บทที่ 40ใครก็อยากเป็นราชบุตรเขยคนที่จวิ้นจู่หนานหนิงจิงตามหาตอนนี้ได้มานั่งอยู่ในโถงรับแขกของตำหนักรับรองเป็นที่เรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาจ้องหน้าเล่อเวยนิ่ง ต่างคนต่างเงียบไม่กล่าวสิ่งใดออกมาจนคนเป็นเจ้าของตำหนักชั่วคราวเอ่ยถามเข้าประเด็น“ท่านอ๋องกับจวิ้นจู่ผลัดกันมาหาเปิ่นกงจู่เช่นนี้แท้จริงแล้วต้องการอันใดหรือ”“องค์หญิงจะกลับพรุ่งนี้แล้ว เราจะไม่ได้เจอกันอีกสักพัก องค์หญิงไม่คิดจะมองหน้าเปิ่นหวางให้นานกว่านี้หรือ”เล่อเวยลอบถอนหายใจเบา ๆ มองหน้าอีกฝ่ายอย่างที่เขาอยากให้เป็น มองแต่ไม่กล่าวสิ่งใด ตามองตากันเช่นนี้ แต่นี่แหละคือสิ่งที่อ๋องหนานหนิงโยวหยาต้องการ“องค์หญิงมองหน้าเปิ่นหวางแล้วไม่รู้สึกอันใดเลยหรือ”“เปิ่นกงจู่ต้องรู้สึกอย่างไรเล่า”ถามด้วยท่าทางไร้ใจถึงเพียงนี้ เย็นชาเกินไปแล้ว“รู้สึกถูกชะตา รู้สึกว่าเราเคยพบเจอกันมาก่อน รู้สึกว่าเรามีบางสิ่งเชื่อมกัน เพียงพบเจอครั้งแรกก็รู้สึกว่าผูกพันกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน องค์หญิงไม่รู้สึกบ้างหรือ”อ๋องหนานหนิงโยวหยาใจชื้นเมื่อเห็นนางแสดงท่าทางนึกคิด ในใจเต้นระส่ำเริ่มเห็นความหวังขึ้นมาแล้ว“รู้สึกถูกชะตา เหมือนเคยพบกันมาก่อน มีบาง
Last Updated : 2026-01-01 Read more