All Chapters of ร้อนรักเลขาส่วนตัว: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันใหม่ แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง รำไรไปตามผิวกายขาวนวลของพิชชาที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน ปริญญ์ตื่นขึ้นก่อน เขาเพียงนอนมองใบหน้าหวานที่ซุกแนบอกเขาเหมือนแมวเชื่องๆ ความอ่อนล้าที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอกลับทำให้หัวใจเขาอบอุ่นอย่างประหลาดมือหนาค่อยๆ ลูบเส้นผมยุ่งเบาๆ ไล้ลงมาตามแก้มใส และหยุดที่ริมฝีปากสีระเรื่อที่เมื่อคืนยังเอ่ยครางเรียกชื่อเขาไม่ขาด ปริญญ์โน้มลงจูบอย่างอ่อนโยน ทว่าในดวงตาคมกลับยังแฝงความปรารถนาเงียบๆ ที่ไม่เคยลดน้อยพิชชาขยับตัวเล็กน้อยเพราะถูกรบกวนจากสัมผัส ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา ดวงตากลมโตปรือขึ้นมาเจอใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เสียจนลมหายใจแทบผสานกัน“คุณปริญญ์…ทำไมยังไม่ไปทำงานคะ”เธอเอ่ยเสียงเบา พยายามเบือนหน้าหนีเพราะทั้งเขินทั้งอายกับความทรงจำเมื่อคืนปริญญ์กลับยิ้มมุมปาก รั้งเอวเล็กเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม“งานมีไว้ทำทั้งวัน แต่เวลาแบบนี้มีไม่บ่อย ผมจะยอมลุกจากเตียงไปง่ายๆ ได้ยังไง”พิชชาหน้าแดงจัด ก้มหน้าหลบแต่ก็ไม่อาจดิ้นจากอ้อมแขนนั้นได้ สุดท้ายก็ได้แต่นอนซุกอกเขาเหมือนยอมจำนนปริญญ์ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกไปไหน เขาใช้ปลายนิ้วลูบวนเบาๆ บนแผ่นหลังของพิ

แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านเข้ามาในห้องนอนเงียบสงบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของปริญญ์ยังอวลอยู่ในอากาศเหมือนเขาเพิ่งจากไปไม่นาน พิชชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นรู้สึกได้ถึงความอ่อนเพลียที่ยังคงเกาะกุมอยู่ทั่วร่าง เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างที่ไม่ใช่ของตัวเอง สายตาเหม่อมองเพดาน พลางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเบาๆ อย่างสับสนความทรงจำเมื่อคืนแล่นย้อนกลับมาไม่หยุด สัมผัสร้อนแรงที่โหมเร้า เสียงพร่าทุ้มที่กระซิบเรียกชื่อเธอ อ้อมกอดแน่นหนาที่ไม่ปล่อยให้ไปไหน ทั้งหมดนั้นทำให้เธอทั้งร้อนผ่าวและใจสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้เธอแอบชอบเขามานานแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเป็นเลขาส่วนตัวในบริษัท สายตาคมที่จ้องอย่างจริงจัง การดูแลลูกน้องที่เข้มงวดแต่แฝงความอบอุ่น ทั้งหมดทำให้เธอหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว และเมื่อคืนความลับในใจที่ซ่อนไว้มาตลอดก็เหมือนถูกเปิดออกจนหมดสิ้น และที่สำคัญเขาก็บอกว่า "รัก" เธอเหมือนกัน แต่ทันทีที่คิดถึงคำว่ารักของเขา เธอก็รู้สึกไม่แน่ใจ "บางทีเขาอาจเห็นเราเป็นแค่ของเล่นชั่วคราว" แค่คิดหัวใจพิชชาก็เจ็บหน่วงขึ้นมาทันที เธอไม่รู้ว่าแววตาอ่อนโยนที่เขามอบให้ตอนเช้าเป็นเพราะรักหรือแค่ความเอ็นดูชั่ววูบหลังความเร่าร้อนที

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง พิชชาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบรัดอยู่รอบกาย เธอลืมตาช้าๆ แล้วพบว่าตัวเองยังคงนอนซบอยู่บนอกกว้างของปริญญ์ เสียงหัวใจเต้นสม่ำเสมอของเขาดังชัดเจนจนทำให้เธอใจสั่นชายหนุ่มลืมตาตามมา สายตาคมทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนที่แฝงความเร่าร้อน เขายกมือลูบแก้มเนียนเบาๆ ก่อนจูบที่หน้าผากและเอ่ยเสียงพร่าติดทุ้ม“ผมอยากตื่นเช้ามาแล้วเจอคุณแบบนี้ตลอดไป”พิชชาแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกหน้าอก เธอกำลังจะเอ่ยปากห้ามเพราะกลัวคำพูดนั้นจะเป็นเพียงแค่ชั่ววูบ แต่ปริญญ์กลับชิงกระซิบต่อ เสียงแน่วแน่ชิดหู“ผมรักคุณพีช…ไม่ใช่แค่เมื่อคืน แต่รักทุกลมหายใจ”ไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง เขาจูบริมฝีปากเธอทันที แรงจูบร้อนแรงแต่เต็มไปด้วยความหมายจนพิชชาหลับตาพริ้มตอบรับอย่างไม่อาจต้าน ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาแนบแน่นอีกครั้งปริญญ์พลิกตัวคร่อมเหนือร่างเธอ แสงเช้าสาดส่องเคล้ากับบรรยากาศเร่าร้อนใหม่ที่เริ่มก่อตัวขึ้น แท่งร้อนแข็งขืนถูกดันเข้าไปในโพรงนุ่มอีกครั้ง เสียงหอบหายใจผสมกับเสียงครางหวานที่ดังอีกครั้งในห้องพัก กลายเป็นบทรักอันเร่าร้อนที่ซ่อนถ้อยคำสา

ค่ำคืนหลังสัมมนา บรรยากาศในโรงแรมเงียบสงบลงหลังงานเลี้ยงสังสรรค์เลิกไป พนักงานแต่ละคนทยอยกลับเข้าห้องพักกันทีละกลุ่ม เสียงหัวเราะค่อยๆ จางหาย เหลือเพียงเสียงลมพัดเบาๆ ผ่านต้นไม้รอบบริเวณพิชชาเดินกลับห้องพร้อมเพื่อนคนอื่นๆ เธอพยายามทำตัวให้ปกติ ทั้งที่ในใจยังสั่นไหวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องประชุมช่วงบ่าย เธอแยกเข้าห้องพักของตัวเองทันทีที่มีโอกาส ปิดประตูแล้วทรุดนั่งลงบนเตียง หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำไม่นานนักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งจังหวะที่เธอจำได้ดี พิชชาเงยหน้ามองประตู ใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกไปเปิดออกช้าๆปริญญ์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมทอดมองเธอด้วยแววแน่วแน่และแรงโหยหาที่ไม่ปิดบัง เขาก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูเงียบสนิท แล้วเอื้อมมือดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดแนบแน่น“วันนี้ทั้งวันผมแทบคลั่ง…เห็นคุณนั่งทำหน้าเรียบเฉยทั้งที่ในหัวผมยังมีแต่ภาพคุณ” เขาพูดจบก็ช้อนร่างเธอขึ้นในอ้อมแขน ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงกว้างแทบไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากถูกบดจูบอย่างร้อนแรงจนเสียงครางแผ่วหลุดจากลำคอ“อื้ออ...”ริมฝีปากร้อนผ่าวของปริญญ์บดขยี้ความนุ่มละมุนของเธออย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะค่อยๆ

เช้านี้ห้องโถงบริษัทเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของพนักงานที่กำลังเดินเข้าออก ปริญญ์ก้าวเข้ามาพร้อมพิชชาที่เดินตามหลังใกล้ๆ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องด้วยความสงสัย กระแสซุบซิบแผ่วดังขึ้นทันที“นั่นเลขาหน้าห้องของท่านประธานนี่นา…”“ทำไมถึงมาพร้อมกันทุกวันเลยล่ะ หรือว่า…”พิชชาพยายามทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่ฝ่ามือเล็กกลับกำแน่นจนเหงื่อชื้น หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ทันใดนั้นปริญญ์ก็หยุดอยู่กลางโถงใหญ่ เสียงรอบข้างพลันเงียบลงทันที ชายหนุ่มหันไปสบตาพิชชาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือหนามาจับมือเธอแน่นแล้วหันกลับไปมองพนักงานทุกคนด้วยแววตาคมกริบ“ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณพิชชาไม่ใช่แค่เลขาของผมอีกแล้ว แต่เธอคือคนสำคัญในชีวิตผม เพราะเธอคือแฟนของผม”ปริญญ์บอกกับพนักงานทุกคนด้วยน้ำเสียงทุ้มชัดถ้อยคำจนบรรยากาศตึงเครียดไปทั้งห้อง เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ บางคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ บางคนหันมากระซิบกันเสียงเบาๆพิชชาหน้าแดงจัด ใจเต้นรัวจนแทบล้ม เธออยากดึงมือออก แต่แรงกอบกุมจากเขาทำให้ทำไม่ได้ ปริญญ์กลับยกยิ้มเล็กน้อย ราวกับตั้งใจย้ำให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจนว่าเธอคือแฟนของเขา“ผมหว