ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า

๑

เพราะข้าไม่งามพอเปลี่ยนใจเขาหรือไม่

แคว้นต้าชานสูญเสียฮ่องเต้ตูชานโถวในวัย ๓๕ ชันษา องค์รัชทายาทตูชานหลินผู้เป็นพระโอรสเตรียมเพียงองค์เดียวเตรียมเถลิงราชย์

ทว่าถูกเสด็จอาตูชานเหอแย่งชิงราชบัลลังก์ สถาปนาตนเป็นฮ่องเต้ ขับไล่องค์รัชทายาทตูชานหลินและเย่ฮองเฮาออกจากเมืองหลวง

อัครมหาเสนาบดีผู้เป็นตาย่อมคัดค้าน นำขุนนางประท้วง ผลคือถูกฮ่องเต้ทรราชคุมขัง แม้แต่บุตรชายบุญธรรมก็ไม่เว้น ตอนนี้เขาเหลือบุตรสาวเพียงคนเดียวที่ยังคงมีอิสระ ยามนี้นางกำลังคุกเข่าขอร้องพระสวามีให้ช่วยเหลือบิดาและพี่สาวอยู่หน้าห้องหนังสือ

ทว่าผ่านมาสองชั่วยามแล้ว พระสวามีของนางก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวจนเข่าเริ่มแบกรับน้ำหนักเอาไว้ไม่ไหว หลุดเสียงร้องในลำคอ

“ฮือ…”

สองมือเรียววางลงกับพื้น ก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบใบหน้า

“พระชายา วันนี้พอเท่านี้เถิดเพคะ หากท่านอ๋องทรงคิดช่วยเหลือพระองค์ทรงทำมานานแล้ว ไม่ปล่อยให้พระชายาคุกเข่าอยู่ตรงนี้”

เจียวเจียวนางกำนัลคนสนิทที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังเอ่ยเสียงเบา นางคือคนที่รับรู้ความเจ็บปวดของคุณหนูได้เด่นชัดที่สุด ในใจคิด…

โถ่คุณหนูของข้า ตัวข้าเพียงเท่านี้ยังเจ็บเข่า ไม่ต้องพูดถึงคุณหนูที่มีน้ำมีนวลเช่นนี้

เย่หยูเหวินไม่นับเป็นสตรีร่างอวบอ้วน

แต่เมื่อเทียบกับสตรีสูงศักดิ์และนางกำนัลทั่วไปแล้วนับว่าเป็นสตรีมีน้ำมีนวล ในสายตาเจียวเจียวพระชายาของนางงดงาม น่ารัก 

ทว่าคำติดปากที่พระสวามีของนางพูดประจำคือ     ‘สตรีอัปลักษณ์’

“...เลิกคุกเข่ากดดันได้แล้ว สตรีอัปลักษณ์!”

ประตูหน้าห้องหนังสือเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของอ๋องตูชานเฟิง ทุกครั้งที่เย่หยูเหวินได้ยิน นางจะทำหน้าโมโหใส่เขาและประชดด้วยการกินเพิ่ม

“ท่านอ๋อง…”

เย่หยูเหวินคลานเข้าไปหาพระสวามี วันนี้นอกจากนางจะไม่แสดงสีหน้าโมโหใส่แล้วยังฝืนความเจ็บของหัวเข่า คลานเข้าไปหา ขอร้องให้อ๋องหนุ่มช่วยเหลือตระกูลเย่

“ท่านอ๋องเพคะ ได้โปรดช่วยเหลือท่านพ่อและพี่หญิงของหม่อมฉันเถิดเพคะ ไหนจะองค์รัชทายาทกับน้องบุญธรรมอีก ได้โปรด…”

มือเรียวกระตุกเสื้อตัวนอกสีดำลายมังกรเบา ๆ ชายหนุ่มนอกจากจะไม่ชายตามองหญิงสาวแล้ว ยังสะบัดชุดออกจากมือของนางจนร่างนิ่มหน้าคว่ำ

“พระชายา!”

เจียวเจียวรีบเข้าไปพยุง น้ำตาคลอเสียใจแทนเจ้านายเพราะเดาคำตอบได้จากท่าทางตูชานเฟิงแล้ว

“เลิกทำอันใดที่ไร้ประโยชน์เสีย เปิ่นหวางช่วยบิดาเจ้าไม่ได้ยิ่งช่วยฮองเฮาไม่ได้”

“เหตุใดจะช่วยไม่ได้เพคะ พระองค์เป็นอนุชาทรราชนั่น แม้จะมิใช่พี่น้องร่วมอุทรแต่ก็ยังมีความสนิทชิดเชื้อ”

ตูชานเฟิงขบกราม เสียงเข้มกดต่ำ

“หากยังอยากมีฟันไว้เคี้ยวข้าวจงระวังคำพูด คนตระกูลเย่มีเพียงเจ้าที่ยังอยู่สุขสบาย หากมิใช่เพราะเปิ่นหวาง สตรีอัปลักษณ์เช่นเจ้าจะยังมีโอกาสได้มาปากเก่งอยู่ตรงนี้หรือ”

เย่หยูเหวินน้ำตาหยดแหมะ ๆ

ตูชานเฟิงตวัดสายตาไปทางอื่นไม่มองใบหน้าเนียนหญิงสาวปาดน้ำตา ในเมื่อน้ำตาของนางไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ก็ไม่ขอเสียน้ำตาต่อหน้าเขาอีก

“เช่นนั้นท่านอ๋องก็เลือกเอาเพคะ อยากให้หม่อมฉันไปติดคุกกับท่านพ่อหรือส่งหม่อมฉันไปกับพี่หญิง”

ตัวเลือกของนางทำใบหน้าหล่อเหลาเรียวยาวหันขวับมามอง ดวงตาคล้ายมีไฟลุกอยู่ในนั้น

“คิดก่อนพูดหรือไม่!”

“หม่อมฉันคิดดีแล้วเพคะ หากท่านอ๋องไม่ช่วยท่านพ่อ หม่อมฉันก็ไม่คิดอยู่ที่จวนนี้ต่อ ทุกคนตกระกำลำบาก หม่อมฉันช่วยทุกคนไม่ได้ไม่พอยังจะกล้าเสพสุขอยู่คนเดียวได้อย่างไร!”

“สตรีอัปลักษณ์ รู้ว่าตนอยู่สุขสบายยังไม่คิดขอบคุณเปิ่นหวาง สตรีแต่งออกแล้วคือสมบัติของสามี แม้เจ้าจะอัปลักษณ์แต่ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีของตูชานเฟิง!”

เย่หยูเหวินน้ำตาไหลอีกครั้ง…

สตรีของท่านอันใดกัน เข้าหอยังไม่เคยเลย

“ในเมื่อเป็นสตรีของท่านอ๋องแล้วช่วยอันใดครอบครัวไม่ได้ หม่อมฉันก็ไม่อยากเป็นแล้วเพคะ”

“คิดว่าเจ้ามีอำนาจต่อรองหรือ หากไม่อยากสุขสบายแล้วก็ได้…เปิ่นหวางจะส่งเจ้าไปอยู่กับฮองเฮา!”

ส่งไปอยู่กับพี่หญิง! ความหมายว่าเขาจะไม่ช่วยท่านพ่อกับเหว่ยเหวิน ข้าก็แค่ขู่ไปเท่านั้น บุรุษขี้ขลาดไร้น้ำใจ

เย่หยูเหวินมองเขาด้วยสีหน้าหลากอารมณ์ตามความคิด ตูชานเฟิงคิ้วกระตุกเพราะจับอารมณ์นางได้

“เป็นเจ้าเสนอเองมิใช่หรือ เปิ่นหวางจัดให้เจ้าตามคำขอ มิใช่ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า”

ข้าก็แค่ลองใจ ใครจะคิดว่าท่านจะใจเด็ดส่งข้าไปตกระกำลำบากจริง ๆ เป็นท่านเลือกวิธีนี้ให้ข้า ยังมิเรียกข่มเขาโคขืนให้กินหญ้าอีกหรือ

“ท่านอ๋องไม่เข้าใจสตรีเลยสักนิด เพราะหม่อมฉันไม่งามพอจะโน้มน้าวใจพระองค์ได้ใช่หรือไม่ ถึงไม่ใจอ่อนต่อการร้องขอของหม่อมฉัน”

ตูชานเฟิงที่ตอนแรกขมวดคิ้วใส่หญิงสาวเปลี่ยนมายิ้มเยาะ “อ้อ น้อยเนื้อต่ำใจในรูปลักษณ์ตนนั่นเอง ถามใจดูว่าแท้จริงแล้วเจ้าอยากช่วยเหลือครอบครัวหรือเรียกร้องความสนใจจากเปิ่นหวาง”

คำพูดนี้ทลายความเปราะบางในจิตใจหญิงสาว ใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ

“ทรงดูถูกจิตใจหม่อมฉันเกินไปแล้วเพคะ ตีค่าความห่วงใยครอบครัวของหม่อมฉันราคาถูกเพียงนี้”

“…”

“ลืมไป ท่านอ๋องรักแต่ตัวเองจะห่วงใยและเข้าใจความรู้สึกของหม่อมฉันได้อย่างไร”

ตูชานเฟิงขบกราม ยื่นมือไปบีบปลายคางหญิงสาวจนริมฝีปากสีหวานเผยอออก

“เจ้าก็กำลังตีค่าเปิ่นหวางอยู่เช่นกัน เตรียมตัวเองให้ดี เปิ่นหวางจะให้คนไปส่งเจ้าวันนี้ สำนึกและเจียมตัวเองได้เมื่อไร กราบเปิ่นหวางเต็มพิธีการสามครั้ง แล้วเปิ่นหวางจะพิจารณาดูว่าควรรับเจ้ากลับเมืองหลวงหรือไม่!”

เย่หยูเหวินหลุดเสียงร้อง “อะ!” เมื่อชายหนุ่มสบัดมือออกจากปลายคาง

ร่างสูงหมุนตัวเดินจากไปพร้อมหลางหลางที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เย่หยูเหวินมองตามชายหนุ่มทั้งสองที่เดินลงจากเรือนใหญ่ไปจนกระทั่งลับสายตา 

“หวังพึ่งเขา…หึ! เห็นทีข้าจะหวังมากเกินไป”

“พระชายาจะยอมให้ถูกส่งตัวไปชนบทตามฮองเฮาหรือเพคะ ยามนี้ไม่มีที่ใดปลอดภัยอีกแล้ว ผลัดเปลี่ยนราชบัลลังก์ แผ่นดินไม่สงบ เส้นทางที่รออยู่ด้านหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนามมากมายเท่าใดก็สุดจะรู้”

“แล้วเจ้าจะให้ข้าเลือกอยู่ที่จวนอ๋อง เพิกเฉยความเป็นอยู่ของท่านพ่อกับพี่หญิงหรือ”

เจียวเจียวเข้าใจความรู้สึกของเจ้านาย

“แต่การที่เราไปจากจวนอ๋องไม่อาจเปลี่ยนความคิดท่านอ๋องได้เพคะ อยู่ให้เห็นหน้าก็ยังใกล้ใจแต่ห่างกันไกลแล้วใจห่าง หากวันนั้นท่านอ๋องรับสตรีอื่นเข้าจวนขึ้นมา พระชายาจะถูกทอดทิ้งโดยสมบูรณ์เพคะ”

เจียวเจียวไม่ได้กลัวความลำบากแต่อยากพูดถึงกรณีที่ร้ายแรงที่สุดให้เจ้านายได้รับรู้

เดิมเย่หยูเหวินมิใช่คนเขลา แต่สถานการณ์ครอบครัวในตอนนี้บั่นทอนจิตใจ นางยังหาทางดิ้นรนต่อไปได้ก็ถือว่าเก่งมากสำหรับเด็กสาวอายุ ๑๘ หนาวที่ถูกบิดาเลี้ยงดูเหมือนไข่มุกในเปลือกหอย

“ข้ารู้ ท่านพ่อคือด่านที่พิชิตยากที่สุด ตระกูลเราถูกจับขังคุกหมดแล้ว ข้าไม่มีกำลังที่จะทะลายคุกได้ เหลือเพียงทางพี่หญิงและองค์รัชทายาทที่เรายังไปอยู่เคียงข้างพวกเขาได้ ข้ายอมถูกเขาทอดทิ้งดีกว่าต้องเป็นฝ่ายทอดทิ้งพี่หญิง”

“พระชายาจะไม่ระทมแน่นะเพคะ เมื่อครู่กรรแสงตอนที่ท่านอ๋องทรง…” เจียวเจียวไม่พูดต่อแต่เย่หยูเหวินเดาได้ว่าหมายถึงตอนที่ตูชานเฟิงออกปากขับไล่นาง

“อย่างไรพระองค์ก็คือบุรุษที่ข้ามอบใจให้ตั้งแต่ยังไม่อภิเษก ข้าจะไม่เสียใจได้อย่างไร”

“พระชายา…”

เย่หยูเหวินปาดน้ำตาสูดจมูก “เรียกข้าว่าคุณหนู ข้าไม่อยากเป็นชายาอ๋องขลาด ไร้น้ำใจไมตรี!”