คู่หมั้นที่เขาไม่คิดจะรัก

ปริ๊นซ์ อายุ 28 ปี

เจ้าของธุรกิจนำเข้ารถหรู ถูกแม่บังคับให้หมั้นกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นหน้า

มิว อายุ 22 ปี

เธอต้องหมั้นกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตัวอย่างนิยาย

"ฉันกับเธอจะต้องนอนห้องเดียวกัน"

"มีห้องนอนห้องเดียวเหรอ"

"มีสามห้องนอน แต่แม่กำชับมาว่าฉันกับเธอจะต้องนอนห้องเดียวกัน"

"ค่ะ"

"ฉันมีผู้หญิงที่ฉันชอบอยู่คนนึง ฉันชอบเขามานานหลายปีแล้ว"

"ใครเหรอ"

"เขาเป็นเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกับฉัน และเขาก็คือผู้หญิงคนเดียวที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วย"

"งั้นการที่คุณมาหมั้นกับฉันเพราะคุณถูกแม่บังคับใช่ไหม"

"ใช่"

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

"ผู้ชายคนนั้นใคร!"

"เพื่อนค่ะ"

"เพื่อนแน่เหรอ"

"แน่ค่ะ"

"เมื่อกี้ฉันได้ยินเพื่อนเธอบอกว่าชอบเธอ แล้วมันหมายความว่าไง"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บ้านกัมพล

เจ้าของใบหน้าสวยใสในวัยยี่สิบสองปีที่ตอนนี้ได้เรียนจบปริญญาตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงใหญ่ ซึ่งฝั่งตรงข้ามของเธอก็มีพ่อของเธอและสายชลภรรยาของพ่อเธอนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมตามประสาที่อยู่ต่อหน้าเธอ

"ฉันจะให้เวลาแกสองอาทิตย์เพื่อไปหาที่อยู่ใหม่" กัมพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง แววตาของเขาไร้ซึ่งความเมตตาเจือปนอยู่ในนั้นแม้แต่น้อย

"ค่ะ" มิวรับคำด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอรู้สึกชินไปเสียแล้วกับท่าทีของพ่อตัวเองเวลาต้องคุยกับเธอเฉพาะเวลาที่จำเป็น ถ้าไม่จำเป็นเขาก็จะไม่คุยกับเธอ

"ออกไปจากที่นี่แล้วก็อย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก เพราะฉันกับเมียฉันจะไม่ต้อนรับแก"

"ค่ะ"

"ในวันที่แกออกไปจากที่นี่ฉันจะไม่ให้เงินแกแม้แต่บาทเดียว เพราะที่ฉันต้องฝืนใจให้ที่อยู่ ให้ข้าวให้น้ำแกมาเป็นเวลายี่สิบกว่าปีฉันก็สิ้นเปลืองมากพอแล้ว"

"..." เธอจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่มีศักดิ์เป็นพ่อของเธอแต่เขาไม่เคยคิดกับเธอว่าเป็นลูกด้วยซ้ำ ก่อนจะปรายตาไปมองยังหญิงวัยกลางคนที่นั่งข้างพ่อของเธอซึ่งตอนนี้หล่อนเบะปากแสดงสีหน้าสะใจเธออยู่ และเธอก็รู้สึกชินกับภาพเหตุการณ์แบบนี้มานานมากแล้วจนไม่อยากจะเก็บเอามาใส่ใจ

"แกจะต้องไปหาที่อยู่วันนี้เลย ถ้าหาที่อยู่ได้วันนี้แกก็ย้ายออกไปจากที่นี่ได้เลย"

"ค่ะ"

ก่อนที่หญิงวัยกลางคนผู้ที่ไม่เคยเป็นมิตรกับเธอตั้งแแต่หล่อนย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่จะพูดขึ้นด้วยท่าทีเกลียดชังเธอ

"งั้นแกก็ออกไปเลยสิ จะมัวนั่งโง่อยู่ทำไมล่ะ เขาไล่แล้วยังไม่ไปอีก" พูดพร้อมกับเบะปากเย้ยหยัน

"..." มิวจ้องมองไปยังชายหญิงวัยกลางคนด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะลุกออกจากโซฟาแล้วเข้าห้องนอนไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่มีเงินอยู่สองพันกว่าบาทและออกจากบ้านไปขึ้นรถเมย์หน้าปากซอย จุดหมายปลายทางคือไปหาห้องเช่าเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยของเธอต่อไป

ถึงพ่อของเธอจะเป็นคนที่มีฐานะดีแต่เธอก็มีชีวิตไม่ต่างจากคนหาเช้ากินค่ำทั่วๆไป เพราะเธอต้องทำงานหาเงินใช้เอง

ตอนเธออายุสิบสามปีแม่ทิ้งเธอไปอยู่กับผู้ชายคนใหม่

'แม่จะไปไหน'

'ฉันจะไม่อยู่กับพ่อของแกอีกแล้ว ฉันจะไปอยู่กับคนที่ฉันรัก'

'แล้วแม่ไม่รักมิวเหรอ'

'ฉันไม่ได้รักแก'

'...'

'แกอยู่กับพ่อแกไปเถอะ ส่วนฉันจะไปอยู่กับผัวฉัน'

'พามิวไปด้วยได้ไหมแม่'

'โอ๊ย! ฉันไม่เอาแกไปเป็นภาระของฉันหรอกนะ และที่สำคัญผัวฉันไม่ชอบเด็ก'

'มิวรักแม่นะคะ'

'แต่ฉันไม่ได้รักแก ถึงแกจะเป็นลูกฉันแต่ฉันก็ไม่ได้รักแก'

'...' เธอถึงกับสะอึกและจุกอกเมื่อได้ยินที่แม่พูดออกมาตรงๆแบบนั้น ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลลงมาอาบสองแก้มใสโดยไร้เสียงสะอื้น

'แกฟังฉันให้ดีนะมิวว่าแกเกิดมาจากความไม่พร้อมของฉันกับพ่อแก พ่อแกกับฉันไม่ได้ต้องการจะมีลูก แต่เป็นเพราะว่าตอนนั้นฉันพลาดท้อง ฉันกับพ่อแกตั้งใจจะไปเอาแกออก แต่พอไปถึงที่ทำแท้งด้วยความที่ฉันกลัวเจ็บฉันก็เลยจำเป็นต้องเก็บแกไว้ไง'

'...' ยิ่งได้ฟังเรื่องจริงจากปากของแม่เธอ เธอจึงเข้าใจได้ในทันทีเลยว่าเพราะอะไรที่ผ่านมาพ่อกับแม่เธอจึงไม่เคยให้ความใส่ใจอะไรเธอเลย นมสักหยดเธอก็ไม่เคยได้รับจากอกของแม่ พ่อกับแม่ไม่เคยกอดเธอสักครั้งเท่าที่เธอจำความได้ เธอไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ของเธอ จะมีก็แต่ป้าอ้อนเท่านั้นที่กอดเธอ อุ้มเธอ เพราะป้าอ้อนเป็นคนที่เลี้ยงเธอมา

ป้าอ้อนเล่าว่าเธอนอนกับป้าอ้อนตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล จนอายุเจ็ดปีป้าอ้อนก็ฝึกให้เธอนอนคนเดียว ตอนเรียนอนุบาลป้าอ้อนไปรับไปส่งเธอที่โรงเรียนด้วยการขึ้นรถเมย์หรือบางทีก็นั่งรถไฟฟ้าจนกระทั่งเธอจบปอหก พอขึ้นมอหนึ่งป้าอ้อนก็ฝึกให้เธอไปกลับโรงเรียนเองโดยการขึ้นรถเมย์และรถไฟฟ้าจนกระทั่งเธอเรียนจบ

'ฉันจะไปอยู่กับผัวฉัน ส่วนแกก็เข้าบ้านไปสิ และห้ามโทรไปหาฉันเด็ดขาด' พูดจบ แม่ของมิวก็ออกจากบ้านไปขึ้นรถของสามีใหม่ของเธอ ปล่อยให้เด็กสาววัยสิบสามปียืนอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดและเสียใจ ก่อนที่อ้อนจะเข้ามากอดปลอบใจเธอและพาเธอเข้าบ้านไป

หลังจากนั้นหนึ่งเดือนพ่อของเธอก็มีภรรยาใหม่ทันทีและพาเข้ามาอยู่ในบ้าน ภรรยาใหม่ของพ่อชื่อสายชล พ่อรักและหลงสายชลมาก ไม่ว่าสายชลจะพูดอะไรพ่อเธอก็เชื่อและทำตามทุกอย่าง

จนกระทั่งเธออายุได้สิบแปดปีพ่อก็ให้เธอออกไปหางานทำ พ่อบอกว่าเธอจะต้องหาเงินใช้เอง รวมถึงค่าเทอมเธอก็ต้องเป็นคนจ่ายเอง พ่อบอกว่าถ้าหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไม่ได้ก็ไม่ต้องเรียน

พอเรียนจบมอหกเธอก็สอบชิงทุนเข้ามหาวิทยาลัยได้ เธอดีใจมากเพราะจะไม่ต้องจ่ายค่าเทอม เพราะฉะนั้นเงินที่เธอทำงานพาร์ทไทม์ก็ได้นำมาใช้จ่ายในการไปเรียน

ตอนเย็นหลังเลิกเรียนเธอจะไปเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านขายไอศกรีมในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ เธอจะไปทำงานเป็นแคชเชียร์ในร้านสะดวกซื้อที่อยู่หน้าปากซอย

ในวันโรงเรียนเปิดเธอจะตื่นตั้งแต่ตีสี่อาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินไปขึ้นรถเมย์หน้าปากซอยเพื่อไปโรงเรียน พ่อไม่เคยถามไม่เคยใส่ใจเธอว่าเธอจะเป็นยังไงบ้าง จะมีก็แต่ป้าอ้อนผู้ที่เป็นแม่บ้านและเลี้ยงเธอมาเท่านั้นที่คอยเป็นห่วงและคอยถามไถ่เธอทุกวัน

แต่สิ่งที่เธอคิดว่ายังดีอยู่บ้างนิดหน่อยก็คงเป็นเรื่องที่เธอยังได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นและมีข้าวให้เธอกินทุกวัน แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องออกมาจากบ้านหลังนั้น ซึ่งเธอก็ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไร เพราะในชีวิตของเธอไม่เคยได้พบเจอกับความสุขอยู่แล้ว จนวันที่แม่ทิ้งไปอยู่กับผู้ชายคนใหม่และได้รู้ความจริงจากปากแม่ว่าเธอไม่ได้เป็นลูกที่พ่อกับแม่ต้องการ นั่นมันจึงทำให้ความรู้สึกของเธอดิ่งลึกลงไปจนทำให้เธอกลายเป็นคนเงียบและไม่ค่อยอยากพูดกับใคร จะมีก็แต่ป้าอ้อนเท่านั้นที่เธอคุยด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ