ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า

ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า

last update최신 업데이트 : 2025-12-31
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
22챕터
1.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

อ๋องตูชานเฟิงสบถใส่ข้าว่าเป็นชายาอัปลักษณ์ ขับไล่ข้า ฮองเฮาและองค์ชายน้อยออกจากวังแล้วอยู่เคียงข้างฮ่องเต้ทรราช ข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า บังคับจัดแจงทุกอย่าง ข้าชังน้ำหน้าเขานัก

더 보기

1화

๑ เพราะข้าไม่งามพอเปลี่ยนใจเขาหรือไม่

“Darryl, itapon mo nga nga itong mga pinaghugasan namin ng paa.”

Tatlong mga babae ang makikitang nakaupo sa isang sofa, katatapos lang nilang ibabad at hugasan ang kanilang mga paa. Nagpapakita ng kaakit akit na ganda at class ang mga ito sa sinumang titingin sa kanila mula sa malayo, mayroon din silang kanya kanyang mga asset. Isa sa mga ito ang asawa ni Darryl habang ang dalawa ay ang dalawang pinakamatatalik niyang mga kaibigan.

Matapos marinig ang utos ng kaniyang asawa, masunuring itinapon ni Darryl ang maruming tubig mula sa tatlong mga pinagbabarang batsa. Hindi na siya nakagawa ng kahit na anong imik dahil isa siyang manugang na nakikitira sa pamilya ng kaniyang asawa. Kahit tatlong taon na ang lumipas mula noong ikasal sila ng kaniyang asawa, hindi na siya nagkaroon ng lugar sa pamilya ng kaniyang napangasawa. Madalas siyang sinesermonan ng kaniyang asawa at ng kaniyang biyenan sa tuwing nakakagawa siya ng kahit kaunting mali na makita ng mga ito sa kaniyang mga ginagawa. Mas nagawa pang irespeto ng mga ito ang kanilang aso kaysa sa kaniya.

Tatlong taon nang kasal sina Darryl at Lily Lyndon, pero mukhang sa pangalan lang ito makikita dahil hindi pa kailanman nila nasusulit ang kanilang pagsasama. Ni hindi manlang niya mahawakan ang kamay ng kaniyang asawa! Sa sahig lang din natutulog si Darryly dahil sa tindi ng inis sa kaniya ng asawa niyang si Lily.

Paglalaba, pagluluto, paglilinis ng mga kuwarto, ang lahat ng gawaing bahay ay nakatoka kay Darryl araw araw. Isang araw, kalahating oras siyang sinermonan ng asawa niyang si Lily matapos aksidenteng makabasag ng isang mangkok habang nagluluto.

Nagkaroon rin ng isang pangyayari kung saan hindi sinasadyang magising ni Darryl ang kaniyang asawa habang papunta sa banyo. Agad siya nitong sinampal nang malakas nang walang pagaalinlangan.

Ito ang unang beses na sinaktan si Darryl ng kaniyang asawa. Hindi siya nagawang pagbuhatan ng kamay maging ng kaniyang mga magulang noong siya ay bata pa! Kaya natural lang na magalit siya rito pero kinakailangan niya itong pigilan at sarilinin. Ang tanging magagawa niya lang ay ang magmakaawa at humingi ng tawad kay Lily. Pero sa huli, nagawa pa rin siya nitong paluhurin magdamag.

Tatlong taon na ang nakalilipas kaya sanay na si Darryl sa ganitong buhay. Wala na siyang masisi kundi ang kaniyang sarili sa pagiging manugang sa pamilyang ito hindi ba? Ang masaklap pa rito ay ang matinding pagmamahal na nararamdaman pa rin ni Darryl sa kaniyang asawang si Lily kahit na araw araw siya nitong kinamumuhian at itinuturing na basura!

Pangalawang anak si Darryl sa angkan ng Darby, kilala sila bilang pinakamalaking angkan sa buong Jiangnan Region. Tatlong taon na rin ang nakalilipas mula noong gumastos siya ng walong milyon para bilhin ang 8% ng kumpanyang Southeast Petroleum.

Daan daang miyembro ng kanilang angkan ang nagalit sa ginawa ni Darryl noong mga panahong iyon. Tinawag naman siyang hibang ng iba niyang mga kaangkan, habang inisip naman ng iba na sinusubukan nang solohin ni Darryl ang kayamanan ng kanilang angkan sa ginawa niyang ito. Kaya nagkasundo at nagpasya ang buong angkan ni Darryl, kasama ang kaniyang mga sariling magulang, na itakwil siya at burahin sa kasaysayan ng kanilang angkan!

Naramdaman ni Darryl ang mabilis na pagiging negatibo ng mga relasyon sa loob ng tatlong taon niyang karanasan kasama ang kaniyang asawa. Mabilis ring humahanap ng dahilan ang kaniyang mga dating matatalik na kaibigan upang layuan siya. Kaya wala na siyang nagawa kundi tumira sa pamilya ng kaniyang asawa para mabuhay. Hindi niya nasabi ang pangyayaring ito sa kahit kanino maging sa asawa niyang si Lily.

“Ohh Lily, mukhang naturuan mo nga nang husto ang asawa mong iyan.” Sabi ni Jade na isa sa mga best friend ni Lily.

Nanlalamig namang tumawa si Lily ant sinabing “Si Darryl ba ang tinutukoy mo? Nagiinit na ang ulo ko sa tuwing nakikita ko ang basurang iyan. Habang ang ibang babae ay nagpapakasal sa mga lalaking nagmula sa mga kilalang pamilya. Natali naman ako sa basurang iyan. Tingnan mo, ang dungis dungis niya. Mukha na siyang mahirap na trabahador sa probinsya. Siguradong kahihiyan lang ang dadalhin niya sa annual reunion ng aming angkan bukas.”

Hindi naiwasang mapatingin ni Jade kay Darryl. Walang duda na mumurahin nga ang brand na suot na damit ni Darryl at nagmukha na rin itong madungis. Tumatawang sinabi nito na “Sige na Lily, tama na ang tungkol sa kaniya. Pero seryoso, totoo ba ang narinig kong may problema raw ang kumpanya niyo nitong nakaraan?”

Dahan dahan namang tumango si Lily at sinabing “Milyon milyon ang nawala sa amin noong simulan naming pasukin ang fashion industry last month. Kaya kinakapos na ngayon ang aming kumpanya, kailangan na naming makahanap ng investor ngayong linggo para makakuha ng five million dollars para maibangon ang kumpanya.”

“Ohh Lily, sino namang investor ang magbibigay ng five million sa loob lang ng isang lingo para pondohan kayo?” buntong hininga ni Jade.

Hindi na sumagot pa rito si Lily, agad niyang napansin na nakikinig si Darryl sa kanilang usapan dahil tapos na nito ang kaniyang ipinapagawa. Nagbigay siya ng matalim na tingin dito at walang awang sinabi na “Sinong nagsabi sa iyo na puwede kang magstay dito, Darryl? Umalis ka na at maglaba ng mga damit ko.”

“Labhan mo na rin ang mga jeans ko sa maleta.” Dagdag ni Jade.

Hindi na nagawa pang magreklamo ni Darrly at agad na inilagay ang damit ng mga ito sa washing machine kasama ng sarili niyang mga damit. Bukas na ang kanilang high school reunion kaya kailangan niyang magmukhang presentable kahit papaano. Naputol ang kaniyang pagiisip nang biglang magvibrate ang kaniyang cellphone. Chineck niya ito at nakita ang isang text message mula sa isang numero na mayroong anim na digits sa dulo. Agad na napakunot ang kaniyang mga kilay nang makita ang numerong ito “Hindi bat ito ang numero ng aking angkan?” isip niya.

Nagtatakang binuksan ni Darryl ang text message at nagulat nang mabasa ito.

“O aming ikalawang young master, tulungan mo ang ating angkan. Nangangailangan ang ating angkan ng malaking pondo kaya kakailanganin namin ang suportang magmumula sa iyo!”

“Sinong niloko nito!” Kumunot muli ang mga kilay ni Darryl habang nagiisip nang magisa. “Tatlong taon na ang makalilipas mula noong itakwil ako ng buong angkan kaya wala nang kahit na anong kapangyarihan ang aking pangalan. Bente na lang din ang natitira sa aking bulsa, kaya bakit sila hihingi ng tulong pinansyal sa akin? Ano pa bang mahihita nila sa akin ngayon?”

Muling napatingin si Darryl nang magvibrate sa ikalawang beses ang kaniyang cellphone. Nakatanggap muli ito ng isa pang mensahe.

“Pakiusap young master, nagmamakaawa ako na tulungan mo ang pinagmulan mong angkan. Lumaki na nang husto ang kita ng shares na iyong binili tatlong taon na ang makalilipas. Kaya pakiusap… siguradong babagsak ang ating angkan kung hindi mo kami matutulungan…”

“Ano?”

“Napaatras si Darryl matapos basahin ang ikalawang text message. Agad niyang kinuha ang kaniyang Black Card mula sa Amethyst Bank sa loob ng isang iglap. Tatlong taon na rin niyang hindi nagagamit ang card na ito. Isa itong status symbol sa sumisimbolo sa mga mayayaman dahil ang bawat isang card ay mayroong isang customer service representative na nakahandang tumulong sa mayari nito sa anumang oras. Agad niyang idinial ang customer service hotline ng bangko.

“Maligayang pagbalik Mr Darby. Ano po ang maipaglilingkod namin sa iyo?” sagot ng isang sweet na boses ng babae.

“Ipakita mo sa akin ang balance ng aking account. Dali!”

“Wala pong problema sir, sandali lang po.” Sagot ng babae. Matapos ang ilang segundo, muling nagsalita ang babae. “Mr. Darby, lumampas na po sa checking limit ng bangko ang kabuohang account balance ng iyong account. Kaya maaari po kayong pumunta sa VIP section ng aming bangko dala ang mga kinakailangan naming valid ID at iba pang dokumento para matulungan kayo sa inyong request.”

Hindi pa natatapos ang babae sa kaniyang pagsasalita nang agad na ibaba ni Darryl ang tawag.

“Sobrang laki na ng pera sa bank account ko!?” tawa ni Darryl habang tuwang tuwang nagiisip sa kaniyang sarili. Sino ba namang makapagsasabi na ang napakalaking investment na kaniyang ginawa tatlong taon na ang nakalilipas, na siya ring nagging dahilan ng pagtakwil sa kaniya ng kaniyang pamilya ay lalago nang ganito!

“Lily, tingnan mo si Darryl, tuwang tuwa niyang tinitingnan ang balanse ng kaniyang bank account sa kaniyang cellphone.” Hindi mapigilang matawa rito ni Jade.

Natawa rin dito si Lily “Binibigyan ko siya ng 200 na allowance kada araw. Mukhang nakaipon na siya nitong nakaraang tatlong taon.”

“Ohh Lily, isipin mo na para ka lang nagaalaga ng isang aso.” Sabi ni Jade na nakapagpatawa sa kanilang tatlo.

Excited na tumakbo si Darryl papunta sa kaniyang asawa at sinabing “Kailangan ng kumpanya niyo ng 5 million dollars hindi ba? Paano kung sabihin ko sa iyong nakahanap na ako ng paraan para matulungan ka sa inyong problema?”

Malakas at tila walang hanggan naman ang naging pagtawa rito ni Jade. Sandali niyang tiningnan ni Darryl at sinabing “Darryl, naiintindihan mo ba kung gaano kalaki ang five million? 200 lang ang ibinibigay sa iyo ni Lily araw araw. Pero kung magagawa mo talagang maglabas ng limang milyon, mukhang kailangan na kitang tawagin na daddy.”

“Talaga lang ha?” ngisi ni Darryl na parang isang tuso. “Kung ganoon, tandan mo ang mga sinabi mong iyan.”

Hindi na siya magawa pang pagpasensyahan ni Lily. Mukhang nawala na sa tamang katinuan si Darryl matapos tumayo sa kanilang harapan na parang isang katulong at guluhin si Lily. Kaya naiinis niyang itinaas ang kaniyang kamay at sinabing “Umalis ka na, sumasakit na ang mga mata namin sa iyo.”

“Oh, sige.” Sabi ni Darryl at tahimik na umalis sa harapan ng mga ito.

Hindi na nagawa pang makatulog ni Darryl kinagabihan sa sobrang pagkasabik. Hindi siya makapaniwala sa hindi inaasahang balita na kaniyang natanggap kanina. Gustong guso na niya magpunta sa bangko upang tingnan nang personal ang perang nilalaman ng kaniyang bank account.

Napaikot ikot sa kaniyang higaan si Darryl bago makatulog nang bahagya. Pero nang papalalim na ang kaniyang tulog, agad na maririnig sa buong sala ang boses ng kaniyang biyenan.

“Gumising ka na Darrly at ihatid ang anak ko sa trabaho.”

Narinig ni Darry ang boses ng biyenan niyang si Samantha sa kaniyang pagtulog. Kaya inakala na isa lang itong panaginip at tumalikod para ipagpatuloy ang malalim niyang pagtulog. Pero sa mga sandalling ito, malakas na bumukas ang pintuan ng kanilang kuwarto at agad siyang tinadyakan ng naiiritang si Samantha.

“Bingi ka ba o tanga? Hindi mo ba naririnig na tinatawag kita para ihatid si Lily sa trabaho?” walang awang sinabi ni Samantha.

Aminado rin si Darryl na maganda pa rin si Samantha kahit nasa thirties na ang edad nito. Siguradong pinangangalagaan nito nang husto ang kaniyang itsura.

Inaantok pang tumayo si Darryl mula sa sahig na kaniyang hinihigaan at napatigil na tiningnan ang kaniyang biyanan. “Tatlong taon matapos naming ikasal, hindi manlang kami nakalabas ni Lily kahit isang beses dahil kahihiyan lang ang turing niya sa akin, pero ngayon gusto na nitong ihatid ko siya sa trabaho!?” Isip ni Darryl.

Nasa punto na siyang iyon ng kaniyang iniisip nang mismong si Lily na ang pumasok sa kanilang kuwarto, nakabihis ito sa kaniyang business attire. Agad nitong ipinadyak ang kaniyang paa sa sahig at sinabing “Bingi ka ba? Dahilan mo o di kaya ayaw mo talaga akong ihatid?”

“Gusto ko! Gusto ko!” Sabi ng walang tigil sa pagtangong si Darryl. Nagmamadali siyang nagbihis at sumakay sa kaniyang electric bike para ihatid si Lily sa opisina nito.

Naglalagablab ang galit ni Lily sa mga sandaling ito dahil sa kakulangan sa pondi ng kanilang kumpanya at sa pangangailangan nito ng 5 million para muling makabangon. Pero hindi pa siya nakakahanap ng investor na magbibigay ng ganito kalaking halaga sa kanila kaya nahaharap na sa pagkalugi ang kanilang kumpanya! Agad na nagpatawag ng emergency meeting ng mga shareholders ang kumpanya, at bilang general manager, kinakailangan niyang dumalo sa meeting na ito. Noong paglabas niya lang para pumasok naalala na ipinahiram niya pala ang kaniyang sasakyan kay Jade. Kaya wala na siyang nagawa kundi magpahatid kay Darryl sa trabaho.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
22 챕터
๑ เพราะข้าไม่งามพอเปลี่ยนใจเขาหรือไม่
๑เพราะข้าไม่งามพอเปลี่ยนใจเขาหรือไม่แคว้นต้าชานสูญเสียฮ่องเต้ตูชานโถวในวัย ๓๕ ชันษา องค์รัชทายาทตูชานหลินผู้เป็นพระโอรสเตรียมเพียงองค์เดียวเตรียมเถลิงราชย์ทว่าถูกเสด็จอาตูชานเหอแย่งชิงราชบัลลังก์ สถาปนาตนเป็นฮ่องเต้ ขับไล่องค์รัชทายาทตูชานหลินและเย่ฮองเฮาออกจากเมืองหลวงอัครมหาเสนาบดีผู้เป็นตาย่อมคัดค้าน นำขุนนางประท้วง ผลคือถูกฮ่องเต้ทรราชคุมขัง แม้แต่บุตรชายบุญธรรมก็ไม่เว้น ตอนนี้เขาเหลือบุตรสาวเพียงคนเดียวที่ยังคงมีอิสระ ยามนี้นางกำลังคุกเข่าขอร้องพระสวามีให้ช่วยเหลือบิดาและพี่สาวอยู่หน้าห้องหนังสือทว่าผ่านมาสองชั่วยามแล้ว พระสวามีของนางก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวจนเข่าเริ่มแบกรับน้ำหนักเอาไว้ไม่ไหว หลุดเสียงร้องในลำคอ“ฮือ…”สองมือเรียววางลงกับพื้น ก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบใบหน้า“พระชายา วันนี้พอเท่านี้เถิดเพคะ หากท่านอ๋องทรงคิดช่วยเหลือพระองค์ทรงทำมานานแล้ว ไม่ปล่อยให้พระชายาคุกเข่าอยู่ตรงนี้”เจียวเจียวนางกำนัลคนสนิทที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังเอ่ยเสียงเบา นางคือคนที่รับรู้ความเจ็บปวดของคุณหนูได้เด่นชัดที่สุด ในใจคิด…โถ่คุณหนูของข้า ตัวข้าเพียงเท่านี้ยังเจ็บเข่า ไม่ต้องพูดถึงคุณห
더 보기
๒ เมื่อไร้อำนาจก็โดนมองเป็นหมาจรจัด
๒เมื่อไร้อำนาจก็โดนมองเป็นหมาจรจัดเย่หยูเหวินในชุดผ้าเนื้อดีทั่วไปก้าวขึ้นรถม้าเตรียมออกเดินทางไป นางไม่หันไปมองด้านหลัง มองไปเพียงด้านหน้า ไม่เผื่อใจว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกหลางหลางที่ออกมาส่งพระชายาแทนเจ้านายน้ำท่วมปาก สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอันใดนอกจากปล่อยนางขึ้นรถม้าแล้วเดินไปกำชับองครักษ์เจ็ดคนที่ส่งไปคุ้มกันนางตลอดการเดินทาง“ดูแลพระชายาให้ดี”“ขอรับ”หัวหน้าองครักษ์รับคำขึงขัง รีบพาทุกคนออกเดินทางเพื่อที่จะได้ตามขบวนเดินทางใหญ่ของฮองเฮาและรัชทายาทได้ทันหลางหลางรอส่งขบวนเดินทาง จนกระทั่งลับตาแล้วถึงได้เดินเข้าจวนไปรายงานเจ้านายที่เรือนใหญ่ แต่หาทั้งเรือนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นห้องบรรทมหรือห้องหนังสือต่างก็ไม่พบ เดินออกมาหน้าห้องถามองครักษ์ก็ได้รับการตั้งคำถาม“ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ด้านในหรือขอรับ”หลางหลางถลึงตาใส่ลูกน้อง “ไม่ได้เรื่อง” แล้วออกตามหาเจ้านายโดยไม่ถามใครอีกเขาเดินมาที่เขตเรือนพระชายา ลังเลว่าจะเข้าไปหาด้านในดีหรือไม่ ชั่งใจครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเข้าไป“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ…”เขานิ่งรอฟังเสียง ขณะนั้นไร้เสียงตอบกลับจากอ๋องหนุ่ม ทว่ายังได้ยินเสียงบางอย่างที่ทำให้เขาก้าว
더 보기
๓ ดูแลเรื่องปากท้องพระชายาก็คือหน้าที่
๓ดูแลเรื่องปากท้องพระชายาก็คือหน้าที่กลางคืนที่เหน็บหนาวทุกคนผ่านมาได้เพราะผ้าห่มที่เย่หยูเหวินไม่ทราบว่ามีติดรถม้ามาด้วย เมื่อหัวใจไม่รักดีคิดเข้าข้างตัวเองว่าสวามีตั้งใจให้คนเตรียมเอาไว้ให้ ใบหน้างามก็ผุดรอยยิ้มบุ๋มลึก“ท่านน้ายิ้ม!”เย่หยูเหวินรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อหลานชายทัก“น้าไม่ได้ยิ้ม เจ้าดูผิดไปแล้ว”เย่หยูเหวินรีบเอาผ้าห่มและที่นอนไปส่งให้พี่สาวพร้อมช่วยนางปูเตียงให้ตูชานหลิน ส่วนเจียวเจียว เลี่ยวโถวปูที่นอนให้เจ้านายตน เมี่ยนเมี่ยนนางกำนัลประจำตัวตูชานหลินโดนแย่งหน้าที่ไปแล้วจึงได้ไปปูพื้นที่นอนคืนนี้ของตนและเจียวเจียวเลี่ยวโถว“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจุดเตาผิงมาให้”เสียงหนิงลิ่วดังขึ้นที่หน้ากระโจมยังไม่เข้ามาจนกว่าจะได้รับอนุญาต ยามนี้ทุกคนกำลังหนาว ผ้าห่มผืนเดียวไม่ทำให้อุ่นได้ แม้แต่เย่หยูเหวินที่เนื้อเยอะกว่าใครก็ยังอยากได้สิ่งของบรรเทาหนาว นางรีบกล่าวอนุญาตให้หนิงลิ่วเข้ามาในทันที“เอาเข้ามาเลย”หลังจากได้รับอนุญาต หนิงลิ่วกับองครักษ์อีกสามคนก็ยกเตาผิงขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเข้ามาในกระโจมหกเตานางกำนัลสาวทั้งสามซึ้งใจไม่น้อยที่พวกเขาจุดเผื่อพวกนางด้วย รีบเข้าไปรับแล้วก
더 보기
๔ ฮองเฮาไม่ต้องการหรืออยากเป็นไทเฮา
๔ฮองเฮาไม่ต้องการหรืออยากเป็นไทเฮา“หนิงลิ่ว นักฆ่ามากันมากหรือไม่”เย่หยูเหวินเดินเข้าไปหาหัวหน้าองครักษ์ สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล“กระหม่อมจัดการไปได้บางส่วนแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขออภัยในความบกพร่อง ทำให้ทุกพระองค์เสี่ยงกับอันตราย”ฉึก!ลูกดอกจากหน้าไม้ปักเข้าที่หน้าผากมือสังหารในยามที่เขาเปิดกระโจมเข้ามา เป็นเมี่ยนเมี่ยนที่จัดการมือสังหารคนนี้ให้ เย่หยูเหวินจึงกลับมาให้ความสนใจเรื่องความปลอดภัยเป็นอันดับแรก“นี่มิใช่เวลามาขอโทษขออภัย จัดการพวกนั้นก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”“พ่ะย่ะค่ะ” หนิงลิ่วดึงสติตัวเองกลับมาได้ สภาวะอันตรายและการเห็นลูกน้องจากไปต่อหน้าทำให้เขาเกือบหลุดการควบคุมปึก!ทุกคนรีบก้มตัวลงหลบเมื่อลูกธนูทะลุแผ่นหนังฝั่งหนึ่งมาปักอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่ง ใจเต้นระทึกเมื่อไม่ได้มีเพียงธนูดอกเดียวแล้ว ที่น่าหวั่นใจที่สุดคือ…ธนูไฟ!“แย่แล้ว ทำอย่างไรดี”ทุกคนเริ่มอยู่ไม่นิ่ง ออกไปด้านนอกหวั่นเจอโจมตีทุกรูปแบบ อยู่ในกระโจมต่อก็หวั่นไฟคลอก“กำจัดธนูก่อน!”ในตอนที่ทุกคนยังไม่ได้ตัดสินใจนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูของใครหลายคนก็ดังขึ้น“พระชายา เสียงท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”เย่หยูเหวินพยัก
더 보기
๕ บิดาเราไม่ได้ใสซื่อมือสะอาด
๕บิดาเราไม่ได้ใสซื่อมือสะอาดการเค้นความล้มเหลว เพราะทันทีที่ดึงผ้าเช็ดหน้าออก มือสังหารก็กระอักเลือดเสียชีวิตต่อหน้าทุกคน ฮ่องเต้ตูชานเหอหัวเสียเป็นอย่างมาก คว้าดาบในมือทหารคนสนิทแทงร่างเขาทะลุให้ตายซ้ำ“ฝ่าบาท…” ตูชานเฟิงเดินไปยืนข้าง ๆ มองดาบที่ปักอยู่บนร่างมือสังหาร“ไม่ทันได้ความว่าเป็นใคร พวกมันโดนกลอกยาพิษมาก่อนหน้าแล้ว หากทำงานสำเร็จได้ยาถอนพิษ ไม่สำเร็จตายสถานเดียว”“วิธีการทำงานเหมือนสำนักฆ่าในยุทธภพ ดูท่าจะถูกจ้างมา หากไม่มีเงินหนามากก็มีอำนาจพอจะจ้างคนได้เยอะเพียงนี้”ทั้งคู่มองหน้ากัน เพียงมองตากันก็เดาคำตอบได้แล้วว่าใครคือตัวการของเรื่องนี้การสอบสวนจบเพียงเท่านี้ ฮ่องเต้ต้องเสด็จกลับวังแล้ว รับสั่งให้อ๋องหนุ่มนำกองกำลังส่งฮองเฮาและรัชทายาทไปยังหมู่บ้านซ่งชู่ต่อตูชานเฟิงมาส่งเชษฐาที่ขบวนรถม้า เอ่ยถามเสียงแผ่ว “หากเป็นคนที่เราคิด พระองค์จะทรงจัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ตูชานเหอกระโดดขึ้นม้า โอษฐ์แย้มสรวลแทนตัวเองด้วยคำพูดธรรมดาเช่นเคย “บัลลังก์ข้าได้มาโดยไม่ชอบธรรม จะจัดการขุนนางชั่วสักคนหนึ่งมิจำเป็นต้องหาหลักฐานมามัดตัว อย่าคิดกระทำการขวางหูขวางตาข้ามากก็แล้วกัน ม
더 보기
๖ หมู่บ้านซ่งชู่ติดภูเขาและแม่น้ำสายน้อย
๖หมู่บ้านซ่งชู่ติดภูเขาและแม่น้ำสายน้อยหลังจากสร้างสุสานให้ทหารผู้วายชนม์แล้วเสร็จทุกคนก็ออกเดินทางในทันทีการเดินทางที่มีตูชานเฟิงและทหารกว่าห้าสิบนายเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีใครได้นอนกลางดินกินกลางทรายอีกเพราะตูชานเฟิงออกเงินเช่าโรงเตี๊ยม เดินทางต่อเพียงเก้าวันก็ถึงหมู่บ้านซ่งซู่ที่ติดภูเขาและแม่น้ำสายน้อย“ทางข้างหน้าก็ถึงแล้ว”เย่หยูเหวินได้ยินคำพูดนี้ก็เปิดหน้าต่างรถม้าดู ดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากอ้าค้างตะลึงในความงามของทิวทัศน์จังหวะนั้นตูชานเฟิงหันมาเห็นพอดี สั่งหลางหลางนำขบวน ส่วนตนดึงบังเหียนม้าย้อนกลับมาหาพระชายาที่กำลังตื่นเต้นให้กับทิวทัศน์ที่ไม่ได้เห็นบ่อย ๆ“เจ้าบ้านนอกหรือบ้านใน” สุนทรียภาพถูกทำลายด้วยคำพูดประโยคเดียวของสวามี เย่หยูเหวินค้อนใส่เขา ไม่ต่อล้อต่อเถียง เลือกที่จะปิดหน้าต่างหนีตัดบทสนทนา “นี่เจ้า…” ตูชานเฟิงที่ถูกปฏิบัติด้วยท่าทางนี้ถึงกับนิ่งค้าง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน บังคับม้าจากไปเย่เฉิงมี่ที่อยู่รถม้าคันแรกยื่นหน้าไปมองเหตุการณ์ด้านหลัง ส่งยิ้มให้ตูชานเฟิงที่รีบปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉยเมื่อโดนพี่สาวในวัยเด็กยิ้มหยอกล้อ“พ่อแง่แม่งอน” ส่ายหน้าให้ทั้งสองเบา
더 보기
๗ ก็แค่อยากรู้จะรอดไปได้กี่น้ำ
๗ก็แค่อยากรู้จะรอดไปได้กี่น้ำนอนใกล้ภูเขามานานได้ยินเสียงสัตว์ปีกดังเสียดหู จนเริ่มชิน แต่เรื่องเดียวที่เย่หยูเหวินยังไม่ชินก็คือเรื่องปากท้อง ตกดึกนางเริ่มหิวอีกครั้ง ยกมือขึ้นกุมท้องเมื่อเสียงท้องร้องเริ่มดังกว่าเสียงจักจั่น“เฮ้อ~อีกนานเพียงใดหนอกว่าข้าจะชิน กระเพาะชินเรื่องทานน้อยให้ข้าสักทีเถิด…”เย่หยูเหวินค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปทางแคร่เล็กที่ตั้งอยู่มุมห้องเห็นเจียวเจียวนอนนิ่งในผ้าห่ม นางก็เอนตัวลงไปนอนที่เดิมด้วยความหงุดหงิดไม่น้อย“เบื่อคนผอม เมื่อไรข้าจะกลับไปรู้สึกถึงอารมณ์นั้นบ้าง ไม่อยากนอนหิวกลางคืนแบบนี้อีกแล้ว”เย่หยูเหวินยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก พยายามข่มตาให้หลับ นับแกะก็แล้วแต่ก็ยังข่มตาให้หลับไม่ได้ สุดท้ายก็ลุกขึ้นมา สวมชุดคลุมแล้วเดินออกไปด้านนอก เสียงเหยียบไม้ที่ลงน้ำหนักเยอะปลุกเจียวเจียวให้ตื่นจากนิทรา“เช้าแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู”เจียวเจียวยันกายขึ้นนั่ง สะบัดหน้าไล่ความง่วงงุน รู้สึกนอนไม่พอราวกับเพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น ตลบผ้าห่มออกเดินมาหาคุณหนู“ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ข้าแค่…หิว”เย่หยูเหวินเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม อายสาวใช้ไม่น้อย แต่ก็ยอมรับไปตามตรง “เหลือ
더 보기
๘ เมื่อสตรีไม่มีใครทำอาหารเป็นเลย
๘เมื่อสตรีไม่มีใครทำอาหารเป็นเลยเช้าวันต่อมาเย่หยูเหวินแปลกใจในตัวเองนัก เมื่อใดที่นางทานดึกมักจะหิวตอนเช้า เช่นเช้าวันต่อมาที่หิวทันทีหลังจากที่บ้วนปากแต่งกายเรียบร้อยแล้ว“เจียวเจียว เช้านี้เราทานอันใดกันดี”เจียวเจียวกระเพาะน้อยยกมือขึ้นจับหน้าท้องตนเอง เอ่ยตามจริง“คุณหนู บ่าวยังรู้สึกอิ่มอยู่เลยเจ้าค่ะ เมื่อคืนทานไปเยอะมาก ตอนเช้ายังไม่รู้สึกอยากทานอันใดเจ้าค่ะ”เย่หยูเหวินถอนหายใจเบา ๆ เอนตัวลงนอนลูบท้องก่อนที่จะลุกไปดูคลังสมบัติของตน“เจียวเจียว เจ้าคิดว่าทั้งหมดนี้จะทำให้เราอยู่รอดได้นานเพียงใด”ในหีบสมบัติของเย่หยูเหวินเป็นเครื่องประดับทอง เงินและหยก ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึง เจียวเจียวคำนวณจากครอบครัวธรรมดาหาเช้ากินค่ำ ไม่นับเรื่องการศึกษาและภาษีสังคมที่ต้องจ่าย“อาจอยู่ได้ทั้งชีวิตเจ้าค่ะ หากใช้อย่างประหยัด แต่ว่าเราหลายชีวิต อีกอย่างรัชทายาทต้องเติบโตขึ้นทุกวัน ค่าหมึก กระดาษ พู่กัน เสื้อผ้าอาภรณ์และตำราราคาไม่ถูกเลยเท่ากับว่าที่มีอยู่ตอนนี้ไม่เพียงพอ”เย่หยูเหวินร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา ปิดหีบลงแล้วเดินไปนอนคิดว่าจะทำมาหาเลี้ยงชีพใด“นอกจากกินเก่งแล้วข้ายังทำอันใดเก่งอีก”ปัก
더 보기
๙ รสชาติที่คุ้นเคย
๙รสชาติที่คุ้นเคยอาหารเช้าปรุงสุกใหม่วางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ทั้งหมดสี่อย่าง แห้งสามน้ำแกงหนึ่ง เพียงได้กลิ่นจากระยะที่มองอยู่เย่หยูเหวินก็ท้องร้อง กลืนน้ำลายอึก ๆ มองอาหารตาละห้อย ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้เพราะที่ทางยังไม่สะดวก“ท่านแม่ เราจะทานกันที่แคร่นี้หรือขอรับ”เย่เฉิงมี่กวาดตามองโดยรอบ ไม่มีเก้าอี้แม้แต่ตัวเดียว เลี่ยงการนั่งที่เดียวกับที่วางอาหารไม่ได้แล้ว“วันนี้นั่งทานบนแคร่ไปก่อน เดี๋ยวค่อยทำโต๊ะสำหรับทานอาหารเพิ่ม…หนิงลิ่วหาเวลาทำโต๊ะอาหารให้ได้หรือไม่”“ได้วันนี้ขอรับฮูหยิน” หนิงลิ่วรีบตอบรับ ออกคำสั่งองครักษ์สองคนให้ไปปฏิบัติตามคำสั่ง“เชิญคุณหนูคุณชายฮูหยินขอรับ” เถาจื่อยกข้าวมาให้เจ้านายทั้งสาม ข้าวเม็ดสวยในถ้วยกระเบื้องที่นำมาจากจวนอ๋องดึงความสนใจเย่หยูเหวินได้ในทันที“เถาจื่อ นี่ถ้วยกระเบื้องที่ข้าชอบมิใช่หรือ เอามาจากจวนอ๋องด้วย” ปลายเสียงสูง“ขอรับคุณหนู ของใช้พื้นฐานล้วนมีทั้งสิ้น อุปกรณ์ชงชาก็มีขอรับ”“ในเมื่อมีไยไม่เอามาใช้ตั้งแต่วันแรกของการเดินทาง ข้าก็คิดว่าชีวิตตกยากจนไม่มีชาดื่ม”“เอ่อ มีอุปกรณ์ชงชาก็จริง แต่ไม่มีชาขอรับ”เย่หยูเหวินกลอกตาใส่เถาจื่อแล้วเดินไปนั่
더 보기
๑๐ คนของข้าเจ้ารังแกได้หรือ
๑๐คนของข้าเจ้ารังแกได้หรือนั่งรถม้าจากหมู่บ้านมาตลาดใช้เวลาราวหนึ่งเค่อสำหรับรถม้าที่ไม่ได้เดินทางเร่งรีบมาก ระหว่างทางเป็นสวนผลไม้ของชาวเมืองที่มีทั้งสวนส้ม องุ่น ผิงกั๋วและอื่น ๆ ที่เย่หยูเหวินไม่รู้จัก นางเปิดหน้าต่างดูทิวทัศน์ ดูผู้คนใช้ชีวิตกันตลอดทาง เจียวเจียวเห็นคุณหนูดูสนใจสวนองุ่นเป็นพิเศษเอ่ยถามอย่างรู้ใจ“คุณหนูอยากทานองุ่นหรือเจ้าคะ”เย่หยูเหวินพยักหน้ารับ “เจ้าว่า หากเราไปสมัครเป็นคนงานจะได้ทานองุ่นโดยไม่ต้องจ่ายเงินซื้อหรือไม่ เงินไม่เสียยังได้ค่าแรงอีก”เจียวเจียวตาโต ถามย้ำโดยไม่หวังว่าจะได้คำตอบนั้น “คุณหนูล้อบ่าวเล่นแล้ว เครื่องประดับชิ้นเดียวของคุณหนูก็ซื้อได้เป็นกระบุงแล้วเจ้าค่ะ ไม่ต้องลงมือถอนหญ้าให้เหนื่อย เสี่ยงต่อมือด้าน ประเดี๋ยวท่านอ๋องทรงรู้เข้าจะกริ้วเอานะเจ้าคะ”เลี่ยวโถวส่ายหน้าให้เจียวเจียวที่พลาดพูดประโยคนี้ออกมา แล้วปฏิกิริยาของนางก็คือ…“กริ้วก็กริ้วไปสิ มือก็มือของข้ามิใช่มือของเขา”เจียวเจียวเม้มปาก ไม่พูดถึงตูชานเฟิงอีกแล้ว รถม้ากลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง“หยุด~” เสียงเถาจื่อหยุดรถม้าพร้อมกับที่รถม้าหยุดนิ่ง “คุณหนู ถึงแล้วขอรับ”“อ้อ”ทุกคน
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status