องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

บทที่ 30ไม่ชอบให้ใครว่าเด็กอ๋องหนานหนิงโยวหยามีปมเรื่องอายุที่สุด ขุนนางในท้องพระโรงดูถูกว่าเขาเด็กเกินไปที่จะปกครองเมืองเค่อ เขาต้องเค้นฝีมือออกมาเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าความสามารถของตนก้าวนำอายุไปแล้ว ดังนั้นพอโดนสตรีตรงหน้าจี้เรื่องอายุ เขาจึงรู้สึกไม่ต่างจากโดนตบหน้าแล้วก็เป็นการตบหน้าที่เจ็บกว่าครั้งใดด้วย!“เด็กอายุน้อยกว่าเลี้ยงอาหารไม่ได้หรือ”เขาพยายามปั้นยิ้ม ไม่แสดงความไม่พอใจออกมาทางสีหน้า เล่อเวยเห็นแบบนั้นก็ทราบในทันทีว่าตนควรจะทำอย่างไรให้หนุ่มน้อยตรงหน้าไม่คิดอยากเข้ามายุ่งวุ่นวายกับตนอีก“ย่อมได้ แต่ตอนนี้เราพูดถึงเรื่องความสบายใจ เปิ่นกงจู่แค่รู้สึกไม่สบายใจที่ต้องให้ท่านอ๋องเลี้ยงอาหาร ในฐานะที่อายุมากกว่า ให้เปิ่นกงจู่เลี้ยงอาหารเถิดนะ”นาง…ย้ำเรื่องอายุกับข้าอีกแล้ว!“ที่จริงแล้วเปิ่นหวางไม่ชอบให้ใครเอาเรื่องอายุมาเป็นตัวตัดสิน แน่นอนว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับความสบายใจ”หลิวหลี่นิ่งไปด้วยไม่คิดว่าอ๋องหนานหนิงโยวหยาจะพูดปมในใจออกมาต่อหน้าองค์หญิง ด้วยที่ผ่านมามักเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจ ใช้การกระทำพิสูจน์ทุกอย่าง ให้รู้ว่าคนอายุน้อยคนนี้มีความสามารถมากเพียงใด“เราไปเหลา

บทที่ 32ธรรมชาติของเล่อเวยซื่อจื่อชุนชูถงไปหาเล่อเวยที่ตำหนักรับรอง เมื่อทราบว่านางไปหอศิลป์ที่ตั้งอยู่ในกรมโยธาเขาก็ตามไปที่นั่น พอไปถึงขุนนางของกรมโยธากล่าวว่าทั้งสองมาเหลาอาหารหอมหมื่นลี้ด้วยกัน ดังนั้นเขาจึงได้มาอยู่ที่นี่ ยืนเอามือไพล่หลัง ดวงตากวาดมองการตกแต่งด้านใน“ซื่อจื่อขอรับ”เมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อร์ผู้ที่ถูกไหว้วานให้แจ้งข่าวแก่องค์หญิง อิงหมิงคนสนิทของชุนชูถงก็กระซิบบอกเจ้านาย“ว่าอย่างไร”“เชิญตามข้าน้อยมาได้เลยขอรับ ท่านอ๋องเชิญที่ห้องพิเศษขอรับ”ท่านอ๋องเชิญเช่นนั้นหรือประโยคนี้ฟังแล้วแปร่งหูในทันที ทว่าใบหน้าหล่อเหลาสุภาพยังคงมีรอยยิ้มติดใบหน้าเอาไว้ เขาเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ด้วยความสุภาพจนใครที่ได้ยินได้เห็นต่างรู้สึกประทับใจ หนึ่งในนั้นก็คือสาวงามอันดับหนึ่งของแคว้นหนานหนิง…ซูซูเนี่ยน“รบกวนเสี่ยวเอ้อร์แล้ว”เมื่อทั้งสามคนเดินออกไปจากโถงใหญ่ของเหลาอาหาร ซูซูเนี่ยนก็เดินมายังจุดที่ชุนชูถงยืนอยู่ นางไม่คิดว่าจังหวะนั้นชุนชูถงจะเอี้ยวตัวมามองพร้อมยิ้มให้ รอยยิ้มของเขาทำให้นางไม่อาจก้าวเท้าเดินไปไหนได้ เผลอยิ้มตอบกลับไปดั่งเป็นสตรีโง่งมคนหนึ่ง“ใครกัน เหตุใดดูสง่างามได้ถึ

บทที่ 34การแสดงหน้าพระพักตร์ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องโถงจนเล่อเวยนั่งลง อ๋องหนานหนิงโยวหยายังไม่ได้ละสายตาไปจากเล่อเวยแม้แต่น้อย คนถูกมองไม่รู้ตัวแต่คนที่ไม่ได้ถูกมองกลับเห็นว่าหลานชายของตนจับจ้องไปยังใครฮ่องเต้หนานหนิงเห็นฮองเฮาคู่บัลลังก์ยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย เมื่อมองตามสายตาไปก็เห็นว่านางกำลังมองหลานชายคนโปรดอยู่ อาศัยจังหวะที่อาคันตุกะแคว้นใหม่กำลังเดินเข้ามากระซิบถาม“มีเรื่องน่ายินดีใดหรือน้องหญิง”ซวีฮองเฮายังคงมีรอบยิ้มประดับใบหน้า ดวงตาจับจ้องไปยังเทียนเย่าซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องโถง ริมฝีปากขยับขึ้นเล็กน้อยไม่ให้ดูเหมือนกำลังสนทนาอยู่“หยาเอ๋อร์เพคะ มององค์หญิงสามตาไม่กะพริบเลย”เมื่อโดนชี้เป้าแล้วฮ่องเต้ก็ทอดพระเนตรไปยังหลานชายตนบ่อยขึ้นจึงทราบว่าชายหนุ่มยังคงไม่ละสายตาไปจากเล่อเวยอยู่ดี ดังนั้นชายชราผู้ทรงอำนาจจึงลอบพินิจองค์หญิงต่างแคว้น ดูให้รู้ว่านางมีสิ่งใดที่ดึงดูดหลานชายของตน“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี ถวายพระพรฮองเฮา ขอทรงพระเจริญพันปีพันพันปี”ฮ่องเต้ละสายตาจากเล่อเวยมามององค์ชายต่างแคว้น ผายมือเชิญชาวคณะแคว้นเทียนจินไปยังที่นั่งที่จัดไว้ให้

บทที่ 36นกยูงรำแพนหางบรรยากาศในห้องโถงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ตอนนางรำทั้งเจ็ดคนตอนเดินเข้ามาในห้องโถงไม่มีใครได้เห็นโฉมหน้าของนางรำเพราะถูกชายเสื้อกว้างปิดบังใบหน้าเอาไว้ยืนแถวเรียงตรง เพียงแค่เสียงดนตรีดังขึ้นเท่านั้น ชายเสื้อที่ปิดบังใบหน้าอยู่ก็สะบัดออกไปด้านข้างสตรีที่อยู่ด้านหน้าสุดคือเหมิ่งจี นางกำนัลคนสนิทของเล่อเวย เมื่อสะบัดชายผ้าออกไปจากใบหน้าก็เห็นว่าใบหน้าถูกตกแต่งเหมือนสีของหางนกยูง เหมิ่งจียกมือขึ้นข้างหนึ่งพนมมือ โดยใต้มือข้างขวานั้นมีมือข้างซ้ายเป็นฐานรองเอาไว้ นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ทิ่มลงพื้น ส่วนนิ้วนาง กลางก้อยพับเอาไว้ส่วนคนที่สองไปจนถึงคนที่เจ็ดสะบัดมือออกไปด้านข้างซ้ายขวาสลับกัน คนที่เห็นชายผ้าว่าแตกต่างกันคือฮ่องเต้และฮองเฮา เพียงได้เห็นท่าแรกเท่านั้นก็สร้างความตื่นเต้นให้แก่คนดูแล้วการแสดงตั้งแต่ต้นจนจบสามารถดึงดูดสายตาของทุกคนได้โดยไม่มีใครคิดจะจิบชาทานขนม สุราเลิศรสที่อยู่ด้านหน้าบนโต๊ะก็ไม่มีใครแตะต้อง ดวงตาจับจ้องเพียงการเคลื่อนไหวอันอ่อนช้อยราวกับเป็นคนไร้กระดูก จนกระทั่งการแสดงจบแล้วทุกคนก็ยังนิ่ง เล่อเวยจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โค้งกายลงต่ำขอบคุณทุกคนพร

บทที่ 38งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราคนที่ตะลึงกับคำพูดของเล่อเวยที่สุดไม่ใช่หรงเยี่ยนหรูหรือว่าคุณหนูใหญ่ซูซูเนี่ยน แต่เป็นซื่อจื่อชุนชูถงที่รู้จักเล่อเวยดีที่สุดในวงสนทนานี้สองเดือนเล่นได้สักเพลงคืออันใดกัน องค์หญิงล้อทุกคนเล่นแล้ว จากคนที่เพียงข้ามคืนก็สามารถบรรเลงดนตรีได้ทั้งเพลงไฉนจึงเพิ่มเวลาตัวเองให้เป็นสองเดือนไปได้“องค์หญิง…”ซื่อจื่อไม่อยากให้ใครเข้าใจเล่อเวยผิดไปจึงได้พยายามจะทักท้วง แต่กลายเป็นว่าถูกสายตาของนางห้ามเอาไว้เลยไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ แม้ในใจจะคิดอธิบายให้ทุกคนได้ทราบความเก่งของนางก็ตาม“สองเดือนหรือเพคะ”หรงเยี่ยนหรูถามด้วยสายตาวิบวับเพราะเชื่อในคำพูดของเล่อเวย ความจริงแล้วนางอ่านคนออก เพียงแต่ว่าครั้งนี้นางอยากจะเชื่อแบบนี้ ดังนั้นเมื่อเล่อเวยบอกว่าสองเดือนนางก็คิดว่าสองเดือนจริง ๆ“ใช่” ตอบหรงเยี่ยนหรูสั้น ๆ จากนั้นก็สบตากับทุกคนในวงสนทนา “งานเลี้ยงเลิกราแล้ว ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย ไม่สู้พวกเราค่อยสนทนากันต่อพรุ่งนี้”หรงเยี่ยนหรูได้คำตอบในสิ่งที่ตนต้องการแล้วดังนั้นนางจึงเป็นคนแรกที่พยักหน้ารับ ซึ่งคนที่มีชัยในสงครามขนาดย่อมครั้งนี้คือซูซูเนี่ยน ดังนั้นนางจึงย่