All Chapters of ร้อนรักเลขาส่วนตัว: Chapter 11 - Chapter 20

พิชชาโยกตัวขึ้นลงแรงขึ้นเรื่อยๆ จังหวะไม่สม่ำเสมอเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้ปริญญ์แทบขาดใจ ร่างเล็กหอบหายใจถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทก เสียงครางหวานพร่าดังสะท้อนในห้อง"อ๊ะ…อ๊ะ…คุณปริญญ์…อ๊าา…"เขาจ้องเธอเขม็ง ดวงตาคมสั่นวูบด้วยแรงปรารถนา ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ปกติเขินอายจะกล้าเร่าร้อนขนาดนี้ ปริญญ์กัดฟันยกมือขึ้นบีบเอวเล็กแน่น เร่งให้เธอขยับแรงกว่าเดิม จังหวะที่กระแทกลงมาทำให้เสียงครางของพิชชาแตกพร่าหลุดลั่นเธอหลับตาปล่อยเสียงครางหวิวอย่างหมดสติ ทั้งเมา ทั้งเสียว จนร่างกายสั่นระริก มือเล็กจิกลงบนแผ่นอกเขาแน่นเหมือนยึดเหนี่ยวกับความจริงเพียงหนึ่งเดียว"พีช…ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณหลุดมือแน่นอน…อ่าา"ปริญญ์พึมพำเสียงพร่าขบกรามแน่น เขาเด้งสะโพกรับแรงโยกของเธอเต็มแรง เสียงกระแทกดังสอดประสานกับเสียงหอบกระเส่า ร่างเล็กสะท้านเฮือก สะโพกกระตุกถี่ เสียงครางดังไม่หยุดราวกับหลุดเข้าสู่ภวังค์แห่งความเสียวซ่านปริญญ์กัดฟันแน่น ข่มกลั้นแรงปรารถนาที่พุ่งขึ้นจนแทบระเบิด ร่างเล็กบนตัวเขายังคงโยกแรงเร่าร้อน แต่ยิ่งเขามองก็ยิ่งแทบทนไม่ไหว เสียงครางพร่าของพิชชาที่ดัง

ทุกครั้งที่พิชชาพยายามผลักเขาออก ปริญญ์กลับกดร่างเธอแนบแน่นกว่าเดิม จูบเธอแรงขึ้นเหมือนจะย้ำให้จำว่าเธอคือของเขาเพียงคนเดียวจนกระทั่งเมื่อแสงแดดตอนสายลอดเข้ามาทางผ้าม่าน ร่างเล็กก็สะบัดหลุดเสียงหวีดร้องยาว ร่างกระตุกสะท้าน ปลดปล่อยน้ำแห่งความสุขซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดแรงจริงๆ ดวงตาพริ้มปิดลงพร้อมน้ำตาเอ่อคลอจากความอ่อนล้าปริญญ์เองก็ถึงจุดหมายปลายทางตามเธอไปพร้อมกันอย่างรุนแรง เขากอดเธอแน่นจนแทบจะกลืนรวมเป็นหนึ่งเดียว หอบหายใจหนักหน่วง ซบหน้าลงบนซอกคอหอมกรุ่นความเงียบงันปกคลุมห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือดึงผ้าห่มคลุมกายทั้งคู่แน่นหนา แล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับไม่อยากให้หลุดหายไปไหนอีก"จำไว้พีช…ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน คุณก็เป็นของผม"เสียงพร่าของเขาเอ่ยเบาๆ ข้างหู พิชชาไม่พูดอะไร เธออ่ะเพียงซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยโต้แย้ง ใจดวงน้อยยังสั่นสะท้านไม่หยุด ทั้งเพลีย ทั้งอาย และทั้งหวั่นไหวไปพร้อมกันพิชชาค่อยๆ ขยับจะลุกออกจากอ้อมกอดเพื่อไปแต่งตัว เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ร่างเล็กรีบเอื้อมไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกองไว้ตรงปลายเตียง แต่ยังไม่ทันได้สวม ปริญญ์ก็คว้าข้อมือเ

โต๊ะทำงานใหญ่ถูกใช้แทนเตียงในชั่วพริบตา ปริญญ์ยกตัวเธอขึ้นวางนั่งบนขอบโต๊ะ กระโปรงตัวสวยถูกรั้งขึ้นไปกองไว้ที่เอวคอด ส่วนกางเกงในตัวจิ๋วก็หลุดติดมือเขาออกมาอย่างง่ายดายพิชชามองเจ้านายปลดเข็มขัดด้วยหัวใจระทึก ใจหนึ่งเธอก็อยากจะหนีแต่อีกใจหนึ่งเธอก็โหยหาสัมผัสของเขา กายหนาแทรกกลางระหว่างเรียวขาของเธอแล้วกดทับเข้ามาอย่างรวดเร็ว แท่งร้อนถูกดันเข้าไปในรูเสียวจนมิดด้ามสวบ!!!“อื้ออ…คุณปริญญ์…ไม่…อ๊ะ!”พิชชาหลุดเสียงครางพร่า ดวงตาเบิกกว้างทั้งอายทั้งหวั่นไหวเสียงหวานสั่นพร่าก้องสะท้อนในห้องที่ปิดทึบ เขาไม่ให้โอกาสเธอได้ผลักไสหรือห้ามปราม ริมฝีปากหนายังคงจูบเธอด้วยความดูดดื่มเร่าร้อน ร่างสูงกดจังหวะเร่าร้อนเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ รุนแรงแต่ก็เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่เขาไม่เคยปิดบัง สองมือหนาตรึงเอวเล็กไว้แน่นเหมือนจะไม่ปล่อยให้หนีไปไหนได้อีกปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!เสียงกระแทกกระทั้นดังก้องประสานกับเสียงครางหวานหอบพร่าของเธอ โต๊ะทำงานที่ควรใช้ประชุมและจัดเอกสารกลับสั่นสะเทือนด้วยบทรักร้อนแรงที่ทั้งบังคับและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ“อ๊าาาา…คุณปริญญ์…!”เขากัดฟันแน่น แววตาคมเข้มเผาไหม้เหมือนจะตรึงเธอไว้

วันนี้ทั้งวันพิชชานั่งทำงานหลังโต๊ะเลขาอย่างกระสับกระส่าย เธอพยายามก้มหน้ากับเอกสาร ไม่กล้าสบตากับเจ้านายในห้องทำงานซึ่งบานประตูเปิดแง้มไว้เพียงนิด แต่ทุกครั้งที่เงยขึ้นสายตาคมคู่นั้นก็มักจะมองมา พร้อมรอยยิ้มบางที่ทำให้หัวใจเธอสั่นวูบร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูททำให้พิชชาไม่อาจนั่งนิ่งได้ เธอขยับขาเล็กน้อยก็พลันรู้สึกถึงความเจ็บแผ่วๆ ปนความร้อนวาบที่ยังคงหลงเหลือจากเช้านั้น ความทรงจำเร่าร้อนย้อนกลับมาจนแก้มแดงซ่าน"พีช! เข้ามาหน่อย” เสียงทุ้มดังจากในห้องทำงานพิชชาสะดุ้งเฮือกใจเต้นถี่ รอบนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ปริญญ์เรียกเธอเข้าไปในห้องทำงาน เธอรีบลุกขึ้นพร้อมแฟ้มในมือแล้วก้าวเข้าไปในห้องปริญญ์นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหาร ดวงตาคมมองเธอไม่วางตา สายตานั้นเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง“เอ่อ…แฟ้มรายงานค่ะ”พิชชายื่นแฟ้มให้ เขายื่นมือมารับแต่จงใจปล่อยปลายนิ้วไล้สัมผัสหลังมือเธอเบาๆเธอสะดุ้ง ใจสั่นวาบ รีบชักมือกลับ แต่ปริญญ์กลับกดแฟ้มลงบนโต๊ะแล้วใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือเธอไว้ ดึงให้ก้าวเข้าไปใกล้จนแทบชนโต๊ะทำงาน“คุณยังมีสมาธิทำงานอยู่หรือเป

หลังเลิกงานออฟฟิศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงผู้คนเริ่มเงียบสงัด เหลือเพียงแสงไฟบางดวงในโถงกว้างและเสียงส้นสูงของพิชชาที่ก้าวออกจากห้องทำงานตามหลังปริญญ์ ร่างเล็กยังอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อแทบไม่มีแรงหลังจากบทรักอันเร่าร้อนของปริญญ์เพิ่งผ่านพ้นไปปริญญ์มองเธอแวบหนึ่ง ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางก่อนพูดเรียบเสียงทุ้ม“ไป…ผมจะไปส่งเอง”พิชชาพยักหน้ารับทั้งที่ในใจยังแอบเกร็ง เธอคิดว่าเขาจะขับรถพาเธอไปส่งที่คอนโดของตัวเองเหมือนที่เขาเอ่ยไว้ แต่ระหว่างนั่งรถผ่านเส้นทางที่คุ้นเคย เธอกลับเริ่มสังเกตว่าทิศทางไม่ใช่ทางเดิมที่เธอใช้กลับบ้าน“เอ่อ…คุณปริญญ์…นี่มันไม่ใช่ทางไปคอนโดฉันนะคะ”พิชชาถามเสียงเบา หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้เขาเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง แววตาคมเต็มไปด้วยความแน่วแน่และเจตนา“ใช่ เพราะผมไม่ได้จะพาคุณไปที่นั่น”“แล้ว…จะไปไหนคะ?”เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเขาเสียงเบาปริญญ์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมพวงมาลัย อีกข้างวางสบายๆ บนตัก ดวงตาไม่ละจากถนนแต่เสียงทุ้มหนักกลับชัดเจน“คอนโดของผมเอง…คืนนี้ผมไม่ยอมนอนคนเดียวเด็ดขาด”คำตอบของเขาทำเอาหัวใจพิชชาสะท้าน เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่สงบ