All Chapters of คู่หมั้นที่เขาไม่คิดจะรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปริ๊นซ์ก็มาส่งปรายที่คอนโดแล้วกลับบ้านไป"พี่ปริ๊นซ์คะ ถ้ามิวไปกับพี่ด้วยมันจะดีเหรอคะ" เมื่อเข้ามาภายในบ้านเธอก็เอ่ยถามเขาทันที เพราะเธอกลัวว่าจะไปเป็นกอขอคอของเขากับคนที่เป็นรักแรกของเขา บางทีเขาสองคนอาจจะอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสองก็ได้ ที่เธอตอบตกลงกับพี่ปรายว่าจะไปดื่มกับพวกเขาด้วย เพราะเธอรู้สึกเกรงใจจึงไม่กล้าปฏิเสธ"ดีสิ เธอต้องไปกับฉันด้วย""มิวก็คิดว่า...พี่กับพี่ปรายอยากอยู่กันตามลำพังซะอีก""ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันอยากอยู่ตามลำพังกับปรายล่ะ""ก็พี่ปรายเป็นรักแรก รักเดียว และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่อยากจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เหรอคะ มิวก็เลย...""ถ้าเธอไม่ไป ฉันก็จะไม่ไป เข้าใจไหม" เขาจับไหล่บางให้หันหน้ามาทางตัวเองแล้วพูดออกไปด้วยแววตาจริงจังและน้ำเสียงหนักแน่น"งั้นมิวไปก็ได้ค่ะ""ถ้าคืนนี้เธอเมาอีก ฉันก็จะลักหลับเธอเหมือนคืนนั้นอีก" ยกยิ้มหยอกล้อ"คืนนี้มิวจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์ค่ะ มิวจะดื่มเฉพาะน้ำผลไม้ คืนนี้มิวจะไม่เมาอีกแล้วค่ะ""เอากันตอนเมา ฉันว่ามันส์ดีนะ" ยิ้มกริ่มแววตาหวานหยาดเยิ้ม"ไม่ต้องเลย" อมยิ้มขวยเขิน ถึงเธอจะมีอะไรกับเขามาสามเดือ

สี่เดือนต่อมาเป็นเวลาสี่เดือนแล้วที่ปริ๊นซ์กับมิวใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน และเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ปรายไม่ได้ติดต่อกับปริ๊นซ์เลย ตั้งแต่คืนนั้นที่ไปดื่มกันจนกระทั่งวันนี้ปรายที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีแดง สาวเท้าเข้ามาในบริษัทนำเข้ารถหรูขนาดใหญ่ที่เธอมักจะมาอยู่เป็นประจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะปริ๊นซ์จะพาเธอมาที่นี่บ่อยๆ แต่หลังจากที่เขามีคู่หมั้น เธอก็ไม่ได้เข้ามาเลย เพราะปริ๊นซ์ไม่ได้ชวนเธอให้มาเหมือนตอนที่เขายังไม่หมั้น ปรายใช้เวลาคิดอยู่หนึ่งเดือนว่าจะทำยังไงให้ปริ๊นซ์กลับมามีความรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมก่อนที่เขาจะหมั้น เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเธอคิดว่าปริ๊นซ์คงไม่เปลี่ยนใจไปชอบใครง่ายๆนอกจากเธอแต่พอเขามีคู่หมั้นและเห็นว่าเขาหวงและหึงคู่หมั้น ทั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีท่าทีหึงหวงเธอเลย แต่กับคู่หมั้นเขาหวงแม้กระทั่งเธอชวนไปถ่ายแบบใส่ชุดว่ายน้ำเขาก็หวง ทีกับเธอแต่งตัวโชว์เนื้อหนัง และถ่ายแบบชุดว่ายน้ำไม่เคยเห็นว่าเขาจะห้ามสักครั้ง แต่กับคู่หมั้นเขากลับหวงและดูแล้วน่าจะหวงมากด้วย ดังนั้นเธอจึงรู้สึกหวงแหนเขาขึ้นมาซะดื้อๆ เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจไปหลงรักคู่หมั้นก๊อก! ก๊อก!แ

หกเดือนต่อมาเป็นเวลาหกเดือนแล้วที่ปริ๊นซ์กับมิวอยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ราบรื่นดี ต่างคนต่างก็มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน และสองเดือนให้หลังมานี้ถ้าช่วงไหนปรายไม่มีงานถ่ายแบบ เธอจะมาหาปริ๊นซ์ที่บริษัทบ่อยๆ โดยที่ปริ๊นซ์ไม่ได้บอกให้มา เธอมาเอง แต่ปริ๊นซ์ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมันเป็นความเคยชินอยู่แล้วที่ปรายจะมาหาเขาที่บริษัทอยู่เป็นประจำในระยะเวลาตลอดหลายปีที่ผ่านมา มิวที่วันนี้รู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้จึงโทรไปลางานกับพี่จอยหัวหน้าแผนกที่เธอทำงานอยู่เธอมีอาการแบบนี้มาสี่ห้าวันแล้ว เวลาได้กลิ่นของทอดเธอจะคลื่นไส้และอาเจียนทุกครั้ง"อุ๊บ อ๊วก" มิวที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ จู่ๆก็เกิดอาการคลื่นไส้จึงวิ่งไปโก่งคออาเจียนลงในอ่างล้างจาน จนหน้าดำหน้าแดงปริ๊นซ์ที่อยู่ในชุดสูทหรูสีดำก้าวลงบันไดมา เมื่อได้ยินเสียงอาเจียนของหญิงสาวจึงรีบเข้ามาดู เมื่อเห็นว่าเธออาเจียนอยู่ก็รีบเข้ามาลูบแผ่นหลังบางให้เธอพร้อมกับรวบผมของเธอมาไว้ด้านหลัง"แค่ก แค่ก""ไปหาหมอไหม เดี๋ยวฉันพาไป""ไม่เป็นไรค่ะ มิวไม่ได้เป็นอะไรมาก" เธอผละออกจากอ่างล้างจานแล้วพูดกับคนตัวสูงด้วยท่าทีอ่อนแรง"ไม่เป็นอะไรมากไ

"แล้วปรายก็มีแฟนแล้วด้วย""ใครเหรอคะแฟนพี่ปราย" ร่างเล็กผละออกจากร่างหนา แล้วเอ่ยถาม"เขาสองคนรู้จักกันมานานแล้ว ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นตากล้องน่ะ""อ๋อค่ะ""ทีนี้เรามาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่านะ""ค่ะ""หมอบอกว่าอายุครรภ์กี่เดือนแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยถาม พลางฝ่ามือใหญ่ลูบไปบนหน้าท้องแบนราบของคนเป็นแม่ของลูกเบาๆ"สี่สัปดาห์ค่ะ" ตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน"ก็อีกแปดเดือนสินะที่ลูกของเราจะคลอดออกมา" เขาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มและสีหน้ามีความสุข"ค่ะ""หิวไหม""มิวไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลยค่ะ แค่ได้กลิ่นอาหารก็เหม็นไปหมด""แล้วทีนี้จะกินอะไรดีล่ะ..." ทำท่าครุ่นคิดแล้วเอ่ยต่อ"หรือว่ากินผลไม้ไหม ผลไม้ไม่น่าจะมีกลิ่นนะ""ลองดูก็ได้ค่ะ""งั้นฉันออกไปซื้อก่อนนะ เธอจะไปกับฉันด้วยไหม""มิวไปด้วยก็ได้ค่ะ อยากนั่งรถเที่ยว" "งั้นก็ไปกันเถอะ" ว่าจบ ปริ๊นซ์ก็จับมือสวยของมิว แล้วพากันออกจากบ้านไปซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่หน้าปากซอยด้านกัมพลหลังจากที่กัมพลรู้ผลตรวจว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเมื่ออาทิตย์ก่อน และมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน เขาก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอน ส่วนสายชลก็ออกจากบ้านไปแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน เพราะเธ

หลายเดือนต่อมาตอนนี้มิวได้คลอดลูกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เป็นผู้ชาย ตอนนี้อายุได้เก้าเดือนแล้ววันนี้คนเป็นพ่อกับคนเป็นแม่พาลูกออกมาเที่ยวห้างสรรพสินค้ากัน ปริ๊นซ์อุ้มลูกไว้ในอ้อมแขนแกร่งแล้วเดินดูนั่นดูนี่ ก่อนจะพาไปนั่งตรงโซนที่เด็กเล่นเครื่องเล่นกัน ส่วนแม่ของลูกขอตัวไปซื้อข้าวของเคลื่องใช้ในบ้าน"รอให้ลูกโตก่อนนะครับลูกถึงจะเล่นได้" ปริ๊นซ์ก้มพูดกับลูกน้อยที่เขาให้นั่งบนตัก ก่อนที่เด็กน้อยตัวอวบจะดิ้นขยุกขยิกอยากลงเมื่อเห็นเด็กคนอื่นเล่นเครื่องเล่นกัน"เย่น..." เสียงเล็กของลูกชายเปล่งออกมาไม่ค่อยได้ศัพท์ แต่เขาก็พอจะฟังออกว่าลูกพูดอะไร เย่นหมายถึงเล่นนั่นเอง"ลูกยังเล่นไม่ได้นะครับ" เรียวปากหนาบอกกับลูกชายตัวเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางมือหนาลูบหัวเล็กของลูกด้วยความรู้สึกเอ็นดูที่ลูกอยากเล่น แต่เล่นไม่ได้ก่อนที่ร่างสวยของแม่ของลูกจะรุนรถเข็นมายังคนเป็นพ่อของลูกที่นั่งอุ้มลูกน้อยตัวอวบขาวอยู่"เรากลับกันเถอะค่ะพี่ปริ๊นซ์""ได้ของครบแล้วเหรอ" ใบหน้าหล่อเหลาของพ่อลูกอ่อนหันถามยังภรรยาตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงน่าฟัง"ได้ครบแล้วค่ะ""งั้นก็กลับกันเถอะ" พูดจบ ปริ๊นซ์ที่ให้ลูก