All Chapters of เชลยรักทายาทมาเฟีย (25+): Chapter 101 - Chapter 106

SPECIAL 1[AMI]คุณแม่ลูกสอง (หรือสาม?)สี่ปีต่อมา...."แม่ขา พริบพราวมีของมาฝาก""อะไรคะลูก" ฉันหันไปมองลูกด้วยรอยยิ้ม แต่พอเห็นสิ่งที่เธอถือมาก็ต้องรีบโยนทุกอย่างในมือทิ้งทันที เพราะในมือพริบพราวคืองู!"พริบพราวทิ้งมันซะ!""น้องน่ารักมากค่ะแม่""กรี๊ดดดดดดดดดด ทิ้งมันค่ะลูก" ฉันปัดมือลูกจนลูกงูตัวเล็กหลุดจากมือเลื้อยไปทางอื่น จนพี่ชบาที่ย้ายมาเป็นแม่บ้านให้ฉันรีบวิ่งมาหาอย่างร้อนใจ"โดนกัดไหมคะ""โดนกัดไหมคะพริบพราว?" ฉันถามแล้วจับสองมือลูกดู"หนูไม่ยู้"พี่ชบามองหน้าฉันแล้ววิ่งไปตามทางที่งูเลื้อย ก่อนจะหันกลับมาบอกพร้อมกับมือที่ทาบอกโล่งใจ"งูดินค่ะ ไม่มีพิษ" ฉันยกมือทาบอกตัวเองถอนหายใจไปตามๆกัน ก่อนจะพาลูกไปล้างมือแล้วกลับมานั่งเหมือนเดิม พึ่งปูผ้าปิกนิกกันไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย ลูกสาวฉันก็ซนไปจับงูแล้ว"คราวหลังไม่ทำแบบนี้นะคะ พริบพราวอาจจะไม่โชคดีแบบนี้อีกนะ งูน่ากลัวนะลูก""เราเลี้ยงมันไม่ได้เหยอคะ""ไม่ได้ค่ะ ไม่ใช่สัตว์น่าเลี้ยงเลย""พริบพราวจะขอพ่อ" ฉันส่ายหน้าแล้วดึงลูกนั่งลงบนตักแทนจากนั้นก็กอดไว้ด้วยมือข้างเดียวตลอดเวลา เผลอไม่ได้เลยเมื่อกี้ฉันแค่จัดของเองหันมาอีกทีลูกก็ถือ

SPECIAL 3[AMI]พาริศ"สะ สอนเองค่ะ""ครับๆผมจะสอนเอง"เมื่อผู้ปกครองน้องออโต้ตอบแบบนั้นและมีท่าทีกลัวคุณพายุ พริบพราวจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมายืนกับเรา เธอมองเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วยกมือหนึ่งข้างเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างชี้นิ้วเอ็ด"นี่ๆออโต้ ถ้าอยากให้คนอื่นเล่นด้วยดีๆก็ต้องเล่นดีๆและเบามือกับคนอื่นเข้าใจไหม ไม่งั้นรอบหลังโดนแรงกว่านี้แน่!"โอ้ มาย ก๊อดลูกพ่อชัดๆ!"พริบพราวขอโทษเพื่อนก่อนนะลูก หนูเองก็มีส่วนผิดนะคะ" พริบพราวมองหน้าฉัน"โนค่ะ ออโต้ทำแรงๆกับหนูก่อน คนขอโทษก่อนต้องเป็นออโต้ และออโต้ไปขอโทษพายัพด้วย"เธอไม่ยอมใครเลย ใครเริ่มคนนั้นต้องขอโทษก่อน คุณพายุสปอยลูกสุดๆ เขามองหน้าผู้ปกครองฝั่งตรงข้ามแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก แค่นั้นผู้ปกครองก็สะดุ้งแล้วค่ะ"เอ่อ ออโต้ขอโทษเพื่อนก่อนนะ""แต่ออโต้เจ็บกว่า...""ขอโทษเถอะลูก" "อื้อ ขอโทษ" พริบพราวยิ้ม"เราก็ขอโทษเหมือนกัน พายัพๆมารับคำขอโทษเร็วๆ" พริบพราวกวักมือเรียกพี่ชายมาอีกคน โล่งใจที่อย่างน้อยๆเธอรู้ว่าตัวเองผิด หลังจากที่เคลียร์เรื่องทุกอย่างฉันก็ขอรับลูกๆกลับ คุณพายุไม่ว่าอะไรลูกสักคำ เขาบอกว่าเขารู้ว่าลูกตัวเองเป็นยังไง แถมยังพ

SPECIAL 5[PHAYU]บำรุงความรักในที่สุดก็ถึงพาร์ทผมสักที จริงๆก่อนหน้านี้ผมมีเรื่องอยากจะพูดเยอะเหมือนกัน แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว... เพราะผมทำให้เห็นแล้วว่าผมเปลี่ยน ผมรักเอมิจริงๆ และผมสามารถดูแลครอบครัวของเราได้ผมไม่ใช่คนใจร้อนอีกต่อไป พายุลูกนี้ไม่สามารถทำลายล้างใครแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้ว วันนี้ที่ลูกๆมีเรื่องผมแค่ไปเจรจากับผู้ปกครองพวกนั้นคุยแบบผู้ใหญ่คุยกัน เพราะผมให้ลูกใช้ชีวิตอย่างปกติทั่วไป เพื่อให้เขาสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเอง การเจอเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติที่ผมเองต้องยอมรับ กระทืบก่อนครับ และค่อยเคลียร์ ซึ่งมันก็จบลงด้วยดี ลูกทางนั้นบาดเจ็บสาสมกับที่หาเรื่องลูกผม และผู้ปกครองก็ยกมือไหว้ขอโทษยกใหญ่ตามความผิดแต่เรื่องนี้ผมบอกเมียไม่ได้ ถ้ารู้เมียต้องด่าแน่ๆเพราะเอมิไม่ชอบให้ผมสอนลูกกระทืบใคร ผมจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอจึงรีบชิงกลับบ้านก่อน และจากนั้นก็ลากหัวลูกน้องเข้าครัวทำเค้ก และเค้กที่มาเฟียอย่างผมทำสุดฝีมือก็ได้อยู่ตรงหน้าเอมิแล้ว เธอชอบสีชมพู ชอบโบ ผมจำได้ขึ้นใจถึงแม้ตอนนี้จะใกล้สี่สิบแล้วก็ตาม แต่ความชอบความน่ารักน่าชังของเอมิไม่เคยเปลี่ยน"เค้กน่ากินนะคะ กลบ