงตกเป็นอาณาเขต ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิแคว้นฉีชาวบ้านจากสามแคว้นเล่าขานกันว่าในทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะมีเทพธิดาลงมาจุติยังหนี่ว์ซานตนหนึ่ง ผู้ใดที่ทำให้เทพธิดาเต็มใจติดตามลงเขา คนผู้นั้นจะแคล้วคลาดสมปรารถนาทุกประการคำร่ำลือกลายเป็นเรื่องเล่าขาน เรื่องเล่าขานกลายเป็นตำนาน กาลเวลากว่าห้าร้อยปีผ่านไป แม้ไม่มีใครตอบได้อย่างเต็มปากว่าเคยพบเทพธิดา ถึงอย่างนั้นผู้คนก็ยังหลงงมงาย กระทั่งหลั่งไหลมารวมตัวกันยังทางขึ้นหนี่ว์ซานเช่นตอนนี้ห้องพักในโรงเตี๊ยมล้วนอัดแน่นไปด้วยผู้คนมากมาย ราคาที่ถูกโก่งจนเรียกได้ว่าเป็นการขูดเลือดเนื้อ กระนั้นกลับไม่มีใครกล้าปริปาก เนื่องจากค

ฉลาดที่เลือกหลอกล่อด้วยวิธีโง่งม หากคนเหล่านั้นเชื่อก็นับว่าเป็นโชคดีของนาง หากไม่นางก็จะเผยที่ซ่อนตัวให้ผู้อื่นรับรู้ทันทีหญิงสาวพยักหน้าช้าๆ ดวงตาพิจารณาเขาอย่างโจ่งแจ้ง ในแววตาฉายชัดถึงความหวาดระแวง“ข้าไม่ได้ประสงค์ร้าย ข้ากำลังจะกลับเข้าเมืองหลวง หากเจ้าต้องการก็หลบอยู่ในนี้ได้ อยากจะลงจากรถม้าเมื่อไรก็ค่อยลง”นางหรี่ตามองเขาครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าช้าๆเฟิงเย่นั่งนิ่งอยู่ในรถม้าด้วยท่าทีหวาดระแวง ด้านข้างยังมีบุรุษหล่อเหลานั่งเด่นเป็นสง่า นับจากหล่นลงไปในกองหิมะหลังจากล็อกอินเข้ามาในเกมของเทียนอวี้ ดูเหมือนหญิงสาวจะถูกตามล่าไม่ได้หยุดหย่อนการเอาชีวิตรอดท่ามกลางผู้คนมากมายทั้งยังอากาศที่หนาวเหน็บ ทำให้ทั่วทั้งร่างอ่อนล้ากระทั่งเกือบหมดสติ เสื้อคลุมหิมะสีขาวช่วยให้การซ่อนตัวมิดชิดขึ้น แต่ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนร่องรอยบนพื้นหิมะเอาไว้ได้ ดังนั้นแม้หาทางหลบได้เพียงชั่วครู่ไม่นานก็ถูกตามเจอกระทั่งหนีมาจนถึงโรงเตี้ยมแห่งนี้ถึงอย่างนั้นเมื่อได้นั่งพักในรถม้าอันแสนอบอุ่น ร่างกายที่ตรากตรำมาทั้งคืนกลับเริ่มงอแง ดวงตาคู่งามเหลือบมองบุรุษที่เพียงนั่งหลับตานิ่งแม้ไม่ไว้ใจแต่ความรู้สึกลึกๆ บอกว่

เสียงพึมพำไม่ได้ศัพท์พร้อมกับอาการดิ้นรน ทำให้เกาเฟิงเหยียนซึ่งกำลังประคองร่างเล็กเอาไว้ประหลาดใจ ร่างเล็กสั่นเทาราวกำลังหวาดกลัว เสียงพึมพำราวมีใครบางคนกำลังไล่ตาม ทำให้เขาเข้าใจว่านางคงกำลังละเมอ“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้แล้ว”เขากระซิบบอกนางเสียงเบา สายตาเหลือบมองฮูหยินชาวนาที่เอื้อเฟื้อให้เขาพำนักชั่วคราว อีกฝ่ายกำลังทายาที่ฝ่าเท้าให้หญิงสาว กลัวเหลือเกินว่านางจะหลุดพูดอะไรให้ผู้อื่นสงสัย เนื่องจากฮูหยินท่านนี้เข้าใจว่าเขากับหญิงสาวคือคู่หมายกันแม้ไม่คาดหวังแต่หลังจากประโยคปลอบโยนของเขา หญิงสาวก็ดูสงบลงไม่น้อย“ประคบน้ำร้อนแล้วทายานางอาจดีขึ้น แต่ถึงอย่างไรก็ต้องมีท่านหมอมาดู ที่นี่ห่างไกลนักคงต้องพานางกลับเข้าไปในเมืองหลวง”“เพียงเท่านี้ก็ต้องขอบคุณท่านลุงกับท่านป้ามากแล้ว” เกาเฟิงเหยียนยิ้มพร้อมกับกล่าวขอบคุณด้วยท่าทีสุภาพ“หากเร่งเดินทาง คงกลับเข้าเมืองหลวงได้ก่อนมืด เพียงแต่ต้องรีบหน่อย หากประตูเมืองปิดก็คงไร้ความหมาย”“ขอบคุณท่านป้า”เกาเฟิงเหยียนไม่ได้บอกว่าเขามีป้ายสำหรับเข้าออกยามวิกาล ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น เมื่อมั่นใจว่าแผลของหญิงสาวไม่ได้ร้าย

เวลาล่วงเข้ายามอิ๋น[1]เกาเฟิงเหยียนยังคงไม่อาจข่มตาหลับ เขากลับไปเปลี่ยนชุดแล้ววกกลับมายังห้องพักของหญิงสาว อีกไม่ถึงชั่วยามฟ้าก็จะสาง ตัวเขาเองต้องเข้าร่วมประชุมเช้าในราชสำนักมองดูใบหน้าหลับใหลของหญิงสาวบนเตียง สีหน้าของนางดีขึ้นมาก ไม่ซีดเซียวจนน่าหวั่นใจเช่นในคราแรกที่พานางกลับมาถึงจวนคิดถึงระหว่างเดินทางนางฝันร้ายและละเมอออกมาด้วยท่าทีหวาดกลัว ในใจของเขาพลันรู้สึกห่วงกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนปลายนิ้วไล้ลงไปยังข้างแก้ม พร้อมกับปัดปอยผมออกจากข้างแก้มให้หญิงสาว ตอนนี้ไข้ลดลงมากแล้ว อีกไม่ช้าคิดว่านางคงจะตื่นขึ้นมาเพราะบาดแผลที่เท้าเป็นแน่“คอยดูนางเอาไว้หากนางตื่นให้นางดื่มน้ำแกงที่ตุ๋นเอาไว้ ถ้านางถามถึงข้าให้บอกว่าไม่นานข้าจะกลับมา” เขาเองก็ไม่แน่ใจว่านางจะจดจำเรื่องทุกอย่างได้“ยังมี...อย่าให้นางก้าวลงจากเตียง ระวังแผลที่เท้าทั้งสองข้างของนางให้ดี”“เจ้าค่ะ”สาวใช้สองคนรับคำ ก่อนมองผู้เป็นนายเดินออกไป พวกนางมองหน้ากันก่อนยิ้มอย่างมีนัย นับจากถูกซื้อตัวเข้ามาทำงานในจวนมหาเสนาบดี นายท่านของจวนก็ไม่เคยพาสตรีใดเข้ามาพำนัก ทั้งยังไม่มีท่าทีจะแต่งนายหญิง วันนี้พาสตรีงดงามกลับมาทั