Todos los capítulos de เมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3): Capítulo 81 - Capítulo 90

Chapter 82นับดาวเดินทอดน่องเข้าไปในสวน นั่งชันเข่าลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยใต้ต้นมะม่วงด้วยใบหน้าหงิกงอ บรรยากาศในช่วงบ่ายที่มีแดดอ่อน ๆ ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านกระทบผิวกายทำให้อารมณ์ร้อนรนกระวนกระวายผ่อนคลายลงได้บ้าง เธอตั้งใจกลับบ้านมาเพื่อรักษาใจอันบอบช้ำจากคนใจร้าย แต่เขากลับตามมารังควานเธอถึงที่ มิหนำซ้ำ พ่อ แม่และน้องสาวยังดูเข้าข้างเขาอีก“อย่าโกรธพี่เลยนะ ถ้าหนูไม่อยากให้ติดแอร์ พี่เปิดพัดลมนอนเหมือนเดิมก็ได้...” พัตเตอร์หย่อนตัวนั่งลงยอง ๆ ข้างคนตัวเล็ก แล้วยกมือสากลูบหัวหญิงสาวเบา ๆ“ยังจะตามอีก! มันไม่ใช่แค่เรื่องติดแอร์ แต่หนูไม่อยากให้คุณอยู่ที่นี่ เลิกวุ่นวาย หยุดทำตัวน่ารำคาญ แล้วกลับกรุงเทพฯ ไปสักที!! ” นับดาวตวาดใส่พัตเตอร์ดังลั่นสวน พร้อมทั้งผลักคนตัวโตอย่างแรง จนเขาทรงตัวไม่อยู่ล้มก้นกระแทกไปกับพื้นดิน“หยุดก้าวร้าวสักทีนับดาว!” คณินปรามลูกสาวเสียงดุ ที่เดินเข้ามาเห็นนับดาวทำตัวไม่น่ารักใส่พัตเตอร์ “พ่อกับแม่ก็เอาแต่เข้าข้างเขา” ในขณะที่นับดาวกำลังน้อยใจที่พ่อเห็นคนนอกอย่างเขาดีกว่าลูกในไส้ นับเดือนที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนก็วิ่งดุ๊ก ๆ ตะโกนเรียกนับดาว“พี่นับดาว!...เอ่อ.

Chapter 84“พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว พี่ไม่ขอแก้ตัวกับความเลวของพี่ แต่พี่ขอโอกาสจากหนูสักครั้งได้ไหม ขอให้พี่ได้ปรับปรุงตัวกับหนูนะครับ...” พัตเตอร์เอ่ยขอร้องนับดาวด้วยน้ำเสียงเว้าวอน“หนูไม่ได้อยากให้คุณมาปรับปรุงตัวอะไรเพื่อหนู แต่หนูอยากให้คุณออกไปจากชีวิตหนูซะที” นับดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พี่ไม่มีโอกาสเลยเหรอนับดาว...”“ไม่มีค่ะ อย่าเสียเวลาเลย ไปอยู่ในที่ของคุณเถอะค่ะ ที่ที่สุขสบาย ไม่ต้องมาทนลำบากนอนห้องเล็ก ๆ ตากพัดลมหรอกค่ะ” พูดจบ นับดาวก็เดินออกจากห้องเข้าไปอาบน้ำ พอชำระร่างกายเสร็จก็ยังเห็นคนหน้ามึนยังนั่งอยู่ปลายเตียง“อะไรกันล่ะเนี่ย หนูพูดขนาดนี้ คุณยังจะนั่งทำอะไรตรงนี้อีก...” นับดาวพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญพร้อมทั้งเอาผ้าผืนเล็กเช็ดหัวไปด้วย ตอนนี้เธอแทบอยากจะหยุมหัวตัวเอง เพราะพูดเจ็บแสบขนาดไหน เขาก็ยังไม่ยอมไปไหน“พี่ขอไปด้วยได้ไหม...” เขาทำหน้าหงอย มองเธอด้วยแววตาเว้าวอน“ขออิสระให้หนูเถอะค่ะ อย่าตามติดเหมือนคุณเป็นเจ้ากรรมนายเวรเลย”“หนูจะกลับมากี่โมง”“กลับตามความพึงพอใจที่อยากจะกลับค่ะ”“งั้นพี่ขอไปรับได้ไหม”“อืม...ออกไปได้แล้ว หนูจะแต่งตัว” นับดาวดึงคนตัวสูงลุ

Chapter 86 “แล้วทำไมหนูจะเอากับคนอื่นไม่ได้ ในเมื่อมันร่างกายของหนู” นับดาวพยายามบิดแขนออกจากมือสากที่บีบรัดไว้แน่น แต่ทว่าเขากลับบีบรัดแน่นกว่าเดิมจนเธอเจ็บไปถึงกระดูก แม้จะเจ็บจนน้ำตาเล็ด หญิงสาวกลับไม่ได้ร้องขอให้เขาปล่อย เขาอยากทำอะไรก็แล้วแต่เลย เอากันให้ตายไปข้าง เขาจะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธอเสียที “นับดาว!” พัตเตอร์ง้างมือขึ้นด้วยอาการสั่นเกร็งค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าดุดันขบกรามแน่นพยายามระงับอารมณ์โทสะยั้งมือไว้ไม่ให้ทำร้ายหญิงสาวที่เขารัก“ตบหนูสิ ตบหนูเลย...” นับดาวเชิดหน้าขึ้นท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด“อย่ามาท้า” เขากัดฟันกรอด“หึ...ทียังงี้ละทำมาเป็นใจบางรับไม่ได้ที่หนูเอากับผู้ชายคนอื่น ทีคุณให้คู่หมั้นนั่งขย่มบนโซฟาให้หนูนั่งดูอยู่ที่ตู้ หนูยังไม่เคยโวยวายที่จะตบตีคุณเลย”“แล้วคุณรู้ไหม ว่าทำไมคุณทำถึงขนาดนั้นแล้วหนูไม่โวยวาย เพราะหนูรู้ตัวไงว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เหมือนอย่างตอนนี้คุณเองก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวหนู คุณก็หัดเจียมตัวซะบ้าง ไม่ใช่มาทำเป็นหมาบ้า หวงร่างกายของหนู” “พี่มีสิทธิ์ในตัวหนูทุกอย่าง”“ถ้าคุณอ้างสิทธิ์ในตัวหนู เพราะคุณได้หนู งั้นเป้ก็มีสิทธิ์ใน

Chapter 88“อยากเสือกครับ อยากไปด้วย...”“จิ๊! หนูนี่โคตรรำคาญคุณเลยรู้ปะ...” นับดาวหันไปมองพัตเตอร์ตาขวาง แล้วขยับลงจากรถ ก่อนที่จะยืนเท้าสะเอวข้างรถ“จะขับก็ขยับไปนั่งข้างหน้าสิ นั่งบื้อ! เอ้ย! นั่งนิ่งอยู่ทำไมล่ะ”“หนูหลอกด่าพี่สองรอบแล้วนะ”“ก็ต้องหลอกด่านั่นแหละ เพราะถ้าด่าตรง ๆ เดี๋ยวถ้าแม่มาได้ยิน ก็จะด่าหนูอีกว่าทำไมไม่ให้เกียรติคุณ” นับดาวกัดฟันพูดเสียงเบาพร้อมทั้งทำหน้าตาเบื่อหน่ายใส่พัตเตอร์“พี่เตอร์!...” นับเดือนที่แต่งชุดมัธยมปลาย ซึ่งกำลังจะไปโรงเรียน ยื่นหมวกกันน็อกมาให้พัตเตอร์อีกใบ “สวมหมวกกันน็อกด้วยพี่ เดี๋ยวโดนตำรวจจับนะ”“ขอบคุณครับน้องนับเดือน หนูได้เงินไปโรงเรียนหรือยัง”“ได้แล้วค่ะ...”“อะพี่ให้เพิ่ม...” พัตเตอร์ล้วงหยิบแบงก์พันห้าใบส่งให้นับเดือน“โห...ให้หนูเยอะจัง หนูเอาแค่ใบเดียวพอ”“เอาไปเถอะ เผื่อหนูอยากซื้ออะไร”“ขอบคุณนะคะพี่เตอร์” นับเดือนยกมือไหว้พัตเตอร์ ก่อนที่จะเดินไปรอรถสองแถวอยู่หน้าบ้าน ส่วนพัตเตอร์และนับดาวก็ขับรถไปที่ตลาด กว่าที่จะถึงตลาดเขาก็ยินเสียงแว้ด ๆ บ่นเขาอย่างหงุดหงิดตลอดทาง“คุณรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวหนูไปเดินตลาดเอง...” นับดาวเอ่ยบอกใ

Chapter 90พัตเตอร์มายืนรอที่รถจักรยานยนต์ มองทั้งคู่ที่ยืนห่างจากเขาร้อยเมตรด้วยแววตาเจ็บปวด พลางคิดว่าที่นับดาวมาตลาดตั้งแต่เช้า เพราะนัดเจอเป้งั้นเหรอ เขายืนสะกดอารมณ์ตัวเองอย่างคนใจเย็น สูดลมหายใจเข้าออกจนใจแทบระเบิด ในที่สุดเธอก็แยกจากเป้แล้วเดินมาหาเขา“หนูจะซื้ออะไรอีกหรือเปล่า หรือแค่มาเจอมัน...” เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก“อืม...หนูแค่มาเจอเป้ คงไม่ซื้ออะไรแล้วแหละ” นับดาวพยักหน้าตอบรับ แล้วมองมือของเขาที่มีเลือดซึมไหลออกจากผ้าพันแผลสีขาวสะอาด หญิงสาวก็ได้แค่มองนิ่ง ๆ แต่กลับไม่ได้ถามไถ่ว่ามือไปโดนอะไรมาเลือดถึงไหลออกมาแบบนั้น“อืม...” พัตเตอร์พยักหน้ากับคำตอบของนับดาวโดยไม่ได้คิดจะโวยวายอะไรทั้งนั้น จากนั้นเขาก็ขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์ พอนับดาวขึ้นนั่งรถเรียบร้อย เขาก็ขับรถออกจากตลาดทันที ระหว่างทางลมพัดผ่านเย็นสบายในยามเช้า แต่หนุ่มสาวที่นั่งซ้อนท้ายรถกันกลับไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรออกมา เขาและเธอต่างนิ่งเงียบจนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน เมื่อมาถึงบ้าน ต่างคนต่างเดินเข้าห้องส่วนตัวของตัวเอง พัตเตอร์นั่งลงปลายเตียง แกะผ้าพันแผลออก โยนทิ้งถุงขยะ เขามองมือตัวเองที่มีรอยแผล แล้วนึกถ