องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

60 : เตรียมงานอภิเษกกรมพิธีการเป็นผู้จัดเตรียมพิธีอภิเษกขององค์หญิง ส่วนองค์หญิงผู้เป็นเจ้าสาวจะต้องปักชุดแต่งงานเองเล่อเวยไม่มีศิลปะทางด้านนี้จึงได้ให้ทางช่างปักหลวงจัดการ ส่วนงานที่เหลืออาสาฮองเฮาจัดการเองทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นอาหารงานเลี้ยงหรือที่พักราชอาคันตุกะ นางก็จัดการประสานงานกับกรมพิธีการเองทั้งหมดที่จริงหน้าที่เหล่านี้ควรเป็นของฮองเฮา แต่เมื่อพระธิดากล่าวว่าเป็นการฝึกเอาไว้ นางจึงมอบหมายหน้าที่ต่าง ๆ ให้เล่อเวยโดยไม่สงสัยในความสามารถในด้านการเตรียมความพร้อมเป็นเจ้าสาว เล่อเวยอาบน้ำแร่แช่น้ำนมอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงไม่ต้องเตรียมตัวมาก แค่พักผ่อนนอนหลับให้มากขึ้น ใบหน้าจะได้ดูสดใสอิ่มเอิบ ไร้รอยคล้ำใต้ตา“องค์หญิงเพคะ ถึงแล้วเพคะ”เสียงเหมิ่งจีดังขึ้นนอกรถม้า เล่อเวยจึงจัดความเรียบร้อยของชุดที่ใส่อยู่แล้วลงจากรถม้าไปดูตำหนักรับรองที่เตรียมไว้ให้ราชอาคันตุกะรวมถึงคนจากแคว้นหนานหนิงซึ่งเป็นเจ้าภาพร่วมเมื่อก้าวเข้ามาในเขตตำหนักรับรอง เจ้ากรมพิธีการที่รออยู่แล้วก็เข้ามาทำความเคารพ“ถวายพระพรองค์หญิงสามพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านเสนาบดีมิต้องมากพิธี เปิ่นกงจู่มาดูไม่นานก็จะกล

62 : จวิ้นจู่ตกหลุมรักจวิ้นจู่ไม่เป็นอันใดเปิ่นหวางก็ดีใจแล้วน้ำเสียงและแววตาอันอบอุ่นของชุนหยุนไฮ้ทำเอาหนานหนิงจิงเหม่อมองในหัวได้ยินคำพูดนี้ดังก้องซ้ำ ๆ ยามนั้นคล้ายเห็นแสงออกมาจากใบหน้าเหลอเหลา ราวกับเขาคือเทพเซียนผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยเมตตาบารมีแต่เหนืออื่นใดนั้น…คนอะไรถึงรูปงามได้เพียงนี้“เสด็จพี่รองอย่าเพิ่งลุกนะเพคะ ประเดี๋ยวกระดูกจะเคลื่อน”เล่อเวยกำชับพี่ชายต่างมารดาเสร็จก็สั่งทหารแถวนั้นให้ไปหาเสลี่ยงแบบพื้นยาวมาแบกร่างองค์ชายรองไปยังตำหนักปีกของท้องพระโรงใหญ่ดีว่าองค์ชายรองเชื่อฟัง ยอมนอนอยู่นิ่ง ๆ ให้คนยกตัวขึ้นเสลี่ยงแล้วให้หมอหลวงช่วยตรวจร่างกายม่านกงกงเป็นตัวแทนของคนในท้องพระโรงออกมาดูเหตุการณ์ด้านนอกเมื่อองค์ชายใหญ่บอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างหมดแล้ว ชายชราก็กุลีกุจอกลับเข้าไปในท้องพระโรงอีกครั้ง“จวิ้นจู่ให้หมอตรวจด้วยเถิด”เมื่อทหารแบกเสลี่ยงเดินจากไปแล้ว เล่อเวยก็หันมาพูดกับหนานหนิงจิงที่ตอนนี้น้ำตาคลอหน่วยไปด้วยน้ำหลังจากอารมณ์ซาบซึ้งใจผ่านไปนางถึงรู้สึกผิดที่ทำให้คนต้องเจ็บตัว ในใจโทษตัวเองว่า…อาจิงหนออาจิง แค่เดินขึ้นบันไดให้ดีเจ้ายังทำไม่ได้แล้วจะเป็นเจ้าเมื

64 : เยี่ยมไข้องค์ชายรองหมอหลวงได้ตรวจสภาพร่างกายขององค์ชายรองแล้ว แม้แข้งขาไม่ได้หักศีรษะไม่ฟาดของแข็ง แต่แผ่นหลังและแขนเป็นรอยช้ำจ้ำ ๆวันนี้เล่อเวยพาจวิ้นจู่มาเยี่ยมพี่ชายถึงจวนองค์ชายรอง สตรีทั้งสองนั่งอยู่ในห้องบรรทมที่กั้นฉากบังลมเอาไว้ในตอนที่ขันทีประจำจวนทายาแก้ฟกช้ำให้เมื่อเสร็จแล้วร่างขาวเนียนไม่ถูกแดดขององค์ชายรองก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง เมื่อสวมเสื้อตัวในเรียบร้อยแล้วถึงได้เดินออกมานอกฉากบังลมมาหาหญิงสาวทั้งสองเล่อเวยจิบชาด้วยท่าทางปรกติต่างกับจวิ้นจู่ที่ตอนนี้ใบหน้าแดงซ่าน อยากหยิกตัวเองที่เผลอคิดอะไรลึกจนลืมไปว่าตนกำลังรู้สึกผิดถึงได้มาเยี่ยมเขาถึงจวน“พี่บอกแล้วว่ามิได้เป็นอันใด ถือกระเช้ามาเยี่ยมไข้เช่นนี้พี่รองรู้สึกเหมือนตนเองบาดเจ็บร้ายแรง”จวิ้นจู่หยิกแขนที่ซ่อนเอาไว้ใต้แขนเสื้อเพื่อเป็นการเรียกสติ เมื่อนั้นถึงได้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด“หม่อมฉันขอประทานอภัยที่ทำให้องค์ชายได้รับบาดเจ็บเพคะ ขอบพระทัยพระองค์เช่นกัน มิเช่นนั้นหม่อมฉันอาจจะสิ้นชีพไปแล้ว”เมื่อมาลองย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานดู หนานหนิงจิงจึงทราบว่าหากไม่ได้องค์ชายรองช่วยไว้ นางก็คงศีรษะฟาดพื้น

66 : งานอภิเษกลานกว้างหน้าท้องพระโรงที่เดิมทีเต็มไปด้วยทหารรักษาพระองค์ยามนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงจากชุดประจำตำแหน่งขุนนางแคว้นชิงชุนทั่วราชอาณาจักรตรงกลางทางเดินซึ่งแหวกขุนนางออกเป็นสองฝั่งนั้นมีร่างของบุรุษและสตรีชุดอภิเษกลายหงส์มังกรเดินบนพรมสีแดงปูพื้นไว้ตั้งแต่ประตูพระราชวังไปจนถึงบันไดท้องพระโรงที่มีฮ่องเต้ ฮองเฮา เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่รอการมาของบ่าวสาวเชื่อมสัมพันธ์เจ้าบ่าวอยู่ในชุดลายมังกรปักดิ้นทองผ้าเจ็ดชั้นยิ่งทำให้ทรงอำนาจ ศีรษะสวมกวานสีทองเล่อค่าเช่นเดียวกับเจ้าสาวที่สวมมงกุฎหงส์ ชายกระโปรงผ้ายาวกว่าเจ็ดเมตรปักลายหงส์ด้วยดิ้นทอง ใบหน้าแต่งแต้มสีสันปราศจากผ้าคลุมหน้าหรือพัดปกปิดความงามเมื่อคนทั้งสองเดินผ่านจุดใด ขุนนางที่ยืนด้วยท่่วงท่าสำรวมจะโค้งกายลงต่ำให้ทั้งคู่ เปล่งเสียงสรรเสริญแสดงความยินดีโดยพร้อมเพรียงกันอ๋องหนานหนิงโยวหยาชำเลืองมองเล่อเวยด้วยดวงตาเป็นประกาย เจ้าสาวสัมผัสได้ถึงสายตาคนข้างกายจึงส่งยิ้มให้บางเบาเมื่อเดินมาถึงบันไดทางขึ้น อ๋องหนุ่มก็ยื่นมือไปให้องค์หญิงสาม ใบหน้างามที่หน้าผากวาดด้วยดอกท้อสีชมพูหันไปมองเขา ก่อนที่จะวางมือลงมือหนาก้าวขึ

68 : ขายหน้าเป็นที่สุด‘ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง…มี่หรูส่งยาแก้เมาให้ข้าที’เฮือก!ร่างสูงบนเตียงนอนกว้างบุนวมนุ่มสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อฝันว่าตนเมามายจนหงายหลังสลบไปกับพื้น ดวงตาคมกริบขนตางอนยาวเป็นแพรกะพริบขึ้นลงเบา ๆเมื่อนั้นเองเขาถึงเห็นว่ารอบกายไม่ใช่ที่ตำหนักรับรองที่ตนหลับนอนมาสิบวัน“ที่นี่…”ร่างหนั่นแน่นผุดลุกขึ้นจากเตียง ดวงตากวาดมองโดยรอบพบว่าการตบแต่งคุ้นตาเป็นอย่างมาก อีกทั้งกลิ่นหอมสะอาดที่แตะจมูกทำให้เขาทราบในทันทีว่าเจ้าของตำหนักนี้คือ…“องค์หญิง!”เริ่มแรกใจแกร่งเต้นตึกตักด้วยไม่คิดว่าตนกำลังนอนอยู่บนเตียงของสตรีที่ตนเพิ่งผ่านพิธีอภิเษกมาด้วย“หือ…ไม่มีแสงแดดแล้ว ค่ำแล้วเช่นนั้นหรือ” ตั้งคำถามเช่นนั้นพร้อมกับก้มลงสำรวจชุดที่ตนใส่ พบว่ายามนี้ตนยังสวมชุดอภิเษกสีแดงสด “อย่าบอกนะว่าที่ฝันเมื่อครู่เป็นเรื่องจริง”“ก็เรื่องจริงนะสิ”เฮือก!เป็นอีกครั้งที่อ๋องหนุ่มสะดุ้ง เพราะเสียงที่ตนได้ยินเมื่อครู่แปล่งหู ฟังไม่คุ้นเป็นอย่างยิ่ง จนกระทั่งหันมาเห็นนกตัวน้อยสีแดงเกาะอยู่ข้างเตียงอันเป็นที่นอนประจำเท่านั้น เขาจึงเดาว่าอีกฝ่ายคืออสูรในพันธะของพระชายาตน“ฮั่วเอ๋อร์หรือ มาตั้งแต่เมื่อใด