องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

บทที่ 21นี่นะหรือองค์หญิงสามอสูรนกไฟเมื่อปฏิบัติภารกิจสำเร็จก็กลับไปเป็นนกตัวน้อยน่ารักเช่นเดิม บินกลับไปหาองค์หญิงสามเพื่อรอรับคำชม“พี่สาว ฮั่วเอ๋อร์ดับไฟเสร็จแล้วขอรับ ฮั่วเอ๋อร์เก่งหรือไม่”ใบหน้างามผุดรอยยิ้มหวานเอื้อเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง ยื่นนิ้วเรียวแตะจะงอยปากฮั่วเอ๋อร์แผ่วเบาชมเชยเสียงนุ่ม“เก่งมากฮั่วเอ๋อร์ของพี่สาว”รอยยิ้ม ท่าทาง น้ำเสียงแววตาล้วนเป็นสิ่งที่เล่อเวยไม่เคยมอบให้ใครทั้งนั้น ไม่แปลกหากซื่อจื่อเห็นแล้วจะรู้สึกอิจฉาในวาสนาของฮั่วเอ๋อร์ข้าต้องทำอย่างไรนะ ถึงจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากนางบ้างเจ้าเมืองฝางเดินเข้ามาหาชุนเล่อเวยแล้วประสานมือโค้งกายคารวะ ใบหน้าฉายความซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก แววตาที่มองเล่อเวยและอสูรนกไฟฉายความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง“ขอบพระทัยองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะสำหรับการช่วยเหลือในครั้งนี้”ชุนเล่อเวยละสายตาจากเจ้าเมือง ท่าทางกลับมาเรียบเฉยราวกับว่าท่าทางอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น มายามนี้ชุนชูถงรู้สึกเสียดายแทนอิจฉา ด้วยภาพหายากเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ“นี่มิใช่ผลงานของเปิ่นกงจู่ แต่จะรับคำขอบคุณนี้สำหรับฮั่วเอ๋อร์ก็แล้วกัน ท่านเจ้าเมือ

บทที่ 23ม้าพยศเช้าวันต่อมามีข่าวกระจายไปทั่งเมืองฝางว่าขุนนางท้องถิ่นผู้หนึ่งถูกจับไปเรือนร้าง แขนทั้งสองข้างขาดกลายเป็นบุคคลพิการ หลายคนเดาว่าเป็นอริของขุนนางผู้นี้ ทว่าทางตระกูลของขุนนางผู้ประสบภัยกลับมั่นใจว่าเป็นเจ้าเมืองฝางชุนเล่อเวยฟังเรื่องราวเหล่านี้หลังรับประทานอาหารเสร็จ ท่านเจ้าเมืองเลี้ยงอาหารเช้ามื้อใหญ่แก่ขบวนเดินทาง เป็นการขอบคุณที่ช่วยดับไฟเมื่อคืน“เดินทางโดยสวัสดิภาพพ่ะย่ะค่ะ”ผู้ได้รับคำอวยพรยิ้มมุมปาก มองฮุ่ยฝางให้มอบของกำนัลเล็กน้อยแก่เจ้าเมือง นี่คือสิ่งที่ฮองเฮาได้เตรียมให้เล่อเวยด้วยเช่นกัน ด้วยความเป็นลูกที่ดีจึงยกความดีความชอบนี้ให้พระมารดา“ของกำนัลจากเสด็จแม่มอบให้ท่านเจ้าเมือง โปรดรับไว้ด้วย”ต่อให้ปฏิเสธได้เจ้าเมืองฝางก็ไม่กล้าทำอยู่แล้ว ทำความเคารพเต็มพิธีการก่อนที่จะยื่นมือไปรับกล่องไม้อันประณีตงดงามนี้ ภายนอกว่างามแล้ว ภายในย่อมงดงามมากกว่าเป็นเท่าตัว“เป็นพระมหากรุณาธิคุณแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ชุนเล่อเวยผงกศีรษะหนึ่งครั้งแล้วหมุนกายเดินขึ้นรถม้า ส่วนชุนชูถงพูดคุยกับเจ้าเมืองเพียงไม่กี่ประโยคก็เดินไปขึ้นม้าคู่ใจสีขาวปลอด นำหน้าขบวนเดินทางมุ่งสู่แคว้นหนานหนิ

บทที่ 25เข้าเฝ้าซวีฮองเฮาวันแรกแห่งการมาเยือนแคว้นหนานหนิงไม่มีสิ่งใดพิเศษ เล่อเวยใช้ชีวิตทุกอย่างให้เหมือนกับตอนที่ตนอยู่ตำหนักเหลียนฮวา แม้แต่เข้าเฝ้าซวีฮองเฮาเป็นครั้งแรกนางก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นต่างกับองค์หญิงสี่แคว้นหรงเซียหรงเยี่ยนหรูนางเป็นสตรีหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราดูน่ารักสดใสสมกับวัย 16 ชันษา พูดเก่ง ยิ้มง่าย ตรงข้ามกับเล่อเวยที่นิ่งสงบ เป็นคู่เข้าเฝ้าซวีฮองเฮาที่ต่างขั้วกันสุดขั้ว“...ได้ยินว่าท่าน 25 ชันษาแล้ว ข้าสามารถเรียกท่านว่าพี่สาวได้หรือไม่องค์หญิง”ตามยศศักดิ์แล้วเล่อเวยถือว่าสูงส่งกว่าหรงเยี่ยนหรูนัก อยู่ที่เล่อเวยแล้วว่าจะไว้ตัวกับสาวที่อายุน้อยกว่านางถึง 9 ปีหรือไม่“เรียกข้าว่าองค์หญิงสามได้ อย่างไรท่านก็องค์หญิงสี่”คำพูดนี้ไม่เป็นการหักหน้าหรงเยี่ยนหรู เพราะเล่อเวยยังถือว่าให้เกียรตินางพอสมควร ในใจสาวน้อยคิด…ให้เกียรติข้าเสียจนไม่กล้าตีสนิทเลย“เพคะ องค์หญิงสาม”เมื่อหญิงสาวอายุมากกว่าให้เกียรตินางเช่นนี้ หรงเยี่ยนหรูจำต้องให้เกียรติตอบ เติมหางเสียงตรงท้ายประโยคพร้อมชุนเล่อเวยหันไปหยิบชามาดื่มระหว่างรอนางกำนัลมาเชิญไปห้องโถงใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่รับแขกของซ

บทที่ 27ผู้ก่อกวนความสงบ“ได้ยินนามขององค์หญิงสามชุนเล่อเวยมานานว่ามีสิริโฉมที่งดงามเป็นหนึ่งในแคว้นชิงชุน ไม่คิดว่าคำเล่าลือเกี่ยวกับรูปโฉมขององค์หญิงจะเกินกว่าตัวอักษรเหล่านั้นไปมาก”เล่อเวยนั่งบนที่นั่งของศาลาได้ไม่นานก็มีเสียงนุ่มทุ้มของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น ใบหน้างดงามมองไปยังต้นเสียง เพียงเห็นชุดที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่เท่านั้นนางก็ทราบได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใครร่างบอบบางค่อย ๆ ยืนขึ้นเต็มความสูง ผงกศีรษะทำความเคารพอีกฝ่ายไม่ต่ำไม่สูง ซึ่งชายหนุ่มในวัยไล่เรี่ยกับนางแต่ยศต่ำกว่าได้ผสานมือแล้วโค้งตัวคารวะองค์หญิงขั้นหนึ่ง“ถวายพระพรองค์หญิงสาม”“องค์ชายรองมิต้องมากพิธี เชิญนั่ง”เล่อเวยเห็นชายหนุ่มรู้มารยาท ไม่ก้าวเท้าเข้ามาในศาลาเพราะคนนั่งอยู่ก่อนยังไม่ได้เอ่ยอนุญาตก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยท่าทางอ่อยโยนขึ้น องค์ชายรองเทียนเย่าเป็นบุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาชั้นเดียว จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากสีแดงธรรมชาติตัดกับผิวขาวนวลดูสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงโปร่งตัวบางกว่าบุรุษทั่วไป เมื่อเล่อเวยเชิญนั่งแล้วเขาก็เดินเข้ามาในศาลาแล้วหย่อนก้นนั่งลงตรงข้าม“เปิ่นหวางดีใจที่องค์หญิงทราบสถานะของเปิ่นหวาง”

บทที่ 29สตรีขอเลี้ยงอาหารตอนนี้เล่อเวยไม่ได้สนใจความรู้สึกของอ๋องหนานหนิงโยวหยาว่าเขาจะคิดอย่างไรกับการที่นางส่งมือให้จับโดยง่าย เพราะตอนนี้กำลังถูกสถาปัตยกรรมตรงหน้าดึงดูดสายตาเอาไว้รูปทรงของตัวอาคารไปจนถึงหลังคาให้ความรู้สึกเหมือนหัวสิงโต ห้อยด้วยโคมไฟสีแดงขนาดเล็ก ทางขึ้นบันไดแบ่งเป็นสองช่วงสองฝั่ง แยกชัดเจนว่าฝั่งไหนขึ้นฝั่งไหนลง พื้นที่ตรงกลางที่แบ่งบันไดสองฝั่งเอาไว้เป็นรูปมังกรคำราม ทั้งยังมีรูปปั้นมังกรประดับอยู่บนชายหลังคาทุกมุม สภาพเหมือนถูกสร้างใหม่ทั้งที่สร้างมานานกว่าสามสิบปีแล้วเล่อเวยตั้งใจดูทุกรายละเอียด แม้นางจะยังมีสีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่อาจห้ามแววตาเปล่งประกายเมื่อกวาดตาชมสถาปัตยกรรมตรงหน้าอ๋องหนุ่มยังอยากเห็นอารมณ์นี้ในแววตาของนางจึงยืนเงียบ ๆ ให้เวลานางอยู่กับสิ่งที่ตนชื่นชอบต่อไป จนกระทั่งนางชมจนสมใจแล้วถึงได้เอี้ยวตัวมาทางเจ้าถิ่น“สถาปัตยกรรมของกรมโยธางดงามมาก เปิ่นกงจู่ไม่คิดว่ากรมโยธาของแคว้นหนานหนิงจะต้องฟังคำแนะนำใดจากเปิ่นกงจู่อีก เกรงว่ามาครั้งนี้จะเสียเที่ยวแล้ว”“ในเมื่อมาแล้วก็เยี่ยมชมสักหน่อยเถิด เผื่อว่าจะได้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบ”เล่อเวยมองอ