องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

50 : ระทึกจนใจเจ็บเหล่าขุนนางที่ร่วมเดินทางมากับขบวนเดินทางล้วนตัวสั่นงันงกอยู่หน้าห้องพิเศษในเหลาอาหารหอมหมื่นลี้ ด้วยองค์หญิงคนสำคัญของราชวงศ์สลบไสลไม่ทราบสาเหตุยามนี้ผ่านไปสองชั่วยามแล้วก็ยังไม่ฟื้นสติ ในความคิดของพวกเขา ดีว่าที่นี่ยังมีอ๋องหนานหนิงโยวหยาอยู่ด้วย เพราะหากองค์หญิงสามชุนเล่อเวยเป็นอะไรขึ้นมา ความผิดจะได้หารครึ่งภายในห้องพิเศษ นอกจากอ๋องหนานหนิงโยวหยาที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างตั่งแล้วก็ยังมีหมอหลวง นางกำนัลคนสนิททั้งสองและองครักษ์ฮุ่ยดวงตาทุกคู่มองเพียงร่างของเล่อเวยเท่านั้น ดูว่าการรักษาด้วยการฝังเข็มจะช่วยทำให้นางฟื้นได้หรือไม่หมอหลวงถอนเข็มที่ใช้กระตุ้นประสาทออก รอดูท่าทีของเล่อเวยว่าจะฟื้นหรือไม่ แต่เมื่อผ่านไปหนึ่งเค่อแล้วนางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับอวัยวะส่วนใดเลยสักนิด หมอหลวงก็มองหน้าทุกคนแล้วส่ายหน้า“กระหม่อมทำสุดความสามารถแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” สิ้นคำของหมอหลวง นางกำนัลทั้งสองก็กอดกันร้องไห้องครักษ์ฮุ่ยยกมือขึ้นกุมศีรษะ ท่าทางของเขาราวกับว่าหากตนสามารถตายตอนนี้ได้เขาก็พร้อมจะทำในทันทีส่วนอ๋องหนานหนิงโยวหยานั้นร่างแข็งทื่อ ราวกับว่าอวัยวะทุกอย่างหยุดการทำ

52 : จดหมายที่ฮั่วเอ๋อร์ชิงมามีขุนนางบางคนเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว แต่ก็ยังมีบางกลุ่มที่ยังคงอยู่เมืองจินเจียงเพื่อรอกลับพร้อมกับองค์หญิงสาม ดังนั้นเล่อเวยจึงฝากขุนนางที่กลับเมืองหลวงก่อนกราบทูลพระมารดา พรุ่งนี้ถึงจะเดินทางกลับเมืองหลวงหากเป็นบุตรสาวขุนนางทั่วไปย่อมถูกข้อครหาติฉินนินทา แต่เมื่อเป็นเล่อเวยซึ่งเป็นองค์หญิงขั้นหนึ่งของราชวงศ์ ยังมีใครจะกล้าเอ่ยในสิ่งที่ใจตนคิดอยู่ออกมา…ข้อหาหมิ่นเบื้องสูงยังมีอยู่!แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น อ๋องหนานหนิงโยวหยาก็ไม่ได้อยู่ที่เมืองจินเจียงต่อ เพราะมีประจักษ์พยานคือเหล่าชาวเมืองว่าเห็นเขาขึ้นเรือประจำพระองค์กลับเมืองเค่อไปแล้ว ดังนั้นข่าวลือเรื่องสองหนุ่มสาวใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืนวันจึงไม่เกิดขึ้นอย่างที่บอกว่าเล่อเวยชอบเมืองจินเจียงมาก ดังนั้นที่นี่จึงมีจวนหลังน้อยที่นางสร้างเอาไว้ เล่อเวยไม่เรียกที่นี่ว่าตำหนักเพราะไม่ได้ใช้เงินที่มาจากภาษีประชาชนในการสร้าง แต่เป็นทรัพย์ที่นางได้จากการทำการค้าโดยจ้างหลงจู้ช่วยดูแลกิจการแทนผู้ที่ดูแลจวนให้นางคืออดีตนางกำนัลที่ออกจากวังแล้วไม่มีที่ไป เล่อเวยจึงให้พวกนางมาทำงานที่นี่โดยมีเงินเดือนให้พร้

54 : สะท้านทรวงชายองค์หญิงสามเล่อเวยได้ให้เวลาอ๋องหนานหนิงโยวหยาไปคิดเรื่องการอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์ นางกล่าวออกไปแล้วก็ไม่ได้กำหนดระยะเวลาว่าต้องนานเท่าไรดังนั้นจึงไม่ได้นับวันรอ ใช้ชีวิตตามปรกติจนกระทั่งเวลาผ่านไปเจ็ดวัน…ในขณะที่เล่อเวยกำลังช่วยเสด็จพ่อเสนอวิธีแก้ปัญหาจากฎีกาที่เหล่าขุนนางถวาย ขันทีประจำตำหนักใหญ่ก็เดินเข้ามาในห้องทรงอักษรด้วยท่าทางแฝงความร้อนใจม่านกงกงขันทีส่วนพระองค์สังเกตเห็นท่าทางร้อนใจของลูกศิษย์จึงได้โค้งตัวให้ฮ่องเต้หนึ่งครั้ง ก่อนที่จะเดินออกห่างจากแท่นที่นั่งสูงลงมาหาขันทีรุ่นเล็กที่หน้าประตู“เป็นอันใดไป มีเรื่องจะรายงานฝ่าบาทแต่เหตุใดไม่เข้ามารายงานดี ๆ”“องค์หญิงสามก็ประทับอยู่ที่นี่ด้วย ข้าน้อยจึงไม่มั่นใจว่าจะรายงานตอนนี้เลยหรือไม่ขอรับท่านอาจารย์”ขันทีชราพยักหน้ารับเบา ๆ ให้อภัยในเหตุผลนี้ จากนั้นก็ถามลูกศิษย์โดยละเอียดมากขึ้น“ว่ามา เรื่องใดที่องค์หญิงสามไม่ควรได้ยินด้วย”“ให้เขาเข้ามารายงานเถิดม่านกงกง รายงานต่อหน้าองค์หญิงสามก็มิเป็นไรหรอก”สุรเสียงทรงอำนาจดังขึ้นโดยที่ใบหน้ายังคงก้มลงต่ำสายตาจับจ้องที่ฎีกา เล่อเวยเองก็เช่นกัน ที่จริงไม่ใช่เพราะ

56 : ย้ำให้ตัดราวกับทราบอยู่แล้วว่าจะมีคนมาหาที่ตำหนักเหลียนฮวา เล่อเวยจึงนั่งรออยู่ศาลาข้างทะเลสาป กำชับนางกำนัลเอาไว้แล้วว่าหากมีใครมาหาให้นำทางมาที่ศาลาได้เลย“องค์หญิงเพคะ ซื่อจื่อขอเข้าเฝ้าเพคะ”“นำมาที่นี่เลย เตรียมของว่างให้ซื่อจื่อด้วย”“เพคะองค์หญิง”นางกำนัลในตำหนักตอบรับ เดินออกไปไม่นานชุนชูถงก็เดินเข้ามาในศาลา เล่อเวยวางหนังสือไว้บนโต๊ะ มองใบหน้าซื่อจื่อที่ตอนนี้ดวงตาแดงก่ำ เหมือนพลังชีวิตหดลงไปกว่าครึ่ง“ซื่อจื่อเชิญนั่ง”ชุนชูถงยังไม่กล่าวสิ่งใด หย่อนก้นลงตรงข้ามเล่อเวย ดวงตาจับจ้องนางเหมือนในใจมีคำพูดนับร้อยพันอยากเอื้อนเอ่ย แต่ติดที่ว่านางกำนัลกำลังเดินเอาน้ำชามาให้ ดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นในตอนที่นางกำนัลผู้นั้นเดินจากไปแล้ว“องค์หญิงทราบอยู่แล้วว่าพี่จะมาหาใช่หรือไม่ แม้แต่เหมิ่งจีกับมี่หรูก็ไม่ให้อยู่ศาลาคอยรับใช้”“คิดว่าเป็นหนึ่งใน แปลกใจอยู่บ้างที่เห็นซื่อจื่อมาก่อนเสด็จพี่ใหญ่กับเสด็จพี่รอง”“พี่เพิ่งเจอองค์ชายใหญ่ตรงหน้าทางเข้าพระราชวัง”เสด็จพี่ใหญ่สวนทางกับซื่อจื่อแต่ไม่ขวางเอาไว้เช่นนั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร หรือว่าแอบตามมา…ชุนชูถงเห็นเล่อเวยคล้ายกำลังมองหาใคร

58 : สร้างไว้ก่อนค่อยว่ากันไม่มีวันใดที่อ๋องหนานหนิงโยวหยาไม่เขียนจดหมายหาเล่อเวยแม้จะมิได้รับสารตอบกลับมาเลยสักฉบับเขาก็ไม่เสียกำลังใจ ด้วยเคยลั่นปากบอกให้นางไม่ต้องตอบจดหมายกลับมาเลยสักฉบับก็ได้ดังนั้นเมื่อได้ยินว่ามีสารมาจากวังหลวงแคว้นชิงชุน เขาจึงตื่นเต้นมากถึงขนาดดึงกระบอกใส่สารมาจากมือคนสนิท ใบหน้าไม่อาจหุบยิ้มได้ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เปิดอ่านกระดาษแผ่นน้อยเลย“หือ…”รอยยิ้มร่าหายไปเมื่อเปิดสารออกแล้วเห็นเป็นภาพวาดเรือนหลังน้อยอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ตอนแรกที่ได้เห็นในหัวคิดเพียงว่าภาพเรือนหลังนี้งดงามยิ่งนัก จนกระทั่งไล่สายตาพิจารณาดูรายละเอียดแล้ว เขาจึงเริ่มคิดแล้วว่าเล่อเวยได้ซ่อนความหมายของภาพไว้หรือไม่“หลิวหลี่มานี่”เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ อ๋องหนุ่มจึงกวักมือเรียกองครักษ์ให้มาช่วยดูภาพวาด“เป็นเรือนที่งดงามนัก ได้เห็นแบบขององค์หญิงครั้งแรกเป็นบุญตากระหม่อมยิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ใช่หรือไม่ นี่เป็นเพียงสารที่ส่งถึงเปิ่นหวางเท่านั้นยังงดงามเพียงนี้ หากเป็นเพื่อการออกแบบก่อสร้างแล้วจะขนาดไหน”อ๋องหนุ่มเอ่ยด้วยความภูมิใจในตัวว่าที่พระชายา แต่แล้วก็ชะงักไปเมื่อนึกถึงคำพูดเมื