All Chapters of สยบรักเขตคราม: Chapter 31 - Chapter 40

19:00น.“เฮีย” ภายในรถคันหรูขณะนี้เป็นเวลาย่ำค่ำแล้ว กว่าพริมโรสจะสลัดทุกอย่างแล้วปลีกตัวออกมาได้ก็เล่นเอาพระอาทิตย์ตกแล้ว พอถึงคอนโดก่อนลงรถเธอก็หันไปเรียกชายหนุ่มตัวโตที่อุตส่าห์รอขับรถมาส่งที่คอนโด ถึงจะเป็นการมาส่งที่เธออ้อนขอก็เถอะ “อืม” เขตครามเลิกคิ้วหันมองคนตัวเล็กกว่า“วันนี้พริมชนะแล้วนะคะ" ถึงแม้จะไม่ค่อยน่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อว่าเด็กกะโปโลแบบเธอก็ชนะอะไรแบบนี้กับเขาได้ เพราะแบบนั้นแล้วไหนๆ ก็ชนะพริมโรสจึงถือโอกาสทวงสัญญาเสียเลย“เก่งมาก” เขตครามเพียงลูบหัวทุยและยกยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น พริมโรสที่เห็นว่าคนพี่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็หน้ามุ่ยลง คนตัวเล็กมุ่ยปากใส่กับคนตัวโตด้วยน้ำเสียงงอแองแฝงด้วยความเอาแต่ใจ “เฮียอย่าลืมสัญญานะคะ!”"สัญญา?" เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "อ่าว” พริมโรสแววตาหม่นลงใบหน้าสดใสหมองหูตกหางตกอย่างเห็นได้ชัด "…." เขตครามเงียบรอฟังว่าคนน้องจะพูดอะไรออกมาอีก แต่ผิดคาด เธอไม่ได้คาดคั้น ไม่ได้งอแงจะเอา ไม่ออดอ้อนอย่างที่ชอบทำ"ช่างมันเถอะค่ะ ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก" พริมโรสยิ้มจืดๆ เธอหันไปคว้ากระเป๋าและหันไปหอบดอกไม้ช่อโตเตรียมตัวจะลงจากรถด้วยหัวใจที่

“จะไปไหนต่อ” หลังจากให้อาหารปลาเสร็จแล้วเขตครามก็เอ่ยถามคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะผ่องใสขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ยิ่งขึ้นพริมโรสยกมือขึ้นดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงครึ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นเมื่อนึกถึงตะกร้าปิกนิกที่เธอตั้งใจหิ้วมาด้วย และนอนนี้นอนนิ่งอยู่หลังรถคันแพงของคนพี่ “ไปปิกนิกกันค่ะ ที่สวนสาธารณะ พริมเตรียมของว่างมาด้วย” “เอาสิ” เขตครามก็พลันนึกถึงตะกร้าปิกนิคที่คนตัวเล็กหยิบติดมือขึ้นรถมาด้วยตั้งแต่แรก ไม่ต้องพูดอะไรหรือเอ่ยขอให้มากมายเขตครามก็ถูกคนตัวเล็กกว่ากึ่งลากกึ่งจูงไปขึ้นรถเสียแล้ว แน่นอนว่าชายหนุ่มก็เดินตามเธอไปอย่างว่าง่ายไม่คิดจะดึงมือออกอย่างที่ควรจะเป็น….ไม่นานทั้งสองก็มายืนอยู่ท่ามกลางสนามหญ้าลานกว้างสีเขียวชอุ่มที่มีต้นไม้ประปรายอยู่ตามที่ต่างๆ ให้ร่มเงาสูงใหญ่บดบังแสงแดดจากดวงอาทิตย์ประจำสาขาประเทศไทย รอบกายมีผู้คนหลายคนที่นั่งปูเสื่ออยู่โดยรอบ บางคนก็มาเป็นคู่ บางคนก็มาคนเดียว มากับกลุ่มเพื่อน บ้างก็มาเป็นครอบครัว แต่ละกลุ่มก็มีกิจกรรมของกลุ่มต่างกันออกไป บ้างเล่นดนตรี บ้างเล่นกีฬา อ่านหนังสือ บ้างก็เล่นเกม กินอาหารร่วมกันหรือแม้กระทั่งนอนหลับ"ฮู้วววว อากาศดี

บนเรือเป็ด"นั่งดีๆ” คนตัวโตเอ่ยปรามคนน้องเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าเธอเอื้อมมือไปกวักน้ำเล่นในขณะที่เรือเป็ดยังคงลอยอยู่บนน้ำ“ไม่ตกหรอกค่ะ" พริมโรสพูดพรางยิ้มกว้าง เธอดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน“พริมโรส” เขตครามเรียกชื่อคนตัวเล็กนิ่งๆ“ขาาา~” พริมโรสขานรับคำเรียกขานจากคนพี่แต่ยังคงซุกซนอยู่กับผิวน้ำอยู่ เขตครามที่เห็นว่าปรามก็ไม่ฟังดุก็ไม่กลัวก็ได้แต่ยื่นมือไปจับแขนเล็กของอีกฝ่ายไว้ให้ดีเท่านั้น มือหนาจับข้อมือคนน้องไว้อย่างมั่นคงแต่ไม่แน่นจนทำให้คนตัวเล็กเจ็บ"จับหนูดีๆ นะคะ" พริมโรสหันไปยิ้มหวานเอ่ยพูดกับคนพี่เสียงสดใส"กลัวตกก็มานั่งดีๆ" เขตครามเอ่ยปรามคนน้องอีกครั้ง ในน้ำเสียงของเขามีทั้งความอ่อนใจที่เธอดื้อเหลือเกินแลพแฝงไปด้วยแววตาเอื้อเอ็นดูกับความสดใสร่าเริงซุกซนเป็นเด็กในบางครั้ง(หลายครั้ง)ของเธอ "น้ำเย็นมาก” พริมโรสไม่ฟังแน่นอนเธอดื้อยิ่งกว่าเด็กสามขวบเสียอีก หญิงสาวใช้มือสัมผัสน้ำให้ลึกขึ้นอีกหน่อยพบว่ามันเย็นมาก ไม่เหมือนน้ำชั้นบนที่อุ่นจนเกือบร้อน“ดื้อ” เขตครามหมดคำจะพูดกับเด็กดื้อ พริมโรสเล่นน้ำเสร็จจนพอใจก็ขยับตัวกลับมานั่งดีๆ ช่วยคนพี่ปั่นเรือเป็ดไปทั่วสระน้ำจนเริ่ม

เวลาต่อมาร้านน้ำหอม"หอมมั้ยคะ" แขนเล็กยื่นข้อมือขาวที่มีกลิ่นน้ำหอมกลิ่นใหม่ป้ายอยู่ให้คนพี่ดม เขตครามก็ไม่อิดออดโน้มตัวลงมาดมตามที่คนตัวเล็กยื่นให้ปลายจมูกเป็นสันปัดป่ายโดนผิวเนียนนุ่มโดยไม่ตั้งใจทำให้พริมโรสที่เป็นฝ่ายรับสัมผัสใกล้ชิดนี้ไปเต็มๆเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นตุบๆสั่นระรัว เขตครามไม่รู้ตัวว่าเผลอทำบางคนใจสั่น เขาดมและพยักหน้ารับพรางเอ่ยตอบหน้านิ่งเหมือนเคย "อืม หอม""ฮิฮิ กลิ่นนี้เอาไว้ตกผู้ค่ะ" พริมโรสที่เริ่มควบคุมหัวใจตัวเองได้นิดหน่อยก็หัวเราะกรุ่มกริ่มออกมา เธอมองคนพี่อย่างมีนัยยะ กลิ่นที่เธอให้เขาดมเป็นกลิ่นผสมของน้ำหอมสองตัวที่พึ่งจะโดนป้ายยามาหมาดๆ มาดมหน้างานก็หอมจริงๆ เป็นกลิ่นที่หลายคนการันตีว่าใช้ตกผู้ได้แน่ "จะไปตกใครอีกล่ะ" เขตครามเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กเอ่ยถามเธอเสียงเรียบในแบบของเขา"พริมจะไปตกใครได้คะ ก็พยายามตกเฮียอยู่คนเดียวน่าเสียใจนะคะที่เฮียก็ใจแข็งขนาดนี้ ไม่ตกลงเป็นแฟนพริมสักทีนี่สิ” พริมโรสอธิบายแกมบ่น"…." เขตครามทำได้แค่ฟังเธอบ่นไป ไม่ได้ตอบอะไร พริมโรสที่เห็นว่าตัวเองเหมือนตีลูกเทสนิสติดผนังก็เบ้ปากก่อนจะเลือกต่ออีกสามสี่กลิ่นแล้วไปจ่ายเงิน แน่นอน

วันต่อมาพริมโรสที่นอนเต็มตาด้วยหัวใจที่ชุ่มฉ่ำตื่นมารับเช้าวันจันทร์ด้วยอารมณ์สุนทรี เตรียมตัวแต่งหน้าพร้อมร้องเพลงไปพรางยิ้มไปราวกับจะตะโกนให้รู้ว่ากำลังตกอยู่ในโลกสีชมพูหญิงสาวหยิบกระเป๋าสีชมพูตรวจเช็คข้าวของข้างในก่อนจะหยิบไอแพดเคสสีม่วงพาสเทลใส่ลงไป ดูฟินนิชลุคอีกครั้งก็เชิดหน้าอย่างมั่นใจ เดินไปหยิบกุญแจรถญี่ปุ่นสีขาวมุกของตนเองเพื่อขับไปมหาลัยด้วยตนเองอย่างทุกที...…มหาลัย“ดาวมหาลัยของเราอารมณ์ดีแต่เช้าเลยน้าา” ทันทีที่พริมโรสนั่งลงก็โดนใบหม่อนแซวทันทีราวกับรออยู่ก่อนแล้ว“แน่นอนสิ คนกำลังอินเลิฟ” พริมโรสยิ้มหน้าบานยิ่งกว่าเดิม ฮึมฮัมเพลงยุคแม่ออกมาอย่างไม่เขินอาย “คนมีความรักมักจะไม่ทำหน้าตาบึ้งตึง~ คนมีความรักมักจะชอบทำแววตาหวานซึ้ง~ ““ก็พอเห็นอยู่” ใบหม่อนมองเพื่อนสาวราวกับมองคนไม่เต็ม ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแกนๆ“เห็นอะไร” พริมโรสเอนตัวไปข้างหน้าให้ใกล้กับเพื่อนสาวคนสนิทมากขึ้น เธอเหมือนกำลังพูดถึงเรื่องลับๆ พร้อมเลิกคิ้วถาม“เห็นที่มึงสตอรี่ไง” ใบหม่อนพูดสบายๆ ไม่ได้เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องลับๆ อะไรตามท่าทางโอเวอร์ของเพื่อน“แต่กูไม่ได้ถ่ายติดใครเลยนะ” พริมโรสขมวดค