บททั้งหมดของ สยบรักเขตคราม: บทที่ 11 - บทที่ 20

พริมโรสหน้ายู่ทันที เธอแลบลิ้นเล็กๆ สีแดงเชอรี่ใส่คนตัวโตอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะสบัดก้นลุกหนีไปอย่างไม่ยอมรับวาจาแสนร้ายกาจของเขา (๑･`▱´･๑) “หมั่นไส้!” ชิ! คนนิสัยไม่ดีนี่ ร้ายกาจที่สุดเลย! “หึหึ” ตัวเธอก็น่าหมั่นไส้ไม่แพ้กันหรอก “พริมโรส” “คะ??” คนพี่ที่เอ่ยรั้งกันไว้ทำให้พริมโรสหันกลับไปและตั้งคำถามรอฟังคยพี่พูด “ไม่พอใจใครก็มาฟ้องฉัน” ชัดเจนว่าเขาปกป้องเธอ ประโยคอาญาสิทธิ์นี้ทุกคนได้ยินกันหมดไม่เว้นสักคนเดียว ทำเอาคนที่เคยจิกหัวเรียกพริมโรสด้วยความหมั่นไส้ในความสวยและนิสัยที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งในบางครั้งของพริมโรสถึงกับขนลุกซู่ สงบปากสงบคำได้ตลอดการฝึกซ้อมที่เหลืออยู่ พริมโรสพยักหน้าขึ้นลง ความอ่อนล้าที่มีก่อนหน้าค่อยๆ หายไปเพราะได้รับยาชูกำลังชั้นดีจากคนตัวโต เขตครามมองคนตัวเล็กที่จัดการสวมรองเท้าให้ตัวเองอีกครั้ง เขาพบว่าเท้าของเธอแดงจากรอยรองเท้ากัดก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมากขึ้นไปอีก เริ่มคิดอย่างจริงจังว่าไอ้งานประกวดไร้สาระอะไรนี่ควรจะไม่ต้องมีแล้วก็ได้ “พริมไปก่อนนะคะ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้พริมด้วยนะ” ร่างเล็กขยิบตาหนึ่งทีอย่างหยอกเย้าก่อนจะรีบเดินไปเข้าจุด เข

ผ่านมาหลายวันนับจากวันแรกที่เริ่มซ้อม ตอนนี้ก็เป็นเวลากว่าทุ่มครึ่งพริมโรสที่พึ่งกลับถึงห้องทิ้งตัวลงบนเตียงไปทั้งชุดนักศึกษา หญิงสาวไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นพาตัวเองไปอาบน้ำอาบท่า หลายวันที่ผ่านมาเธอมีทั้งเรียนทั้งกิจกรรม แทบจะไม่มีเวลากระดิกตัวไปไหนได้เลย โชคดีนิดหน่อยที่ได้อิทธิพลของคนพี่อย่างเขตครามคอยช่วย ทำให้เธอมีเวลาได้เลิกซ้อมไว้หน่อย จากที่เกือบจะได้เลิกซ้อมตอนสองทุ่ม แต่เพราะรุ่นพี่เกรงใจเฮียเขตคราม หกโมงครึ่งเธอจึงได้เลิกซ้อม แต่มันก็แค่นิดหน่อยเท่านั้น เพราะเสาร์อาทิตย์ก็ยังต้องไปซ้อม เลิกเรียนก็ต้องซ้อม คาบว่างก็ต้องซ้อม ต่อให้จะไม่มีรุ่นพี่ไปคุมแต่เธอก็ยังต้องไปอยู่ดี พริมโรสรู้สึกว่าร่างกายเธอเริ่มจะไม่ไหว ไม่คิดว่าจะซ้อมหนักขนาดนี้ทั้งๆที่เป็นเพียงกิจกรรมเพื่อความสนุกสนานเท่านั้นไม่ใช่หรือ พริมโรสเริ่มคิดทบทวนถึงข้อเสนอของคนพี่ที่เคยบอกว่าสามารถช่วยเธอได้ หากเธอเลิกล้มตอนนี้จะโดนรุ่นพี่แอนตี้มั้ยนะ พอนึกถึงเขตครามจนถึงวันนี้แม้แต่กับเรื่องของเขตคราม พริมโรสก็ทำได้แค่ส่งข้อความไปหาเขาเท่านั้นวันหนึ่งวันที่มักจะคอยเสนอหน้าไปหาเขาสักครั้งสองครั้งตอนนี้ก็แทบจะไ

“38.6 มีไข้สูงนะพริม” เขตครามคิดว่าหากไข้ยังไม่ลงเขาจะพาเธอไปโรงพยาบาล"เดี๋ยวก็หายค่ะ”"…." เขตครามส่ายหน้าให้กับความดื้อของพริมโรส เขาทำการเช็ดตัวให้เธอด้วยความรู้พื้นฐาน ร้ายดียังไงชายหนุ่มก็มีทั้งแม่ทั้งพี่สาวที่เป็นหมอ แค่เช็ดตัวให้ใครสักคนไม่ยากเกินไปต่อให้นี่จะเป็นครั้งแรกก็ตาม“นอนเถอะ” พริมโรสเอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับมือหนาของคนพี่เอาไว้ก่อนจะหลับตาลง เขตครามทำท่าจะดึงออกด้วยความไม่คุ้นชิน สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น….01:00น.เวลาล่วงเลยมาจนเข้าวันใหม่ของอีกวัน เขตครามที่ดูแลคนป่วยทั้งคืนไม่ได้รู้สึกง่วงอย่างที่ควรจะเป็น เขายังคงนั่งข้างๆ พริมโรสและคอยวัดอุณหภูมิและเช็ดตัวให้กับร่างเล็กอยู่ตลอด ไม่มีบ่นหรือแสดงมีหน้าไม่พอใจใดๆแววตาคู่คมมีแต่ความกังวลและห่วงใยอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครคนอื่นมาก่อน เขานั่งมองใบหน้าเล็กสวยที่ยามนี้ซีดเซียวและขมวดคิ้วบ่งบอกถึงความทรมานอยู่ตลอดเวลาของเธอด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย เหมือนมีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังบีบหัวใจของเขตครามให้เต้นช้าลง“ทำไมไข้ดูเหมือนไม่ลด” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง เขาสัมผัสไปที่หน้าผากในของหญิงสาวอีกครั้งก็พบว่าดูเหมื

กลับมาปัจจุบัน“อย่าลืมซื้อดอกกุหลาบมาให้พริมเยอะๆ นะคะ”“จำเป็น?” เขตครามพอจะรู้กติกาบ้างผ่านหู แต่ไม่ได้ใส่ใจ อีกทั้งการเลือกของเขาที่เป็นถึงหลานชายอธิการบดี ลูกชายเจ้าของมหาลัยค่อนข้างที่จะมีอิทธิพลพอสมควร ที่ผ่านมางานแบบนี้เขตครามจึงมักจะไม่เข้าร่วมเพราะรำคาญสายตาเชื่อเชิญจากผู้หญิงหลายคน เรียกได้ว่าหากไม่จำเป็นชายหนุ่มจะหาตัวได้ยากมาก “จำเป็นซรี้~ เดี๋ยวไม่ชนะนะ” ฝืนซ้อมมาตั้งขนาดนี้ ถ้าไม่ชนะสักรางวัลนี่คงต้องบีบคอตัวเองแล้ว อีกอย่างเธอค่อนข้างมั่นใจอยู่ การเดินก็คิดว่าเดินดีมากแล้ว ส่วนอินเนอร์ไม่ต้องห่วงเลยเพราะเธอเป็นแฟนคลับรายการนางแบบชื่อดัง ติดตามมาหลายซีซั่น ได้ความรู้เพียบ ส่วนการแสดงก็คิดว่าดีในระดับหนึ่ง แต่ไม่รู้จะสู้การแสดงของคณะอื่นได้รึเปล่า ส่วนความสวย มีสิบให้สิบไม่หัก มั่นหน้าว่าตัวเองก็สวยมากคนหนึ่ง แต่งดีๆกว่านี้คงสวยตาแตก สวยกินคน อันนี้เธอไม่ได้พูดเอง แม่เธอพูด ╮ (╯▽╰) ╭“วุ่นวาย” ไปดูสักพักก็พอได้ แต่จะให้ไปซื้อดอกกุหลาบเบียดกับคนอื่นอีก ไม่มีความคิดนี้ในหัวเลยสักนิด “หงึ งั้นไม่ต้องซื้อให้พริมก็ได้ แต่ก็อย่าซื้อให้คนอื่นนะ” ไม่ต้องรักหนูตอนนี้ก็ได้ แ

ซึ่งนี่เป็นแผนการไล่ระดับความว้าวความตะลึงของชุดเสื้อผ้าหน้าผมของทีมงานอยู่แล้วนั่นเอง นี่คงจะเป็นระดับที่เบาที่สุดแล้ว หากเทียบกับชุดดาร์คควีน หรือชุดการแสดงที่กำลังจะมาถึง เรียกได้ว่าชุดการแสดงจะมาพลิกบทบาทจากสองชุดก่อนหน้าเลยก็ว่าได้ และแล้วฟินิชลุค! หญิงสาวก็ถูกชมไม่ขาดปากจากรุ่นพี่และช่างแต่งหน้าที่มาในวันนี้ "สวยมากกก สวยที่สุด! สวยกว่าดาราที่เจ๊ไปแต่งให้หลายๆคนอีกแม่เอ้ยยย แต่งแบบนี้อย่างกับดาราฮ่องกง เจ๊ขอถ่ายรูปหน่อยลูก" พริมโรสยินดีกับพวกพี่ๆ คิดว่ามันสวย “แดงสมชื่อโรสเลย พริมโรสในภาษาละตินแปลว่า 'ดอกกุหลาบดอกแรก' ใช่มั้ยลูก สวยสมกับเป็นดอกกุหลาบเลย" ช่างทำผมคนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม มือก็ไม่หยุดจัดทรงผมให้เข้าที่อีกหน่อย "คุณพี่รู้ได้ยังไงคะเนี่ย คนอื่นๆ ไม่มีใครรู้ความหมายเลยนะคะ" พริมโรสค่อนข้างอึ้งเพราะชื่อของเธอมีน้อยคนจะเข้าใจ "พี่เคยอ่านเจอน่ะสิ พอดีอยากเปลี่ยนชื่อน่ะแต่ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไรดี" บอกเลยว่าถ้าลูกสาวชนะคว้าตำแหน่งมาได้ ชื่อพริมโรสนี่แหละที่หล่อนจะตั้ง ชื่อสวยจริงๆ "แบบนี้นี่เอง.." พริมโรสที่กำลังจะพูดอะไรต่อ ก็มีสตาร์ฟงานมาตามถึงห้อง “ถึงเวลาต้องไ