องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี

บทที่ 1ภูตสาวในป่าลึกนายท่านเซี่ยหรือเซี่ยจือหมินคือนักค้าของหายาก เป็นที่นับหน้าถือตาของคนในเมืองหลางเมืองแห่งการค้าของแปลก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหายากใดที่ท่านต้องการ ขอเพียงมาหานายท่านเซี่ยเท่านั้น ท่านจะได้ในสิ่งที่ท่านปรารถนาวันหนึ่งนายท่านเซี่ยได้รับมอบหมายงานยาก แต่ได้ค่าเหนื่อยมหาศาลสมแก่การเข้าป่าเองของเขาในรอบหนึ่งปี งานที่ว่านั้นก็คือ…ล่าภูติ!“นายท่านเซี่ย วันนี้เราคงไม่เจอแล้วกระมัง”ซูชาคนสนิทของเซี่ยจือหมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดกังวลเล็กน้อย ดวงตากวาดมองไปโดยรอบ ยามนี้ป่าเฉินเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของสรรพสัตว์ผิดวิสัยของป่ายิ่งนัก“ข้าว่าแบบนี้เราถึงมีความหวัง แม้แต่สัตว์ป่ายังเงียบเช่นนี้ แสดงว่าพวกมันกำลังหวาดกลัวบางอย่าง”เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยเสน่ห์เอ่ยขึ้น ดวงตาคมจับจ้องไปยังเส้นทางซึ่งแว่วเสียงของน้ำตกเขามีความรู้สึกว่าหากตนเดินผ่านเข้าไปในเส้นทางนี้ เขาจะเจอสิ่งที่ตนเองคาดหวังเอาไว้“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ หากครึ่งชั่วยามแล้วข้าไม่ออกมา ให้ไปตามคนมาช่วย แต่อย่าเข้ามาคนเดียวเป็นอันขาด”“แต่ว่า…”“ไม่เชื่อมือข้าหรือ”ตวัดสายตาคมกริบมองซูชา สายตาเด็ดขาดที่ถูกนำมาใ

บทที่ 3ก่อนจะเปลี่ยนนายนายคนก่อนของชิงหลิงเป็นพ่อค้าที่รวยมากในเมืองหลู่ แต่สตรีที่รวยสุดในเมืองหลู่คือฮูหยินของเขา ชิงหลินเป็นหนึ่งในภูติที่นายท่านคนก่อนชอบมากที่สุด แต่เพราะฮูหยินของเขานิสัยหึงโหด ดุร้าย ชิงหลินจึงไม่ค่อยได้อยู่กับนายท่านคนก่อนเท่าไรและเพื่อไม่ให้สามีของตนลุ่มหลงชิงหลินเข้าสักวัน ฮูหยินของเขาจึงจ้างนักอาคมมาสะกดพลังภูติ พร้อมตัดพันธะระหว่างทั้งคู่ออกไปให้สิ้น การมีนายใหม่ในครั้งนี้ ชิงหลินไม่ได้หวังว่าเขาจะใจดีกับนาง แต่ก็อย่าได้ใจร้ายต่อกันมากเกินไป นางหวังเพียงเท่านี้จริง ๆ“นายท่านเซี่ย”เมื่อออกจากบริเวณน้ำตกมาได้ ซูชาก็พรวดเข้ามาหาทั้งคู่ ท่าทีร้อนใจของเขาทำให้ชิงหลิงตกใจจนต้องซ่อนตัวอยู่ข้างหลังร่างสูง“ไม่ต้องกลัว ซูชาเป็นคนของเราเอง”เมื่อรับสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของนาง มือหนาก็บีบมือบางเบา ๆ ความอบอุ่นจากมือใหญ่ไม่เพียงแผ่ซ่านจากมือใหญ่เข้าสู่ผิวบางเท่านั้น แต่ยังกำซาบถึงหัวใจด้วยอบอุ่นยิ่งชิงหลิงคิดเช่นนั้นพร้อมช้อนตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้าง นางรู้สึกว่าขอเพียงยืนอยู่ข้างหลังเขาเช่นนี้ นางจะปลอดภัยโดยไม่ต้องกังวลถึงความอันตรายใด ๆ“นายท่าน เรียบร้อยแล้ว

บทที่ 5โชคจะเข้าข้างใครเมื่อได้ลั่นวาจาแล้วก็ไม่อาจเรียกคืนได้ เซี่ยจือหมินตกใจในการกระทำของตน ในหัวคิดว่าจะเอาตัวออกไปจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไรจนกระทั่งซูชาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา“นายท่านขอรับ เกิดเรื่องแล้ว!”เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มรู้สึกอยากให้มีปัญหาใดเกิดขึ้น มือใหญ่ปล่อยข้อมือเล็กแล้วสาวเท้าเข้าไปหาลูกน้องคนสนิท“เกิดอันใดขึ้น”“สัตว์อสูรเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นขอรับ ผู้ดูแลรับมือไม่ไหวแล้ว ข้าน้อยจึงมารายงานนายท่าน”เซี่ยจือหมินพยักหน้าเข้าใจ หันไปมองทางชิงหลิงแล้วรับสั่งคนสนิท“เจ้าอยู่เป็นเพื่อนชิงหลิงที่นี่”“ขอรับ”แม้ใจจะอยากค้านแค่ไหนก็ไม่กล้าขัดคำสั่งนายท่าน ก้มหน้ารับคำสั่งแต่โดยดีก่อนเซี่ยจือหมินจะจากไปนั้นได้หันหน้าไปทางชิงหลิงแล้วกำชับเสียงเคร่ง“อยู่ที่นี่รอข้า”“เจ้าค่ะ ข้าจะรอท่าน”ชิงหลิงพยักหน้าตอบรับ ดวงตาหวานเศร้ามองตามเขาไม่ละไปไหน จนกระทั่งเซี่ยจือหมินเดินลับตาไปแล้วนางก็ยังคงมองตามอยู่ไม่ละสายตา ซูชาจึงคิดว่าตนต้องเอ่ยสิ่งใดขึ้นมาบ้างแล้ว“นายท่านของข้าเก่งกาจนัก ไม่เพลี่ยงพล้ำง่าย ๆ หรอก”“เจ้าค่ะ”ดวงตาหวานเศร้าไม่ได้ซูชา ด้วยไม่อยากให้เขาอ่านแววตาของ

บทที่ 7เหตุใดจึงแย่กว่าเดิม“รู้สึกดีขึ้นหรือไม่เจ้าคะนายท่าน”เซี่ยจือหมินละสายตาจากใบหน้างามก้มลงมองที่อกตนเองซึ่งตอนนี้มือเรียวกำลังไล่ผ่านทีละจุด มีบางครั้งที่ปลายนิ้วสะกดลงยอดถันด้วยเลี่ยงไม่ได้ ทำเอาชายหนุ่มบีบมือแน่น จังหวะการหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“แผลเริ่มดีขึ้นแล้ว…” แต่เหตุใดข้ากลับไม่รู้สึกดีขึ้นแน่นอนว่าประโยคหลังเขาไม่ได้เอ่ยออกไป อดกลั้นความสยิวเอาไว้ปล่อยให้มือของหญิงสาวลากผ่านในความรู้สึกของชายหนุ่มแล้ว การต้องแช่น้ำในอ่างมรกตหนึ่งคืนทรมานน้อยกว่าการที่นางช่วยเขาในตอนนี้เสียอีก แม้การรักษาจะเพียงหนึ่งเค่อ แต่ในความรู้สึกเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับหนึ่งคืนได้โปรด เสร็จสักทีเถิดคล้ายคำขอในใจของเซี่ยจือหมินจะส่งถึงเบื้องบนแล้ว เมื่อชิงหลิงรักษาชายหนุ่มเสร็จก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวหลุดกิริยาที่ไม่น่าดูออกมา“เสร็จแล้วเจ้าค่ะนายท่านเซี่ย”ชิงหลิงยืนขึ้นเต็มความสูง ดวงตาสอดส่ายหากระจกทองเหลือง ปรากฏว่าไม่เจอส่ิงที่ต้องการจนชายหนุ่มสังเกตปฏิกิริยานี้ของนางได้“หาอันใดอยู่หรือ”“ที่นี่ไม่มีกระจกหรือเจ้าคะ ข้าอยากให้นายท่านได้ดูร่างของตนเองในยามนี้เจ้าค่ะ”ชายหนุ่มยังไม่ตอบ ยื

บทที่ 9ความถึงหูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลางคือหนึ่งในเมืองที่มีสายสืบซ่อนกายเอาไว้มากมาย หนึ่งในนั้นย่อมเป็นคนจากจวนอ๋องหนางหนิงจิน ผู้ปกครองสูงสุดของเมืองลั่วหยางณ ห้องหนังสืออันเป็นห้องทำงานของอ๋องหนานหนิงจินผู้มีรูปลักษณ์ภายนอกอ่อนโยนดุจสายน้ำกำลังประทับอยู่บนโต๊ะแกะสลักรูปมังกรฟังคนของตนรายงานเรื่องที่สืบมาได้จากเมืองหลาง“เซี่ยจือหมินจับภูติสาวได้แล้วเช่นนั้นหรือ”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏสันกรามชัดเมื่อคิดหาเหตุผลที่ทำให้คนผู้นั้นไม่เร่งส่งความถึงตน“เหตุใดเซี่ยจือหมินไม่ส่งสารถึงเปิ่นหวาง หรือคิดจะฮุบภูติตนนั้นไปเป็นของตน”“หรือเป็นเพราะว่าไม่ใช่ภูติที่ดีที่สุด เซี่ยจือหมินจึงยังไม่ได้ส่งสารมาบอกท่านอ๋อง”หวั่งซีผู้เป็นคนสนิทพยายามหาเหตุผลช่วยเซี่ยจือหมิน แต่ก็โดนสายตาดุร้ายของอ๋องหนานหนิงจินตวัดมอง“ดีที่สุดหรือไม่เปิ่นหวางจะเดินทางไปดูด้วยตนเอง!”กล่าวจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่ฟังคำทัดทานจากหวั่งซี สั่งให้คนเตรียมรถม้าเดินทางไปเมืองหลางในทันทีหวั่งซีลอบถอนหายใจ ในเมื่อขัดไม่ได้ก็มีแต่ต้องตามไปดูแลอย่างใกล้ชิด เขาคือคนที่ฮองเฮาส่งมาช่วยดูแลอ๋องหนานหนิงจิน พระโ