All Chapters of เชลยรักทายาทมาเฟีย (25+): Chapter 91 - Chapter 100

90ต้องล้างแค้นทุกคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้า ใช่... ถ้าทางนั้นบุกเราก็ต้องตั้งรับ แต่สิ่งที่พายุคิดคือจะทำให้ฝ่ายนั้นเดินเกมผิด ยังไงปิ๊งต้องทำตามแผนของมัน และทำให้มันรู้ว่าแผนนั้นสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เขาจึงพูดเรื่องนี้ให้ทุกคนฟังซึ่งทุกคนเห็นด้วย"เอาตามนั้น งั้นตอนนี้แจกเสื้อกันกระสุนให้ลูกน้องเราทุกคนและเตรียมปืน กระสุน ระเบิดอะไรก็ตามเอาให้พร้อมที่สุดใช้หมดคลังก็ยอม" เดนิสเสนอ จนภาขวัญยกมือขึ้นเล็กน้อยและทุกคนหันไปมองเธอพร้อมกัน"ขอพูดอะไรหน่อย""ว่า?""ตึกไลออนเป็นตึกที่อยู่กลางเมือง ถ้ามีการยิงกันฉันกลัวว่าคนอื่นจะโดนลูกหลงไปด้วย อยากให้กระชับพื้นที่เข้ามาหน่อย""งั้นปิดประตูตีแมว ล่อให้มันเข้ามาในตึกความเสียหายว่ากันทีหลัง เพราะลากไปนอกเมืองอาจจะสูญเสียมากกว่านี้ก็ได้ ระหว่างทางสาดกระสุนใส่กันแน่นอน เราต้องจบเรื่องนี้ที่นี่ที่เดียว ฆ่าไอ้เอเธอร์ให้ได้"พายุเสนอขึ้นมาและประกาศกร้าว เอเธอร์คือผู้ก่อการร้ายศัตรูตัวฉกาจที่หลงเหลืออยู่ ถ้ากำจัดเอเธอร์ทุกอย่างจะจบลงทันที แต่ตอนนี้ที่เขากำลังชั่งใจเอเธอร์อาจจะไม่ได้อยู่บนเรือตามที่เอริคบอก มาเฟียหนุ่มยืนคิดอยู่สักพักจนเอริคพูดขึ้นมา"

92จู่โจมคิระปรายตามองเดนิสก่อนจะสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกง"สำหรับคนคนนี้คงวิ่งหนีไปไหนไม่ได้""ตกหลุมรักฉันแล้วใช่ไหมล่ะ" เดนิสถาม"เปล่า ยังไม่จับขึ้นเตียง" คำพูดทีเล่นทีจริงของคิระทำให้เดนิสเผยยิ้ม เธอเดินกลับไปลูบแผงอกคิระเบาๆ มองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์"แล้วถ้าขึ้นเตียงกันแล้วจะตกหลุมรักรึเปล่า?" คิระกระตุกยิ้มที่มุมปาก"คงต้องลองดู..." "อะแฮ่ม" ภาคิณกระแอมเตือนเดนิส จนมาเฟียสาวยิ้มให้คิระแล้วหันกลับไปทำหน้าบึ้งใส่บรรดาเครือญาติตัวเอง"พวกแกนี่ขัดจริงๆเลย เอ่อคุณคิระคนนี้เอริคนะคะ คิงแห่งวูลฟ์ ส่วนนี่ภาคิณน้องชายฝาแฝดพายุที่คุณรู้อยู่แล้วว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน" คิระจับมือทักทายกับทุกคน และก้มหัวเล็กน้อยตามธรรมเนียมของเขา"ยินดีที่ได้พบกัน""เช่นกัน/เช่นกัน"การดื่มครั้งนี้ไม่ได้ดื่มเพื่อผ่อนคลาย เมื่อหย่อนกายนั่งทุกคนก็ปรึกษาหารือเรื่องธุรกิจและเรื่องแผนการที่กำลังดำเนินอยู่ คิระจะนำพวกมาสแตนบายใกล้ตึกเขาพร้อมช่วยเหลือเต็มที่ ก่อนที่ตกดึกทุกคนจะแยกย้ายกันไปพักเพื่อเก็บแรงไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ แต่ใครจะหลับตาลง... มีระเบิดหลายลูกอยู่ในตึก และที่ยิ่งไปกว่านั้นพายุคิดถึงภรรยาคนสวยขอ

94สิ้นสุดผู้ก่อการร้ายชีวิตของเอเธอร์สูญสิ้นตั้งแต่ตอนนั้น เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่มีทางรอด แต่การทิ้งปืนชูแขนขึ้นยอมแพ้ไม่ได้ทำให้ลูกน้องที่เหลืออยู่มีชีวิตรอดและถูกปล่อยตัวไป เอริคไม่เก็บใครไว้ เขาชักปืนขึ้นยิงทิ้งทันที'ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!' "อ๊ากกกกกกกกกกก" เสียงร้องสิ้นหวังไม่ได้ดังออกมาจากร่างที่ทรุดลงไปนอนจมกองเลือด แต่ดังจากเอเธอร์ พายุเตะปืนที่วางบนพื้นออกไปห่างๆให้ลูกน้องเขาเก็บไว้ เพราะเอเธอร์เริ่มคลุ้มคลั่งเสียสติ ตอนนี้รีบคว้าปืนที่มีติดตัวเล็งไปทั่วทิศทาง'พลั่ก!'แต่ปืนนั้นก็ถูกเตะหลุดจากมือไปจนได้ จนตอนนี้เอเธอร์เหลือแค่ตัวเปล่า เขากำลังจะบ้า ตาสองข้างแดงก่ำ เส้นเลือดปูดขึ้นตามขมับทั้งสองข้าง จนในที่สุดหมดสิ้นหนทางหันไปพึ่งเอมิที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ ใช่ นั่นคือทางเลือกสุดท้าย เอมิต้องช่วยเขาแน่ๆ เพราะอย่างน้อยๆเขาก็คือพี่ชายของเธอ"เอมิ เอมิช่วยพี่ด้วย พี่รักเอมินะ รักจากใจบริสุทธิ์""..." ทางนั้นเงียบเพราะไม่ได้ถูกสั่งให้พูดหรือตอบใคร ซึ่งพายุสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเตะหินอย่างสบายใจ เขาไม่รู้จะสมเพชหรือสมน้ำหน้าดี จนเอเธอร์คุกเข่าลง"เอมิต้องช่วยพี่สิวะ! พี่รั

96[AMI]วันปลดล็อกเอาใจเขาหน่อย เขาอุตส่าห์ลุยกับพี่เอเธอร์สองวันหนึ่งคืน ตอนนี้สภาพคุณพายุเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด และตอนที่ถอดเสื้อให้เขาฉันเห็นกลางหลังมีรอยรองเท้าด้วย ไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนสู้กันวุ่นวายแค่ไหนฉันเป็นคนเดินไปเปิดน้ำจากฝักบัวให้ อยากล้างคราบเลือดให้เขาก่อนลงอ่าง เพราะไม่รู้เลือดใครต่อใครบ้างนึกแล้วสยอง"แสบแผลไหมคะ""นิดหน่อย พอทนได้"ฉันมองหน้าเขาแล้วค่อยๆลูบแผงอกกว้างเบาๆ เห็นชื่อตัวเองบนอกซ้ายก็แอบใจเต้นแรงอีกแล้ว แต่เมื่อคราบเลือดถูกล้างออกไปกับน้ำอารมณ์ฉันก็เปลี่ยนเลย ตามผิวขาวๆมีรอยช้ำเยอะพอสมควร"ช้ำขนาดนี้เลยเหรอคะ พวกนั้นมากี่คน""เกือบสี่ร้อยคน""สี่ร้อยคนเข้าไปในตึกไลออนน่ะเหรอคะ?" เขาส่ายหน้าแล้วเป็นฝ่ายหยิบสบู่เหลวถูตัวให้ฉันบ้าง"ปะปนกันไป ในตึก นอกตึก โกดัง ว่าแต่ไม่เจอกันเกือบสองวันท้องโตขึ้นนะ" ฉันจับมือเขาที่ลูบท้องอยู่ "ช่วงนี้ท้องโตเร็วมากค่ะ และลูกก็ดิ้นบ่อยมากๆด้วย""ดีแล้ว... จะได้รู้ว่าพริบพราวกับพายัพยังแข็งแรง" คิ้วฉันขมวดชนกัน เพราะน้ำเสียงช่วงหลังของเขาบางเบาน่าใจหาย"มีอะไรรึเปล่าคะ หรือเพราะคำพูดพี่เอเธอร์?""ที่ไทยค่อนข้างถือเรื่อ

98[AMI]มาเฟียเลี้ยงลูก"ต้องเข้าหอไหมม๊า"คุณพายุหันไปถามแม่ตัวเองหลังจากที่ถ่ายรูปเสร็จ จริงๆแล้วหลังจากนี้มีงานกินเลี้ยง แต่เขาไม่ยอมวางลูกเลย ไปไหนก็อุ้มพริบพราวไปด้วยแถมกะจิตกะใจไม่อยู่ที่นี่แล้ว"ส่งพริบพราวกับพายัพมาให้ป๊ากับม๊าก่อน แล้วไปเข้าหอตามฤกษ์ จากนั้นก็ลงมาเลี้ยงฉลองกับลูกน้อง""ฤกษ์อะไรครับ ไร้สาระ" ดูเขาตอบแม่ตัวเองสิ"ฤกษ์งามยามดีไง แล้วนี่ลูกจะไปไหน?" "ผมจะกลับบ้านแล้ว ลูกผมยังเล็กไม่อยากอยู่ที่นี่นาน เดี๋ยวมีงานเลี้ยงฉลองอีก ไหนจะเสียงดัง ควันบุหรี่และโควิด"คุณแม่พยักหน้าเบาๆ"อ๋อจะกลับไปส่งพริบพราวกับพายัพก่อน ถึงค่อยมาสินะ""ไม่มาแล้วครับ ผมอยากอยู่กับเมียกับลูก"ชัดเจน และหลังจากนั้นคุณพายุก็จับมือฉันลงจากเวทีเลย ซึ่งลงไปข้างล่างเราไม่ได้ออกจากงานในทันที เพราะคนรออวยพรเยอะมาก พี่ภาคิณ พี่เอริค รวมถึงมือขวาของคุณพายุอย่างพี่วีก็มาอวยพรด้วย เพื่อนฉันก็มานะปิ๊งและตังเมทุกคนมีความสุขไปกับฉัน และฉันก็พึ่งเห็นว่าปิ๊งร้องไห้ด้วย"กูฝากเอมิด้วยล่ะ รักกันนานๆ" พี่เอริคอวยพรสั้นๆ ขณะที่อุ้มไอริวัยแปดเดือนอยู่ มือเล็กๆพยายามเอื้อมมาหาน้องทั้งสองตลอด และพูดงึมงำๆอยู่คน