ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า

๑เพราะข้าไม่งามพอเปลี่ยนใจเขาหรือไม่แคว้นต้าชานสูญเสียฮ่องเต้ตูชานโถวในวัย ๓๕ ชันษา องค์รัชทายาทตูชานหลินผู้เป็นพระโอรสเตรียมเพียงองค์เดียวเตรียมเถลิงราชย์ทว่าถูกเสด็จอาตูชานเหอแย่งชิงราชบัลลังก์ สถาปนาตนเป็นฮ่องเต้ ขับไล่องค์รัชทายาทตูชานหลินและเย่ฮองเฮาออกจากเมืองหลวงอัครมหาเสนาบดีผู้เป็นตาย่อมคัดค้าน นำขุนนางประท้วง ผลคือถูกฮ่องเต้ทรราชคุมขัง แม้แต่บุตรชายบุญธรรมก็ไม่เว้น ตอนนี้เขาเหลือบุตรสาวเพียงคนเดียวที่ยังคงมีอิสระ ยามนี้นางกำลังคุกเข่าขอร้องพระสวามีให้ช่วยเหลือบิดาและพี่สาวอยู่หน้าห้องหนังสือทว่าผ่านมาสองชั่วยามแล้ว พระสวามีของนางก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวจนเข่าเริ่มแบกรับน้ำหนักเอาไว้ไม่ไหว หลุดเสียงร้องในลำคอ“ฮือ…”สองมือเรียววางลงกับพื้น ก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบใบหน้า“พระชายา วันนี้พอเท่านี้เถิดเพคะ หากท่านอ๋องทรงคิดช่วยเหลือพระองค์ทรงทำมานานแล้ว ไม่ปล่อยให้พระชายาคุกเข่าอยู่ตรงนี้”เจียวเจียวนางกำนัลคนสนิทที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังเอ่ยเสียงเบา นางคือคนที่รับรู้ความเจ็บปวดของคุณหนูได้เด่นชัดที่สุด ในใจคิด…โถ่คุณหนูของข้า ตัวข้าเพียงเท่านี้ยังเจ็บเข่า ไม่ต้องพูดถึงคุณห

๓ดูแลเรื่องปากท้องพระชายาก็คือหน้าที่กลางคืนที่เหน็บหนาวทุกคนผ่านมาได้เพราะผ้าห่มที่เย่หยูเหวินไม่ทราบว่ามีติดรถม้ามาด้วย เมื่อหัวใจไม่รักดีคิดเข้าข้างตัวเองว่าสวามีตั้งใจให้คนเตรียมเอาไว้ให้ ใบหน้างามก็ผุดรอยยิ้มบุ๋มลึก“ท่านน้ายิ้ม!”เย่หยูเหวินรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อหลานชายทัก“น้าไม่ได้ยิ้ม เจ้าดูผิดไปแล้ว”เย่หยูเหวินรีบเอาผ้าห่มและที่นอนไปส่งให้พี่สาวพร้อมช่วยนางปูเตียงให้ตูชานหลิน ส่วนเจียวเจียว เลี่ยวโถวปูที่นอนให้เจ้านายตน เมี่ยนเมี่ยนนางกำนัลประจำตัวตูชานหลินโดนแย่งหน้าที่ไปแล้วจึงได้ไปปูพื้นที่นอนคืนนี้ของตนและเจียวเจียวเลี่ยวโถว“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจุดเตาผิงมาให้”เสียงหนิงลิ่วดังขึ้นที่หน้ากระโจมยังไม่เข้ามาจนกว่าจะได้รับอนุญาต ยามนี้ทุกคนกำลังหนาว ผ้าห่มผืนเดียวไม่ทำให้อุ่นได้ แม้แต่เย่หยูเหวินที่เนื้อเยอะกว่าใครก็ยังอยากได้สิ่งของบรรเทาหนาว นางรีบกล่าวอนุญาตให้หนิงลิ่วเข้ามาในทันที“เอาเข้ามาเลย”หลังจากได้รับอนุญาต หนิงลิ่วกับองครักษ์อีกสามคนก็ยกเตาผิงขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเข้ามาในกระโจมหกเตานางกำนัลสาวทั้งสามซึ้งใจไม่น้อยที่พวกเขาจุดเผื่อพวกนางด้วย รีบเข้าไปรับแล้วก

๕บิดาเราไม่ได้ใสซื่อมือสะอาดการเค้นความล้มเหลว เพราะทันทีที่ดึงผ้าเช็ดหน้าออก มือสังหารก็กระอักเลือดเสียชีวิตต่อหน้าทุกคน ฮ่องเต้ตูชานเหอหัวเสียเป็นอย่างมาก คว้าดาบในมือทหารคนสนิทแทงร่างเขาทะลุให้ตายซ้ำ“ฝ่าบาท…” ตูชานเฟิงเดินไปยืนข้าง ๆ มองดาบที่ปักอยู่บนร่างมือสังหาร“ไม่ทันได้ความว่าเป็นใคร พวกมันโดนกลอกยาพิษมาก่อนหน้าแล้ว หากทำงานสำเร็จได้ยาถอนพิษ ไม่สำเร็จตายสถานเดียว”“วิธีการทำงานเหมือนสำนักฆ่าในยุทธภพ ดูท่าจะถูกจ้างมา หากไม่มีเงินหนามากก็มีอำนาจพอจะจ้างคนได้เยอะเพียงนี้”ทั้งคู่มองหน้ากัน เพียงมองตากันก็เดาคำตอบได้แล้วว่าใครคือตัวการของเรื่องนี้การสอบสวนจบเพียงเท่านี้ ฮ่องเต้ต้องเสด็จกลับวังแล้ว รับสั่งให้อ๋องหนุ่มนำกองกำลังส่งฮองเฮาและรัชทายาทไปยังหมู่บ้านซ่งชู่ต่อตูชานเฟิงมาส่งเชษฐาที่ขบวนรถม้า เอ่ยถามเสียงแผ่ว “หากเป็นคนที่เราคิด พระองค์จะทรงจัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ตูชานเหอกระโดดขึ้นม้า โอษฐ์แย้มสรวลแทนตัวเองด้วยคำพูดธรรมดาเช่นเคย “บัลลังก์ข้าได้มาโดยไม่ชอบธรรม จะจัดการขุนนางชั่วสักคนหนึ่งมิจำเป็นต้องหาหลักฐานมามัดตัว อย่าคิดกระทำการขวางหูขวางตาข้ามากก็แล้วกัน ม

๗ก็แค่อยากรู้จะรอดไปได้กี่น้ำนอนใกล้ภูเขามานานได้ยินเสียงสัตว์ปีกดังเสียดหู จนเริ่มชิน แต่เรื่องเดียวที่เย่หยูเหวินยังไม่ชินก็คือเรื่องปากท้อง ตกดึกนางเริ่มหิวอีกครั้ง ยกมือขึ้นกุมท้องเมื่อเสียงท้องร้องเริ่มดังกว่าเสียงจักจั่น“เฮ้อ~อีกนานเพียงใดหนอกว่าข้าจะชิน กระเพาะชินเรื่องทานน้อยให้ข้าสักทีเถิด…”เย่หยูเหวินค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปทางแคร่เล็กที่ตั้งอยู่มุมห้องเห็นเจียวเจียวนอนนิ่งในผ้าห่ม นางก็เอนตัวลงไปนอนที่เดิมด้วยความหงุดหงิดไม่น้อย“เบื่อคนผอม เมื่อไรข้าจะกลับไปรู้สึกถึงอารมณ์นั้นบ้าง ไม่อยากนอนหิวกลางคืนแบบนี้อีกแล้ว”เย่หยูเหวินยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก พยายามข่มตาให้หลับ นับแกะก็แล้วแต่ก็ยังข่มตาให้หลับไม่ได้ สุดท้ายก็ลุกขึ้นมา สวมชุดคลุมแล้วเดินออกไปด้านนอก เสียงเหยียบไม้ที่ลงน้ำหนักเยอะปลุกเจียวเจียวให้ตื่นจากนิทรา“เช้าแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู”เจียวเจียวยันกายขึ้นนั่ง สะบัดหน้าไล่ความง่วงงุน รู้สึกนอนไม่พอราวกับเพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น ตลบผ้าห่มออกเดินมาหาคุณหนู“ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ข้าแค่…หิว”เย่หยูเหวินเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม อายสาวใช้ไม่น้อย แต่ก็ยอมรับไปตามตรง “เหลือ

๙รสชาติที่คุ้นเคยอาหารเช้าปรุงสุกใหม่วางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ทั้งหมดสี่อย่าง แห้งสามน้ำแกงหนึ่ง เพียงได้กลิ่นจากระยะที่มองอยู่เย่หยูเหวินก็ท้องร้อง กลืนน้ำลายอึก ๆ มองอาหารตาละห้อย ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้เพราะที่ทางยังไม่สะดวก“ท่านแม่ เราจะทานกันที่แคร่นี้หรือขอรับ”เย่เฉิงมี่กวาดตามองโดยรอบ ไม่มีเก้าอี้แม้แต่ตัวเดียว เลี่ยงการนั่งที่เดียวกับที่วางอาหารไม่ได้แล้ว“วันนี้นั่งทานบนแคร่ไปก่อน เดี๋ยวค่อยทำโต๊ะสำหรับทานอาหารเพิ่ม…หนิงลิ่วหาเวลาทำโต๊ะอาหารให้ได้หรือไม่”“ได้วันนี้ขอรับฮูหยิน” หนิงลิ่วรีบตอบรับ ออกคำสั่งองครักษ์สองคนให้ไปปฏิบัติตามคำสั่ง“เชิญคุณหนูคุณชายฮูหยินขอรับ” เถาจื่อยกข้าวมาให้เจ้านายทั้งสาม ข้าวเม็ดสวยในถ้วยกระเบื้องที่นำมาจากจวนอ๋องดึงความสนใจเย่หยูเหวินได้ในทันที“เถาจื่อ นี่ถ้วยกระเบื้องที่ข้าชอบมิใช่หรือ เอามาจากจวนอ๋องด้วย” ปลายเสียงสูง“ขอรับคุณหนู ของใช้พื้นฐานล้วนมีทั้งสิ้น อุปกรณ์ชงชาก็มีขอรับ”“ในเมื่อมีไยไม่เอามาใช้ตั้งแต่วันแรกของการเดินทาง ข้าก็คิดว่าชีวิตตกยากจนไม่มีชาดื่ม”“เอ่อ มีอุปกรณ์ชงชาก็จริง แต่ไม่มีชาขอรับ”เย่หยูเหวินกลอกตาใส่เถาจื่อแล้วเดินไปนั่