All Chapters of ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า: Chapter 11 - Chapter 20

๑๒ข้าเคยใช้แรงงานเจ้าหรือ…หา!เย่หยูเหวินทราบว่าเมื่อคืนสวามีค้างที่หมู่บ้านซ่งชู่ นางจึงแอบเขามาที่ไร่องุ่นที่เห็นเมื่อวานเพื่อมาสมัครเป็นคนงานถางหญ้า“สมัครงาน!”“เจ้าค่ะ สมัครงาน เมื่อวานข้าผ่านทางนี้เห็นทำงานกันอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้นเลยจะมาสมัครเป็นคนงานเจ้าค่ะ”เจ้าของไร่องุ่นชายวัยกลางคนเผลอไล่สายตามองคนมาสมัครงานตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนที่จะไล่จากปลายเท้าขึ้นด้านบนอีกครั้ง“คุณหนู ไร่องุ่นของข้ามิใช่สวนดอกไม้ คุณหนูมา สมัครงานผิดที่แล้ว” “ข้าทราบเจ้าค่ะว่าที่นี่ไร่องุ่น รับคนสวนอย่างเราสองคนเพิ่มหรือไม่เจ้าคะ ค่าจ้างเท่าไรเราก็รับเจ้าค่ะ…แต่ถ้าได้ไม่เท่าที่ข้าคาดหวังเอาไว้ ขอเอาองุ่นกลับไปทานด้วยได้หรือไม่” เย่หยูเหวินมองไปทางเถาองุ่น กลืนน้ำลายอึกเมื่อเห็นองุ่นสีเขียวลูกใหญ่น่าทานเจ้าของสวนเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจ เดินไปตัดองุ่นให้สามพวงใหญ่ใส่ตะกร้าแล้วยื่นให้เย่หยูเหวิน“หากคุณหนูอยากทานองุ่นก็เอาไปเถิด แต่ไม่ต้องมาสมัครงานที่นี่แล้ว ข้าดูแลไม่ไหว ไม่กล้ารับผิดชอบ”เจียวเจียวรีบยื่นมือไปรับตะกร้าเพราะคุณหนูของนิ่งอึ้งไปแล้ว ดึงสติตัวเองกลับมาได้ก็ตอนที่เจียวเจียวสะกิด

๑๔ทำสวนได้ค่าแรงเท่านี้ แต่ถ้า…“วันนี้หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว ไม่มีแรงต่อล้อต่อเถียงกับท่านอ๋องแล้วเพคะ อยากนอน”“เปิ่นหวางหูฝาดไปกระมัง เจ้าไม่ได้พูดว่าอยากทานข้าว” ตูชานเฟิงเย้าหยอกทั้งที่อ่านสีหน้าหญิงสาวได้ แต่เมื่อนางไม่เล่นด้วย สีหน้าเหนื่อยล้าแววตาไม่สดใส เขาก็เลิกแกล้งนางแล้วเดินเข้าไปยื่นยาให้“ยาทาแผล จะให้เปิ่นหวางทาให้หรือจะทาเอง บอกไว้ก่อนว่าหากปฏิเสธกันครั้งนี้ก็ไม่มีครั้งต่อไปแล้วนะ”เย่หยูเหวินยื่นมือไปรับ ไม่ตอบเป็นคำพูดแต่ตอบเป็นการกระทำแทน“ก็แค่ทายาเท่านั้น หม่อมฉันทำเองได้เพคะ ทำสวนยังทำมาแล้ว”เย่หยูเหวินหยิบไม้พายเล็กทายาบนแผลที่ตอนนี้มีตุ่มพุพองทั้งที่เป็นน้ำใสและแตกแล้ว เห็นสภาพมือตน ดวงตาคู่งามพลันปริ่มไปด้วยน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่บอกว่าจะให้ค่าจ้างตน“ไหนเพคะ ค่าจ้างวันนี้ของหม่อมฉัน”ใจแกร่งกระตุกเมื่อเห็นดวงตาคู่งามคลอหน่วยด้วยน้ำตา กระชากถุงเงินจากเอวยื่นให้นาง“เปิ่นหวางให้เจ้าหมดนี่แลกกับที่ไม่ต้องทำวันอื่น”เย่หยูเหวินไม่ยื่นมือไปรับ “ไม่เอาเพคะ หม่อมฉันจะรับค่าจ้างเพียงวันนี้เท่านั้น”ตูชานเฟิงถอนหายใจ…เจ้าจะดื้อกับเปิ่นหวางให้ถึงที่สุดเลยหรือหยูเห

๑๖ในวันที่ข้าศึกรุกราน ท้องพระโรงแคว้นต้าชานในยามนี้กำลังอภิปรายเรื่องข่าวสารบ้านเมือง ฮ่องเต้ตูชานเหอประทับอยู่บนเก้าอี้มังกร พักตร์เบื่อหน่าย สูดหายใจเข้าลึก สะกดจิตตัวเองไว้ไม่ให้ลุกออกไปจากท้องพระโรง“รายงาน~” เนตรคมลืมขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนายทหารที่มีหน้าที่รายงานเรื่องด่วนดังอยู่นอกท้องพระโรง“เข้ามา!”ทหารในชุดปราดเปรียวผมเผ้าชี้ฟูเพราะการขี่ม้าเร็วที่เร่งรีบ ย่างเท้าเข้ามาในท้องพระโรง คุกเข่าลงหน้าพระพักตร์ รายงานสถานการณ์ชายแดน“ทูลฝ่าบาท แคว้นต้าไฮ้ยาตราทัพมาเมืองหน้าด่าน ยึดครองอู่โจวได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”ตุบ!ฮ่องเต้ตูชานเหอปัดกองฎีกาที่อยู่โต๊ะด้านหน้าลงพื้น พักตร์มืดครึ้มเหมือนเมฆตั้งเค้าที่พร้อมถล่มท้องพระโรงให้สิ้น ขุนนางทุกคนพร้อมใจกันนั่งคุกเข่า กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า…“ฝ่าบาททรงระงับความโกรธด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“ระงับอย่างไร เหตุใดไม่มีใครรายงานสถานการณ์ชายแดนให้เจิ้นทราบ”“ทูลฝ่าบาท ต้าไฮ้ฮึกเหิม ถือดีว่าอู่โจวขาดขุนพลไร้พ่าย ประกาศศักดาเข้ายึดอู่โจว กำลังพลเรือนแสนเตรียมรุกรานกู้โจว แม่ทัพประจำหลู่โจวขอกำลังเสริมพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ตูชานเหอกริ้วจนวรกายสั่น ตวัดเนตรไปมองอ

๑๘เมื่อไม่อยากให้กลับยิ่งต้องกลับไปให้ได้เมื่อเปิดตัวแล้วว่าเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไปมิใช่มีพื้นที่ระหว่างกัน ทะเลาะกันมากกว่าปราศรัย คืนนี้ตูชานเฟิงก็ย้ายมานอนกับเย่หยูเหวินที่เรือนหลังน้อย “ท่านอ๋อง คืนนี้ห้ามยุ่งกับหม่อมฉันนะเพคะ”ตูชานเฟิงชะงักในตอนที่กำลังเอนกายลงนอนข้างพระชายา จากที่ตอนแรกจะเข้านอนได้เปลี่ยนมานั่งกอดอกมองหน้านาง“เห็นเปิ่นหวางเป็นบุรุษมักมากในกามหรือ สามีภรรยานอนคุยกันไม่ได้เลย” ปลายเสียงสูง“ก็…เพคะ! ในใจหม่อมฉันท่านอ๋องเป็นคนเช่นนั้น อีกอย่างเมื่อช่วงเย็นท่านอ๋องก็เพิ่งตรัสว่าหากหม่อมฉันปรนนิบัติได้ถึงใจจะไม่รับชายารอง”เมื่อหาคำแก้ตัวไม่ได้และอยากทราบความจริง เย่หยูเหวินจึงเปลี่ยนใจถามสวามีตามตรง จิตใจจะได้ไม่ฟุ้งซ่านเพราะคิดไปเอง “คืนนี้ไม่แล้ว แคร่ไม้ไผ่ไม่แข็งแรงพอรองรับพละกำลังของเปิ่นหวาง” …!!!“หน้าแดงอีกแล้ว เผลอคิดไปเองอีกแล้วหรือ”ใบหน้าที่ฉายความล้อเลียนของเขาทำหญิงสาวอายยิ่งกว่าโดนจับได้เรื่องที่คิดไปเอง ทำหน้าตัดพ้อเขาแล้วนอนหันหลังให้ทันที “ราตรีสวัสดิ์เพคะ…อะ!”เย่หยูเหวินร่างแข็งทื่อเมื่อโดนสวมกอดจากด้านหลัง แผ่นหลังแนบชิดแผ่นอก ลมหายใจอุ่นร

๒๐เปิ่นกงกลับมาแล้ว ขบวนเดินทางรับเสด็จฮองเฮาและองค์รัชทายาทเข้าสู่เมืองหลวง มีชาวเมืองจำนวนมากมาต้อนรับ ไม่เหมือนครั้งที่ออกจากเมืองหลวง สิ่งที่ทำให้เย่หยูเหวินและเย่เฉิงมี่ดีใจที่สุดคือการเห็นบิดาและน้องชายบุญธรรมมารอรับหน้าประตูเมืองโดยที่ร่างกายไม่มีจุดใดบุบสลาย “ท่านพ่อ…” เย่หยูเหวินขอลงจากรถม้าต่างจากเย่เฉิงมี่ที่เปิดหน้าต่างรถม้าออกเล็กน้อย ดูให้แน่ใจว่าบิดาไม่ได้รับอันตรายใด “คำนับพระชายา” เย่หยูเหวินรีบดึงเย่หวงซู่ ไม่ให้เขาทำความเคารพตน แม้จะทราบว่าบิดามิใช่คนซื่อมือสะอาด แต่ที่ผ่านมาเขาปฏิบัติต่อนางอย่างดีมาตลอด “ไม่ต้องเจ้าค่ะท่านพ่อ” ตูชานเฟิงลงจากม้าเดินเข้ามาคารวะพ่อตา เย่หวงซู่ผงกศีรษะคารวะตอบทั้งยังโค้งต่ำกว่าเขยสูงศักดิ์ “คำนับท่านอ๋อง” “หลายวันมานี้ท่านพ่อตาลำบากแล้ว” “มิได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าใจเรื่องนี้ดี ฝ่าบาททรงมีพระมหากรุณาธิคุณ ไม่เพียงคืนตำแหน่งให้กระหม่อมเท่านั้นแต่ยังส่งคนไปเชิญเสด็จฮองเฮาและองค์รัชทายาทหวนคืนสู่วังหลวง ทรงพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น”