All Chapters of รัก...พันปี: Chapter 61 - Chapter 70

เพียงแต่...หากหลิ่วจื่อเข้าใกล้จวนมหาเสนาบดี ตอนนั้นเกาเฟิงเหยียนเองก็กลับเข้ามาพอดี ทั้งยังพบกับหวังอวี่ที่หน้าจวน เช่นนี้แล้วองครักษ์ทั้งสี่คนของเกาเฟิงเหยียนจะไม่รู้ตัวเลยเชียวหรือหญิงสาวจ้องหลิ่วจื่อเขม็ง นับจากถูกพาตัวมาเขาไม่เคยปฏิบัติตัวไม่ดีต่อนางเลยสักครั้ง ที่สำคัญนางมองว่าวันนั้นที่เซียวเหอมาที่นี่ หลิ่วจื่อดูจะปกป้องนางจนเกินเหตุแต่ก็อย่างว่านางอาจหวาดระแวงมากเกินไป เนื่องจากคลุกคลีกับคนเจ้าเล่ห์อย่างเกาเฟิงเหยียน ก่อนมารู้อยู่แล้วว่านายเอกของเรื่องเป็นคนลึกลับ มีที่มาไม่ชัดเจน ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะเป็นสายลับของแคว้นเยี่ยน“เบื่อหรือ” เขาเอ่ยถาม“ท่านจะพูดคุยเป็นเพื่อนข้าหรือไรหากข้าบอกว่าข้าเบื่อ”“ก็คงไม่เป็นไรหากข้าบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างนอกนั่นให้เจ้ารับรู้”“มีสิ่งใดเกิดขึ้นบ้างเล่า”“หัวหน้ามือปราบลอบให้คนจับตามองจวนตระกูลหวัง ทันทีที่แม่ทัพจ้าวลอบออกมาจากจวนในยามวิกาล คนของเขาก็ไล่ตามไปในทันที”เฟิงเย่เลิกคิ้ว “แล้วเกาเฟิงเหยียนเล่า”“หัวหน้ามือปราบดักรอเขาอยู่ที่หน้าจวน ตอนนี้ทั้งมหาเสนาบดีและเทพแห่งคำทำนายล้วนถูกขังอยู่ในคุกหลวง”“จับได้หรือไม่” นางถามด้วยใบห

เซียวเหอขึ้นรถม้าเข้าวังหลวงด้วยความรู้สึกแปลกๆ มองดูถนนที่ทอดยาวไปยังประตูวังหลวงแคว้นฉี ในใจรู้สึกราวกับภาพเหล่านี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ภาพผู้คนมากมายที่สัญจรไปมา ภาพของทหารรักษาการณ์ ขุนนางทั้งหลายที่นั่งรถม้าเข้าวังหลวงเช่นกันเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตา กระนั้นเมื่อหันไปมองกลับไม่มีสิ่งใดผิดปกติ“รัชทายาทมาแล้วหรือ มาได้จังหวะเหมาะยิ่งนัก” ฉีหย่งเฟิ่งยิ้มกว้าง “วันนี้ข้ามีเรื่องด่วนต้องจัดการ ทรงอยากเข้าร่วมการพิจารณาคดีของเกาเฟิงเหยียนหรือไม่”“เรื่องใหญ่ถึงขนาดนี้ กระหม่อมไหนเลยเหมาะจะเข้าไปมีส่วนร่วมพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านกำลังจะเสกสมรสกับองค์หญิงเฟิ่งเซียน ดังนั้นไม่นับว่าเป็นคนนอก เรื่องการสบคบคิดที่อาจนำมาซึ่งการก่อกบฏครั้งนี้ เราอยากให้เผ่าซานได้ร่วมรับรู้กับแคว้นฉี”“เช่นนั้นกระหม่อมน้อมรับพระบัญชา” เขาแสร้งทำเป็นปฏิเสธทั้งที่ในใจเริงร่าวันนี้เขาจะได้เห็นหายนะของเกาเฟิงเหยียนด้วยตาของตัวเอง หรือหากมิใช่อย่างที่คิด อย่างน้อยก็จะได้เห็นอีกฝ่ายตกต่ำเป็นครั้งแรก นี่มิใช่เรื่องน่ายินดียิ่งหรอกหรือ!!!.เป็นคดีร้ายแรง ฮ่องเต้ทรงเสด็จไปฟังการสอบสวนของเจ้ากรมตุลาการด้วยพระ

นางกำนัลส่งอาหารกำลังลำเลียงอาหารเข้าไปยังคุกหลวง นักโทษชั้นสูงได้รับการดูแลเป็นอย่างดี และจำกัดคนเข้าเยี่ยมหากไม่ได้รับพระราชทานอนุญาตจากฮ่องเต้ฉีเฟิ่งเซียนมองบุรุษหล่อเหลาที่นั่งหลับตานิ่งอยู่ในคุกหลวง ทหารเฝ้ายามที่รับสินบนกระซิบเตือนเสียงเบาให้เร่งกระทำการ หาไม่แม้แต่เขาเองก็อาจได้รับโทษหากมีผู้ที่ล่วงรู้“องค์หญิง” เซียวเหอเลิกคิ้วเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นผู้ที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องขัง ทหารเฝ้ายามไขกุญแจ ก่อนถอยออกไปรอด้านข้าง เช่นกันกับขันทีและนางกำนัลคนสนิทที่ปลอมตัวมา“ทรงเสด็จมาได้อย่างไร”“เรามาเพื่อส่งข่าว เผ่าซานล่มสลายแล้ว เชลยทุกคนจะถูกส่งไปใช้แรงงานที่เมืองทางใต้ ศึกสองแคว้นเพิ่งเริ่ม แต่ข้ามั่นใจว่าแม่ทัพจ้าวจะได้รับชัยชนะ ฮ่องเต้แคว้นเยียนไม่ทรงทราบเรื่องการซ่องสุมคนของอ๋องสิบ จะไม่มีทัพใดเข้าหนุนกองทัพของอ๋องสิบ”เซียวเหอนิ่งฟังด้วยความสงบนิ่ง เขามองใบหน้าเรียบเฉยของสตรีหนึ่งเดียวที่มีใจให้ กระนั้นหัวใจก็ยิ่งเจ็บปวดทุกขณะที่นางกล่าวเขามีใจให้นางแต่ก็หลอกใช้นางเช่นกัน เขาไม่อาจเห็นความรักสำคัญกว่าความอยู่รอดของเผ่าซาน สงครามระหว่างสองแคว้น จะอย่างไรก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง พลา

โจวเทียนอวี้หัวเราะ “เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว”ทั้งสองยังคงนั่งมองออกไปยังสวนด้านนอก ราวกับว่าบทสนทนาเมื่อครู่ เป็นเพียงการถามไถ่สภาพอากาศ ทั้งที่ฟังดูแล้วมีความนัยลึกซึ้งแฝงอยู่ เช่นกันกับความรู้สึกคลุมเครือที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดหวังอวี่ได้แต่ถอนหายใจออกมา ตอนที่โจวเทียนอวี้ดูแลเขานั้น เขาจิบสุราบุปผาที่ฤทธิ์ไม่แรงมาก ด้วยสงสัยถึงภาพเลือนรางไม่ชัดเจน ภาพนั้นคล้ายความฝัน แต่กลับเหมือนเกิดขึ้นจริง ภาพที่มีโจวเทียนอวี้ผู้นี้อยู่เคียงข้างคอยดูแลเขาวันนั้นเขาแสร้งเมา แต่กลับนึกถึงเรื่องราวสองครั้งสองคราที่เกิดขึ้นได้ระหว่างเขากับโจวเทียนอวี้ แท้ที่จริงแล้วเขาไม่รู้เลยว่าสมควรแสดงออกอย่างไร ไม่รู้ว่ารู้สึกเช่นไร ไม่อาจแยกแยะว่านั่นคือความผูกพัน มิตรภาพ หรือสิ่งที่เรียกว่าความรักระหว่างบุรุษด้วยกัน เพียงแต่เขาชอบความรู้สึกปรองดองเช่นนี้เรือนจื่อเสียงบัดนี้หงกงกงกำลังอ่านราชโองการ ด้านหน้าเกาเฟิงเหยียน เยี่ยเฟิงเย่ รวมไปถึงคนคุ้มกัน และสาวใช้ที่มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย ทั้งหมดคุกเข่าเพื่อรับราชโองการจากฮ่องเต้ราชโองการแต่งตั้งนางที่เป็นคู่หมายท่านมหาเสนาบดีให้เป็นท่านหญิงเยี่ย รั้งต

นางสะอื้นและยิ่งออกแรงมากขึ้น เมื่อรู้สึกว่าเขาอยากดันร่างนางออก เพียงเพื่อให้มีโอกาสได้ถามไถ่“อย่าไปไหน อย่าเพิ่งผละไป ข้าขอกอดท่านสักพัก”นางกล่าวออกมาโดยไม่ใส่ใจความไม่เหมาะสม ยังคงสะอื้นและกุมตัวเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้แน่นเกาเฟิงเหยียนยืนนิ่งปล่อยให้นางกอด สองแขนลูบหลังลูบไหล่ราวกำลังปลอบโยน เสียงกระซิบปลอบโยนด้วยความอ่อนโยนของเขา คล้ายนำพาเหตุการณ์ในวันแรกที่ทั้งสองพบกันให้หวนกลับมานึกถึงนับจากพบกันเขาไม่เคยทำร้ายนาง ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เขาปกป้องและช่วยเหลือนางอย่างไร ในวันนี้เขาก็ยังเป็นเช่นนั้น เขาเป็นคนมั่นคงและชัดเจน และเขาก็เปิดเผยจุดประสงค์กับนางตั้งแต่แรก แล้วนางเล่า...“ไม่ใช่ว่ากำลังจะกล่าวคำลาจึงทำเช่นนี้กระมัง”เฟิงเย่ส่ายหน้าพร้อมกับคลายอ้อมกอด นางยังคงกุมชายเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาดวงตาแดงก่ำน่าสงสารของนาง ทำให้หัวใจของเกาเฟิงเหยียนเจ็บปวดจนบีบรัด ท่าทางอ่อนแอสิ้นหวังเช่นนี้ของนาง เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และไม่คิดว่าจะได้เห็น “เกิดอะไรขึ้นหรือ”ท่ามกลางแสงเลือนรางที่สาดส่อง นางยังคงสามารถมองเห็นทั้งสีหน้าและแววตาห่วงใยของเขาชัดเจ