คู่หมั้นที่เขาไม่คิดจะรัก

ด้านปริ๊นซ์ผับหรูแห่งหนึ่ง"เมื่อไหร่มึงจะหาเมียสักทีวะปริ๊นซ์" เสียงของเวย์เพื่อนสนิทของปริ๊นซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้น"กูจะไม่แต่งกับใครนอกจากปรายคนเดียวเท่านั้น" "มึงจะรอแต่งงานกับปรายแบบไม่มีกำหนดแบบนี้ไปเรื่อยๆเหรอปริ๊นซ์ เดี๋ยวก็มีลูกไม่ทันใช้หรอก ดูอย่างกูสิตอนนี้เมียกูท้องได้สองเดือนแล้วนะเว้ย""กูดีใจกับมึงด้วยนะเวย์ที่มึงกำลังจะมีลูกกับคนที่มึงรัก""มึงจะไม่ลองเปิดใจกับผู้หญิงคนอื่นบ้างเหรอ มึงก็รู้นี่ว่าถึงยังไงแม่มึงก็ไม่ยอมรับปรายอยู่ดี""แต่กูยังหวังว่าถึงยังไงแม่ก็ต้องยอมใจอ่อนให้กูได้แต่งงานกับปรายแน่ๆ""มึงชอบปรายตั้งแต่มึงเรียนอยู่ปีสี่ จนตอนนี้มึงเรียนจบมาหกปีแล้ว แต่กูก็ไม่เห็นว่าแม่มึงจะใจอ่อนยอมรับปรายมาเป็นลูกสะใภ้สักที"ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนเขากับปรายเรียนคณะเดียวกันและรุ่นเดียวกัน ตั้งแต่ปีหนึ่งปรายจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มของพวกเขาที่มีปริ๊นซ์ เวย์ ธามและเทมป์ รวมปรายด้วยก็ห้าคน ทั้งห้าคนมีความสนิทสนมกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นกลุ่มตลอด จนกระทั่งปีสี่ความรู้สึกของปริ๊นซ์ที่มีต่อปรายได้เปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่ได้คิดกับปรายแค่เพื่อน แต่เขาคิดกับ

วันต่อมา ตอนเย็นเมื่อเช้าชลดาโทรไปบอกปริ๊นซ์ให้มาหาที่บ้านตอนเย็น แต่ก็ไม่ได้บอกว่าให้มาหาทำไมร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรเดินเข้าบ้านมาแล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างๆแม่พร้อมกับเอ่ยถาม"แม่มีธุระอะไรจะคุยกับผมเหรอ""แม่หาผู้หญิงไว้ให้ลูกแล้ว เดือนหน้าลูกจะต้องหมั้นกับเขา""..." เขาชะงักและนิ่งพลางคิดในใจว่าก็แค่หมั้นไม่ได้แต่ง ต่อไปค่อยถอนหมั้นกันก็ได้ แต่ตอนนี้เขาต้องตามใจแม่ไปก่อน เพราะถ้าเขาปฏิเสธแม่ก็ต้องบังคับอยู่ดี "หึ ผิดคาด" ชลดาหัวเราะยิ้มพลางเอ่ย"แม่หมายถึงอะไรครับ" ปริ๊นซ์ที่กำลังนิ่งใช้ความคิดอยู่เอ่ยถามขึ้น"แม่ก็คิดว่าลูกจะปฏิเสธซะอีก""ถ้าผมปฏิเสธแล้วแม่จะยอมเหรอครับ""ก็ไม่ยอม""ก็เพราะผมรู้ไงครับว่าแม่ไม่ยอมผมจึงไม่อยากปฏิเสธ""หลังจากหมั้นกันแล้วลูกกับคู่หมั้นต้องอยู่ด้วยกัน""ยังไม่ได้แต่งจะให้อยู่ด้วยกันได้ยังไงครับ""อยู่กันก่อนแต่งไงไม่เห็นจะแปลกอะไร หลายคู่ก็อยู่กันก่อนแต่งกันทั้งนั้น""ครับ""แม่จะซื้อบ้านให้ลูกเอาไว้เป็นเรือนหอ หลังจากหมั้นกันแล้วลูกกับคู่หมั้นก็พากันเข้าไปอยู่ได้เลย""ครับ""หลังจากนั้นหกเดือนค่อยแต่งงาน""มากกว่าหกเดือนไม่ได้เหรอครับแม่"

สองชั่วโมงผ่านไปปริ๊นซ์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับไปสองชั่วโมง ดวงตาคมกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะหันมาเห็นคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ข้างตัวเอง ร่างหนาพลิกตัวตะแคงหันมองเธอที่นอนตะแคงมาทางเขา พลางคิดในใจว่าเธอเป็นคนยังไงกันนะ ท่าทีนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดและไม่ค่อยยิ้มของเธอนั้นทำให้เขายิ่งอยากรู้จักเธอมากขึ้นแล้วสิปริ๊นซ์จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวสวยไร้ที่ติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วลุกจากเตียงนอน จากนั้นจึงลงชั้นล่างไปทำของกินในครัวและเขาก็ทำเผื่อคนที่ยังนอนหลับอยู่ด้วยหลังจากที่ปริ๊นซ์ลงข้างล่างไปแล้วสามสิบนาทีมิวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าไม่มีเขาอยู่บนเตียงเธอก็ลุกไปดูในห้องน้ำ เมื่อไม่เห็นว่าเขาอยู่ในห้องน้ำเธอจึงลงไปดูชั้นล่างก็เห็นว่าเขากำลังทำอาหารอยู่ในครัว เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอก็เดินไปหยุดอยู่ตรงประตูห้องครัวแล้วยืนมองเขานิ่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งคนที่ถูกมองเหมือนรู้ตัวว่ามีใครมองตัวเองอยู่ก็หันมาทางประตูจึงเห็นว่าเธอยืนมองเขาอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามประสาของเธอที่เขาเริ่มจะชินแล้ว"หิวเหรอ" ปากหนาขยับถาม"หิวค่ะ""ฉันทำใกล้เสร็จแล้ว รอแปป""คุณทำของกินเผื่อฉันด้ว

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟจนครบทุกอย่างแล้วก็ออกจากห้องไป ก่อนที่เจ้าของเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์จะหันบอกกับร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆตัวเอง"เธอลองดื่มดูสิ เคยดื่มหรือเปล่า""ไม่เคยดื่มค่ะ""เธอเคยมาเที่ยวในที่แบบนี้ไหม""ไม่เคยค่ะ""งั้นก็ลองดื่มดูสิ""เค้าเรียกว่าอะไรเหรอ มันจะเมาไหม" เรียวปากบางถาม"มันคือค็อกเทล มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่นิดหน่อยเท่านั้น ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่เมาหรอก" ว่าแล้ว หญิงสาวก็เอื้อมไปหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นมาลองจิบดู เมื่อได้ลิ้มรสเธอก็รู้สึกชอบเพราะรสชาติมันออกรสผลไม้ เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงดื่มไปค่อนแก้ว และรู้สึกว่ายิ่งดื่มยิ่งอร่อย ดังนั้นเธอจึงดื่มอีกจนหมดแก้ว"อร่อยเหรอเห็นดื่มจนหมดแก้ว" คนตัวสูงที่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหันถามยังร่างเล็กเมื่อเห็นว่าเธอดื่มค็อกเทลจนหมดแก้วภายในเวลาไม่ถึงห้านาที"อร่อยเหมือนกับกินน้ำผลไม้เลยค่ะ" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มแรกของเธอที่เขาได้เห็น เขามองแล้วดูน่ารักดีจนเผลอจ้องหน้าเธอนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะหันกลับไปหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มต่อ"เธอจะเอาอีกแก้วไหม เดี๋ยวฉันสั่งให้""เอาอีกแก้วก็ได้ค่ะ" จากนั้น ปริ๊น

วันต่อมาปริ๊นซ์เบิกตาตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเก้าโมง พร้อมกับความรู้สึกกระชุ่มกระชวยเมื่อนึกไปถึงเมื่อคืนที่ได้ร่วมรักกับหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อหันมองยังคนตัวเล็กที่ยังหลับสนิทอยู่ ก่อนจะเลื่อนมือไปแตะหน้าผากมนและซอกคอที่เขาได้ซุกไซ้เมื่อคืน เพื่อจะเช็กดูว่าเธอมีไข้หรือเปล่า แต่ปรากฏว่าอุณหภูมิในร่างกายเธอปกติจึงทำให้ปริ๊นซ์ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจที่เธอไม่ป่วยอย่างที่เขาคิดร่างสูงลุกจากเตียงนอนแล้วเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำและออกมาแต่งตัว ก่อนจะลงไปเข้าครัวทำอาหาร เขาจัดการหุงข้าวและทำกับข้าว เสร็จแล้วก็ขึ้นชั้นบนไป เมื่อเปิดประตูเข้าห้องนอนมาก็เห็นว่าเธอยังหลับอยู่ชายหนุ่มเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงที่ร่างบางนอนอยู่ พลางดวงตาคมจ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวใสอมชมพูนิ่ง พลางคิดในใจว่าขนาดเธอไม่ได้แต่งหน้าแต่เธอก็ยังสวยน่ามอง เธอสวยโดยไม่ต้องแต่งเติมอะไรมากมายเขานั่งมองเธออยู่หลายนาที จนกระทั่งคนที่ถูกมองอยู่ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เปลือกตาสวยกระพริบช้าๆ พร้อมเบิกตากว้างขึ้นแล้วหันมองยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนเรียวปากหนาได้รูปจะขยับเ