บททั้งหมดของ สยบรักเขตคราม: บทที่ 41 - บทที่ 50

สามสิบนาทีต่อมาหลังจากที่พริมโรสเข้าสตูหลังจากถ่ายภาพโปสเตอร์อันแรกไปรุ่นพี่ต่างคณะที่เป็นตากล้องในครั้งนี้ก็ให้พักเบรคช่วงแรกพริมโรสก็เดินไปนั่งให้เหล่าพี่ๆ ช่างแต่งหน้าซับเหงื่อเติมหน้าให้อย่างคุ้นชิน เธอเคยชินแล้วที่โดนผู้คนรุมล้อมจัดการกับใบหน้านี้หลังจากการประกวดครั้งที่แล้ว “น้องพริมเหนื่อยมั้ยครับ” น้ำหวานเย็นๆ ถูกยื่นมาตรงหน้าของพริมโรสโดยเจ้าของเสียงทุ้มนุ่ม ชายหนุ่มผู้มาใหม่ เขายังคงมีรอยยิ้มไว้บนใบหน้าอยู่เสมอทุกครั้งที่คุยกับเธอ เป็นรอยยิ้มที่เขาพยายามอย่างมากที่จะรักษามันเพราะก่อนหน้านี้พึ่งบังเอิญสวนทางกับเขตครามที่ลานจอดรถของคณะทั้งสองมีการปะทะคารมณ์กันจนเกือบจะลงไม้ลงมืออยู่เล็กน้อย เป็นผลให้เนวินอารมณ์เสียจนถึงตอนนี้ แต่พริมโรสไม่ได้รับรู้เรื่องเหล่านี้เลยสักนิด เธอก็ยังเป็นเธอที่พยายามรักษาระยะห่างกับผู้ชายทุกคนเพื่อให้เกียรติคนที่ตัวเองตามจีบอยู่ตอนนี้ แต่แน่นอนว่าเธอจะไม่ปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่ดีกว่าหากสิ่งนั้นทำให้เธอมีความสุขอย่างแท้จริง ยอมรับว่าทุกวันนี้มีความสุขที่ได้ตามจีบเขตคราม แต่ก็มีบางครั้งที่รู้สึกนอยด์เพราะรู้สึกเหมือนโดนกั๊กไว้“ไม่ค่อยเหนื่อยเท่า

วันต่อมาพริมโรสไปมหาลัยโดยมีเขตครามไปส่ง แต่ที่น่าแปลกคือตลอดทั้งวันไม่มีข้อความตอบกลับจากคนพี่เลยแม้แต่ข้อความเดียว“เป็นอะไรนั่งจ้องโทรศัพท์ทั้งวัน” ใบหม่อนเอ่ยถามเพื่อนสาวในขณะที่ตัวเธอก็นั่งไถ่มือถือไม่ต่างกัน แต่ต่างตรงที่เธอไม่ได้นั่งทำหน้ายุ่งเหมือนเพื่อนสนิทอย่างพริมโรส“เปล่าหรอก” ก็แค่รอข้อความของใครบางคนที่หายไปทั้งวัน ไม่อ่านไม่ตอบหายเงียบกริบ“ก็เห็นจ้องทั้งวัน จ้องจนทะลุแล้วนั่น""ก็เฮียครามน่ะสิ หายไปเลยไม่ตอบอะไรสักอย่าง” พริมโรสบ่นอุบอิบ ใบหน้าสวยงอง้ำเหมือนปลาทูคอหักตลอดวัน“….” ใบหม่อนที่กำลังจะพูดอะไรหุบปากฉับเมื่อมือดันเลื่อนไปเจอโพสต์บางโพสต์ที่บังเอิญขึ้นหน้าฟีดมา“มึง…” ใบหม่อนหน้าซีดเผือด ลังเลว่าควรจะบอกเพื่อนดีหรือไม่ “มีอะไรหรอ” พริมโรสเงยหน้าจากมือถือ มองเพื่อนที่จู่ๆ หน้าเสียอย่างงุนงง“นี่…" ใบหม่อนตัดสินใจยื่นให้เพื่อนดูด้วยตัวเอง สุดท้ายแล้วยังไงพริมโรสก็ต้องเห็นแน่ๆ พริมโรสรับไปดูด้วยความรู้สึกหวิวในอก เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอดวงตากลมโตก็สั่นไหวอย่างรุนแรง“คนนี้ใครหรอ…" พริมโรสเอ่ยถามใบหม่อนที่มีศักดิ์เป็นญาติของเขตครามเสียงเบา ก้อนแข็งๆ ถ

“พริมเป็นอะไรกับเฮียคะ เราสองคนเป็นอะไรกัน…”“….” คำถามที่ไม่คาดคิดว่าคนน้องจะถามทำเอาเขตครามเงียบไปชั่วขณะ แต่ในใจเขานั้นมีคำตอบดีอยู่แล้วยังไม่ทันได้ตอบอะไรร่างเล็กที่เขากอดอยู่ก็พูดขึ้นมาอีก“พริมไม่รู้ว่าพริมต้องอยู่ตรงไหน ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร พริมถามได้มั้ย พริมหึงเฮียหวงเฮียได้มั้ย มีสิทธิ์แค่ไหน ขอบเขตอยู่ตรงไหน พริมไม่รู้เลย” ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกหมดแรง พริมโรสค่อยๆ ผลักคนตัวโตให้ปล่อยเธอ ชายหนุ่มยอมผละกอดแต่ไม่ยอมปล่อยร่างเล็กให้หลุดมือออกไป“คนไหน” เขตครามถามกลับ ในแววตาคู่คมมีแต่ความมึนงง แววตาที่ดูไม่รู้เรื่องของคนตัวโตกว่าดูจริงจนพริมโรสเกือบจะเชื่อว่าผู้ชายคนนี้ไม่รู้เรื่องจริงๆ“จะโกหกหรอคะ” พริมโรสเผยรอยยิ้มบางแสนอ่อนล้าก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อปกปิดแววตาเสียใจอย่างถึงที่สุดของตัวเอง“ไม่” เขตครามรีบปฏิเสธ หากเป็นคนอื่นเขาคงโกรธมากที่โดนหาว่าเป็นคนโกหก คนอย่างเขตครามทั้งชีวิตไม่มีความกลัวอะไรไม่จำเป็นต้องพูดโกหกเลยสักครั้ง แต่พอเป็นพริมโรสที่กำลังพูดออกมากลับทำให้เขาร้อนรนกระวนกระวายไร้ซึ่งอารมณ์โกรธ ชายหนุ่มประคองน้ำเสียงลอารมณ์ให้มั่นคงค่อยๆ เอ่ยกับคนตัวเล็กกว่าด้วยความห่ว

เวลาต่อมา“เฮียไปอาบน้ำก่อนนะคะ” พริมโรสยื่นผ้าขนหนูสีขาวผืนใหม่ที่ยังไม่ได้ใช้ให้กับคนพี่ได้ไปอาบน้ำก่อน เขตครามก็รับแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเธอละสายตาจากคนพี่มาเหลือบมองดูเวลาก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลากว่าตีสามครึ่งของวันใหม่ไปแล้ว พรุ่งนี้คงไม่มีปัญญาตื่นไปเรียนก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้พริมโรสหยิบโทรศัพท์มือถือมาตั้งเวลาส่งข้อความตอนเจ็ดโมงเช้าไปหาใบหม่อนที่คาดว่าตอนนี้น่าจะนอนไปแล้ว ‘มึง พรุ่งนี้กูไปไม่ไหวว่ะไม่ค่อยสบาย ฝากอัดคลิปตอนเรียนเอาไว้หน่อยนะ ‘หากเป็นคนอื่นคงขอให้เพื่อนจดเลคเชอร์ให้ แต่สำหรับพริมโรสที่มีวิธีที่ต่างจากคนอื่นเรื่องการฟังและจดจำในคลาสเรียน เธอจึงต้องทำเล็คเชอร์เนื้อหาเองทั้งหมดตามสิ่งที่ตนเองเข้าใจเพื่อที่จะได้จำง่ายขึ้นและไม่ต้องทบทวนหนังสือบ่อยๆ จะเรียกว่าเป็นทริคการเรียนเฉพาะตัวก็ไม่ผิดนักพอเรียบร้อยก็จัดการกับหมอนผ้าห่มให้เรียบร้อยแล้วทิ้งตัวลงนอน ไม่นานความเพลียก็ทำให้หญิงสาวเผลอหลับไปก่อนที่เขตครามจะออกมาจากห้องน้ำหลังจากนั้นราวๆ ยี่สิบนาทีชายหนุ่มก็ออกจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันไว้รอบเอวอย่างหมิ่นเหม หยดน้ำเกาะไปตามมัดกล้ามเป็นลอนดูแข็งแกร่ง

ห้องทำงาน“เฮียเล่นใหญ่เกินไปมั้งคะ” จริงๆ ในหัวของพริมโรสสิ่งที่คนพี่จะเตรียมไว้ให้อาจจะเป็นแค่โซฟาปรับนอนได้ธรรมดา ไม่ได้คิดเลยว่าทันทีที่เปิดประตูเข้ามาจะเจอกับเตียงขนาดควีนไซต์ห้าฟุตที่ดูหรูหราและนุ่มสบายแบบนี้ เขตครามที่ไม่ได้มองว่ามากเกินไปจูงมือคนน้องที่เขาแทบไม่อยากให้คลาดสายตาไปไหนพาไปนั่งลงบนเตียง จัดเตรียมทั้งอาหารการกิน ขนมขบเคี้ยวรวมไปถึงอุปกรณ์ชาร์จแบตและไอแพดจอใหญ่ให้เสร็จสรรพราวกับกำลังเลี้ยงเด็กก็ไม่ปาน ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกนำมาคลี่ออกแล้วคลุมให้คนน้องเบาๆ เพื่อป้องกันลมแอร์ที่จะตกใส่เธอ“นอนเล่นรอเฮียตรงนี้ก่อน ทำงานเสร็จจะพาไปซื้อขนมใส่ตู้” เขตครามจับจุดของพริมโรสได้อย่างอยู่หมัด เธอที่ชอบกินขนมเป็นชีวิตจิตใจก็พยักหน้าหงึกๆ อย่างเชื่อฟัง“ไปกินชาบูหม่าล่าด้วยได้มั้ยคะ” คนน้องเงยหน้าคุยกับคนพี่กระพริบตาปริบๆ ออดอ้อนเขา“หึหึ ได้” ไม่ต้องอ้อนแค่บอกก็จะพาไปแล้ว พริมโรสที่ได้รับอนุญาตแล้วดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่น กอดเอวคนพี่ถูแก้มนิ่มไปกับหน้าท้องแกร่งของเขาอย่างน่ารัก เขตครามลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู ก้มลงจุมพิตที่กลุ่มผมนุ่มหลายๆ ครั้งแล้วจึงยอมหละออกไปทำงาน ซึ่งโต๊ะทำงานขอ