เมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3)의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

Chapter 112 วันต่อมา...@ญี่ปุ่น18.00 น.“สวัสดีบ้านหลังเดิม เราเจอกันเป็นครั้งที่สามแล้วนะ” พอนับดาวก้าวเข้ามาในรั้วบ้านเดี่ยวทรงตัวยู เธอก็โค้งคำนับเล็กน้อยพร้อมทั้งยิ้มแป้นออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส “เข้าบ้านกันได้แล้วคนอ้วน...” พัตเตอร์โอบกอดไหล่มนเมียเด็กจะพาเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อลูกน้องของเขาขนสัมภาระเข้าไปข้างในหมดแล้ว“พี่พูดว่าอะไรนะคะ พูดใหม่อีกทีสิ” นับดาวจับแขนแกร่งออกจากไหล่ แล้วหันมาจิกตาใส่เขาอย่างเอาเรื่อง อีกทั้งยังใช้แรงทั้งหมดบีบแขนแกร่งที่แข็งปั้กอย่างแรง เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไร? เหมือนเธอฟังไม่ชัด แต่ทว่าหัวกลับร้อนผ่าว ๆ“เข้าบ้านได้แล้วครับเมียคนสวย...” พัตเตอร์อมยิ้มให้กับท่าทางเมียเด็กที่จิกตามองเขาอย่างไม่พอใจ“ไม่ใช่คำนี้” นับดาวกอดอกทำหน้ามุ่ย ขนาดมาฮันนีมูนแต่เขากลับพูดอะไรไม่เข้าหูสักนิด เธอท้อง เธอไม่ได้อ้วนสักหน่อย“หนูเป็นคนอ้วน แต่หนูสวยมาก...”“ยังไม่หยุดพูดอีก หนูท้อง หนูไม่ได้อ้วน ถ้าพี่ว่าหนูอ้วน ท้องนี้จะเป็นท้องสุดท้าย หนูจะไม่มีลูกให้พี่อีก” นับดาวเอามือท้าวสะเอวด้วยสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ จนพัตเตอร์โน้มตัวมาจูบปากแล้วบดขยี้อย่างดูดดื่ม“จะท้องหรือไม่ท

ตอนพิเศษ 1ห้าปีผ่านไป...หญิงสาวสวยสะพรั่งนักศึกษาปีสี่ในวัยยี่สิบสามปี เดินคุยกับหนุ่มนักศึกษาหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งด้วยท่าทางสนิทสนม ออกมาจากตึกคณะบริหารธุรกิจ แต่ในขณะกำลังคุยกันนั้น ก็มีเด็กชายผิวขาวสะอาดในวัยสี่ขวบเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงเข้มดุด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ“แม่ครับ!” พอร์ชเด็กชายในวัยสี่ขวบวิ่งแบบไม่คิดชีวิตลงจากฟอร์จูนเนอร์ที่จอดอยู่หน้าคณะ มากุมจับมือคุณแม่คนสวยด้วยความหวงแหนพร้อมทั้งมองผู้ชายที่ยืนเคียงข้างคุณแม่ของเขาตาขวางอย่างไม่เป็นมิตร“น้องชายเหรอนับดาว…” ชายหนุ่มคนนั้นทวนถามอีกครั้ง เพราะเขาอาจจะหูฝาดที่ได้ยินเด็กชายตัวน้อยเรียกนับดาวว่าแม่“ผู้หญิงคนสวยคนนี้เป็นแม่ผม ผมตะโกนเรียกดังมาก ๆ ว่า ‘แม่ครับ’ ลุงมีสิทธิ์อะไรมายัดเยียดให้ผมเป็นน้องชาย…” เด็กชายพอร์ชตอบกลับชายหนุ่มนักศึกษาเสียงแข็ง พร้อมทั้งผละมือออกจากมือนับดาว แล้วยกมือกอดอกแหงนหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่ามาก ๆ อย่างไม่ชอบใจที่จะมาแย่งคุณแม่ของเขาไปจากพ่อ“น้องพอร์ชพูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะลูก ขอโทษพี่ต้นกล้าเลยครับ ยกมือไหว้ขอโทษเดี๋ยวนี้เลย…” นับดาวปรามลูกชายเสียงดุ ลูกชายเธอเป็นเด็กหัวดื้อ เพราะคุณพ่อของเขาเ

ตอนพิเศษ 3พัตเตอร์ใช้เวลาสองชั่วโมงในการขับรถมาเขาใหญ่ ซึ่งพอถึงรีสอร์ตเขาได้จองห้องพักไว้สำหรับความสะดวกสบายของเมียและลูกเวลาอาบน้ำอาบท่าจัดการธุระส่วนตัว ส่วนตอนนอนนั้นเขาจะพาเมียและลูกนอนที่เต็นท์แคมปิงชมดาวในตอนกลางคืน“หูย...อากาศที่นี่เย็นสดชื่นดีจังเลย...” นับดาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สนามหน้าเต็นท์แคมปิง ชูแขนขึ้นจนสุดแขน แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์ในยามเย็นเข้าเต็มปอด บรรยากาศที่นี่เงียบสงบ อากาศดี พอได้มาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ ทำให้ความคร่ำเคร่งจากการอ่านหนังสือสอบตลอดทั้งอาทิตย์หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง‘นี่แหละที่เขาเรียกว่าธรรมชาติบำบัดอย่างแท้จริง’“พี่เตอร์ขา พี่จัดเสื้อผ้าของหนูมาให้กี่ชุดอะ...” ในขณะที่นับดาวเอ่ยถาม แต่ทว่าสามีกำลังเอารัวนิ้วใส่หน้าจอมือถือกดยิก ๆ ทำให้เขาไม่ได้ตอบในสิ่งที่เธอถาม นับดาวเมื่อเห็นสามีไม่สนใจ หญิงสาวก็ทำเป็นยื่นคอยาวข้ามลูกชายที่นั่งอยู่ตรงกลาง เพ่งมองหน้าจอมือถือของสามีอย่างจับผิดทันทีว่าเขาคุยกับใคร ถึงได้เมินเธอแบบนี้ ซึ่งพ่อแม่ลูกจะนั่งเก้าอี้พับสนามเรียงหน้ากระดานเป็นแบบนี้ก็คือ นับดาว พอร์ช พัตเตอร์“น้องพอร์ช พ่อไม่คุยกับแม่...” นับดาวพอสามี

นิยายเรื่อง : อยากเป็นเมียที่เฮียรักผู้เขียน : นามปากกา บีน่าเลดี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2558 (ฉบับเพิ่มเติม) นิยายเรื่อง อยากเป็นเมียที่เฮียรัก เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา บีน่าเลดี้ แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้คัดลอก ลอกเลียน และดัดแปลง เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนี้โดยเด็ดขาดChapter 1“นับจากนี้นายวายุภักษ์กับนางสาวยาหยี เตชะอมรทรัพย์ เป็นสามีภรรยาโดยถูกต้องตามกฎหมาย ผมขอให้คุณทั้งสองครองรักกันชั่วนิรันดร์ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะครับ...” สิ้นสุดคำพูดของนายทะเบียนที่มาเป็นพยานรักให้กับบ่าวสาวที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แขกเหรื่อก็ต่างยิ้มกันหน้าชื่นตาบานด้วยความยินดีปรีดา ยกเว้น ‘เขา’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีผู้เป็นเจ้าบ่าวที่เอาแต่แสดงสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพิธีส่งตัวเข้าหอ ถึงได้ยินเขาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินคำสั่งคุณพ่อของเขา“ดูแลน้องให้ดี ๆ ล่ะวายุ...”“ครับป๊า”“ดูแลน้องให้ดี ๆ นะวายุ...” จันทร์ฉายผู้เป็นแม่ของวายุพูดต่อจากอาทิตย์ผู้เป็นสามี“ครับม้า...”“ดูแลน้

Chapter 3“อย่าทำเป็นสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย ตอนนี้เป็นเวลาเข้าหอ ผัวเมียก็ต้องเอากันสิ เธอจะได้ฉันเป็นผัวสมใจไง” “หนูไม่ได้ต้องการให้เฮียทำแบบนี้...” ยาหยีพยายามเอามือดันร่างหนาผละออกจากตัว แต่เขากลับกดน้ำหนักทาบทับร่างกายของเธอจนรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม“ถ้าเธอไม่อยากได้ฉันเป็นผัว ทำไมวันนั้นถึงไม่ปฏิเสธการแต่งงานวะ ทำไมต้องทำเหมือนโดนฉันข่มขืน ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด มีแต่เธอนั่นแหละที่เดินเข้ามานอนห้องฉันเอง เธอนี่มันทำตัวแรดร่านกร้านโลกสิ้นดี” วายุพูดด้วยอารมณ์โกรธ โดยที่ไม่ได้แคร์ความรู้สึกของยาหยีเลยว่าเธอจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของเขา“ฮึก ~ เฮีย...” น้ำใส ๆ พรั่งพรูจากดวงตาด้วยความเสียใจกับคำด่าทอสาดเสียเทเสียของเขา“หยุดบีบน้ำตาซะที รำคาญ!” วายุผละตัวออกจากร่างบาง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจ ใคร ๆ ที่ได้เห็นยาหยีก็ต่างชมว่าเธอสวยดุจดั่งเจ้าหญิง แต่ความสวยของเธอในตอนนี้กลับไม่เข้าตาเขาเลยสักนิด เพราะยาหยีสวยแค่เปลือกนอก แต่นิสัยของเธอกลับร้ายลึกหลังจากคนตัวสูงผละตัวออก หญิงสาวก็รีบดึงกระโปรงคลุมส่วนล่างอย่างร้อนรน ก่อนที่จะลุกไปหยิบผ้าห่มจากพ